บทที่ 19 : คริติคอล 3 ครั้งรวด ! บินขึ้นฟ้าในชั่วพริบตา !

[ คุณได้รับ : คัมภีร์เต้าซวน (คำภีร์ความลึกลับแห่งเต๋า) (เต๋า), ศักยภาพ +20%, หินวิญญาณระดับต่ำ +100, เม็ดยาขัดกาย +1 ]

[ คุณได้รับ : เคล็ดซวนกวง (เคล็ดแสงลึกลับ) (ปราชญ์), ศักยภาพ +10%, หินวิญญาณระดับต่ำ +10, ค่าโลหิตปราณ +1000 ]

[ คุณได้รับ : ชาแห่งการตรัสรู้ 1 กระป๋อง, ศักยภาพ +10%, หินวิญญาณระดับต่ำ +10, ค่าโลหิตปราณ +1000 ]

“โอ้โห ! วิชายุทธ์ระดับเต๋าเนี่ยนะ ? ? ?”

“แถมยังมีหินวิญญาณกะสมบัติมากมายขนาดนี้อีก ?”

“บินแล้วกู ! แม่จ้าว  กูบินแล้ว !”

เขาเดาว่าการจับรางวัล 3 ครั้งรวดน่าจะทำให้ตนได้ของดีมากขึ้น  แต่ไม่คิดว่ามันจะเหลือเชื่อขนาดนี้

ถึงแม้ระบบจะบอกว่าการจับรางวัล 3 สามครั้งรวดจะไม่ได้รับของดีแบบนั้นอีก  แต่ก็ไม่ได้บอกว่าการจับรางวัล 5 หรือ 10 ครั้งรวดจะไม่ได้รับของดีแบบนั้นอีกใช่ไหมล่ะ

เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ในปัจจุบันแล้ว  เดี๋ยวค่อย ๆ ไปฟาร์มแต้มมาลองไปเรื่อย ๆ ดูก็ได้

แต่ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือการตรวจสอบของรางวัล !

“ถึงจะไม่รู้ว่าวิชายุทธ์ระดับเต๋ามันเป็นยังไงก็เถอะ  แต่เมื่อพิจารณาจากความลึกซึ้งของคัมภีร์เต้าซวนแล้ว  มันต้องทรงพลังกว่าวิชายุทธ์ระดับเทพหลายเท่าแน่นอน”

เมื่อมองดูตำราวิชายุทธ์ในมือ  เฉินมู่ไม่เพียงแต่ตาลุกวาวเท่านั้น  ลมหายใจเองก็ถี่กระชั้นขึ้นด้วย

ตามคำบรรยายว่าไว้  คัมภีร์เต้าซวนเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น  หากสามารถรวบรวมคัมภีร์อื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องได้  พลังโดยรวมของวิชานี้จะเหนือความเข้าใจใด ๆ ที่เคยมีมา

แต่ถึงกระนั้น  แค่พลังของวิชานี้วิชาเดียวก็ไม่มีวิชาใด ๆ ที่เฉินมู่เคยพบสามารถเทียบได้เลย

แม้แต่วิชาหยางเก้าวัฏจักรของเขาก็ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงเมื่ออยู่ต่อหน้ามัน !

“พอดูอย่างละเอียดแล้ว  คัมภีร์เต้าซวนนี่มันเน้นไปที่วิธีฝึกฝนกายใจมากกว่า  คล้ายกับวิชาฝึกกำลังภายในในนิยายกำลังภายใน  โชคดีที่มันยังแนบทักษะโจมตีมาให้ด้วย  สมกับที่เป็นวิชาระดับเต๋า  น่าทึ่งสุด ๆ...”

“เทียบกันแล้วเคล็ดแสงลึกลับเป็นทักษะโจมตีล้วน ๆ เมื่อเชี่ยวชาญแล้วผู้ใช้จะสามารถแปลงร่างเป็นแสงได้  อืม...  ทุกคนเชื่อในแสงสว่างกันมั้ยครับ ?”

แม้เคล็ดแสงลึกลับนี่จะเทียบกับคัมภีร์เต้าซวนไม่ได้ก็ตาม  แต่ในที่นี้วิชายุทธ์ระดับเทพก็ยังคงถือเป็นสมบัติล้ำค่าระดับสูงสุดโดยแท้จริงอยู่ดี

เท่าที่เขารู้  มีคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ฝึกฝนวิชายุทธ์ระดับเทพได้

ต้องจำไว้ก่อนว่าใรประเทศหลงนี่มีประชากร 2 พันล้านคน...

หลังจากซึมซับวิชาบำเพ็ญเพียรทั้งสองเข้าสู่จิตใจแล้ว  เฉินมู่ก็มองถุงมิติของตนก่อนจะหยิบขวดใบเล็ก ๆ หินสีขาว  และกระป๋องชาออกมา

“นี่คือ...  หินวิญญาณ...  ทรงพลังกว่าพลังวิญญาณที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติเห็น ๆ”

แม้ว่าจะเป็นแค่ระดับต่ำก็ตาม  แต่เฉินมู่รู้สึกว่าความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณของเขาเพิ่มขึ้นครึ่งหนึ่งทันทีเพียงแค่ถือมันไว้ในมือ  แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาใส่ใจ

ที่เขาดีใจยิ่งกว่าก็คือเม็ดยาขัดกายกับชาแห่งการตรัสรู้

เม็ดยาขัดกาย  ก็ตามชื่อ คือใช้ขัดเกลาร่างกาย  ด้วยพละกำลังร่างกายของเขาในตอนนี้  ต่อให้เป็นจอมยุทธ์ที่ระดับสูงกว่าเขา 1 ขอบเขตใหญ่ยังไม่สามารถทะลวงการป้องกันของเขาได้ด้วยซ้ำ

และถ้าเกิดตอนนี้กินเม็ดยานี่เข้าไปอีกล่ะก็  เกรงว่าคงกันได้แม้กระทั่งจอมยุทธ์ที่ระดับสูงกว่าถึง 2 ขอบเขตใหญ่

ส่วนชาแห่งการตรัสรู้  คนที่เคยอ่านนิยายมาเยอะย่อมรู้เรื่องของมันดีอยู่แล้ว  เฉินมู่แค่เปิดฝาดมดูก็รู้สึกสดชื่นและกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที

“ไปอาบน้ำก่อน  เสร็จก็กินยา  แล้วก็ต่อด้วยดื่มชา”

หลังจากตัดสินใจด้วยความสุขเสร็จเฉินมู่ก็รีบเปิดแผงควบคุมทันที

[ ชื่อ ] : เฉินมู่

[ ระดับ ] : ปรมาจารย์ยุทธ์ (1 ดาว)

[ โลหิตปราณ ] : 32734

[ วิชา ] : หัตถ์แยกเส้นเอ็นมังกรดำ (ปราชญ์), หมัดแปดสุดขั้วถล่มสวรรค์ (ปราชญ์), ดรรชนีทำลายข้อห้าม (เกียรติยศ), ฝ่ามือสลายตะวัน (เกียรติยศ), ลูกเตะมังกรเมฆา (เกียรติยศ), เสียงปราบวิญญาณ (เกียรติยศ), วิชาหยางแผดเผามหาสุริยะ (เกียรติยศ), หนึ่งดรรชนีเต๋าสวรรค์ (จักรพรรดิ), วิชาหยางเก้าวัฏจักร (จักรพรรดิ), เคล็ดซวนกวง (เทพ), คัมภีร์เต้าซวน (เต๋า)

[ กายา ] : กายศักดิ์สิทธิ์หยินหยางสรรสร้าง (เต๋า)

[ ศักยภาพ ] : ระดับ F (75%)

“ไม่เลวเลย ! เลื่อนขั้นเป็นปรมาจารย์ยุทธ์หนึ่งดาวแล้ว !”

“แถมศักยภาพของมันก็กำลังจะอัปเกรดด้วย”

“เฮ่อ  แทบรอดูศักยภาพตัวเองไม่ไหวแล้ว  ตอนนี้มีระบบแล้วก็ควรทดสอบความเร็วกับความแข็งแกร่งในการฝึกฝนของศักยภาพระดับเอสด้วยตัวเองดูหน่อยสิ  จริงมั้ย”

ดวงตาของเฉินมู่เป็นประกาย  มุมปากของเขาก็ค่อย ๆ ยกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

ชักคาดหวังกับอนาคตสุด ๆ ซะแล้วสิเรา !

...

หอพักนักศึกษา

ชั้น 5 ห้อง 501

ภายในอ่างอาบน้ำในห้องน้ำ

ลั่วซือหานซึ่งเปลือยกายทั้งตัวนั่งขัดสมาธิอยู่ในน้ำ  ร่างกายของเธอสภาพราวกับกุ้งต้ม

ความรู้สึกปวดแสบปวดร้อนและเจ็บปวดอย่างรุนแรงทำให้แม้แต่จักรพรรดินีกลับชาติมาเกิดผู้เย็นชายังต้องสวมหน้ากากเจ็บปวดรวดร้าว

เมื่อพลังวิญญาณโดยรอบเริ่มระเหยกลายเป็นไอ  มันได้ผสมกับไอน้ำและเข้าซึมสู่ร่างกายของเธอในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา

จนในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวและกระอักเลือดออกมาเต็มปาก

“พรวด ! ! !”

ลั่วซือหานตัวสั่นอย่างรุนแรงและลืมตาขึ้น  แววตาเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวด

“การทวนกระแสโคจรโลหิตปราณ...  เจ็บมาก...  ไม่รู้ทำไมหมอนั่นถึงให้เราทำแบบนี้...”

“แล้วก็ยาปริศนานี่อีก  ถึงกลิ่นจะหอมแต่ก็แสบร้อนเหลือเกิน...  รู้สึกเหมือนมีมดนับล้านตัวมารุมกัดกินร่างกาย...  ไอ้หมอนั่น...  เดี๋ยวนะ”

ลั่วซือหานตกใจ  เมื่อพลันตระหนักว่าไอน้ำดูเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมา  พัดพาเอาพลังวิญญาณอิสระให้แทรกซึมเข้าไปตามจุดฝังเข็มบนร่างกายของตนผ่านเส้นทางที่เธอไม่อาจเข้าใจ

ความเจ็บปวด  ปวดแสบปวดร้อน  และปวดตุบ ๆ รวมถึงความเจ็บแบบฉีกขาดในเส้นลมปราณที่พึ่งประสบมานั้นกำลังลดลงอย่างรวดเร็วจนน่าประหลาด

ภายในเวลาไม่ถึง 5 นาที  ความเจ็บปวดก็หายไปราวกับปลิดทิ้ง !

ที่ทำให้ลั่วซือหานประหลาดใจยิ่งกว่านั้นก็คือ  ยาชนิดนี้ไม่เพียงแต่บรรเทาความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดเท่านั้น  แต่ยังช่วยซ่อมแซมเส้นลมปราณและฟื้นฟูร่างกายให้อีกด้วย !

ภายในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง  ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณของเธอก็เพิ่มขึ้นถึง 3 เท่า !

ระดับการฝึกฝนของเธอก็เพิ่มขึ้นจากขอบเขตศิษย์ยุทธ์ 2 ดาวไปเป็น 3 ดาว !

ในชาติก่อน  เธอคงไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการถึงความเร็วขนาดนี้ !

ในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง  ระดับพลังโลหิตปราณเพิ่มขึ้นจาก 600 เป็น 1500 ซึ่งเหลือเชื่อมาก !

“หมอนั่นไม่ได้เจตนาทรมานเรา  แล้วก็ไม่ได้หลอกลวงเราด้วย !”

“หมอนั่นรู้มาตลอดว่าพวกเราส่วนใหญ่หลังจากอดข้าวแล้วถูกทรมานมาทั้งวันแล้วร่างกายคงทนไม่ไหวอีก”

“แถมยังรู้ด้วยว่าการทวนกระแสโคจรโลหิตปราณมันเจ็บปวดอย่างมาก  เพราะงั้น...  ก็เลยมอบยาวิเศษน่าอัศจรรย์นี่ให้เรามาใช้ซ่อมแซมร่างกายกับเส้นลมปราณ...”

“แถม...  เส้นลมปราณเรา...  เทียบกับก่อนหน้านี้ยัง...  ขยายตัวกว้างขึ้นอีกตั้ง...  ครึ่งนึงเลย ! ถ้าทุกวันเป็นแบบนี้ล่ะก็  ความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณกับความเร็วในการเลื่อนระดับก็จะเพิ่มขึ้น...”

ตาของลั่วซือหานลุกวาว  ลมหายใจก็ยิ่งถี่ขึ้น

ไม่มีใครเข้าใจดีไปกว่าเธอแล้วว่าระดับการฝึกฝนของตัวเองในปัจจุบันนั้นน่าทึ่งเพียงใด

นี่ไม่ใช่แค่การปรับปรุงเพียงเล็กน้อยอีกต่อไป  แต่มันคือการอัปเกรดแบบติดจรวดลำบักเอ้ก !

กรณีของลั่วซือหานนี้เมื่อเทียบระดับการฝึกฝนในปัจจุบันแล้ว  แม้แต่ตัวเธอเองในชาติที่แล้วถึงสิบก็ยังเอาชนะตัวเธอในตอนนี้ไม่ได้ !

และนี่...  แค่วันเดียวเองนะ

เธอเองก็จินตนาการไม่ออกเหมือนกันว่าถ้าเกิดเฉินมู่ยังคงเป็นอาจารย์สอนเธอไปตลอด 4 ปีล่ะก็  ตอนเรียนจบตัวเองจะทรงอำนาจมากขนาดไหน !

“นี่คือโอกาส...  โอกาสที่เหลือจะเชื่อ...  เฉินมู่...  เฉินมู่ !”

ลั่วซือหานสั่นไปทั้งตัวเมื่อรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น  สีหน้าของเธอตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนที่เข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิในชาติก่อนเสียอีก

เธอตัดสินใจได้ทันที ! จากนี้ไปเธอจะปฏิบัติตามคำสั่งของเฉินมู่อย่างเคร่งครัด !

ไม่ว่าเฉินมู่จะสั่งอะไรเธอก็จะทำตามนั้นแน่นอน !

“แต่……”

“ในเมื่อระดับการฝึกเราสูงขึ้นแล้ว  งั้นก็น่าจะหาโอกาสสั่งสอนไอ้หมอนั่นได้แล้วน่ะสิ !”

“ให้มันได้รู้ไว้ว่ามาทำให้เปิ่นตี้ (เราผู้เป็นจักรพรรดิ/เราจักรพรรดิ) ขุ่นเคืองแล้วจะเจออะไร !”

ท้ายที่สุดแล้ว  การเชื่อฟังมันก็เรื่องหนึ่ง  แต่การแก้แค้นมันก็อีกเรื่องหนึ่ง  สองอย่างเป็นคนละเรื่องกัน

เธอยอมรับว่าคำสอนของเฉินมู่นั้นได้ผลดีทีเดียว  แต่เมื่อพูดถึงเรื่องการฝึกฝนแล้วเธอไม่กลัวเขาเลย

เพราะถึงอย่างไรเฉินมู่ก็ระดับแค่ระดับ F ในขณะที่ตนเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งที่มีศักยภาพระดับ S !

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

ภายในห้อง 503

จ้าวหลินซีซึ่งนอนถ่างแข้งถ่างขาเป็นปลาดาวอยู่บนเตียงก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงกริ่งของหอพัก

เธอขยี้ตาอย่างหงุดหงิดและทำหน้าบึ้งแต่ก็น่ารัก

“อู๊ย ~ น่ารำคาญอ่า...  ฮืออออออ...”

จ้าวหลินซีบ่นอุบอิบขณะล้างหน้าและแปรงฟันในชุดนอนลายกระต่าย  เมื่อตื่นเต็มที่แล้วก็กลับไปที่ข้างเตียง

เมื่อมองที่ชุดรบสีดำบนเตียงเธอก็เปลี่ยนไปสวมหน้ากากภาคภูมิใจและพูดอย่างเย่อหยิ่ง

“ทุ้ย !”

“ทำไม ? คิดว่าแม่จะโดนจับได้ว่าไม่ใส่ชุดไงยะ ? แม่ไม่ใส่ชุดแล้วมันผิดตรงไหน ? แม่ยังจะแดกเพิ่มด้วยซ้ำ  แล้วไง  ทำไม  ไอ้เฉินมู่  ทำไมแค่นี้ก็ไม่เห็นล่ะ  หา ?”

“คิดจะมาขู่ให้กลัวเหรอ  ฝันไปเถอะ !”

หลังจากดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งชัยชนะแล้วเธอก็เปลี่ยนชุดเป็นชุดรบอย่างมีความสุข

ทว่า  ทันทีที่เธอสวมชุดนักศึกษาเสร็จ  ชุดรบก็ส่งเสียงร้องออกมาทันที

และในวินาทีต่อมาประกายไฟนับสิบ ๆ เส้นก็พุ่งลงมาจากท้องฟ้าอย่างฉับพลันเหมือนกับฟ้าผ่า  ทำให้จ้าวหลินซีถูกไฟฟ้าช็อตจนตัวลอยขึ้นกลางอากาศ

ฉ่า !

เปรี๊ยะ ๆ ๆ ๆ ! ! !

เปรี๊ยะ ๆ ๆ ๆ ! ! !

ฟู่ ๆ ๆ...

เมื่อควันค่อย ๆ จางหายไป

จ้าวหลินซีก็ชาไปทั้งตัว  ขนลุกซู่  ประกอบกับสภาพใบหน้าที่ดำคล้ำจากการถูกไฟฟ้าช็อต

ทุกครั้งที่เธออ้าปากก็จะมีควันดำก็พุ่งออกมา

“พรูด !”

“พรูด !”

“พรูด !”

หลังจากพ่นควันดำออกมา 3 ครั้งติด  จ้าวหลินซีก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแนบหูด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า

“แง้  แม่จ๋า  เจ๊ชิวจ๋า...”

“ชุดรบของฉันต้องมีปิกาจูซ่อนอยู่แน่ ๆ เลยอ่า  ฉันไม่ได้ล้อเล่นน้า !”