บทที่ 18 : องค์หญิงรองเย่ตกตะลึง ! สมบัติล้ำค่าที่สุดของเฉินมู่ !

“ฉินเสี่ยวเสี่ยว ! ออกมาเด๋วนิ !”

ทันทีที่เข้ามาในบ้าน  เย่หานยู่คว้าแขนเฉินมู่แล้วแหกปากตะโกน

ฉินเสี่ยวเสี่ยวที่กำลังจัดจานอย่างมีความสุขถึงกับตะลึงเมื่อเห็นเธอ

“เจ๊ยู่ ? มีธุระอะไรที่นี่เหรอคะ”

“ฉินเสี่ยวเสี่ยว ! ฉันขอท้าสู้กับหล่อน ! เพื่อแย่งชิงความเป็นเจ้าของเสี่ยวมู่เอ๋อ !”

ขณะที่พูดเย่หานยู่ก็กอดแขนเขาแน่นขึ้นไปอีก

ฉินเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกสับสนและแววตาของเธอก็เริ่มมองบนมากขึ้นเรื่อย ๆ

แน่นอน  ถ้าพูดถึงความเกลียดชังก็ไม่มีเลยสักนิด  พี่น้องทั้งสามสนิทกันเหมือนคน ๆ เดียวกัน  แล้วความเกลียดชังจะมาจากไหนได้กัน

โชคดีที่เมื่อเห็นสีหน้าพูดไม่ออกของเฉินมู่เธอก็เข้าใจในที่สุดว่าเย่หานยู่พูดเรื่องอะไร

“เจ๊...  หมายความว่าเจ๊อยากจะต่อสู้กับฉันเพื่อตัดสินว่าเสี่ยวมู่เอ๋อจะไปอยู่บ้านใครน่ะเหรอคะ”

“ถูกต้องแล้ว !”

เย่หานยู่ปั้นหน้าเย็นชาโดยไม่สนใจสายตาแปลก ๆ ของฉินเสี่ยวเสี่ยว  และมองเฉินมู่เบา ๆ

“เป๋าเอ๋อจ๊ะ  ทำตัวดี ๆ แล้วรอน้ายู่ตรงนี้นะ  อีกสามวิเดี๋ยวน้ายู่ก็จัดการมันเสร็จแล้ว”

เฉินมู่ถอนหายใจและผายมือออกเป็นสัญญาณว่า : เชิญเลยครับ

เมื่อเห็นดังนั้นเย่หานยู่ก็เต็มไปด้วยความมั่นใจในทันที

เธอถึงกับเริ่มจินตนาการถึงการพาเฉินมู่กลับบ้านและปรนนิบัติเขา !

เย่หานยู่อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปากขณะก้าวออกไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

“อย่าหาว่าฉันไม่ให้โอกาสหล่อนนะ  ฉันจะให้หล่อนลงมือก่อนได้เลย”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้พูดอะไรมาก  เธอเองก็กำลังมองหาคู่ต่อสู้มาทดสอบฝีมือเหมือนกัน

“ถ้างั้นเจ๊ยู่  เจ๊ควรระวังตัวให้ดี ๆ หน่อยนะคะ”

เย่หานยู่หัวเราะเบา ๆ แล้วยืนกอดอก  แผ่รัศมีแห่งความเป็นมหาปรมาจารย์ออกมา

แต่ในวินาทีต่อมาเธอก็ต้องเสียการควบคุมไปทั้งหมด

เพราะฉินเสี่ยวเสี่ยวได้แว้บมาโผล่ตรงหน้าเธอในพริบตาซึ่งทำให้เธอตกใจมาก

“ไม่ ๆ ๆ  ไม่ใช่แล้ว  เธอ...”

ก่อนที่เย่หานยู่จะพูดจบมือเล็ก ๆ ของฉินเสี่ยวเสี่ยวก็เอื้อมออกมาแล้ว

“หัตถ์แยกเส้นเอ็นมังกรดำ ?”

เปลือกตาของเย่หานยู่กระตุกเบา ๆ และเธอเองก็ยื่นหัตถ์แยกเส้นเอ็นมังกรดำออกมาด้วย

แต่ก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว  แขนของฉินเสี่ยวเสี่ยวก็โอบรอบแขนของเธอราวกับงูทำให้สีหน้าของเย่หานยู่เปลี่ยนไปและนัยน์ตาของเธอก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยวก่อน  เดี๋ยว ๆ เธอเป็นขอบเขตจักรพรรดิแล้วเหรอ ? ? ?”

เพียงแค่แตะเบา ๆ เธอก็สัมผัสได้ถึงโลหิตปราณอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากฉินเสี่ยวเสี่ยวในทันที  ยังรวมถึงความรู้สึกกดดันอันหนาวเหน็บด้วย

ต้องรู้ก่อนว่าเธอคือเทพยุทธ์ระดับ 10 ดาว ! นัมเบอร์วันรองจากขอบเขตจักรพรรดิ !

นอกจากขอบเขตจักรจักรพรรดิแล้วจะมีขอบเขตใดอีกบ้างที่สามารถทำให้เธอไร้พลังต่อกรได้อย่างสิ้นเชิง

เมื่อเห็นดังนั้นแขนของฉินเสี่ยวเสี่ยวก็กลับมาเป็นปกติในทันที  และเธอก็จับมือเล็ก ๆ ของเย่หานยู่พร้อมกับยิ้มให้

“ใช่แล้วเจ๊ยู่  ฉันเลื่อนเป็นขอบเขตจักรพรรดิแล้ว !”

“จริงเหรอ ? เป็นไปได้ยังไงเนี่ย ? ? ?”

[ ตกใจ +23 ]

[ ช็อก +34 ]

ฉินเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าเล็กน้อยและยิ้มอย่างมีความสุข

“ใช่แล้วเจ๊ยู่  เสี่ยวมู่เอ๋อเอาโลหิตมังกรเพลิงกลับมา  มันช่วยฉันขัดเกลากายาแถมยังปรับปรุงเส้นลมปราณให้ฉันด้วยนะ”

“ตอนนี้กายศักดิ์สิทธิ์น้ำแข็งของฉันไปถึงจุดสูงสุดแล้ว  วิชาหทัยน้ำแข็งลึกซึ้งเองก็สำเร็จสมบูรณ์แบบแล้วเหมือนกัน  การฝึกฝนในขอบเขตจักรพรรดิตอนนี้ก็เลยมั่นคงสมบูรณ์แล้วด้วย !”

[ ภูมิใจ +33 ]

“หา ? ? ?”

[ ตกใจหมด +38 ]

เมื่อได้ยินข่าวนี้เย่หานยู่ถึงกับไปไม่เป็นเลย

คนที่ติดอยู่ระดับเทพยุทธ์ 9 ดาวมา 3 ปีจะเลื่อนขั้นไปถึงขอบเขตจักรพรรดิได้ภายในวันเดียวได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น  เธอพึ่งทดสอบด้วยตัวเองและพบว่าระดับการฝึกฝนของฉินเสี่ยวเสี่ยวแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ  แปลว่ามันไม่ได้มาจากการเร่งรัดพัฒนาแต่อย่างใด

ที่จริงแล้วในเมื่อมีเฉินมู่อยู่ด้วยใครในพวกเธอที่จะกล้าเร่งรัดพัฒนาบ้าง

เดี๋ยวนะ ?

เย่หานยู่ตกใจขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงที่ฉินเสี่ยวเสี่ยวพูดเมื่อกี๊  ว่าเฉินมู่ใช้โลหิตมังกรเพลิง

ปัญหาคือถึงแม้โลหิตมังกรเพลิงจะทรงพลังก็ตาม  แต่ก็ไม่น่าจะพอทำให้เธอเลื่อนระดับไปถึงขอบเขตจักรพรรดิซึ่งเหนือกว่าระดับปัจจุบันของเธอได้หรอกใช่ไหม

เมื่อรู้ดังนั้นเย่หานยู่จึงเข้าใจในทันทีว่ายัยฉินเสี่ยวเสี่ยวนี่มันต้องซ่อนอะไรบางอย่างอยู่แน่ !

“เสี่ยวเสี่ยว  คายความจริงมาซะ  เฉินมู่ให้ของดี ๆ อะไรกับเธออีกบ้าง”

เมื่อเห็นสายตาที่จ้องมองมาอย่างพิจารณาและระแวงของเย่หานยู่  ฉินเสี่ยวเสี่ยวก็หน้าแดงและรีบหันหน้าหนีไปทันที

“อืม...  ไม่มีไรหรอกค่ะ...”

สมบัติล้ำค่าเหรอ !

อืม...  นั่นก็เป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดของเฉินมู่จริง ๆ นั่นแหละ...

“ไม่มีอะไร ?”

เย่หานยู่หรี่ตาลง  ยิ่งคิดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติมากขึ้นเท่านั้น

แต่เธอก็รู้เช่นกันว่าเธอจะไม่ได้รับข้อมูลใด ๆ จากฉินเสี่ยวเสี่ยว

จากนั้นเธอก็ปล่อยฉินเสี่ยวเสี่ยวแล้วหันไปยืนอยู่ตรงหน้าเฉินมู่

“เป่าเอ๋อจ๊ะ ~  ไหนบอกความจริงกับน้ายู่มาซิ  น้าฉินของเธอเลื่อนขั้นไปถึงขอบเขตจักรพรรดิได้ยังไงเอ่ย  ฮื้ม ?”

“อยากรู้เหรอ”

“แน่นอนสิ  นี่มันขอบเขตจักรจักรพรรดิเลยนะ ! มันคือเป้าหมายตลอดชีวิตของคนนับไม่ถ้วนเลยนะ !”

“โอเค ๆ งั้นเดี๋ยวเรามาทำกัน”

เฉินมู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“เย็นพรุ่งนี้มารับด้วย  แล้วเราค่อยคุยกันที่บ้านเธอ”

“จริงเหรอ !”

ดวงตาของเย่หานยู่เป็นประกายและรู้สึกตื่นเต้น

เมื่อเทียบกับการเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิแล้ว  การที่เฉินมู่เต็มใจกลับบ้านไปกับเธอนั้นทำให้เธอมีความสุขกว่าเสียอีก !

“แน่นอนว่าจริง  แต่ฉันต้องขอชี้แจงล่วงหน้าก่อนนะว่าฉันสามารถไปกับเธอได้แค่วันเดียวก็คือพรุ่งนี้เท่านั้น  วันมะรืนฉันต้องกลับมาอยู่ที่นี่ต่อ”

“นอกจากนี้  ห้ามไปบอกใครเด็ดขาดว่าฉันกลับมาแล้ว”

แค่ฉินเสี่ยวเสี่ยวคนเดียวก็สร้างปัญหามากพออยู่แล้ว  ตอนนี้เย่หานยู่ยังมาสร้างปัญหาเพิ่มอีก

ถ้ายังจะมีมาเพิ่มอีกล่ะก็  เขาคงต้องลืมเรื่องการสอนนักศึกษาไปได้เลย  เพราะตลอดทั้งวันจะต้องมีพวก ‘น้า ๆ’ มาเกาะแกะและปฏิบัติกับเขาราวกับเด็กน้อยแบบชนิดที่ไม่มีวันหยุดแน่ ๆ

อย่างไรก็ตาม  เย่หานยู่ไม่ได้สนใจคำขอเหล่านั้นเลยและตอบตกลงด้วยความยินดี

“โอเคจ้า  โอเค ๆ ๆ !”

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเย่หานยู่  ดวงตาโตของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ

หลังจากส่งเย่หานยู่เสร็จแล้วฉินเสี่ยวเสี่ยวก็ทรุดตัวลงนั่งด้วยรอยยิ้มสดใสพร้อมกับโอบแขนเฉินมู่ไว้

“เป่าเอ๋อจ๊ะ  รีบ ๆ ลองกินดูสิ”

ที่จริงแล้วเฉินมู่ไม่ได้มีข้อกำหนดอะไรเป็นพิเศษในเรื่องอาหาร  เขาเคยกินทั้งของดีและของห่วยมาหมดแล้ว  จึงไม่ได้ยึดติดกับกฎเกณฑ์อะไรมากมาย

เมื่อเห็นฉินเสี่ยวเสี่ยวคอยตักอาหารใส่จานให้เขา  เขาก็รับไว้ทั้งหมด

“เป่าเอ๋อจ๊ะ  เป็นอาจารย์วันแรกเป็นไงมั่ง”

“พวกนั้นไม่ไหวเลย  ก็แค่พวกโง่เง่าเต่าตุ่นแถมยังหัวดื้ออีก”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวอดหัวเราะไม่ได้  แต่เธอก็รู้สึกทั้งหมดหนทางทั้งขบขันไปพร้อม ๆ กัน

เธอคงเป็นคนเดียวแหละที่ปฏิบัติต่อกลุ่มเด็กอัจฉริยะที่มีศักยภาพทั้งระดับ A และ S เหมือนกับหมู  ที่ข้างนอกนั่นคนอื่น ๆ คงปฏิบัติต่อพวกหล่อนเหมือนกับสมบัติล้ำค่ากันทั้งนั้น

แต่ด้วยนิสัยใจร้อนของเฉินมู่เธอจึงไม่ได้ถามเรื่องนี้ต่อ

อย่างไรก็ตาม  ด้วยการชี้แนะของเฉินมู่ก็คงพูดได้ว่าลั่วซือหานและที่เหลือต้องได้รับผลประโยชน์อย่างมากแน่ ๆ

“ว่าแต่นะเป่าเออร์  หลังจากที่เรากลับมาเมื่อวานนี้มีคนมาสืบเรื่องเธอด้วยนะ”

“รู้แล้วล่ะ”

เฉินมู่กินโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง

“เย่จิ่นชิวกะลั่วซือหาน  ถ้าไม่ใช่แบบนั้นแล้วน้ายู่จะมาได้ไง”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวตกใจเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า

“จริงด้วย  พูดได้แค่ว่าเย่หมิงซวนก็ฉลาดเกิน”

เธอไม่กลัวว่าใครจะมาสืบสวนเฉินมู่เพราะพวกนั้นจะไม่พบอะไรเลย

แต่ที่ยกเรื่องนี้มาพูดก็เพราะว่ากินข้าวเฉย ๆ อย่างเดียวมันน่าเบื่อ

อย่างไรก็ตาม  คนที่รู้จักเฉินมู่จะไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม  และคนที่ไม่รู้จักเขาก็ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร  ดังนั้นจึงไม่มีอะไรต้องกังวลเลย

หลังมื้ออาหาร

ด้วยสีหน้าอันเปี่ยมด้วยความรัก  ฉินเสี่ยวเสี่ยวเช็ดปากและมือของเฉินมู่  ยื่นถ้วยชาให้เขา  แล้วนั่งลงบนตักพร้อมกับกอดคอเขาไว้

“เป่าเอ๋อจ๊ะ  วันนี้เรามีแผนไรมั่งเหรอ”

“ลงอ่างแช่เลือดมังกรต่อ”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเฉินมู่หยิบถ้วยชาขึ้นมาดื่ม

“โลหิตมังกรเพลิงมีประสิทธิภาพแค่ครั้งแรกไม่ใช่เหรอ”

“ก็จริงอยู่  แต่ครั้งต่อ ๆ ไปเองก็มี  เพียงแต่มันไม่เยอะ”

เฉินมู่วางถ้วยชาลงแล้วยิ้ม

“แต่ก็ไม่เป็นไร  เราเพิ่มปริมาณเอาก็ได้  ลองหยดเพิ่มอีกซักสองสามหยดดู”

“ถ้าไม่ได้เดี๋ยวเราค่อยลองทำอย่างอื่นดู”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าและหอมแก้มเฉินมู่เบา ๆ พร้อมกับยิ้มเล็กน้อย

“งั้นเป่าเอ๋อ  พักผ่อนซักแป๊บนะ  เดี๋ยวน้าฉินไปเปิดน้ำให้”

เมื่อเห็นฉินเสี่ยวเสี่ยวเดินออกไปแล้วเฉินมู่ก็เปิดระบบทันที

เมื่อเขาเห็นว่าตัวเองสามารถจับรางวัลได้ถึง 3 ครั้งมุมปากเขาก็ยกขึ้นทันที

“อุตส่าห์เสียเวลาทั้งวันฝึกหมูพร้อมกับอดทนกับอารมณ์ฉุนเฉียวของพวกมัน  นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลย”

“ระบบ ! จับรางวัลสามครั้งรวด !”

[ ติ๊ง ! ]

[ ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์  คุณจับรางวัลแล้ว ! ]

[ เนื่องจากเป็นครั้งแรกที่คุณจับรางวัล 3 ครั้งรวด  คุณได้รับโบนัสคริติคอล ! ]

[ คุณได้รับ... ]