บทที่ 20 : ประหารต่อหน้าสาธารณชน ! ทั้งห้องต่างตกใจกันยกใหญ่ !

“แงงงงงงง... ฮืออออออออออ...”

ห้องแรงโน้มถ่วง

จ้าวหลินซีซบหน้าลงบนอกของเย่จิ่นชิวและร้องไห้อย่างควบคุมไม่ได้

เรื่องนี้ทำให้เธอเสียใจมาก  และเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามาปลอบใจ

“ฮือออ...  เจ๊ชิวอ่า  มันรังแกฉันอ่า...  ฮือออออ...”

ถึงแม้เย่จิ่นชิวจะรู้สึกสงสารจ้าวหลินซีก็เถอะ  แต่เธอก็คิดว่าจ้าวหลินซีสมควรโดนแล้ว  ครั้งนี้คงจะได้สั่งสอนจ้าวหลินซีให้รู้สำนึกสักที !

“ก็เพราะเธอไม่ฟังฉันไง  เมื่อวานฉันก็เตือนเธอแล้วแท้ ๆ”

“แงงงงง...  เจ๊ชิวรังแกฉันนนนนนนน…”

เมื่อเห็นว่าจ้าวหลินซีกอดตนแน่นขึ้นเรื่อย ๆ เย่จิ่นชิวจึงตบหลังเธอเบา ๆ อย่างช่วยไม่ได้

“ตั้งแต่นี้ต่อไปเธอต้องเชื่อฟังและห้ามดื้อแล้วนะ”

“แต่……”

“ซีซี ?”

เมื่อเห็นว่าเธอยังจะเถียงอยู่อีกเย่จิ่นชิวจึงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดว่า

“เธอนั่นแหละที่ผิด  เพราะงั้นที่โดนลงโทษก็สมควรแล้ว  แล้วตอนนี้เธอยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าเธอเลื่อนเป็นขอบเขตศิษย์ยุทธ์หนึ่งดาวแล้วน่ะ”

จ้าวหลินซีสะดุ้งไปนิดหนึ่ง  จากนั้นจึงตระหนักว่าความรู้สึกในวันนี้มันต่างจากเมื่อวาน

เธอซบลงในอ้อมแขนของเย่จิ่นชิวและสัมผัสได้

จริงด้วย ! ฉันกลายเป็นศิษย์ยุทธ์หนึ่งดาวอย่างเป็นทางการแล้ว !

จ้าวหลินซีดีใจมากและรีบเงยหน้าขึ้นมอง

“เจ๊ชิว  ฉันเลื่อนระดับเป็นศิษย์ยุทธ์หนึ่งดาวแล้วจริง ๆ ด้วย !”

เย่จิ่นชิวทั้งพูดไม่ออกและทำอะไรไม่ถูก

“ตั้งแต่นี้ต่อไปเธอต้องตั้งใจฟังคำสั่งสอนของอาจารย์  แม้ว่ากระบวนการฝึกจะยากลำบาก  แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับดีเสมอ”

“ดูสิ  เมื่อเธอฟังฉันเรื่องอาบน้ำ  แล้วผ่านมาแค่คืนเดียวเธอก็พัฒนาขึ้นแล้ว  ยิ่งไปว่านั้นนะ  ฉันยังสัมผัสได้ว่าการดูดซับพลังวิญญาณของเธอเพิ่มขึ้นกว่าเดิมมากด้วย  นี่ไม่ใช่ว่าได้พิสูจน์ทุกอย่างแล้วเหรอ”

จ้าวหลินซีทำหน้าบึ้งเพราะหาคำโต้แย้งไม่ได้

อย่างไรก็ดี  ในขณะนั้นเองเย่หานยู่ได้เดินเข้ามาอย่างกระทันหัน

สีหน้าของเย่จิ่นชิวเปลี่ยนไปเล็กน้อย  เธอกำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ถูกจ้องมองอย่างดุดันจนต้องเงียบไป

เย่หานยู่ยืนอยู่หลังแผงควบคุม  ใบหน้ามีรอยยิ้มจาง ๆ และพูดเบา ๆ ว่า

“นักศึกษาคะ  กรุณาจัดแถวให้เรียบร้อยด้วยค่ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้น  เด็กสาวที่ยังคงเฉลิมฉลองกับการเลื่อนระดับเป็นศิษย์ยุทธ์ 1 ดาวก็รีบกลับไปยืนประจำที่เหมือนเมื่อวานทันที

แต่เมื่อเห็นเธอคนนั้นสายตาของทุกคนก็แสดงออกถึงความสงสัยอย่างชัดเจน

“นั่นอาจารย์ที่เอาข้าวเที่ยงมาส่งเมื่อวานนี้หนิ”

“ใช่ ๆ ๆ เป็นเธอจริง ๆ ด้วย  ว่าแต่เธอมาทำไรอะ ? แล้วจารย์เฉินล่ะอยู่ไหน ?”

ถึงอย่างไรเด็กสาวส่วนใหญ่แม้จะภูมิหลังดีแต่ก็ไม่ได้มาจากแปดตระกูลใหญ่  และตัวเย่หานยู่เองก็กักตนฝึกฝนอยู่แต่ในบ้านมาหลายปี  ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่พวกเธอจะไม่รู้จัก

“ฉันเป็นผู้ช่วยอาจารย์คนใหม่  และตั้งแต่นี้เป็นต้นไปฉันจะมีหน้าที่ช่วยเหลืออาจารย์เฉินค่ะ”

“ฉันชื่อเย่หานยู่  พวกคุณเรียกฉันว่าอาจารย์เย่ก็แล้วกัน”

“เย่หานยู่ ? ชื่อนี้คุ้น ๆ นะ”

ทุกคนต่างตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องนี้

แต่ในไม่ช้าก็มีคนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“เดี๋ยวก่อนนะ ? เย่หานยู่ ? องค์หญิงรองของตระกูลเย่เหรอ ? ? ?”

“อะไรนะ ? เธอคือองค์หญิงรองเย่เหรอ ? ? ?”

“แม่จ้าว ! องค์หญิงรองเย่จะมาเป็นผู้ช่วยสอนให้เราเหรอ”

“ฉันได้ยินพ่อบอกว่าองค์หญิงรองเย่เป็นจอมยุทธ์ยอดฝีมือศักยภาพระดับเอสเทียบเท่าขอบปราชญ์ยุทธ์ !”

“ขอบเขตปราชญ์ยุทธ์ที่ไหนล่ะ ! องค์หญิงรองเย่เป็นขอบเขตจ้าวยุทธ์ตะหาก !”

“แม่จ้าว...  จอมยุทธ์ขอบเขตจ้าวยุทธ์ในตำนานมาเป็นผู้ช่วยอาจารย์สอนเรางั้นเหรอ !”

ฝูงชนที่ได้สติกลับคืนมาต่างตกใจ  แต่ก็ตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

ควรรู้ว่าแม้แต่ในสถาบันหลวง  อาจารย์ผู้สอนที่แข็งแกร่งที่สุดของปี 1 ก็แค่เพียงขอบเขตปราชญ์ยุทธ์เท่านั้น  ในขณะที่ผู้ช่วยสอนของพวกตนกลับเป็นขอบเขตจ้าวยุทธ์  แบบนี้ก็แปลว่าวันเวลาดี ๆ ของพวกเราคงจะมาถึงในไม่ช้าแล้วใช่ไหม

“มาทำไมอีกล่ะเนี่ย”

กลุ่มนักศึกษาต่างจับมือกันเขย่าด้วยความดีใจ  แต่เมื่อได้ยินเสียงของเฉินมู่ปุ๊บทั้งห้องก็เงียบกริบลงทันที

เมื่อเห็นดังนั้นเย่หานยู่ก็ระงับความรู้สึกอยากกระโดดกอดเฉินมู่ไว้และยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย

“ตอนนี้ฉันเป็นผู้ช่วยอาจารย์ประจำปีหนึ่งห้องหนึ่งแล้วค่ะอาจารย์เฉิน  กรุณาให้คำแนะนำฉันด้วยนะคะ”

เมื่อเห็นเธอยื่นมือออกมาเฉินมู่จึงปล่อยรถเข็นอาหารอย่างเงียบ ๆ แล้วจับมือเธอ

“เอาล่ะ  ทุกคนยืนนิ่ง ๆ ผมมีเรื่องจะบอก”

ทุกคนคิดว่าเฉินมู่จะทดสอบพวกตนเรื่องแผนภาพจุดฝังเข็มที่ได้รับเมื่อวานนี้  แต่เมื่อเห็นเฉินมู่ยืนอยู่หลังแผงควบคุมด้วยสีหน้าเย็นชาปุ๊บก็รู้สึกแปลก ๆ ว่ามีอะไรทะแม่ง ๆ

“ผมได้เตรียมข้าวเช้าไว้ให้พวกคุณแล้ว”

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนต่างหันไปทางซ้ายของเฉินมู่โดยพร้อมเพรียงกัน

แน่นอนว่ารถเข็นอาหารที่คุ้นเคยถูกวางไว้ข้างแผงควบคุม  และเมื่อพิจารณาจากขนาดแล้ว  ปริมาณย่อมไม่น้อย

ทุกคนเห็นแบบนั้นต่างก็ตาเป็นประกาย

ที่จริงแล้วแสงสีทองที่อันแพรวพราวของแท้ที่เกิดขึ้นหลังจากที่พวกลั่วซือหานได้กินมื้อเย็นเมื่อวานนี้ยังคงงดงามแตะตาตรึงใจ  ทำให้เหล่านักศึกษาที่อดข้าวมาทั้งวันทั้งคืนต่างก็เต็มไปด้วยความคาดหวังเป็นธรรมดา

อย่างไรก็ตาม  ในวินาทีต่อมาก่อนที่ทุกคนจะทันได้รู้สึกดีใจเฉินมู่ก็พูดขึ้นมาอย่างกระทันหัน

“อย่างไรก็ตาม  เมื่อวานนี้มีคนฝ่าฝืนกฎและไม่เชื่อฟังคำสั่งของผม”

“ดังนั้นอย่างน้อยวันนี้พวกคุณทุกคนจะต้องอดข้าว”

หลังจากพูดจบเฉินมู่ก็ยกขาขึ้นเตะรถเข็นอาหารอย่างแรงทันที

ปัง ! ! !

โคร่ม !

[ กลัว +45 ]

[ ช็อก +55 ]

[ โกหกน่า +47 ]

ทุกคนต่างตกใจ  และสีหน้าของพวกเธอก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

แม้แต่เย่หานยู่เองก็ยังค่อนข้างตกใจ

แต่เธอก็ไม่กล้าให้โต้แย้ง ๆ แม้แต่จะอ้าปากพูดก็ยังไม่  เพราะเธอรู้ดีว่าเฉินมู่ที่กำลังโกรธเป็นคนที่เธอไม่ควรไปยั่วยุโดยเด็ดขาด

เมื่อเจอกลิ่นหอมอันเย้ายวนของซุปเนื้อและผักหกกระจายเต็มพื้น  กลุ่มเด็กสาวก็ตัวสั่นด้วยความกลัว

โดยเฉพาะจ้าวหลินซีที่ในตอนนี้สมงสมองว่างเปล่าใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ

“ผมจะพูดอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย : ห้องหนึ่งมีกฎเพียงข้อเดียว  นั่นคือจงเชื่อฟังคำสั่งอย่างเคร่งครัด !”

เฉินมู่พูดด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก  เปลือกตาหรี่ลง

“ใครที่ทำผิดให้ก้าวออกมา”

[ ตื่นตระหนก +46 ]

[ ไม่แน่ใจ +57 ]

[ กลัว +76 ]

จ้าวหลินซีกัดริมฝีปากใบหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด  เธออยากขอความช่วยเหลือจากเย่จิ่นชิวอย่างยิ่ง  แต่ตัวเย่จิ่นชิวเองก็ตกอยู่ในสถานการณ์ลำบากและไม่กล้าขยับเขยื้อนไม่ต่างกัน

ไม่เห็นเหรอว่าผู้ช่วยอาจารย์คนนั้นยังใช้สายตาตักเตือนจ้องฉันอยู่น่ะ

“ไม่น้า  จารย์เอาเครื่องถ่ายวิดีโอมาติดฉันจริง ๆ ด้วย ! จะทำไงดี...”

เธออยากจะยอมรับความผิด  แต่ความหยิ่งผยองทำให้เธอไม่ยอมก้มหัว  และเธอยังกลัวว่าเฉินมู่จะลงโทษเธอด้วย

แต่ถ้าไม่ยอมรับความผิด  บรรยากาศ  ณ  ที่เกิดเหตุจะตึงเครียดอย่างน่ากลัว

ตกลง ! จะแย่ซักแค่ไหนกันเชียว ? สู้โว่ย !

ขณะที่ใบหน้าของเฉินมู่เริ่มมืดครึ้มลงเรื่อย ๆ จ้าวหลินซีก็ยื่นมือออกไปอย่างหวาดระแวง  ใบหน้าที่แดงก่ำก้มงุด ๆ ด้วยความกลัว

“หนะ  หนูเองค่ะ...”

เมื่อเห็นดังนั้นสีหน้าของเฉินมู่ก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“คุณ ? แล้วเมื่อวานคุณทำอะไรไว้บ้างล่ะ ?”

เมื่อจ้าวหลินซีเห็นทุกคนมองมาที่ตน  ใบหน้าก็ยิ่งแดงก่ำไปจนถึงโคนคอ

คราวนี้เธอเสียหน้าจริง ๆ

“หนู...  หนูถอดชุดรบออกหลังจากกลับถึงหอพัก...  แล้ว...  จนถึงเช้านี้...”

[ ตกใจ +33 ]

[ โกหกน่า +35 ]

[ คำถามที่ยังไม่ได้รับคำตอบ +31 ]

“หา ?”

“เธอไม่ได้สวมชุดรบตลอดทั้งคืนเลยเหรอ”

“คุณหนูรองตระกูลจ้าวช่างกล้าหาญจริง ๆ ถึงกับกล้าท้าทายท่านอาจารย์เฉินอย่างเปิดเผย...”

เมื่อได้ยินเสียงซุบซิบของเพื่อนร่วมชั้น  จ้าวหลินซีก็เอาแต่อยากจะเอาหัวจุ่มพื้นเป็นนกกระจอกเทศ  แต่เธอก็รู้ว่าความเงียบของเฉินมู่หมายความว่าเขากำลังรอให้เธอประจานตัวเองต่อหน้าสาธารณชนต่อ

“แล้วหนูยังกิน...  มันฝรั่งทอดเจ็ดถุง...  ไส้กรอกหกชิ้น...  คอเป็ดสามชิ้น...  ขาไก่ตุ๋นสี่ชิ้น...  ไข่ต้มห้าฟอง...  ไหปลาร้าเป็ดสี่ชิ้น...”

[ ตกใจ +55 ]

[ โกหกน่า +75 ]

[ ช็อก +56 ]

ทุกคนต่างตะลึงเมื่อจ้าวหลินซีเล่าถึงความสำเร็จของตนที่พรั่งพรูออกมาราวกับน้ำที่ไหลล้นทะลัก

“คุณหนูรองจ้าวรูปร่างเล็กแบบนี้  แต่กลับกินได้เยอะขนาดนี้ได้ไงกัน...”

“ดูเธอสิ  หลังจากกินเนื้อไปเต็ม ๆ ตั้งสองมื้อแล้วก็ยังกินของว่างได้เยอะขนาดนี้อีก  ที่สำคัญคือกินแล้วน้ำหนักยังไม่ขึ้นซะด้วย  น่าโมโหจริง...”

“กินอะไรเยอะแยะขนาดนี้...”

จ้าวหลินซีก้มหน้าลงเรื่อย ๆ ขณะที่ฟัง  ในใจก็พลางนึกอยากจะหายตัวไปในรอยแตกของพื้นดิน

“มีอีกมั้ย”

“ไม่ค่ะ  แค่นี้  แค่นี้ค่ะ !”

เมื่อเฉินมู่ถามขึ้นจ้าวหลินซีก็รีบโบกมือปฏิเสธเหมือนลูกไก่ตกใจ

เฉินมู่เงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกและพูดว่า...

“แล้ว...  ลูกอมสองเม็ดกับช็อกโกแลตสามกล่องนั่นคือหมูมันกินรึไง”

เมื่อได้ยินดังนั้นจ้าวหลินซีก็ค่อย ๆ อ้าปากค้างด้วยความตะลึง

เธอไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าเฉินมู่จะรู้แม้กระทั่งเรื่องราวที่เธอลืมพูดถึง

หวา  ไม่น้า ! นี่มันแอบติดกล้องไว้กับฉันจริง ๆ เหรอเนี่ยยยยยยย ?

เย่จิ่นชิวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จ้าวหลินซีมองเธอด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“ซีซี...  เธอ...  กินไปเยอะขนาดไหนกันแน่เนี่ย...”

จ้าวหลินซีตัวสั่นและรีบโบกมือด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

“หนูขอโทษค่ะจารย์  หนูกินค่ะ  หนูกินเองค่ะ  ไม่ใช่หมูกิน  แต่หนูแค่ลืมไป  หนูลืมจริง ๆ น้า  ฮือ ๆ ๆ...”

จ้าวหลินซีตกใจมากน้ำตาแทบจะทะลักออกมา

ตอนแรกเฉินมู่ไม่เชื่อ  แต่หลังจากได้ยินการแจ้งเตือนจากระบบเกี่ยวเรื่องค่าอารมณ์แล้วเขาก็เชื่อ

สีหน้าของเขาอ่อนลงเล็กน้อย

“ก็ได้  ในเมื่อคุณกล้ายอมรับ  ผมก็จะให้ความเคารพคุณในฐานะลูกผู้ชายคนหนึ่ง”

แต่หนูเป็นผู้หญิงรวยแถมสวยด้วยนะคะ  ไม่ใช่ผู้ชายซะหน่อย  ฮือ ๆ...

ท่ามความวุ่นวาย  จ้าวหลินซีพึมพำคำสาปแช่งกับตัวเองในใจโดยไม่กล้าพูดออกมาดัง ๆ

ไม่อย่างนั้นใครจะรู้ว่าตัวเองจะถูกประหารต่อหน้าสาธารณชนในรูปแบบใดอีก

เมื่อเห็นใบหน้าของกลุ่มเด็กสาวเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความชื่นชม  เฉินมู่จึงพูดอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ทำผิด  ก็ต้องรับโทษ”

“ทุกคน ! วิดพื้นร้อยครั้ง ! ปฏิบัติ !”

“อะไรน้า ? ? ?”

ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อได้ยินคำสั่งนี้