บทที่ 22 : เน็ตแล็กเหรอ ? แขนขาไม่รับสัญญาณรึไง ?

เขามองดูกลุ่มเด็กสาวที่จ้องมองมา  ดวงตาแดงก่ำ  หายใจหอบ  และตัวสั่นไปหมด

เฉินมู่รู้สึกราวกับว่าตนกำลังถูกฝูงหมาป่าหิวเลือดจ้องเล่นงาน

แต่เขาไม่ได้โกรธ  กลับกัน  เขากลับมีความสุขมากขึ้นไปอีก

นี่คือผลลัพธ์ที่เขาต้องการอย่างแท้จริง  ต้องการให้พวกเธอคลั่ง

เขาไม่กลัวการถูกโจมตี  และไม่กลัวการถูกท้าทาย

หากจอมยุทธ์ไม่มีความทะเยอทะยานหรือเลือดนักสู้อยู่ในตัว  งั้นก็ควรกลับบ้านไปทำไร่ไถนาเสียยังดีกว่า

อย่างไรก็ตาม  เขาไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าหลังจากที่ตนพูดว่าสามารถช่วยคนอื่นเลื่อนขั้นเป็นปรมาจารย์ยุทธ์ได้ภายใน 1 เดือนนั้น  ลั่วซือหานและเย่จิ่นชิวในฝูงชนต่างก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกันและมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“หนึ่งเดือน...  ทำไมต้องหนึ่งเดือน ?”

ดวงตาของลั่วซือหานเป็นประกาย  เธอตื่นเต้นอย่างมาก

“อีกหนึ่งเดือนเผ่าปีศาจจะเปิดรอยแยกขึ้นโดยไม่ตั้งใจ  ทำให้ดินแดนลับภูเขาไท่หมิงที่ทางใต้ของเมืองเหลียนฮวา (เมืองดอกบัว) เปิดออกอย่างกะทันหัน”

“ชาติก่อนเราใช้บอดี้การ์ดสองคนที่ตระกูลส่งมาไปฆ่าราชาเสือ  เลยทำให้เราได้รับดอกเพลิงดารากับแก่นอสูรของราชาเสือมาใช้ผลักดันให้เลื่อนระดับได้ถึงสามดาวรวด”

“ถ้าเราสามารถเลื่อนระดับไปถึงขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์ได้  ด้วยพลังรบที่เพิ่มขึ้นในตอนนี้ก็อาจจะสามารถรับมือกับราชาเสือได้ด้วยตัวเอง  ถึงยังไงข้อดีของการดูคนอื่นสู้ก็แตกต่างจากการสู้ด้วยตัวเองคนละเรื่อง”

“ชาติก่อนเราหยิ่งผยองเกินไปเพราะถือดีว่ามีศักยภาพระดับเอส  เอาชนะคนที่มีระดับเดียวกันและรับมือกับคนที่มีระดับสูงกว่าได้ง่าย ๆ ทำให้ขาดประสบการณ์ในภาคปฏิบัติจริงมาก  ทำให้หลังจากที่เข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิแล้วแท้ ๆ แต่กลับอ่อนแอ”

“การต่อสู้เอาชีวิตรอดคือหนทางที่ดีที่สุดในการปลดปล่อยศักยภาพออกมา  หากปราศจากความกล้าหาญที่จะเผชิญหน้ากับความตายแล้วเราจะแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร  โชคดีที่โชคชะตาได้มอบโอกาสอีกครั้งให้  ในชาตินี้เราต้องพึ่งพาตัวเอง !”

“ยิ่งไปกว่านั้น...  ก็พึ่งมารู้เอาทีหลังว่าสมบัติล้ำค่าที่สุดในแดนลับภูเขาไท่หมิงไม่ใช่ดอกดาราเพลิง  แต่เป็นหญ้าเพลิงว่างเปล่าหมื่นปีที่อยู่ลึกเข้าไปในแดนลับ  หากได้มันมาล่ะก็กายาซินเหยียนของเราก็อาจจะพัฒนาขึ้นได้อีก !”

ดวงตาของลั่วซือหานเป็นประกาย  เธอมีความมั่นใจในตัวเองสูงมาก  แต่...

“ทำไมหมอนี่ถึงเลือกเดือนหน้า ? เป็นเรื่องบังเอิญหรือเพราะมั่นใจเต็มเปี่ยม  หรือว่า...”

ลั่วซือหานมองเฉินมู่อีกครั้ง  หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย

“เขาจะรู้ได้ยังไงว่าเดือนหน้าจะเกิดอะไรขึ้น”

แนวคิดเรื่องการกลับมาเกิดใหม่นั้นฟังดูเหลือเชื่อเกินไป  เธอไม่เชื่อว่าเฉินมู่จะเกิดใหม่เหมือนกัน  จากผลงานของเฉินมู่เมื่อวานนี้และการปรากฏตัวของฉินเสี่ยวเสี่ยว  เธอคิดได้เพียงว่าเฉินมู่อาจมีพลังบางอย่างที่เธอไม่รู้

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามนี่ก็คือช่วงเวลาสำคัญในชีวิตของเธอ  และที่แน่ ๆ คือเธอจำเป็นต้องพยายามให้หนักขึ้น

ขณะที่ลั่วซือหานกำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเฉินมู่ก็ยื่นมือออกไปอย่างใจเย็น

“เอาล่ะ  ผมพูดจบแล้ว  ตอนนี้เชิญพวกคุณเริ่มการแสดงได้”

[ เศร้า +55 ]

[ เศร้า +55 ]

ทุกคนต่างพูดไม่ออก  แต่พวกเธอจะทำอะไรได้ล่ะ  พวกเธอได้ทุ่มเททุกอย่างไปแล้ว  แล้วทำไมไม่ลองดูสักตั้งล่ะ

ในฐานะผู้ที่ทำผิด  จ้าวหลินหลินจึงต้องแสดงความคิดเห็นของตนเองออกมาก่อน

“พี่ ๆ น้อง ๆ ฉันขอโทษนะ  เป็นความผิดของฉันเอง  ฉันจะไม่กล้าขัดคำสั่งอาจารย์อีกแล้ว”

“ทุกคนวางใจได้  ถ้าต้องการความช่วยเหลือจากฉันเมื่อไหร่ก็บอกได้เลย  ถ้าฉันแสดงอาการหวั่นไหวแม้แต่นิดเดียวล่ะก็จะไม่ขอใช้แซ่จ้าวอีกต่อไป”

“แต่เพราะฉันทำผิดในวันนี้เลยทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อนโดยไม่สมควร  ฉันจะชดใช้ให้ทุกคนในอนาคตอย่างแน่นอน”

“และพอเราออกไปข้างนอกเสร็จได้แล้ว  ฉันจะเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่ให้ทุกคนเอง !”

ทุกคนต่างรู้สึกขบขันและหงุดหงิดไปพร้อม ๆ กัน  แต่ความคิดเห็นของพวกเธอที่มีต่อยัยเด็กเอาแต่ใจและดื้อรั้นคนนี้ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน

เมื่อเห็นดังนั้นเฉินมู่ก็อดที่จะพยักหน้าในใจไม่ได้

ไม่ใช่ว่ากลัวที่จะทำผิด  แต่กลัวที่จะไม่ยอมรับความผิดของตัวเอง  การที่เธอพูดแบบนั้นแสดงว่าเธอยังมีหวังอยู่

ขณะที่ดูทุกคนกำลังพยายามวิดพื้นกันอย่างยากลำบากอยู่นั้น  เฉินมู่ก็หยิบกระติกน้ำร้อนออกมา  จิบชา  แล้วมองไปที่เย่หานยู่

“ให้คนมาเก็บกวาดเศษอาหารที่พื้นหน่อยแล้วเอาไปไว้ที่ประตูหลัง  เดี๋ยวจะมีคนมาเก็บไปเอง”

“แล้วก็เช็กดูให้ดี ๆ ด้วยล่ะ  ตรวจสอบให้แน่ชัดอย่าให้เนื้อบนพื้นนั่นหายไปแม้แต่ชิ้นเดียว”

เหล่าหญิงสาวคร่ำครวญด้วยความสิ้นหวัง  ในขณะที่เย่หานยู่พยายามกลั้นขำอย่างสุดกำลัง

หลังจากจิบชาแห่งการตรัสรู้แล้วคุณชายเฉินก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้และหลับตาลงเพื่อพิจารณาคัมภีร์เต้าซวน

รางวัลจากระบบนี้ล้วนเป็นสิ่งที่สามารถซึมซับเพื่อบรรลุถึงระดับมหาสมบูรณ์แบบได้ในคราวเดียว  แต่การซึมซับแบบนั้นมันก็เรื่องหนึ่ง  อันที่จริงมันยังมีปริศนาและวิธีการอีกมากมายที่ต้องค้นหาคำตอบด้วยตัวเองอยู่

ยิ่งไปกว่านั้น  คัมภีร์เต้าซวนนี้ยังลึกลับมากจนถึงขั้นเพียงแค่ฝึกวิชานี้ก็ทำให้ความเร็วในการฝึกฝนของเขาเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่าได้แล้ว

ควรสังเกตว่าก่อนหน้านี้ความเร็วในการฝึกฝนของเขานั้นก็เร็วกว่าตอนที่เขาพึ่งพลังตื่นใหม่ ๆ ถึง 50 เท่า  และเมื่อทวีคูณไปอีก 2 เท่าก็เท่ากับทำให้เร็วขึ้นถึง 100 เท่าเลยทีเดียว

ตราบใดที่เขามุ่งมั่นในการฝึกฝน  พลังวิญญาณมากมายมหาศาลดุจมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ก็จะหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา

ด้วยพรจากกายศักดิ์สิทธิ์หยินหยางสรรสร้างประกอบเข้าไปอีก  ระดับการฝึกฝนของเขาจึงพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ข่าวร้ายอย่างเดียวก็คือประสิทธิภาพของโลหิตมังกรเพลิงลดลงอย่างมาก  เมื่อวานเขาหยดไป 10 หยดแต่กลับได้ผลแค่ครึ่งเดียวเมื่อเทียบกับตอนใช้ครั้งแรก

หากยังคงเป็นแบบนี้ต่อไป  เพียงไม่ถึง 5 วันโลหิตมังกรเพลิงก็จะหมดประโยชน์กับเขาแล้ว

แต่ข่าวดีก็คือ  กายศักดิ์สิทธิ์หยินหยางสรรสร้างยังคงถือว่าแข็งแกร่ง  มีอ่อนแอลงบ้างแต่แค่เล็กน้อย

เนื่องจากระดับการฝึกฝนของเขายังต่ำอยู่  ดังนั้นมันจึงไม่น่าจะมีผลกระทบอะไรมากนัก

และเมื่อวานก็ได้ตกลงกับเย่หานยู่ไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าจะช่วยให้เธอเลื่อนไปสู่ขอบเขตจักรพรรดิในคืนนี้

จากประสบการณ์กับฉินเสี่ยวเสี่ยวเขาจึงคาดเดาได้ว่าระดับการฝึกฝนของตนจะต้องเพิ่มสูงขึ้นมากอย่างแน่นอน

อ้อ  ที่ต้องพูดอีกเรื่องก็คือ  หลังจากบำเพ็ญเพียรมาทั้งคืน  ระดับพลังของเขาก็พุ่งสูงถึงขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์ 4 ดาวแล้ว

การฝึกฝนเป็นเรื่องที่น่าเบื่อมาก

แต่การวิดพื้นคงสนุกมากแน่ ๆ

ผ่านไปประมาณ 2 ชั่วโมงได้  บางคนเริ่มจะเช็ดน้ำตาแล้ว

ชุดรบกับแรงโน้มถ่วง 1 เท่าทำให้ต้องรับน้ำหนักเพิ่มจากเดิมรวมเป็น 2 เท่านั้น  นับว่าไม่ได้ยากอะไรสำหรับลั่วซือหานและเย่จิ่นชิว  เพราะเมื่อวานนี้พวกเธอยืนได้แล้ว

แต่สำหรับหญิงสาวที่เมื่อวานนี้ทั้งวันไม่นอนก็ต้องคลานเอานั้นมันคือความทรมานอย่างแสนสาหัสอย่างแท้ทรู

แม้ว่าพวกเธอจะเลื่อนขึ้นเป็นขอบเขตศิษย์ยุทธ์ 1 ดาวจากการได้แช่ตัวในน้ำสมุนไพรแล้วก็ตาม  ทว่าพวกเธอก็พึ่งจะก้าวเดินเข้าสู่เส้นทางจอมยุทธ์เท่านั้น  เรื่องพละกำลังของร่างกายยังห่างจากคำว่าพออยู่อีกเยอะ

ผู้ที่เย่อหยิ่งและประมาทตั้งแต่ก่อนเปิดภาคเรียนโดยเชื่อมั่นในศักยภาพของตนเองย่อมต้องพบกับความพ่ายแพ้

หลังจากทำไปได้ไม่ถึง 30 ครั้ง  พวกเธอก็เริ่มข้อศอกสั่นพับ ๆ เหมือนผีเสื้อตกน้ำที่พยายามตีปีกหนี

“เห้ ๆ ๆ !”

เมื่อเห็นดังนั้นเฉินมู่ซึ่งพึ่งฟื้นคืนสติก็ลุกขึ้นยืนและชี้ไปที่นักศึกษาหญิงคนหนึ่งอย่างจริงจัง

“ซูเสี่ยวเถา ! หล่อนใจร่ม ๆ หน่อย  อย่าให้เมิ่งเหยาข้างหน้าเป็นหวัดล่ะ !”

[ เศร้า +88 ]

“หล่อนก็ด้วยจ้าวฮวนฮวน ! ทำไม ? หล่อนจะบินขึ้นสวรรค์ไปกับซูเสี่ยวเถาเหรอ ?”

[ ไม่พอใจ +88 ]

“ฮวาหลิง  เคยบอกหล่อนแล้วไม่ใช่เหรอ ? หยุดร้องไห้เด๋วนิ ! ไม่มีใครอยากกินหมูแช่อิ่มหรอก !”

[ อับอาย +88 ]

[ น้ำตาไหลอาบหน้า +88 ]

“หมายความว่าไงหลินเมิ่งซวน ? เน็ตแล็กเหรอ ? แขนขารับสัญญาณไม่ได้ไง ?”

[ โกรธจัด +78 ]

“หล่อนด้วย ! เจียงหยิ่ง ! ศึกษาเรื่องพื้นอยู่เหรอ ? รู้มั้ยว่ามันจะแต่งงานเมื่อไหร่ ? ฉันจะได้ให้ของขวัญแล้วไปกินข้าวโต๊ะข้าง ๆ”

[ ไม่พอใจ +88 ]

“เซี่ยจู๋  ตื่นได้แล้ว ! ตะวันส่องตูดแล้ว !”

[ ไม่พอใจ +99 ]

“พูดกะเธอไม่ได้พูดกะหล่อนใช่มั้ย ? จ้าวหลินซี ?”

[ อยากตายโว้ย +99 ]

ทันทีที่เฉินมู่ตื่นขึ้นเขาก็เริ่มพ่นพิษ  ทำให้หญิงสาวหน้าแดงและตัวสั่นด้วยความโกรธ

พวกเธอไม่เข้าใจเลยสักนิด  เฉินมู่มีรังแตนอยู่ในปากหรือไง  เขาเอาคำพูดมากมายขนาดนั้นมาจากไหน  ถึงได้พร่ำพูดแต่ถ้อยคำที่คมกริบทิ่มแทงทะลุใจดำออกมาอย่างไม่หยุดยั้งอยู่ได้

แน่นอนว่าพวกสาว ๆ ต่างโกรธที่ถูกวิจารณ์  แต่เย่หานยู่ที่นั่งดูอยู่ข้าง ๆ กลับหัวเราะออกมาหลายครั้งเลยทีเดียว

แม้ว่าการถูกเฉินมู่วิจารณ์จะเป็นเรื่องที่ไม่น่าพึงพอใจเลย  แต่การได้เห็นเขาวิจารณ์คนอื่นกลับเป็นเรื่องที่น่าตลกขบขันไม่น้อย

เธอรู้สึกมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าตนตัดสินใจถูกแล้วที่มาเป็นผู้ช่วยอาจารย์  เธอหวังว่าตัวเองควรจะทำแบบนี้ตั้งแต่เมื่อวันก่อนแล้ว

ท่ามกลางฝูงชน

จ้าวหลินซีล้มลงนอนกับพื้น  เหงื่อท่วมตัว  เธอไม่สามารถทำอะไรได้อีกแล้ว  และยิ่งมามีเฉินมู่พูดจาเสียดสีอยู่ข้าง ๆ เธอก็ยิ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป

“แงงงงง...  เจ๊ชิว  ดูมันซี่...  มันแซะฉันอีกแล้วง่า  แงงงงงง...”

เย่จิ่นชิวกัดฟันกรอด  ใบหน้าแดงก่ำ  การเคลื่อนไหวก็อืดอาดอย่างน่าเหลือเชื่อ  เห็นได้ชัดว่าเธอถึงขีดจำกัดแล้ว

โชคดีที่เธอทำไปแล้ว 78 ครั้งและจะเสร็จในเร็ว ๆ นี้

“ไม่นะ  หยุดพูด...  แล้ว...  รีบทำซะ...”

การลงโทษไม่ใช่เรื่องน่ากลัว  สิ่งที่น่ากลัวคือถ้ายังเสียเวลาไปกับเรื่องแบบนี้ต่อไปก็จะไม่มีวันได้เรียนหัตถ์แยกเส้นเอ็นมังกรดำ

นั่นเป็นทักษะยุทธ์ระดับปราชญ์ ! เธอรู้สึกอิจฉายิ่งนัก  และเมื่อคืนนี้เธอก็นึกย้อนกลับไปทบทวนอย่างละเอียดว่าทักษะยุทธ์ที่เฉินมู่ใช้รับมือกับพวกหลี่เฉิงคุนในพิธีเปิดเมื่อวันก่อนนั้นมันต้องเป็นวิชาหัตถ์แยกเส้นเอ็นมังกรดำแน่ ๆ

ในเวลานั้นเขาไม่ได้ใช้พลังโลหิตปราณเลย  เขาทำสำเร็จได้ด้วยพละกำลังร่างกายเพียงอย่างเดียว  นี่ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นแล้วว่าเมื่อฝึกฝนวิชาหัตถ์แยกเส้นเอ็นมังกรดำไปถึงระดับหนึ่งแล้วมันสามารถใช้อ่อนต้านแข็ง  บรรลุผลใหญ่โดยอาศัยแรงน้อยได้

นี่เป็นเรื่องพื้นฐานของผู้ที่ถูกเลือกที่จะต่อสู้กับคู่ต่อสู้ที่มีระดับสูงกว่า

เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่าแขนของหลี่เฉิงคุนจะรอดหรือไม่ถ้าหากว่าเฉินมู่ใช้พลังโลหิตปราณในตอนนั้น

บางทีเขาอาจฉีกมันทิ้งได้ด้วยแรงเพียงเล็กน้อย

ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังเป็นคนที่มีความรู้รอบตัว  เมื่อพิจารณาจากผลงานของเฉินมู่ในเวลานั้นและเนื้อหาในตำราทักษะยุทธ์แล้ว  ทักษะยุทธ์ระยะประชิดนี้ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในวิชาที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างแน่นอน

ถึงแม้จะไม่มีเหตุการณ์นี้เธอก็ไม่อยากยืดเยื้อเรื่องนี้ต่อไปอยู่แล้ว  ขอแค่ให้เฉินมู่ให้คำแนะนำเรื่องทักษะและวิชายุทธ์ของเธอสักหน่อยก็ดียิ่งแล้วไม่ใช่เหรอ

ถึงแม้ว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไปตามที่หวัง  แต่อย่างน้อย ๆ การได้เรียนรู้อะไรบางอย่างมาก็ยังดีกว่าการมานอนวิดพื้นอยู่ตรงนี้ใช่ไหมล่ะ

เย่จิ่นชิวยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกทุกข์ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ และรีบพูดเร่ง

“รีบหน่อย  รีบหน่อย...  อย่าเสียเวลาอันมีค่านี้ไปนะ  ซีซี...”

จ้าวหลินซีทำหน้าบึ้งโดยรู้สึกว่าตัวเองถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรม  แม้ว่าเธอจะไม่เข้าใจรายละเอียดปลีกย่อยเหล่านี้  แต่เธอก็รู้ว่าเย่จิ่นชิวทำเพื่อประโยชน์ของเธอ  ดังนั้นเธอจึงเงียบและเริ่มใช้พลังที่เหลืออยู่เคลื่อนไหวอีกครั้ง

แต่สิ่งที่พวกเธอคาดไม่ถึงก็คือ...

หลังจากจิบชาไปเล็กน้อยเฉินมู่ก็เริ่มกล่าวสรุปแบบเหมารวมอีกครั้ง...