บทที่ 24 : เฉินมู่ กูจะซัดมึงให้เละ ! ไม่มีใครปกป้องมึงได้หรอก ! กูบอกเลย !

ถึงแม้เฉินมู่จะบรรลุขอบเขตศิษย์ยุทธ์ 3 ดาวได้เร็วกว่าเธอก็ตาม  แต่ก็พึ่งผ่านมาได้ไม่นาน

ยิ่งไปกว่านั้นเฉินมู่มีศักยภาพแค่ระดับ F เท่านั้น  ในขณะที่เธอมีศักยภาพระดับ S !

ความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นของทั้งคู่นั้นเป็นอะไรที่เอามาเทียบกันไม่ได้เลย

เธอเชื่อมั่นว่าตราบใดที่ระดับการฝึกฝนของพวกตนเท่ากัน  เธอจะสามารถเอาชนะเฉินมู่ได้อย่างราบคาบโดยอาศัยสิ่งที่เธอได้เรียนรู้เมื่อวานนี้บวกกับประสบการณ์จากชาติก่อน !

ต้องเข้าใจว่าระดับการฝึกฝนนั้นสำคัญที่สุด  แม้ว่าเฉินมู่จะเก่งกว่าเธอในด้านทักษะยุทธ์ก็ตามที  แต่เธอก็เชื่อว่าตัวเองสามารถเอาชนะทุกสิ่งได้ด้วยพละกำลังล้วน ๆ และจะเอาชนะเขาได้อย่างแน่นอน !

ถึงเวลานั้น  เมื่อใต้เท้าจักรพรรดินีของเราทรงพิโรธอย่างแรง  จะดูซิว่าไอ้ปากเคลือบพิษนั่นจะยังกล้ากำแหงอยู่อีกไหม

หลังจากที่เธอเพิ่มจุดชนะแน่นอนสองสามจุดเข้าไปในกลยุทธ์อย่างเร่งรีบ  ความมั่นใจของเธอก็พุ่งปรี๊ด !

เมื่อเห็นลั่วซือหานที่กระตือรือร้นอยากลองของ  เฉินมู่กลับมองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ แล้วพูดว่า

“เออ...  หล่อน...  จะท้าฉันหรอ ?”

“ถูกต้องแล้ว !”

ลั่วซือหานพยักหน้าเล็กน้อย  เสียงของเธอทั้งหนักแน่นทั้งกังวาน !

และตอนนี้  เฉินมู่กลายเป็นบุคคลที่น่ากลัวในสายตาของเธอ

โดยไม่รู้ตัว  มุมปากของเธอนั้นยากที่จะกลั้นยิ้มไว้ได้ยิ่งกว่า AK เสียอีก

“โอเค  งั้นอยากจะสู้แบบไหนล่ะ”

ลั่วซือหานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยและหรี่ตาลงนิดหน่อย

“นายสามารถใช้พลังโลหิตปราณสู้ได้เลย !”

“โอเค  งั้นเรามาเริ่มกันเลย”

เฉินมู่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

“ว่าแต่หล่อนพึ่งวิดพื้นเสร็จหนิ  เสียพลังไปเยอะมากแล้วเพราะงั้นไปพักก่อน  รอให้คนอื่นทำเสร็จก่อนค่อยมาก็ได้”

“แบบนี้หล่อนก็จะได้ท้าฉันได้อย่างเต็มที่โดยไม่กระทบการกายบริหารของนักศึกษาคนอื่นไง”

[ เศร้า +88 ]

[ เศร้า +88 ]

[ เศร้า +88 ]

การวิดพื้น 100 ครั้งขณะที่แบกน้ำหนัก 500 กิโลกรัมไว้เนี่ย  มึงกล้าเรียกไอ้แบบนี้ว่ากายบริหารเหรอ

ทุกคนต่างพูดไม่ออก  ได้แต่หวังว่าการต่อสู้จะเริ่มต้นขึ้นเร็ว ๆ

ในมโนภาพก็คือหัวหน้าห้องควรจะลงโทษไอ้เวรเฉินมู่ด้วยการตื้บสักทีสองทีเพื่อระบายความโกรธ !

พวกเธอจึงยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก  และพวกที่กำลังกระพือปีกก็เริ่มเร่งความเร็วขึ้น

เมื่อได้ยินดังนั้นลั่วซือหานก็อดที่จะยิ้มไม่ได้

เพราะเธอรู้สึกว่าเฉินมู่กำลังถ่วงเวลาเนื่องจากกลัวที่จะสู้กับตน !

แต่ไม่เป็นไรค่า

อิชั้นคือจักรพรรดินีผู้สูงศักดิ์  การให้เวลามันสำนึกผิดอีกนิดจะไปทำให้เกิดความแตกต่างอะไรตรงไหน

ตอนจบมันนอนมาอยู่แล้ว  และเป็นสิ่งที่ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงได้ !

กูจะซัดไอ้เฉินมู่ให้เละ ! ไม่มีใครปกป้องมันได้หรอก ! กูบอกเลย !

เมื่อเห็นลั่วซือหานนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นเพื่อเดินพลัง  และคนอื่น ๆ ก็ตั้งใจกายบริหารกันอย่างหนัก  เฉินมู่ก็ยิ้มและกลับไปนั่งที่ของตน

เย่หานยู่มองทุกคน  ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้แล้วกระซิบ

“ใจเย็น ๆ หน่อยเถอะเป่าเอ๋อ  อย่าให้ผู้หญิงงี่เง่านี่ทำร้ายเธอเลยนะ”

เฉินมู่เหลือบมองเธอ  จากนั้นก็กอดอกไขว่ห้างอย่างไม่ใส่ใจ

“นี่ฉันเป็นคนที่ไม่คิดถึงคนอื่นขนาดนั้นเลยเหรอ ?”

“โธ่  เป่าเอ๋อของน้า ~ น้ายู่รู้นะว่าเป๋าเอ๋อบ้านเราดีที่สุดเลย ~”

เย่หานยู่ยิ้มอย่างอ่อนโยนราวกับกำลังปลอบโยนเด็กน้อย

“น้ายู่เป็นห่วงว่าความมั่นใจในตัวเองของยัยเด็กนั่นจะถูกทำลายเอาตะหาก”

“ถึงยังไงหล่อนก็เป็นถึงลูกหลานตระกูลลั่ว  แถมยังมีศักยภาพระดับเอสอีก  ถ้าได้รับการฝึกฝนอย่างเหมาะสมล่ะก็  หล่อนจะต้องกลายเป็นแม่ทัพที่แข็งแกร่งมากในอนาคตอย่างแน่นอนเลย”

เฉินมู่ถอนหายใจและมองไปที่เย่จิ่นชิวซึ่งพึ่งวิดพื้นเสร็จและกำลังจ้องมองเขาอยู่ก่อนจะพูดเบา ๆ ว่า

“สิ่งที่มนุษยชาติต้องการคือบุคคลากรที่มีความแข็งแกร่ง  สามารถยืนหยัดได้ด้วยตนเอง  ไม่ใช่ไอ้พวกดอกไม้ในเรือนกระจก”

“ถ้ายังรับมือกับความล้มเหลวแค่นี้ไม่ได้  แล้วจะไปเรียกตัวเองว่าเป็นแม่ทัพผู้กล้าหาญได้ยังไงกันล่ะ”

เย่หานยู่อ้าปาก  แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะเธอรู้ว่าเฉินมู่พูดถูก

“โชคดีที่เด็กพวกนี้ยังอายุน้อยบวกกับมีศักยภาพสูงมาก”

“หลังจากใช้เวลาอยู่ด้วยกันสองวันฉันบอกได้เลยว่าเธอมีอุปนิสัยที่ดี  อย่างน้อยก็ไม่ใช่คนประเภทที่ชั่วร้ายมาก ๆ”

“บางครั้งฉันก็ดีใจที่พวกเธอถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก  เพราะไม่เคยเห็นโลกภายนอกก็เลยสะอาดเหมือนกระดาษเปล่า”

“แบบนี้ฉันก็จะสร้างผลงานชิ้นเอกได้ง่ายขึ้น”

เย่หานยู่พยักหน้าแสดงออกว่าเห็นด้วย

อย่างไรก็ตาม  เมื่อเธอมองเฉินมู่อีกครั้งแววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

สำหรับคนภายนอกเฉินมู่เป็นคนโหดเหี้ยมและปากหมา  แต่ดูเหมือนทุกคนจะลืมไปว่าเขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่พึ่งบรรลุนิติภาวะ...

เมื่อนึกถึงสิ่งที่เขาพูดตอนเป็นเด็กและสิ่งที่เขาแบกรับไว้บนบ่า  เย่หานยู่ก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงอยู่ภายในใจ

“ถ้าน้าทำได้ฉันยอมสละชีวิตเพื่อพาเธอกลับไปสู่ความไร้เดียงสาและชีวิตที่ไร้กังวล”

“แต่น้าก็รู้ดี...”

“พูดเรื่องไรอยู่น่ะ”

เย่หานยู่ตกใจเล็กน้อยก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยน

“เปล่าจ้า  น้ายู่บอกว่าเป่าเอ๋อร์ของเราหล่อขึ้นเรื่อย ๆ เลยน้า”

“แน่นอน  ฉันน่ะหล่อมาตั้งแต่เด็กแล้ว  เข้าจั๊ย ?”

“พรูด !”

เย่หานยู่อดหัวเราะไม่ได้และรีบเอามือปิดปากเพื่อไม่ให้หัวเราะออกมาดัง ๆ

เมื่อเย่จิ่นชิวเห็นฉากนี้สีหน้าของเธอก็เคร่งขรึมและสับสนอย่างมาก

คนอื่นอาจไม่รู้จักเย่หานยู่มากนัก  แต่เธอนั้นรู้จักเย่หานยู่เป็นอย่างดี

อาของเธอคนนี้เคยยิ้มให้เธอเพียงไม่กี่ครั้งตั้งแต่เธอเกิดมา  ในขณะที่คนอื่น ๆ รวมถึงพ่อของเธอด้วยล้วนไม่เคยได้รับแม้แต่สายตาที่เป็นมิตรจากอาคนนี้เลย

ไม่เพียงเท่านั้น  ยังมีรอยยิ้มที่ทั้งอ่อนโยนและสดใสเสียด้วย

เธอสัมผัสได้ว่าเมื่อเย่หานยู่มองเฉินมู่  สายตานั้นเต็มไปด้วยความห่วงใย  ความรักใคร่  และความอ่อนโยนอย่างไม่มีเงื่อนไข

เมื่อใดก็ตามที่มีโอกาส สายตาของอาก็จะจ้องมองไปที่เฉินมู่อยู่เสมอ  และจะไม่ยอมละสายตาไปแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว

นี่มันต่างจากความเย็นชาและความดูถูกเหยียดหยามที่อามีต่อผู้อื่น  เหมือนทั้งคู่ไม่ใช่คนเดียวกันเลย

แม้แต่หลานสาวอย่างเธอก็ยังถูกจ้องมองอย่างไม่เป็นมิตรและไม่ให้โอกาสได้พูดอะไรสักคำ

เธอไม่เข้าใจว่าอามีความสัมพันธ์อย่างไรกับเฉินมู่กันแน่  และทำไมตัวเธอถึงได้รับการปฏิบัติแตกต่างจากเขาเช่นนี้

นอกจากนี้เฉินมู่ยังมีอายุเท่ากับเธอ  แล้วทั้งสองไปเจอกันได้ยังไงตอนไหน

คนที่คลั่งไคล้ในการฝึกฝนซึ่งมักจะเก็บตัวอยู่ในห้องทีละปีสองปีจะไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่นได้อย่างไรก่อน

เย่จิ่นชิวเริ่มสงสัยในตัวเฉินมู่มากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าเขาเป็นใครกันแน่

โชคดีที่จ้าวหลินซีพึ่งวิดพื้นเสร็จพอดีจึงขัดจังหวะความคิดของเธอ

“แงงงงง...  เจ๊ชิว...  เหนื่อยอ่า...  แล้วก็เจ็บไปหมดทั้งตัวเลยอ่า  แงงงงงง...”

จ้าวหลินซีนอนอยู่บนพื้นกอดขาของเย่จิ่นชิวพลางร้องไห้และคร่ำครวญทำเอาเย่จิ่นชิวพูดไม่ออก

“รีบ ๆ ลุกได้แล้ว”

จ้าวหลินซีเช็ดน้ำตากอดขาตัวเอง  และค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน

“ไอ้เวรเฉินมู่นั่น...  พอระดับพลังฝึกฝนฉันสูงขึ้นเมื่อไหร่จะเอาคืนมันแน ! ไอ้สารเลว  แงงงงงง...”

เธอคงไม่มีโอกาสแล้วล่ะ

เย่จิ่นชิวส่ายหัว

“งั้นก็  พยายามเข้าล่ะ”

จ้าวหลินซีทำหน้าบึ้งและพ่นลมหายใจอย่างท้าทาย

“แน่นอนฉันจะพยายามอย่างเต็มที่  แต่ฉันช้า ๆ ก็ได้  เพราะถึงยังไงไอ้สารเลวเฉินมู่ก็ต้องโดนคนอื่นกระทืบก่อนอยู่ดี !”

เมื่อได้ยินดังนั้นจ้าวหลินซีก็แสดงอาการตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

“คอยดูเถอะเจ๊ชิว ! หัวหน้าห้องจะซัดมันเละเทะแน่ ! ฮึ่ม ! หัวหน้าห้องเป็นศิษย์ยุทธ์สามดาวแล้ว  ไอ้กากระดับเอฟนี่อยากจะสู้กับคู่ต่อสู้ที่มีศักยภาพระดับเอสเหรอ ? นี่มันหาเรื่องใส่ตัวชัด ๆ !”

เย่จิ่นชิวอ้าปากแต่ไม่ได้พูดอะไร  เธอไม่ค่อยจะประทับใจลั่วซือหานสักเท่าไหร่

ถึงแม้ทั้งคู่จะมีระดับการฝึกฝนที่เท่ากัน  แต่เมื่อพิจารณาจากวิธีที่เฉินมู่ใช้สั่งสอนพวกหลี่เฉิงคุนทั้ง 6 คนแล้ว  ลั่วซือหานก็ไม่สามารถเทียบกับเฉินมู่ได้เลยในแง่ของประสบการณ์การต่อสู้และความเชี่ยวชาญด้านทักษะยุทธ์

นอกจากนี้  เหตุการณ์สองเหตุการณ์เมื่อวานนี้ได้แก่  เรื่องยา  และเรื่องที่ลั่วซือหานล้มลงกับพื้นจนกระดูกหักขณะไปเอาข้าวกิน  นั่นก็แสดงให้เห็นแล้วว่าความแข็งแกร่งของร่างกายระหว่างเธอกับเฉินมู่นั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ที่สำคัญที่สุด  เธอได้เห็นด้วยตาตัวเองแล้วว่าเมื่อลั่วซือหานประกาศท้าทาย  ปฏิกิริยาแรกของเฉินมู่ไม่ใช่ความระมัดระวังและกังวล  แต่กลับเป็นสีหน้าแปลก ๆ ปนความเยาะเย้ย

ถ้าเขาไม่แน่ใจอย่างถึงที่สุดก็คงไม่ใช้สีหน้าแบบนั้นมองหรอก

ดังนั้นเย่จิ่นชิวจึงรู้สึกว่าลั่วซือหานจะต้องเสียหายหลายแสนชัวร์

และเอาจริง ๆ ก็คือปรากฏว่าสิ่งที่เธอคิดนั้นถูกต้องแล้ว...

แถมยังเป็นการประเมินที่ต่ำเกินไปอีกต่างหาก

2 ชั่วโมงต่อมา

เมื่อนักศึกษาสาวคนสุดท้ายวิดพื้นเสร็จ  แทนที่จะรู้สึกเหนื่อย  ทุกคนกลับมองไปที่เฉินมู่ด้วยความตื่นเต้น

พวกเธอทุกคนต่างรอให้ลั่วซือหานสั่งสอนเฉินมู่และทำให้เขาตกอยู่ในสภาพอับอาย

“เยี่ยมไปเลย ! ฮ่า ๆ ในที่สุดเราก็ได้เห็นไอ้อาจารย์นั่นได้รับผลกรรมซ้ากที !”

“มันทรมานเรามาสองวันติดแล้ว  วันนี้จะได้แก้แค้นแล้ววววววววว !”

“คนระดับเอฟกล้าท้าทายคนระดับเอสเหรอ ? บอกเลยนะว่าจารย์เนี่ยหวงหน้าหวงตาฝุด ๆ !”

“ไปเลยค่ะหัวหน้าห้อง ! สั่งสอนมันเลยค่า !”

[ ตื่นเต้น +66 ]

[ ตื่นเต้น +66 ]

[ ตั้งตารอ +88 ]

เมื่อได้ยินแจ้งเตือนค่าอารมณ์และเห็นนักศึกษาตื่นเต้นกันแล้วเฉินมู่ก็ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าแปลก ๆ

“ไงหัวหน้าห้อง  พักผ่อนพอยัง”

เมื่อได้ยินดังนั้นลั่วซือหานก็ลุกขึ้นยืนและกล่าวด้วยสีหน้าสดใส

“ฉันพร้อมมานานแล้ว !”

“ไปเลยหัวหน้าห้อง ! ฆ่ามันซ้า !”

ลั่วซือหานยกมุมปากขึ้นอย่างมั่นใจและมองไปยังทุกคน

“ไม่ต้องห่วงนะพี่น้อง  วันนี้ฉันจะแก้แค้นให้พวกเธอเอง !”

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนต่างดีใจเป็นล้นพ้นและรีบหลีกทาง  ยกมือยกไม้ตะโกนเชียร์เสียงดัง

เฉินมู่ยิ้ม  เดินไปอีกด้านหนึ่งของลั่วซือหานแล้วพูดพร้อมกับเอามือไขว้หลังว่า

“ต้องยกเลิกแรงโน้มถ่วงแล้วถอดชุดรบออกมั้ย”

“ไม่จำเป็น”

ลั่วซื่อฮั่นมองเฉินมู่ด้วยท่าทีสงบ

“ท้ายที่สุดแล้วศักยภาพของเรามันต่างกัน  ให้ถือซะว่าชุดรบนี่เป็นโบนัสให้นาย  ส่วนแรงโน้มถ่วงนายเองก็โดนอยู่ไม่ใช่เหรอ  เพราะงั้นมันก็ยุติธรรมแล้ว”

เฉินมู่พยักหน้าและยื่นมือออกไปอย่างสุภาพบุรุษ

“งั้นก็เชิญครับ”

“ยัยนู้บ”

[ เศร้า +66 ]

[ โกรธ +66 ]