บทที่ 25 : วอร์มอัป ! ไม่รับงาน ! ทั้งห้องตกตะลึง !

ยัยนู้บ...

เปลือกตาของลั่วซือหานกระตุกและเธอก็โกรธจัดในทันที

จากนั้นเธอก็ละทิ้งหลักจริยธรรมในการต่อสู้ทั้งหมดและใช้ฝ่ามือตบเข้าที่หน้าอกของเฉินมู่โดยตรง

แม้ว่าเธอจะพึ่งเรียนชั้นปี 1 ได้เพียงสองวัน  แต่ทักษะฝ่ามือเพลิงของเธอก็เหนือกว่าแต่ก่อนมากแล้ว

ด้วยการซัดฝ่ามือครั้งนี้เปลวเพลิงดูอ่อนลงมาก  แต่จริง ๆ แล้วกลับแข็งแกร่งขึ้นจนแม้แต่บรรยากาศโดยรอบก็ดูเหมือนจะบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย

ทุกคนต่างดีใจเป็นอย่างยิ่งเมื่อได้เห็นฉากนี้

“ฝ่ามือฟาดแรงมาก ! พลังไฟก็รุนแรงขนาดนี้ ! ไม่แปลกใจเลยที่เธอได้เป็นหัวหน้าห้อง !”

“ไปเลยหัวหน้าห้องงงงง ! ซัดมันเลย ! ซัดมานนนนนนนนนนน !”

ฝูงชนต่างส่งเสียงเชียร์และโบกไม้โบกมือทำให้เฉินมู่ได้รับความค่าอารมณ์รัว ๆ ในทันที  แม้แต่เฉินมู่เองก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อเห็นการโจมตีด้วยฝ่ามือครั้งนี้

“สมกับเป็นศักยภาพระดับเอส  มีพรสวรรค์จริง ๆ ดูเหมือนว่าเมื่อคืนจะฝึกฝนมาอย่างหนักเลยทีเดียว  แถมยังมีสัญญาณการเชี่ยวชาญวิชาฝ่ามือเพลิงแสดงออกมาให้เห็นแล้วด้วย”

เฉินมู่หัวเราะเบา ๆ โดยไม่หลบหรือสะดุ้ง  เมื่อรู้สึกถึงความร้อนจัดที่กำลังจะโอบล้อมตัวเขาจึงรีบยื่นมือขวาไปแตะที่หลังข้อศอก

เพียงแค่การโจมตีครั้งเดียวสีหน้าของลั่วซือหานก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เนื่องจากเธอพบว่าการโจมตีด้วยฝ่ามือที่ตั้งใจจะซัดใส่เฉินมู่กลับวืดไปโดนอากาศทางซ้ายอย่างน่าประหลาด  และเพราะเธอใจร้อนอยากได้ผลงานเร็วเกินไปจึงเกือบเสียหลัก

อย่างไรก็ตาม  ท้ายที่สุดแล้วเธอก็คือจักรพรรดินีกลับชาติมาเกิด  การที่เธอขาดประสบการณ์ในทางปฏิบัติไม่ได้หมายความว่าเธอไม่มีประสบการณ์อะไรเลย

เมื่อเห็นว่าฝ่ามือพลาดเป้าและตัวเองกำลังล้ม  เธอก็รีบดึงฝ่ามือกลับและตีศอกใส่หน้าอกของเฉินมู่ทันที

เมื่อเห็นดังนั้นดวงตาของเฉินมู่ก็ฉายแววชื่นชม  จากนั้นเขาก็ยื่นมือซ้ายออกไปและยกขึ้นเบา ๆ ลั่วซือหานรู้สึกได้ทันทีว่าทิศทางของข้อศอกตนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วราวกับกำลังซีดใส่สำลีอยู่

นั่นไม่ใช่ส่วนที่น่ากลัวที่สุด  เพราะมันคือการใช้จุดแข็งของอีกฝ่ายมาจัดการกับเจ้าตัวต่างหาก  หากการโจมตีครั้งแรกของเธอพลาดเป้า  จุดศูนย์ถ่วงทั้งหมดของเธอจะเลื่อนไปข้างหน้าทำให้เมื่อมองจากด้านข้างดูเหมือนว่าเธอกำลังจะพุ่งชนเฉินมู่

[ ตื่นตระหนก +35 ]

เธอไม่อายเลยเพราะมัวแต่อยากจะล้มเฉินมู่  แต่ไอ้การเสียการควบคุมร่างกายช่วงล่างระหว่างต่อสู้นี่มันเท่ากับฆ่าตัวตายชัด ๆ

โชคดีที่เธอตกใจเพียงชั่วครู่เท่านั้น  เมื่อเห็นเฉินมู่ใช้สองนิ้วมือขวาแทงแทนปลายกระบี่เข้าที่รักแร้  ลั่วซือหานจึงรีบออกแรงที่เอวบิดตัวไปอยู่ด้านหลังเฉินมู่ก่อนที่เขาจะแทงโดน

แล้วลั่วซือหานจะปล่อยโอกาสดี ๆ แบบนี้ให้หลุดลอยไปได้อย่างไร  ด้วยสัญชาตญาณ  เธอฟาดฝ่ามือออกไปอย่างฉับพลันโดยเล็งตรงไปที่ไหล่ของเขา

สุดท้ายแล้วทั้งคู่ก็ไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกันร้ายแรงอะไรเธอจึงไม่ได้ตบที่หัวเขา

แต่ที่น่าแปลกคือเฉินมู่ไม่ได้หันหน้ามามอง  แต่ทำราวกับติดลูกตาไว้ข้างหลัง  จู่ ๆ มือขวาจากที่ทำท่าแทงกระบี่ก็เปลี่ยนทิศแทงกลับมาที่ฝ่ามือของเธอได้ทันก่อนที่ฝ่ามือเธอจะแตะตัวเขา

เปลือกตาของลั่วซือหานกระตุกเล็กน้อย  หลังจากนั้นก็ชักฝ่ามือเบี่ยงไปที่ไหล่ซ้ายเขาแทน  แต่คราวนี้เธอฉลาดขึ้นและเปลี่ยนทิศอีกครั้งอย่างกะทันหันไปฟาดไหล่ขวา

แต่ราวกับว่าเฉินมู่ได้คาดการณ์เรื่องนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว  นิ้วชี้ขวาของเขาก็ไปรอรับฝ่ามือเขาอยู่แล้ว

เมื่อรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ฝ่ามือ  สีหน้าของลั่วซือหานก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย  แล้วเธอก็ตบฝ่ามือทั้งสองข้างออกไปอย่างท้าทาย

แต่ไม่ว่าเธอจะใช้วิธีใดก็ตาม  การป้องกันของเฉินมู่ก็มาถึงทันเวลาเสมอทำให้การโจมตีทั้งหมดของเธอไร้ผล

ทั้งคู่สู้กันนานถึง 10 วินาที  แต่เธอกลับไม่สามารถแตะต้องเฉินมู่ได้เลยแม้แต่ครั้งเดียวซึ่งทำให้เธอโกรธมากจนเกือบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

[ โมโหสุด ๆ +55 ]

“กูไม่เชื่อหรอก !”

[ โกรธจนไฟลุก +55 ]

ลั่วซือหานตัวสั่นด้วยความโกรธ  และโดยไม่ทันคิดจู่ ๆ เธอก็ยกขาขึ้นเตะก้นเฉินมู่

เฉินมู่ซึ่งหันหลังให้ยิ้มออกมาและขยับเอวไปทางซ้ายในลักษณะที่ขัดกับหลักชีวกลศาสตร์ของมนุษย์ แล้วหลบลูกเตะนั้นได้สำเร็จ

เรื่องยังไม่จบแค่นั้น  หลังจากหลบได้แล้วเฉินมู่ออกแรงที่เอวเพื่อทรงตัวใหม่  และสะโพกของเขาก็ไปชนเข้ากับขาของลั่วซือหานทำให้เธอเสียหลักจนเกือบล้ม

[ โกรธจัด +66 ]

ใบหน้าของลั่วซือหานแดงก่ำและตัวสั่นเพราะความโกรธจัด

“ไอ้สารเลว ! มึงเป็นลูกผู้ชายรึเปล่า ? ! ทำไมเอาแต่หลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่ได้ ? ! ถ้ากล้าพอมึงก็มาไฝ้กะกูตรง ๆ เซ่ !”

[ โกรธจนตัวสั่น +66 ]

เมื่อได้ยินดังนั้นเฉินมู่ก็ค่อย ๆ หันกลับมาดูลั่วซือหานที่เหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะยิ้มให้พร้อมแววตาขี้เล่น

“แค่เนี้ย ?”

[ เจาะเกราะ +88 ]

“ไอ้เหี้ย !”

ลั่วซือหานหน้าแดงก่ำ  กำหมัดเล็ก ๆ นั้นไว้แน่นแล้วใช้ออกด้วยวิชาเพลิงสวรรค์ในทันที

ในชั่วพริบตาเดียว

เส้นผมอันงดงามของเธอก็พลิ้วไหวได้เองแม้ไม่มีลมพัด  และร่างกายของเธอดูราวกับกำลังลุกไหม้เหมือนจุดไฟเผาน้ำมันเบนซิน

ไม่เพียงแต่เธอจะลงมือพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่าเท่านั้น  แต่ไอ้เหี้ยนี่ยังกล้าตั้งคำถามเธอต่อหน้าสาธารณชนอีกด้วย

คราวนี้จักรพรรดินีของเราทรงตบะแตกโดยสิ้นเชิงแล้ว

“กูจะทืบมึงให้ตายเลยไอ้เหี้ยนี่ !”

“อ้อ ? เด็กน้อยเล่นไฟ ?”

[ หมดความอดทน +88 ]

ลั่วซือหานโกรธจัดและเย็นชา  เธอยกต้นขาขึ้นแล้วเตะออกไป  แต่คราวนี้เฉินมู่ไม่หลบ  เขาเอื้อมมือไปปัดป้องแรงและยกขาขวาเธอขึ้น  ขณะที่สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันนั้นเอง  เขาก็ใช้สองนิ้วประกบกันเหมือนกระบี่แล้วแทงไปที่ไหล่ซ้ายใต้กระดูกไหปลาร้าของเธอ

ปัง ! ! !

ปัก ! ! !

ลั่วซือหานรู้สึกถึงพลังโลหิตปราณอันรุนแรงพุ่งไปยังจุดที่เฉินมู่แทง  และในชั่วพริบตานั้นเองพลังนั้นก็ไหล่บ่าผ่านทางร่างกายซีกซ้ายของเธอทันที

เพียงการแทงแค่ทีเดียวก็ทำให้เธอกระอักเลือดสีดำออกมาเต็มปากในทันที

อย่างไรก็ตาม  เรื่องราวไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้น  ก่อนที่เธอจะตั้งตัวได้เฉินมู่ก็แทงอีกครั้งโดยคราวนี้เข้าที่ไหล่ขวา  ทำให้เลือดสีดำพุ่งออกมาอีกอึกใหญ่

[ แพนิก +66 ]

ลั่วซือหานทนความเจ็บปวดไม่ไหวและหวาดกลัวอย่างยิ่ง

ไม่ใช่เพราะว่าถูกเฉินมู่แทงแล้วทำให้เธอกระอักเลือด  แต่เพราะหลังจากแทงสองครั้งนั้นเธอก็พบว่าแขนทั้งสองข้างไม่มีความรู้สึกเลย

ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ  หลังจากที่เฉินมู่ดึงนิ้วออกแล้วเขาก็กำหมัดแน่นและกระแทกเข้าที่ท้องของเธออย่างแรง

ปัง !

“เอื้อ ! ! !”

ลั่วซือหานรู้สึกปวดท้องอย่างรุนแรงและกระอักเลือดสีดำออกมาอีกคำ

แต่เฉินมู่ทำเป็นไม่เห็น  มือซ้ายก็คว้าขาของเธอแล้วเหวี่ยงออกไปทำร่างให้เธอลอยขึ้นไปกลางอากาศ

[ ตื่นตระหนก +56 ]

[ กลัว +62 ]

ลั่วซือหานตกใจสุดขีดขณะที่ร่างลอยอยู่กลางอากาศ  แต่ก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากพูดอะไรหมัดของเฉินมู่ก็มาโดนตัวแล้ว

ปัง !

หมัดของเฉินมู่กระแทกเข้าที่ท้องของเธออย่างแม่นยำราวกับติดเรดาร์นำทาง

แต่ก่อนที่หญิงสาวจะกระเด็นถอยหลังไปไกลและกระอักเลือดออกมาจนหมด  เฉินมู่ก็ปรากฏตัวด้านหลังเธอราวกับผีตามด้วยหมัดที่ซัดเข้าที่หลังส่วนล่างของเธออย่างแม่นยำอีกดอก

“เอื้อ ! ! !”

[ ตกใจ +88 ]

[ แพนิก +88 ]

ลั่วซือหานรู้สึกราวกับว่ากระดูกสันหลังจะหัก  ความเจ็บปวดจากการที่เลือดลมตีกลับ  ความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับกระดูกถูกฉีกและผิวหนังถูกถลกนั้นรุนแรงมากเสียจนแม้แต่จักรพรรดินีบ้านเรายังแทบจะปล่อยโฮ

[ เจ็บปวดแสนสาหัส +88 ]

[ น้ำตาไหลอาบหน้า +88 ]

แต่ไม่ว่าจะเป็นเลือดที่พุ่งกระฉูดหรือความเจ็บปวดที่ทนไม่ไหว  ทั้งคู่ต่างก็อยู่นอกเหนือการควบคุมของเธอโดยสิ้นเชิง

แทบจะในทันทีที่เลือดพุ่งออกมาครึ่งหนึ่ง  การโจมตีครั้งต่อไปก็เริ่มต้นขึ้น

เมื่อเห็นดังนั้น  ความตื่นเต้นบนใบหน้าของนักศึกษาที่กำลังดูอยู่ก็พลันหยุดนิ่ง  แล้วก็หายไป  พวกเธอต่างตกตะลึงและพูดไม่ออก

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นในเวลาเพียงแค่ 15 วินาทีเท่านั้น

โดยเฉพาะในสายตาของพวกเธอ  ลั่วซือหานที่กำลังกระอักเลือดรัว ๆ ถูกเฉินมู่ผู้ลึกลับดีดไปดีดมากลางอากาศซ้ำแล้วซ้ำเล่า

โชคดีที่เฉินมู่ดูเหมือนจะสนุกมากพอแล้ว  หลังจากโจมตีครั้งสุดท้ายลั่วซือหานก็ถูกเฉินมู่เตะปลิวกระเด็นไปอัดกับพื้นอย่างแรงราวกับตุ๊กตาผ้าขาด

หลังจากเห็นลั่วซือหานนอนกระอักเลือดอยู่กับพื้น  เหล่านักศึกษาที่กำลังดูอยู่ก็ค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา  ใบหน้าของพวกเธอมีแต่ความตกตะลึง

[ ตกใจมากค่า +88 ]

[ จะช็อกตาย +88 ]

[ เหลือจะเชื่อ +88 ]

[ หมดคำจะพูด +88 ]

“นะ...  นี่มัน...”

ทุกคนมองลั่วซือหานที่นอนอยู่บนพื้นและยังคงกระอักเลือดอยู่  จากนั้นก็หันไปมองเฉินมู่ที่เดินเข้าไปหาลั่วซือหานแล้วย่อตัวลงนั่งยอง ๆ

แต่จะว่ายังไงดีล่ะ  คือคำพูดหมา ๆ แม้จะมาช้า  แต่มันมาแน่

“วอร์มอัป” (เป็นแสลง  แปลว่านี่แค่เริ่มต้น (ของความพังพินาศ) หลังจากนี้ยังมีที่หนักกว่านี้อีกเยอะ)

[ โกรธจนไฟลุก +88 ]

“กากก็ไปฝึกมาใหม่”

[ โกรธจัด +88 ]

ในที่สุดลั่วซือหานที่รู้สึกเวียนหัวก็หยุดกระอักเลือด  เธอตัวสั่นและเงยหน้าขึ้นมาจ้องเฉินมู่ด้วยความโกรธแค้นและกัดฟันแน่นด้วยความเกลียดชัง

“ใส่แว่นดำขึ้นรถ” (เป็นแสลง  ต่อจากมุกวอร์มอัป  กากก็ไปฝึกมาใหม่  และให้พ่อแม่มีลูกใหม่  ประมาณว่ากูพร้อมแล้ว (ใส่แว่นดำ) ลุยโลด (ขึ้นรถ) ไปดูความพังพินาศต่อ  หรือไม่ก็นึกถึงฉากคนใส่แว่นดำหน้านิ่ง ๆ เท่ ๆ แต่พื้นหลังคือกำลังระเบิดภูเขาเผากระท่อมกันอยู่  อารมณ์ประมาณว่ายืนดูความพังพินาศด้วยน่านิ่ง ๆ เท่ ๆ นั่นเอง  หรือไม่ก็ใส่แว่นดำขึ้นรถจากไปอย่างเท่หลังจากที่ถ่มถุยคนกากเสร็จแล้ว  แต่ในที่นี้คือคงจะยืนเท่ ๆ รอดูความพังพินาศของลั่วซือหาน)

[ สุดจะทนไหว +88 ]

“เอ้อ  ไม่รับงานนะ” (เป็นแสลง  แปลว่าไม่อยากเสียเวลาคุยด้วย  หรือคุยกับไอ้กากอย่างมึงไปก็เสียเวลาเปล่านั่นแหละ)

“มืงงงงงงงง ! ! !”

[ โมโหสุดขีด +99 ]

ดวงตาของลั่วซือหานลุกโชนไปด้วยไฟพิโรธ  เธอไม่คาดคิดเลยว่าไอ้เลวนี่จะไม่ใช่แค่ทำร้ายร่างกายเธอเท่านั้น  แต่ยังจะมาพูดจาผีเจาะปากทำร้ายจิตใจเธออย่างสาหัสซ้ำเติมอีกด้วย

เมื่อเห็นเธอตัวสั่นไปทั้งตัวเฉินมู่จึงเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับสีหน้าแปลก ๆ

“อ้าว  เริ่มสั่น ?” (เป็นแสลง  แปลว่าเริ่มกร่าง  เป็นการประชดว่าฝีมือกากแต่ดันอวดเก่ง)

[ สั่น +88 ]

“ตื่นเต้นมาก”

บ้านพ่องเรียกแบบนี้ว่าตื่นเต้น

[ อยากฆ่าให้ตาย +99 ]

“เห็นยัง ? ว่าให้โอกาสแล้วแต่หล่อนก็ยังคว้าไว้ไม่ได้ ! แล้วคิดว่าแค่นี้จะท้าทายฉันได้เนี่ยนะ ?”

“หรือหล่อนจะบอกพอดีคิดว่าชีวิตมันน่าเบื่อไปหน่อยก็เลยหาความตื่นเต้น ?”

“มึง ? ! ! !”

ลั่วซือหานเสียการควบคุมโดยสิ้นเชิง  และโดยสัญชาตญาณเธออยากจะลุกขึ้นไปทำอะไรสักอย่างกับเขา

แต่ในขณะที่เธอกำลังยกแขนขึ้นเพื่อจะพยุงตัวเอง  แสงสีทองก็เปล่งออกมาจากร่างกายของเธออย่างฉับพลัน

นี่……

[ โกหกน่า +88 ]

[ ตกใจหมด +88 ]

[ อึ้งอยู่ +88 ]

นักศึกษา :  ?  ?  ?

ลั่วซือหาน :  ?  ?  ?