บทที่ 23 : การล่อลวงจากการเลื่อนระดับ ! ลั่วซือหานรู้สึกว่าตัวเองไร้เทียมทานอีกครั้ง !

ภายในห้องประชุมลับ

กลุ่มคนนั่งล้อมรอบโต๊ะยาวขนาดใหญ่  กระซิบกระซาบกันเบา ๆ ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ประมุขของแปดตระกูลใหญ่  มหาวิทยาลัยชั้นนำแปดแห่ง  และกลุ่มอิทธิพลต่าง ๆ ล้วนถูกระบุไว้อย่างเด่นชัด

“พี่ซู  พี่รู้มั้ย...  ว่าทำไมจู่ ๆ ท่านถึงเรียกพวกเรามาที่นี่อย่างกระทันหัน”

เมื่อได้ยินดังนั้น  ซูฉางเหอ  ประมุขตระกูลซูก็ลูบขมับด้วยความหงุดหงิดและพูดด้วยความปวดหัวว่า

“ฉันก็ไม่รู้  นายน่าจะถามพี่เย่ดูนะ  แกอาจจะรู้ก็ได้”

เมื่อได้ยินดังนั้น  เย่หมิงซวนก็ทำหน้าเคร่งขรึมทันที

“ฉันจะไปรู้เรื่องอะไรได้  ตระกูลเย่ของฉันอยู่แค่อันดับสามเองนะ  ไปถามพี่ซูกะผู้อาวุโสฉินเถอะ”

ผู้อาวุโสฉินสูดควันเข้าไปหนึ่งครั้ง  หรี่ตาลง  แล้วพ่นออก

“ข้าแก่เลิกสนใจเรื่องทางโลกมานานแล้ว  นี่ถ้าไม่ใช่เพราะประมุขตระกูลพอดีติดธุระล่ะก็ข้าแก่คงไม่มาหรอก”

เมื่อเห็นดังนั้นทุกคนต่างก็สบตากัน  และสีหน้าของพวกเธอก็ยิ่งเคร่งเครียดมากขึ้นกว่าเดิม

แม้แต่ประมุขตระกูลใหญ่ทั้งแปดก็ยังไม่รู้  แล้วคนจากตระกูลระดับต่ำกว่าลงไปจะไปรู้ได้อย่างไรกันล่ะ

โชคดีที่ประตูเปิดออกในตอนนั้นพอดี

หญิงสาวสวยในชุดเครื่องแบบทหารปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับชายชุดเครื่องแบบทหารอีกสองคน

เมื่อเห็นดังนั้นสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปทันที

หลี่หมิงซินซึ่งได้รับเชิญให้มานั่งที่นั่งแถวหน้านั้นนัยน์ตาหดวูลอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นไหล่ของหญิงสาวคนนั้น

“พันเอก...  ผู้หญิงที่ดูอายุแค่ยี่สิบต้น ๆ นี่กลับเป็นถึงพันเอก !”

“ยังเด็กอยู่เลย...  อนาคตจะเป็นยังไง...”

หลี่หมิงซินรีบเบี่ยงสายตา  แม้ว่าหญิงสาวจะงดงามอย่างยิ่งราวกับนางฟ้า  แต่เขาก็ไม่กล้าสบตาเธออีกต่อไป

และเมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นชายที่อยู่ทางซ้ายมือด้านหลังเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ  สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

“ขะ  เขาเป็นคนขับรถ...”

หัวใจของหลี่หมิงซินเต้นผิดจังหวะ  เขาคิดทบทวนถึงเรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่เคยทำในชีวิตทันที

โชคดีที่ถึงแม้เขาจะรู้ว่าตัวเองไม่ใช่คนดี  แต่ดูเหมือนตนก็ไม่ได้ทำอะไรที่ผิดศีลธรรมนะ...

“ทุกท่าน”

ผู้หญิงคนที่ทั้งเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยวคนนั้นเดินขึ้นหน้ามาและพูดขึ้นก่อนโดยไม่เปิดโอกาสให้ใคร

เมื่อเห็นหญิงสาวที่ยังเยาว์วัยแต่สวยงามอย่างยิ่งคนนี้ยังคงสงบและเยือกเย็นแม้อยู่ต่อหน้าบุคคลสำคัญจากเมืองหลวง  เหล่าผู้มีอำนาจทั้งหลายต่างก็รู้สึกหวั่นไหวไปพร้อม ๆ กัน

ควรเข้าใจก่อนว่าผู้ที่ดำรงตำแหน่งสูงมาเป็นเวลานานจะพัฒนาออร่าแห่งความเหนือกว่าโดยไม่รู้ตัว  และปฏิกิริยาแรกของคนทั่วไปส่วนใหญ่ที่มีต่อสิ่งนี้คือความกลัวและการถอยหนี

แต่เมื่อทั้งสามคนเห็นพวกเธอ  แทนที่จะหลบสายตากลับพิจารณาพวกเธออย่างถี่ถ้วนโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ใด ๆ

สิ่งนี้บ่งชี้ว่าเธออาจเคยพบปะกับบุคคลที่มีอำนาจมากกว่านี้  และได้รับการสนับสนุนจากพวกเธอมานานหลายปี

หรือไม่ก็พวกเธอก็เป็นวิญญาณร้ายที่ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางกองศพทะเลเลือดและไม่เห็นคุณค่าของชีวิตตัวเอง

แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม  นายทหารหญิงยศพันเอกวัยเยาว์ผู้นี้จะไม่ยอมทนต่อการไม่ให้เกียรติจากพวกตนเด็ดขาด

เมื่อเห็นว่าบรรยากาศดูอึดอัดเล็กน้อยหลี่หมิงซินจึงฝืนหัวเราะแห้ง ๆ

“เอ่อ...  คือ...”

เขาพูดไม่ออก  เขาเป็นบุคคลผู้ทรงอิทธิพลในเมืองหลวงและไม่เกรงกลัวแม้กระทั่งประมุขของแปดตระกูลใหญ่  แต่ในช่วงไม่กี่วันมานี้เขากลับรู้สึกเหมือนถูกปฏิบัติเหมือนหลานชายอยู่ทุกวี่วัน  และเขาก็ไม่สามารถรักษาภาพลักษณ์ของตัวเองไว้ได้เลย

การล้มลงนี่มันช่างอยู่ยากจริง ๆ

ไอ้ที่น่าสับสนยิ่งกว่าก็คือเขาไม่รู้เลยว่าจะเรียกบุคคลผู้นี้ว่าอย่างไร...

“วันนี้ฉันมาส่งสารตามคำสั่งของหัวหน้า”

ผู้หญิงคนนั้นไม่สนใจหลี่หมิงซินและพูดตรง ๆ โดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ

“หน่วยสอดแนมของเราทางใต้ได้ส่งข่าวล่าสุดกลับมา : เผ่าปีศาจได้เคลื่อนไหวผิดปกติบ่อยครั้งในช่วงนี้  ดูเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่างอยู่  ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมาพวกมันได้เปิดรอยแยกมิติสี่แห่งที่ยังไม่ทราบว่าจะนำไปสู่ที่ใด”

“จากข้อมูลที่เรามีอยู่ในขณะนี้  หัวหน้าคาดการณ์ว่าพวกมันจะสามารถเปิดแดนลับภูเขาไท่หมิงได้ภายในหนึ่งเดือน  ดังนั้นหัวหน้าจึงให้ฉันมาแจ้งให้พวกท่านทราบด้วยตัวเอง”

“หากสถานการณ์ดังกล่าวเป็นจริง  แดนลับภูเขาไท่หมิงนี่จะให้นักศึกษาใหม่ปีหนึ่งจากมหาลัยต่าง ๆ เป็นคนจัดการ”

“นี่มัน……”

ทุกคนต่างตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องนี้

“ให้นักศึกษาปีหนึ่งไปจัดการกับของแบบนี้เนี่ยนะ ? มันโอเคจริง ๆ เหรอ”

ดูเหมือนผู้หญิงคนนั้นจะเดาได้ว่าพวกเธอจะพูดแบบนั้น

“แดนลับภูเขาไท่หมิงอยู่ภายใต้การควบคุมของกฎระเบียบซึ่งห้ามผู้จอมยุทธ์ที่มีระดับสูงกว่าขอบเขตปราชญ์เข้าไป  ในเวลานั้นอาจารย์จากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ จะร่วมเดินทางไปด้วย  ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาอะไร”

“ตามที่หัวหน้าบอก  นี่เป็นโอกาสที่ดีสำหรับการฝึกฝน  การเอาแต่พูดคุยเรื่องทฤษฎีบนกระดาษทั้งวันมันก็ไร้สาระสิ้นดี”

“สิ่งที่ประเทศชาติเราต้องการคือนักสู้ชั้นยอด  ไม่ใช่พวกขี้ขลาดไร้ประโยชน์ที่กลายเป็นคนโง่เมื่อเห็นสัตว์ปิศาจ”

หลังจากพูดจบ  ผู้หญิงคนนั้นก็เหลือบมองหลี่หมิงซินแล้วจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

บรรดาผู้ทรงอิทธิพลทั้งกลุ่มต่างพูดอะไรไม่ออก  ต่างคนต่างขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก

“รองอธิการหลี่  หมายเรียกเขาเรียกคุณแหนะ  เรื่องนี้คุณมีความคิดเห็นอย่างไรล่ะ”

ผมคิดอย่างไรน่ะเหรอ ?

ผมจะคุกเข่าดูเลยเชียวล่ะ !

เมื่อเห็นว่าประมุขตระกูลหลี่โยนปัญหามาให้  หลี่หมิงซินก็หมดหนทางแล้ว

“ทำตามที่คนคนนั้นพูดไปเถอะ  ท้ายที่สุดแล้วเด็ก ๆ ก็ต้องการโอกาสฝึกฝน”

เมื่อเห็นว่าทุกคนยังคงอยากถามอยู่หลี่หมิงซินจึงนึกถึงดวงตาของหญิงสาวเมื่อครู่และรีบยกมือขึ้น

“เอาล่ะทุกท่าน  คนที่มาจากแปดตระกูลใหญ่ให้อยู่ก่อน  ส่วนคนอื่น ๆ ให้กลับไปเตรียมตัวให้พร้อมแล้วกันครับ”

ข้อมูลของกองทัพมักจะถูกต้อง  แม้ว่าจะมีการตัดสินใจส่งนักศึกษาปี 1 ไปแล้วก็ตาม  แต่ก็ยังจำเป็นต้องวางแผนรับมือในกรณีฉุกเฉินอยู่ดี

หลังจากมองดูคนส่วนใหญ่จากไปแล้วหลี่หมิงซินก็เหลือบมองคน 8 คนที่ยังนั่งเงียบอยู่แล้วพึมพำกับตัวเองว่า “ไอ้พวกจิ้งจอกแก่เอ๊ย” ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“ผมเชื่อว่าทุกท่านคงได้รับข้อมูลมาบ้างแล้วไม่มากก็น้อย”

“ตอนนี้ผมสามารถบอกพวกท่านได้อย่างแน่นอนแล้ว”

“ผู้ชายคนนั้น...  เขากลับมาแล้วจริง ๆ...”

เมื่อได้ยินดังนั้นสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปในทันที

...

“อ้าว ? เป็นไรไปอะเมิ่งเหยา ? นักศึกษาบอบบางงั้นเหรอ ? วิดพื้นแค่สองทีก็ร้องไห้แล้วเนี่ยนะ”

[ เศร้า +66 ]

[ หมดความอดทน +66 ]

[ อยากกัดคนให้ตาย +88 ]

“ไอ้หมวยเอ้ย  ตื่นยาง ? ดูเทียนหยิ่งซิ  เด็กนี่ดีจังนะ  หัวถึงหมอนปุ๊บก็หลับปั๊บเลย”

[ โกรธจัด +67 ]

“ถ้าไม่ลองก็ไม่มีวันรู้หรอกว่าตัวเองไร้ประโยชน์แค่ไหน  ใช่มะ  ซ่งเหม่ย ?”

[ หมดความอดทน +88 ]

“ดูจ้าวว่านหยูซิ  คอสเพลย์ผีเสื้อกลางคืนของหล่อนค่อนข้างเจ๋งทีเดียว  กระพือปีกไปมาน่าประทับใจมาก”

[ เศร้า +56 ]

ห้องแรงโน้มถ่วง

เมื่อเห็นเฉินมู่เดินเอามือไขว้หลังท่ามกลางฝูงชน  ทุกคนก็อยากจะเข้าไปรุมทำร้ายเขาเหลือเกิน

ไอ้สารเลวนั่น  นอกจากจะด่าคนอื่นแล้วก็ไม่พูดอย่างอื่นเลย  ปากของมันนี่ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก

ในตอนแรกหลายคนคิดว่าตัวเองจะอดทนได้  แต่คำพูดเสียดสีของเขากลับทำให้พวกเธอแทบจะปล่อยโฮออกมา

เขาไม่เว้นแม้แต่ลั่วซือหานและเย่จิ่นชิวที่ใกล้จะทำเสร็จแล้ว  ปากยังคงด่าทอพวกเธออย่างรุนแรง  เหมือนกับว่าจ้องจะเล่นงานพวกเธอท่าเดียว

ทั้งสองโกรธมากจนตัวสั่นไปหมดและเกือบจะควบคุมอารมณ์ไม่อยู่

“เฉินมู่...  คอยดูเถอะ...  พลังฝึกฝนกูเหนือกว่ามึงเมื่อไหร่...  กูจะทำให้มึงเข้าใจ...  ว่าทำไมดอกไม้ถึงมีสีแดง !”

ลั่วซือหานหน้าแดงก่ำและกัดฟันแน่นโดยลืมไปสนิทเลยว่ากำลังฟังเฉินมู่พูดอะไรอยู่

สิ่งที่เธออยากทำมากที่สุดคือการต่อยเขาเพื่อระบายความโกรธ  แต่เมื่อนึกถึงว่าเฉินมู่เป็นศิษย์ยุทธ์ 3 ดาวซึ่งตัวเองไม่สามารถเอาชนะได้แล้ว  เธอก็ทำได้เพียง...  ห้ามตัวเองไว้...

[ อับอาย +88 ]

[ หมดความอดทน +88 ]

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบเฉินมู่ก็หันกลับไปมองลั่วซือหานที่กำลังตัวสั่น  จากนั้นก็ทำสีหน้าแปลก ๆ แล้วเดินลูบคางเข้ามาอยู่ตรงหน้าเธอ

“เหลืออีกกี่ครั้งนะ  หัวหน้าห้องจอมนินทา”

[ โกรธจัด +55 ]

เสร็จแล้ว !

ลั่วซือหานตัวสั่นด้วยความโกรธและลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน

เมื่อเห็นดังนั้นเฉินมู่จึงแสร้งทำเป็นประหลาดใจ

“ว้าว ๆ ๆ สุดยอดไปเลยหัวหน้าห้อง ! คุณเป็นคนแรกเลยเหรอเนี่ย”

[ ภูมิใจ +36 ]

เมื่อลั่วซือหานได้ยินเฉินมู่เอ่ยปากชมคนเป็นครั้งแรกเธอก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะอดรู้สึกภูมิใจเล็กน้อยไม่ได้

ไอ้สารเลวที่ปากทายาพิษมาผู้ไม่เคยพูดอะไรดี ๆ เลยสักคำนี่  มันช่างน่าตกใจจริง ๆ สงสัยวันนี้พระอาทิตย์จะขึ้นทางตะวันตกเสียแล้วสิ

“งั้นผมให้รางวัลคุณด้วยการทำเพิ่มอีกร้อยครั้งดีมั้ย”

[ โมโหสุด ๆ +55 ]

กูว่าแล้ว !

เปลือกตาของลั่วซือหานกระตุกเล็กน้อยและเธอก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งตัว

ถ้าหากเธอไม่ได้ยังใช้สติอยู่เธอคงจะซัดเฉินมู่ไปสักรอบแล้ว !

ถึงแม้ว่า...  จะเอาชนะ...  ไม่ได้ก็ตาม

[ หงุดหงิด +55 ]

ลั่วซือหานตัวสั่นด้วยความโกรธ  รู้สึกกระวนกระวายมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ในวินาทีต่อมา...

ฟริ้ง !

พร้อมกับเสียงครางเบา ๆ ร่างของลั่วซือหานก็พลันเปล่งแสงสีทองออกมา

[ ตกใจ +44 ]

[ ไม่ม้าง +54 ]

[ โกหกน่า +66 ]

นี่มัน...

เมื่อรู้ว่าตนเองเลื่อนขั้นเป็นศิษย์ยุทธ์ 3 ดาวแล้ว  ไม่เพียงแต่ลั่วซือหานเท่านั้น  ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

“นี่...  เธอเลื่อนระดับแล้ว ?”

“หัวหน้าห้องเลื่อนระดับอีกแล้วเหรอ ?”

“การวิดพื้นมันช่วยให้เลื่อนระดับได้ด้วยเหรอ ?”

ไม่มีใครรู้ว่าใครพูด  แต่ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อได้ยินดังนั้น

จากนั้น  ราวกับว่าสมองของพวกเธอเชื่อมต่อกับกล้ามเนื้อต้นขาอย่างฉับพลัน  สติปัญญาของทุกคนก็เข้าควบคุมทันที

ด้วยแรงบันดาลใจที่แวบขึ้นมานี้  ทุกคนจึงกัดฟันและเริ่มวิดพื้นต่อ

กระพือปีกอะไรกัน ! วิจัยพื้นบ้าบออะไรกัน !

อะไรจะไปเย้ายวนใจไปกว่าโอกาสที่จะได้เลื่อนระดับกัน

พูดตามตรงแล้ว  เมื่อใช้เคสของลั่วซือหานเป็นอุทาหรณ์  ความกระตือรือร้นของทุกคนในการวิดพื้นก็สูงขึ้นเป็นประวัติการณ์

อย่างไรก็ตาม  เมื่อลั่วซือหานได้สติกลับคืนมาอย่างเต็มที่และมองดูมือของตน  เธอก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้...

“ตอนนี้เราเป็นศิษย์ยุทธ์สามดาวแล้ว  และไอ้เฉินมู่ก็เป็นศิษย์ยุทธ์สามดาวเหมือนกัน...”

ดวงตาของลั่วซือหานเป็นประกาย  เธอหันไปมองเฉินมู่ทันทีพร้อมกับกัดฟันแน่น

“เฉินมู่ ! ฉันขอท้านาย !”