บทที่ 21 : การเปลี่ยนแปลงเริ่มต้นขึ้น ! ขั้นตอนแรกจากดอกไม้ในเรือนกระจกสู่ไม้กระถาง !

เฉินมู่ได้รับค่าอารมณ์มากมายจากประโยคนี้

แต่พวกเด็กผู้หญิงกลับโวยวายกันยกใหญ่

“ทำไมพวกเราต้องถูกลงโทษด้วย ! จ้าวหลินซีทำผิดจารย์ก็ลงโทษเธอสิ  ทำไมพวกเราต้องถูกลงโทษด้วยล่ะ !”

“ใช่ ๆ ! อาจารย์ก็ลงโทษพวกเราไม่ให้พวกเรากินข้าวทั้งวันไปแล้วหนิ  แล้วไมตอนนี้เรายังต้องมาวิดพื้นอีกล่ะ !”

“อาจารย์คะ  หนูไม่เห็นด้วยค่ะ ! หนู  ไม่  ทำ !”

ด้วยพละกำลังในปัจจุบัน  การวิดพื้น 100 ครั้งจึงไม่ใช่ปัญหาเลย

แต่ถ้าฉันทำล่ะก็  ไม่เท่ากับว่าฉันต้องเจอกับหายนะที่ไม่สมควรได้รับเหรอ

นี่ไม่ใช่สมัยโบราณแล้ว  ทุกคนจะต้องถูกลงโทษเพราะความผิดของคน ๆ เดียวเนี่ยนะ

อย่าลืมสิ

กว่า 90% ของนักศึกษาในห้องมาจากครอบครัวที่มีฐานะและตระกูลที่มีอิทธิพล  ถูกตามใจและเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็ก

การที่พวกเธอยอมเรียนอย่างเชื่อฟังอยู่ที่นี่ก็ถือเป็นคุณูปการต่อมหาวิทยาลัยตี้ตูแห่งนี้แล้ว

พูดตามตรงคือไม่มีใครในพวกเธอเลยสักคนที่ชื่นชมเฉินมู่จริง ๆ

ถึงแม้คำสอนของเฉินมู่และสมบัติที่เขามอบให้เมื่อวานนี้จะช่วยให้พวกเธอทุกคนบรรลุขอบเขตศิษย์ยุทธ์ 1 ดาวได้ก็ตาม  แต่เฉินมู่ก็ยังคงเป็นแค่ขยะที่มีศักยภาพระดับ F อยู่ดี

แล้วพวกเธอจะยอมรับเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร

แม้แต่ลั่วซือหานและเย่จิ่นชิวก็เงียบไปเหมือนกัน

อย่างไรก็ตาม  เฉินมู่ดูเหมือนจะคาดการณ์การระเบิดอารมณ์ของพวกเธอไว้แล้ว  หลังจากฟังเสียงเอะอะโวยวายเสร็จเขาก็พูดออกมาโดยไม่มีอารมณ์ใด ๆ ปรากฏให้เห็น

“พูดจบยัง ?”

“ตอนนี้ถึงตาผมพูดแล้วใช่มั้ย ?”

กลุ่มคนเหล่านั้นกอดอกและหันหน้าหนีอย่างท้าทาย  ความไม่พอใจยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นอีกเมื่อนึกถึงคางที่บวมและเจ็บปวดจากการนอนแนบติดพื้นตลอดทั้งวันเมื่อวานนี้

เมื่อเห็นภาพนี้แล้วเฉินมู่ก็ยังคงนิ่งเฉย  ในขณะที่เย่หานยู่ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลถอนหายใจออกมาอย่างพูดไม่ออก

“ขอถามหน่อย  พวกคุณมีความสัมพันธ์กันแบบไหน”

“ก็เพื่อนร่วมห้องไง  เราจะมีความสัมพันธ์แบบอื่นได้ไงล่ะ”

“ครอบครัวหนูมีธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับตระกูลจ้าวค่ะ”

คนอื่น ๆ หัวเราะคิกคักเมื่อได้ยินดังนั้นโดยดูเหมือนจะไม่กังวลอะไรเลย

เฉินมู่ไม่ได้แสดงอาการรำคาญ  เขายืนกอดอกและจ้องมองฝูงชน

“พวกคุณเป็นเพื่อนร่วมห้องกันนั่นก็จริงอยู่  แต่พวกคุณก็ยังเป็นสหายร่วมรบด้วยเช่นกัน”

เมื่อเห็นว่าทุกคนต่างตกตะลึงเฉินมู่จึงพูดต่อ

“พวกเธอคือสหายที่สามารถต่อสู้ศัตรูเคียงข้างคุณได้  และเป็นคนที่คุณสามารถไว้วางใจได้  หรือแม้กระทั่งฝากแผ่นหลังให้พวกเธอปกป้องให้ได้”

“พวกเธอเป็นพี่น้องที่สามารถมีสุขร่วมเสพมีทุกข์ร่วมต้านและจะไม่มีวันทอดทิ้งกัน !”

“ยิ่งไปกว่านั้น  พวกเธอยังเป็นพี่น้องร่วมสาบานที่พร้อมจะเสี่ยงทุกอย่างเพื่อช่วยชีวิตซึ่งกันและกันในยามวิกฤต ! ! !”

เสียงของเฉินมู่ดังสนั่นหวั่นไหวทำให้สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยิน

“แต่ถ้าคุณอยากมีเพื่อนซี้ที่ไม่รู้เมื่อไหร่จะหยิบมีดขึ้นมาแทงข้างหลัง  เพื่อนร่วมห้องที่เจ้าเล่ห์และคิดคำนวณแผนการร้ายใส่ตลอดเวลา  เพื่อนร่วมงานที่ไม่สนใจเรื่องของคุณเลย  หรือแม้แต่เพื่อนสนิทจอมปลอมที่เอาแต่ร่วมสุขไม่ยอมร่วมทุกข์”

“งั้นพวกคุณก็จงยืนดูอยู่เฉย ๆ แล้วหัวเราะเยาะเพื่อนร่วมรบที่จะไปออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับคุณในอนาคตคนนี้ซะเถอะ !”

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง

แต่ก็ไม่สามารถคิดหาคำโต้แย้งใด ๆ ได้  และกลับยิ่งเงียบลงเรื่อย ๆ เข้าไปใหญ่

ต้องบอกว่าคำพูดของเฉินมู่มันแทงใจดำจนเจ็บจี๊ดเลยจริง ๆ

พวกเธอแน่นอนว่าเป็นที่รักของทุกคนของแท้  แต่เพราะเหตุนี้เองพวกเธอจึงเคยชินกับหลอกลวงและการประจบประแจง

แต่พวกเธอก็รู้ดีอยู่แล้วว่าในบรรดาผู้ที่มาประจบประแจงและยกย่องเหล่านั้นล้วนมีเจตนาแอบแฝง

ดังนั้นพวกเธอจึงไม่กล้าที่จะมีเพื่อนสนิท  และไม่กล้าที่จะมีสิ่งที่เรียกว่าเพื่อนตาย  คนที่สามารถเป็นเหมือนเย่จิ่นชิวและจ้าวหลินซี, ลั่วซือหานและเหยาจื่อซวนนั้นหายากยิ่งนัก

เพราะพวกเธอเข้าใจอย่างชัดเจนว่าตนไม่ได้ใช้ชีวิตเพื่อตัวเองเพียงอย่างเดียว  แต่ยังต้องคำนึงถึงตระกูลและผู้มีอำนาจที่อยู่เบื้องหลังด้วย

พวกเธอไม่ต้องการให้เพราะตนเองตระกูลจึงต้องล่มสลายหรือถูกคนอื่นแย่งชิงผลประโยชน์ไป

แต่คำพูดของเฉินมู่ในวันนี้กลับโดนใจพวกเธออย่างแรง

ถ้าเราเต็มใจ  ใครบ้างจะไม่ต้องการเพื่อนแท้ที่สามารถไว้วางใจและช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้

หากเป็นอย่างที่เฉินมู่พูด  ว่าพวกเธอสามารถวางใจให้กันและกันได้อย่างสนิทใจ  และช่วยเหลือกันโดยไม่ลังเล  ใครเล่าจะไม่ต้องการแบบนั้น

ท้ายที่สุดแล้วการมีเพื่อนมากขึ้นก็หมายถึงการมีตัวเลือกมากขึ้น  ในโลกแบบนี้  ในที่สุดแล้วพวกเธอจะต้องต่อสู้กับเผ่าพันธุ์อื่น

ผลลัพธ์จะเหมือนกันหรือไม่  ระหว่างต่อสู้คนเดียวกับต่อสู้ร่วมกัน

พูดให้ตรงกว่านั้นก็คือ...

ทุกคนล้วนมีอิทธิพลจากตระกูลของตนเอง  หากพวกเธอสามารถช่วยเหลือและร่วมมือกันได้ก็จะไม่ต่างอะไรจากเสือติดปีก

พวกเธอเชื่อว่าหากพ่อแม่รู้ว่าพวกเธอผูกพันธ์กันด้วยพันธะแห่งความเป็นความตาย  และยังสามารถไว้วางใจและพึ่งพาซึ่งกันและกันได้ล่ะก็  พ่อแม่จะต้องให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่แน่นอน

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง  ในที่สุดก็มีคนขยับตัว

เย่จิ่นชิวแอบดึงจ้าวหลินซีที่กำลังก้มหน้าเงียบอยู่  จ้าวหลินซีสะดุ้งตื่นและรีบลงไปนอนกับพื้นเงียบ ๆ ข้าง ๆ เย่จิ่นชิว

ลั่วซือหานและเหยาจื่อซวนก็ตามมาติด ๆ โดยนอนราบลงไปวิดพื้นท่าเตรียมเช่นกัน

พวกเธอสามารถเคลื่อนไหวได้  ซึ่งเฉินมู่คิดว่าเป็นเรื่องปกติ  แต่การที่ตู้ซานเป็นคนที่ห้าทำให้เฉินมู่มองเธอด้วยความเคารพมากขึ้น

ในฐานะหนึ่งในสามสามัญชนในห้อง 1 นี้  ถ้าพูดตามตรงหากเธอไม่ได้เข้าเรียนในห้อง 1 และได้เป็นเพื่อนร่วมห้องกัน  เธอก็คงไม่มีโอกาสได้รู้จักกับพวกจ้าวหลินซีเลยตลอดชีวิตนี้

แน่นอนว่าเฉินมู่เชื่อว่าเธอไม่ใช่คนประเภทที่จะไปเอาใจผู้มีอำนาจ

เธอทำเช่นนั้นเพียงเพื่อแสดงให้จ้าวหลินซีและทุกคนเห็นว่าเธอเป็นคนที่ไว้ใจได้และเป็นสหายร่วมรบ  หาใช่เพราะเหตุผลอื่นใดไม่

คราวนี้ไม่มีการจ้องมองกัน  และไม่มีบทสนทนาใด ๆ อีกแล้ว

เด็กสาวเหล่านั้นไม่ได้สบตากันเลย  หลังจากตู้ซาน  พวกเธอคนอื่น ๆ ต่างก็พากันนอนลงอย่างเงียบ ๆ วิดพื้นท่าเตรียม

เมื่อเห็นเช่นนั้นเฉินมู่จึงยิ้มออกมา  แต่น่าเสียดายที่พวกเธอไม่เห็นรอยยิ้มนั้น

“เยี่ยมมาก  จากผลงานของพวกคุณ  งั้นวันนี้ผมจะไม่เพิ่มแรงโน้มถ่วงเป็นสองเท่าก็แล้วกัน”

“หา ? ? ?”

ทุกคนต่างตกใจและชาไปหมด

ก่อนที่พวกเธอจะทันได้ตอบโต้  เฉินมู่ก็ปรับแรงโน้มถ่วงเป็น 1 เท่า

น้ำหนักที่คุ้นเคย  แรงกดดันที่คุ้นเคย  และเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นบนหน้าผากที่คุ้นเคย

คราวนี้ไม่มีใครบ่นเลย

เมื่อเห็นดังนั้นเฉินมู่จึงยืนตัวตรงและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“จำไว้ว่าพวกคุณไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมรบ  แต่ยังเป็นพี่น้อง  และยิ่งกว่านั้นคือเพื่อนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน  หากใครคนใดคนหนึ่งตกอยู่ในอันตราย  ความช่วยเหลือจะต้องมาจากทุกทิศทุกทาง”

“ไม่ว่าพวกคุณจะไปสนามรบหรือสนามประลอง  พวกคุณต้องสนับสนุนและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน”

“จากผลงานของพวกคุณ  ผมอยากจะกล่าวอะไรบางอย่างในวันนี้”

“กูเป็นพวกหัวร้อนและระเบิดง่ายโว่ย !”

ทุกคน : คุณมึงก็รู้ตัวดีนี่หว่า...

[ เศร้า +88 ]

[ เศร้า +88 ]

“แต่ตราบใดที่พวกคุณฟังคำสั่งผม  ทำตามที่ผมบอก  และปฏิบัติตามคำสั่งของผมอย่างเคร่งครัด  ผมสามารถรับประกันให้ได้ว่าพวกคุณทุกคนจะได้เลื่อนระดับขึ้นเป็นขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์ภายในหนึ่งเดือน”

“อะไรนะ ? ปรมาจารย์ยุทธ์เหรอ ?”

[ ตกใจหมด +66 ]

[ ตกใจหมดเลย +66 ]

[ ตกใจจริง +66 ]

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนก็ไม่สนใจแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นและเงยหน้ามองเฉินมู่ด้วยความประหลาดใจ

ต้องเข้าใจก่อนว่าแม้แต่พวกที่มีศักยภาพระดับ S เหล่านั้น  การที่สามารถเลื่อนเป็นศิษย์ยุทธ์ 6 ดาวได้ภายในหนึ่งเดือนนั้นก็ถือเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงตระกูลที่ร่ำรวยมหาศาลเนื่องจากมีไอเทมมีค่าหายากมากมายเหมือนลูกอมซองใหญ่

แล้วคนที่ได้ระดับ A และ B ล่ะ ?

แม้ว่าเวลาจะผ่านไป 1 เดือนนับตั้งแต่พลังตื่น  แต่ 1 เดือนนั้นเป็นเพียงช่วงเวลาสำหรับการปรับตัวให้เข้ากับร่างกายที่พลังตื่นแล้วบวกกับการขัดเกลาพลังโลหิตปราณเท่านั้น

ไม่เห็นเหรอว่านอกจากลั่วซือหานและเย่จิ่นชิวแล้ว  ตอนเข้าเรียนปี 1 เป็นวันแรกคนอื่น ๆ ยังไม่มีใครเป็นศิษย์ยุทธ์ 1 ดาวเลยแม้แต่คนเดียวน่ะ

ปัญหาคือ  หลังจากทุกคนได้สติแล้วพวกเธอก็เงียบไปอีกครั้ง

เพราะพวกเธอยังจำได้ว่าเมื่อวานนี้  หลังจากถูกทรมานเพียงวันเดียว  ย้ำว่าแค่วันเดียว  พวกเธอทั้งหมดก็เลื่อนระดับเป็นขอบเขตศิษย์ยุทธ์ 1 ดาวกันหมดแล้ว

นี่มัน……

บางทีการเป็นปรมาจารย์ยุทธ์ภายใน 1 เดือนก็......  อาจไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ก็เป็นได้

ถ้าเรื่องนี้เกิดขึ้นจริง...

ทุกคนต่างตาเป็นประกายเมื่อคิดว่าตนเองจะได้เลื่อนเป็นปรมาจารย์ยุทธ์ในอีก 1 เดือนข้างหน้า

นั่นไม่ได้หมายความถึงแค่การก้าวไปสู่ขอบเขตปรมาจารย์ยุทธ์และแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

หากตระกูลรู้เรื่องนี้ด้วยล่ะก็  ตนคงจะกลายเป็นความภาคภูมิใจของทั้งตระกูลและได้รับการปรนนิบัติดุจดั่งเจ้าหญิงเลยใช่ไหม

โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่ไม่ได้มีฐานะสูงส่งในตระกูล  ใครจะกล้าดูถูกเหยียดหยามตนอีก  ใครจะกล้ารังแกตนอีก

แล้วถ้าหากนักศึกษาจากห้องเรียนอื่นรู้เข้า  พวกนั้นจะไม่คลั่งกันใหญ่เหรอ

แม้แต่อาจารย์คนอื่น ๆ ก็คงตกใจหากรู้เรื่องนี้

พวกเธอจะไม่กลายเป็นความภาคภูมิใจของทั้งมหาวิทยาลัยและเป็นจุดสนใจของทั้งเมืองหลวงเลยหรอกหรือ

นั่นคงจา...  สุดยอดมากแน่ ๆ เลย !

ไม่สิ  ไม่ใช่คงจะหรอก  มันต้องสุดยอดมาก  สุดยอดอย่างเหลือจะเชื่อเลยด้วยซ้ำ !

หลังจากเหม่อลอยไปถึงอนาคตอยู่ครู่หนึ่ง  เด็กสาวทั้งหลายก็หลุดจากภวังค์  ลมหายใจของพวกเธอเริ่มถี่ขึ้น

สายตาที่ใช้มองเฉินมู่อีกครั้งนั้นราวกับขอทานที่เห็นงานเลี้ยงใหญ่ของราชวงศ์ที่เปิดให้เข้าไปกินฟรีได้ !

มันดูดุร้ายอย่างน่าเหลือเชื่อ  เหมือนหมาป่ากับเสือ  เหมือนหมาป่าหิวเนื้อกับเสือหิวน้ำ  เหมือนกาวกับสี