บทที่ 17 : แค่กลิ่นก็เกือบทำให้ไปเจอคุณยายแล้ว

“ฮือ...  ในที่สุดก็เลิกเรียนซักที...”

“เจ๊ชิว  จารย์เฉินอย่างดุเลยอ่า  น่ากลัวมากเลยอ่า  แงงงงงงง...”

พวกเธอเป็นกลุ่มสุภาพสตรีที่ได้รับการเอาใจอย่างดีมาตลอด  แต่ในวันนี้เฉินมู่กลับทำให้พวกเธอต้องลำบากจริง ๆ

แน่นอนว่าบ่นไปตลอดทาง

เมื่อได้ยินดังนั้นอาจารย์หญิงที่นำทางก็อยากจะหัวเราะแต่กลับไม่กล้า  เพราะคำสั่งของรองอธิการหลี่ยังคงก้องอยู่ในใจ  เธอจึงทำได้แค่ปิดปากและแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

อย่างไรก็ตาม  เธอก็ยังสงสัยมากอยู่ดีว่าเฉินมู่สอนพวกเธออย่างไร  ทำไมถึงทำให้พวกเธอพูดแบบนั้นแถมยังบ่นไม่หยุดปากอีกต่างหาก

ขณะที่เธอกำลังคิด ๆ อยู่นั้นรู้ตัวอีกทีก็มาถึงที่หมายแล้ว

“นักศึกษาคะ  นี่คือหอพักของพวกคุณค่ะ”

พอพูดแบบนี้แล้วเอาจริง ๆ ในใจเธอก็อิจฉาอยู่ไม่น้อยเลย  เพราะอาคารหลังนี้แต่เดิมแล้วสร้างให้พวกตนซึ่งเป็นผู้ช่วยสอนปีหนึ่งอยู่

เอาจริง ๆ

เมื่อลั่วซือหานและเพื่อน ๆ ทั้งหมดเห็นตึกห้าชั้นนั่น  แต่ละคนต่างก็ตาพร่ากันไปเล็กน้อย

“อาจารย์คะ  นะ  นี่คือหอพักพวกหนูเหรอคะ”

“เห็นชัดเลยว่าพึ่งสร้างใหม่  อาจารย์เฉินเป็นคนยื่นขออนุญาตให้พวกเรารึป่าว”

“อาจารย์คะ  แล้วพวกหนูพักชั้นไหนเหรอคะ”

“ไม่ใช่แบบนั้น  อาคารทั้งหลังนี่เป็นของห้องพวกคุณ  มีห้องทั้งหมดห้าสิบห้อง  พวกคุณสามารถเลือกใช้ได้ตามต้องการเลย”

เมื่อได้ยินคำตอบของอาจารย์ทุกคนต่างก็ตกใจทันที

พวกเธอไม่สนใจเรื่องตัวอาคารสักเท่าไหร่  เพราะถึงอย่างไรมันก็แค่หอพักของมหาวิทยาลัย  มันคงไม่หรูหราหมาเห่าเท่าที่บ้านของตัวเองหรอก

แต่ประเด็นสำคัญมันอยู่ตรงนั้นแหละ

สิ่งสำคัญที่ควรทราบคือที่ดินในเมืองหลวงมีมูลค่าสูงมาก  โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถาบันหลวง  แม้ว่าจะมีพื้นที่กว้างขวางแต่ที่ดินทุกตารางนิ้วก็มีวัตถุประสงค์เฉพาะของตนเอง

เท่าที่พวกเธอรู้มา  หอพักนักศึกษาจะมีขนาดเล็กมาก  แต่ละห้องให้นักศึกษาแชร์กัน 2 คน

อย่างไรก็ตาม  เรื่องจริงที่ว่าผู้หญิง 36 คนนี้สามารถมีอาคารที่สร้างใหม่ทั้งหลังเป็นของตนเอง  โดยแต่ละคนมีห้องส่วนตัวนั้นเป็นเรื่องที่น่าทึ่งอย่างแท้จริง

นี่ไม่ใช่สิทธิพิเศษอีกต่อไปแล้ว  แต่มันคือการทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ !

หากนึกย้อนกลับไปถึงอาคารเรียนใหม่ที่พวกเธอใช้เรียนในวันนี้  แม้ว่าพวกเธอจะไร้เดียงสาแต่ก็ไม่โง่ขนาดที่จะไม่รู้ว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะเฉินมู่

“การได้เข้าครอบครองอาคารใหม่สองหลังในสถาบันหลวง  พร้อมด้วยอุปกรณ์การเรียนการสอนและสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย  รวมถึงเนื้ออันล้ำค่าของสัตว์ปิศาจระดับปราชญ์...”

ลั่วซือหานยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน  จ้องมองอาคารด้วยสายตาที่หรี่ลงเล็กน้อย  ความอยากรู้อยากเห็นเรื่องของเฉินมู่ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปใหญ่

เธอเริ่มสงสัยมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วว่าเฉินมู่เป็นใครกันแน่

ปรากฏว่า...

เป็นไปตามที่ลั่วซือหานคาดเดาไว้

หลังจากทักทายผู้ดูแลหอพักที่ทางเข้าแล้วเธอก็สุ่มเลือกห้องและเข้าไปข้างใน  การตกแต่งภายในและสิ่งอำนวยความสะดวกเทียบได้กับอพาร์ตเมนต์ระดับหรู

“หนึ่งห้องนอน  หนึ่งห้องนั่งเล่น  หนึ่งห้องครัว  และหนึ่งห้องน้ำ  ถึงจะเทียบกับวิลล่าบ้านเราไม่ได้ก็เถอะ  แต่ก็เห็นได้ชัดเลยว่าอาคารนี่มีระบบป้องกันกับบาเรียป้องกันที่ดีกว่าอาคารหรูระดับสูงข้างนอกเยอะ”

ลั่วซือหานเงียบลงเรื่อย ๆ ขณะที่มองดูโดยไม่เข้าใจเลยว่าเฉินมู่ทำทั้งหมดนี้ได้อย่างไร

“ซือหาน ? ซือหาน ?”

ลั่วซือหานพึ่งหยิบกล่องข้าวออกมากะจะกิน  แต่จู่ ๆ ก็มีเสียงคุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตู

ลั่วซือหานสะดุ้งโหยงก่อนจะไปเปิดประตูและพบว่าเป็นเหยาจื่อซวน

เธอเองก็ได้มาเรียนที่ปี 1 ห้อง 1 ด้วยเหมือนกัน  เพียงแต่โชคร้ายตรงที่วันนี้เธอยืนไม่ไหว  ดังนั้นทันทีที่เข้าประตูมาเธอก็กอดลั่วซือหานและเริ่มบ่น

“แงงงงงง  ซือหานอ่า  ชีวิตฉันมันบัดซบจังเลยอ่า...  ได้แต่นอนเฉย ๆ ทั้งวัน  นี่หน้าอกฉันยังบวมไปหมดแล้วด้วย...  ฮืออออออออออ...  ทั้ง ๆ ที่เราก็ห้องเดียวกันแท้ ๆ อ่า !”

ลั่วซือหานพูดไม่ออกเล็กน้อย  เธอรีบปิดประตูและเชิญอีกฝ่ายเข้ามา

“เลิกบ่นได้แล้ว  รีบฝึกฝนให้หนักเข้าไว้เถอะ  พรุ่งนี้จะได้ยืนไหว  ไม่งั้นได้อดข้าวอีกวันแน่”

เมื่อได้ยินดังนั้นเหยาจื่อซวนก็ดูทุกข์ใจ  กุมท้อง  และดูเหมือนจะร้องไห้ออกมา

“ฮือออออ  ซือหาน  เค้าหิวจังเลย  อยากกินข้าวจังเลยยยยย...”

เหยาจื่อซวนเหลือบมองกล่องข้าวบนโต๊ะแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

อย่างไรก็ตาม  ในเรื่องนี้ลั่วซือหานมีความแน่วแน่ยิ่งนัก

“หยุดมองได้แล้ว ! ลืมสิ่งที่อาจารย์บอกไปแล้วเหรอ ? กินไม่ได้จนกว่าจะยืนได้”

เหยาจื่อซวนทำหน้าบึ้งดูเหมือนจะเสียใจมาก

“ฉันแค่จะบอกว่า...  ฉันกะลังดูวิวเพลิน ๆ อยู่น่ะ...”

ลั่วซือหานถอนหายใจโล่งอกที่เพื่อนสนิทเป็นเด็กที่เชื่อฟัง  ไม่งั้นล่ะก็  หากความลับแตกขึ้นมาพรุ่งนี้ไม่ต้องโดนจับทรมานทั้งเป็นเหรอ

“เธอควรไปอาบน้ำแล้วฝึกฝนได้แล้วนะ  ฉันสังหรณ์ว่าของที่อาจารย์ให้เราใช้ตอนอาบน้ำนั่นเป็นของที่สำคัญมาก”

หลังจากได้ทำความรู้จักกับเขาเพียงวันเดียวเธอก็พบว่าถึงแม้เฉินมู่จะเป็นคนปากหมา  ใจร้อน  และไม่เห็นอกเห็นใจผู้อื่นเลย  แต่ความเข้าใจและความรู้ด้านวรยุทธ์ของเขานั้นเหนือล้ำกว่าตัวเธอผู้เป็นจักรพรรดินีกลับชาติมาเกิดจนไม่อาจเทียบได้

ต้องรู้นะว่าในชาติก่อนเธอเคยฝึกฝ่ามือเพลิงมาตั้งหลายสิบปี  แต่เธอก็ยังไม่สามารถเข้าใจและรู้ถึงช่องโหว่ในวิธีการฝึกฝนมากมายอย่างในวันนี้ได้  ซึ่งนั่นก็เพียงพอที่จะอธิบายปัญหาได้แล้ว

ถ้าหากวิชาฝ่ามือเพลิงไม่ใช่ความลับที่ตระกูลลั่วเก็บรักษาไว้อย่างดีล่ะก็  เธอคงคิดว่าเฉินมู่เองก็รู้วิชานี้เช่นกัน

ดังนั้นเมื่อเฉินมู่สั่งให้พวกเธออาบน้ำในเย็นวันนี้  เธอก็เดาได้แล้วว่าสิ่งที่ใช้เพียงแค่หยดเดียวนั้นจะต้องเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างแน่นอน

เมื่อได้ยินดังนั้นเหยาจื่อซวนจึงหยิบขวดหยกขาวขนาดเท่าฝ่ามือออกมา

“อันนี้...  ใช่ป๊ะ ?”

ลั่วซือหานพยักหน้าและหยิบขวดแบบเดียวกันออกมาจากถุงมิติของตน

“เธอรู้มั้ยว่านี่คืออะไร”

ลั่วซือหานส่ายหน้า  ตั้งใจจะเปิดจุกเพื่อดมกลิ่นดู  แต่ทันทีที่ดึงจุกออกจากขวด  กลิ่นยาที่รุนแรงมากก็พุ่งเข้าใส่ทั้งสองจนหายใจไม่ออก

ลั่วซือหานหน้าแดงก่ำ  สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด  เธอรีบกดจุกปิดกลับเข้าไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ

“เฮ่อ……”

กลิ่นยาจางหายไปและทั้งสองต่างหอบหายใจจนกระทั่งหัวใจสงบลง  ก่อนจะมองหน้ากันด้วยความตกใจ

“ซือหาน...  นี่มันอะไรกัน...”

ลั่วซือหานส่ายหัว  ไม่รู้เรื่องเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่  แต่ที่แน่ ๆ คือในใจตอนนี้วุ่นวายไปหมดแล้ว

แค่ได้กลิ่นนิดเดียวก็เกือบไปพบคุณยายแล้ว  ถ้าเฉินมู่บอกว่าถ้าใช้เกินหยดเดียวล่ะก็คงต้องพาเพื่อน ๆ ไปกินโต๊ะจีนที่บ้านแน่ ๆ ล่ะก็  เขาต้องไม่พูดเล่นชัวร์

นั่นเป็นเรื่องจริง  ถึงแม้ไอ้สารเลวนั่นจะปากหมา  แต่พอถึงเรื่องการฝึกฝนพลังแล้วมันมักจะพูดตรงประเด็นแบบแทงใจดำได้เสมอ

“จื่อซวน  กลับไปฝึกฝนต่อเถอะ  จำไว้ว่าต้องหยดลงไปแค่หยดเดียวเท่านั้น”

เหยาจื่อซวนพยักหน้า  ใบหน้าของเธอซีดเผือดไปหมด

“โอเค  ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้เลย”

ดูเหมือนเธอจะเริ่มได้สติกลับคืนมาแล้ว  มือกำขวดเล็ก ๆ ไว้แน่นด้วยสีหน้าขมขื่น

“ชีวิตฉันมันแย่เหลือเกิน  อดข้าวมาทั้งวัน  แล้วยังต้องมาอาบน้ำกับไอ้ของที่จะส่งฉันไปพบคุณยายนี่อีก  แล้วยังต้องโคจรโลหิตปราณแบบทวนกระแสอีก  ฮืออออออออออ...”

ลั่วซือหานอ้าปากค้างมองอีกฝ่ายอย่างจริงจังแล้วพูดเบา ๆ ว่า

“แล้วเธอไม่สังเกตเหรอ ? ผลกระทบจากชุดรบของเธอมันลดลงไปเกินครึ่งแล้วนะ”

เมื่อได้ยินดังนั้นเหยาจื่อซวนก็อึ้งไปในทันที

...

“นี่มันเนื้อไรกันเนี่ย...”

ภายในห้อง 502

เย่จิ่นชิวมองเนื้อที่คีบขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมสุด ๆ

“ทำไมถึงไม่เคยเห็นมาก่อนเลยล่ะ...”

“ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก ! ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก !”

เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู  เย่จิ่นชิวก็ตกใจสะดุ้งโหยงแล้วรีบลุกไปเปิด

เป็นจ้าวหลินซีที่มายืนอยู่หน้าประตู  สวมชุดนอนลายกระต่ายน้อยน่ารัก  มือหนึ่งถือมันฝรั่งทอดกรอบ  อีกมือจกกินใบหน้ายิ้มแย้ม

เมื่อเห็นภาพนี้ปุ๊บสีหน้าของเย่จิ่นชิวก็เปลี่ยนไปทันที

“เธอถอดชุดรบออกเหรอ  แล้วนี่ยังแอบกินขนมอีก”

จ้าวหลินซีเคี้ยวมันฝรั่งทอดอย่างสบายอารมณ์

“โธ่  ใจเย็น ๆ เถอะเจ๊ชิว  อย่าไปฟังคำพูดข่มขู่ของไอ้เฉินมู่มันเลยน่า  ฉันดูในชุดรบนั่นอย่างละเอียดแล้ว  นอกจากที่มันเป็นเสื้อผ้าที่ทำจากวัสดุที่ดูไม่ออกว่าเป็นอะไรแล้ว  ที่เหลือก็ไม่มีอะไรพิเศษไปกว่านั้นหรอก”

“เขาอาจจะติดตั้งกล้องวงจรปิดในหอพักเพื่อสอดแนมพวกเราก็ได้ไม่ใช่เหรอ”

เมื่อได้ยินดังนั้นเย่จิ่นชิวก็อยากจะให้คำแนะนำ  แต่เธอก็รู้ว่าจ้าวหลินซีเป็นคนอย่างนั้นแหละ  เป็นพวกไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา  ไม่โดนสั่งสอนกับตัวเองก็ไม่ได้สติ

“อ้าว ? ! เจ๊ชิว  นี่เจ๊ยังไม่กินข้าวอีกเหรอ”

ก่อนที่เย่จิ่นชิวจะทันได้ตั้งตัว  จ้าวหลินซีที่ดวงตาเป็นประกายก็วิ่งผ่านเธอไปที่โต๊ะ

“มื้อเย็นนี่อร่อยกว่ามื้อเที่ยงอีกนะ  เจ๊นี่ควบคุมตัวเองได้เจ๋งจริง ๆ เลย”

เย่จิ่นชิวเอนหลังพิงเก้าอี้พลางขมวดคิ้ว

“เธอลืมหลักการแปดอักษรที่ฉันบอกไปแล้วเหรอ”

จ้าวหลินซีนั่งอยู่ตรงข้ามเธอทำหน้าบึ้งและพูดอย่างท้าทาย

“ฉันยินดีที่จะเรียนรู้นะเจ๊  แต่ไอ้หมอนั่นมันใจร้ายเกินไป  ตอนบ่ายมันเล่นตะคอกด่าฉันเป็นชั่วโมง ๆ เลยนะ...”

“นั่นก็เพราะทักษะยุทธ์เธอแย่เองไม่ใช่เหรอ”

จ้าวหลินซีพ่นลมหายใจอย่างเย่อหยิ่ง  หยิบมันฝรั่งทอดกรอบขึ้นเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

“แต่มันก็ไม่เห็นจะต้องด่ากันขนาดนั้นก็ได้หนิ...”

เมื่อเห็นเธอบ่นพึมพำกับตัวเองเย่จิ่นชิวก็ถอนหายใจ

“เธอไม่สังเกตเลยเหรอว่าหลังจากออกมาจากห้องปรับแรงโน้มถ่วงแล้ว  ผลกระทบของชุดรบต่อเธอมันลดลงไปอย่างน้อย ๆ ก็ครึ่งนึงน่ะ”

จ้าวหลินซีถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ยิน

“เธอไม่สังเกตเลยเหรอว่าทุกอย่างในห้องนี้สามารถรับน้ำหนักได้อย่างน้อย ๆ ก็สองพันโล”

จ้าวหลินซีเหลือบมองเก้าอี้ที่เย่จิ่นชิวนั่งอยู่โดยไม่รู้ตัว  ซึ่งอีกฝ่ายนั่งลงไปโดยไม่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดใด ๆ

จากนั้นก็นึกย้อนไปถึงตอนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าและนั่งอยู่บนเตียง  ที่นอนยุบลงไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้นราวกับแทบไม่ได้รับผลกระทบอะไรเลย

“เธอไม่เห็นเหรอ...  ว่าทักษะยุทธ์ของลั่วซือหานพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดดเพียงแค่ได้รับการชี้แนะเล็กน้อยน่ะ”

“เธอไม่สังเกตเลยเหรอว่าแค่วันนี้วันเดียวค่าโลหิตปราณของเธอเพิ่มมาตั้งร้อยกว่าจุดแล้ว”

“เธอไม่เคยสงสัยบ้างเหรอว่าทำไมร่างกายเธอถึงแข็งแรงขึ้น”

สีหน้าของจ้าวหลินซีเปลี่ยนไปหลายครั้งจนในที่สุดเธอก็เข้าใจปัญหา

แต่ความหยิ่งผยองทำให้เธอไม่อาจก้มหัวได้  เธอจึงทำได้เพียงเชิดคางขึ้นด้วยสีหน้าดุดันแต่ก็แฝงความยับยั้งชั่งใจไว้

“แต่  ยังไงก็ตาม  ฉัน...”

“เอาล่ะ”

เย่จิ่นชิวขัดจังหวะเธอพลางคีบเนื้อขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“รีบกลับไปอาบน้ำเพื่อฝึกฝนพลังโลหิตปราณได้แล้ว  จำไว้ว่าการฝึกฝนต้องปรับสมดุลพลังโลหิตปราณทวนกระแสโคจร  แล้วตอนนอนก็ต้องสวมชุดรบไว้”

จ้าวหลินซีส่งเสียงฮึดฮัดด้วยไม่พอใจ  แต่สุดท้ายเธอก็ยอมวางมันฝรั่งทอดลงแล้วเดินกลับไป

...

“เป่าเอ๋อจ๊ะ ~ ทำไมถึงมาอยู่บ้านฉินเสี่ยวเสี่ยวล่า”

หน้าวิลล่า

ภายในรถ

ผู้หญิงที่พาเฉินมู่กลับมาปลดเข็มขัดนิรภัย  คว้าแขนของเฉินมู่  และพูดเบา ๆ ว่า

“ถ้าไม่มีที่พักก็ไปพักที่บ้านน้ายู่ก็ได้นะ  บ้านน้ายู่ใหญ่กว่าตั้งเยอะ”

เฉินมู่เหลือบมองเธออย่างพูดไม่ออก

“ฉันอยากทำการทดลองซักหน่อยน่ะ”

“การทดลองเหรอ”

ผู้หญิงคนนั้นหยุดชะงักไปครู่หนึ่งด้วยสีหน้างุนงงเล็กน้อย

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม  ตอนนี้เวลาเป็นของสองเราแล้ว  และเธอก็รอต่อไปไม่ไหวแล้ว

ต้องเข้าใจก่อนว่าเธออดทนอดกลั้นมาทั้งวันแล้ว !

“ไอ้หยา  เป่าเอ๋อของน้า ~”

ผู้หญิงคนนั้นรีบวิ่งเข้าหาเขาด้วยความตื่นเต้น  ประคองใบหน้าเขาขึ้นมา  แล้วก็พรบจูบใส่รัว ๆ ไม่หยุด

“มามะมาให้น้ายู่กอดหน่อย ~ มามะมาให้น้ายู่จูบหน่อย ~”

ในเวลาไม่นาน  ใบหน้าของเฉินมู่ก็เต็มไปด้วยรอยลิปสติกทำให้เขาดูหงุดหงิดมาก

“เย่หานยู่ ! ขอฉันอยู่เงียบ ๆ ซักแป๊บซิ !”

เย่หานยู่หัวเราะเบา ๆ ท่าทีเย็นชาและไม่แยแสตามปกติของเธอหายไปอย่างสิ้นเชิง

“ไอ้หยา ~ เสี่ยวมู่เอ๋อบ้านเราโตขึ้นเยอะเลย ~ แล้วก็หล่อขึ้นเยอะด้วย ~”

“ช่วยเป็นคนปกติหน่อยเถอะ !”

“เคจ้า ๆ ~”

เย่หานยู่ไกวแขนเฉินมู่ไปมาราวกับกำลังหยอกล้อ

“เป่าเอ๋อร์  เดี๋ยวฝากสวัสดีฉินเสี่ยวเสี่ยวด้วยนะ  แล้วค่อยกลับไปกับน้ายู่  น้ายู่จะทำอาหารอร่อย ๆ ให้กิน”

“ไม่ต้องหรอก  น้าฉินจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้ฉันกินแน่นอน”

เมื่อเห็นว่าเฉินมู่ไม่มีท่าทีจะไปกับเธอ  เย่หานยู่จึงแสร้งทำเป็นโกรธและทำหน้าบึ้ง

“ยัยฉินเสี่ยวเสี่ยวสารเลวนั่น  กล้าดียังไงมาแย่งเสี่ยวมู่เอ๋อไปจากฉัน ! เด๋วแม่จะไปสั่งสอนมันให้รู้สำนึกซะบ้าง !”

เฉินมู่จ้องมองเธอด้วยสีหน้าแปลก ๆ

“เธอ ? จัดการกับหล่อนเหรอ ?”

“แล้วไงล่ะ ?”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เย่หานยู่รู้สึกภูมิใจมากทีเดียว

“น้ายู่เลื่อนเป็นขอบเขตเทพยุทธ์สิบดาวได้ตั้งกะเมื่อสองปีก่อนแล้วนา  ส่วนยัยฉินเสี่ยวเสี่ยวกลับติดอยู่แค่ขอบเขตเทพยุทธ์เก้าดาวมาสามปีเต็ม  แค่จัดการหล่อนน่ะสบายบรื๋อน้าเลยไม่ใช่เหรอจ๊ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้นสีหน้าของเฉินมู่ก็ยิ่งแปลกประหลาดขึ้นไปอีก

“โอเค  งั้นฉันจะรอให้เธอจัดการหล่อนแล้วกัน”

เย่หานยู่ขยิบตาให้  รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ

“งั้นเป่าเอ๋อ  เธอต้องสัญญากับน้ายู่นะว่าหลังจากน้ายู่จัดการกับยัยนั่นเสร็จแล้วเธอต้องกลับบ้านกับน้ายู่ !”

“เอางั้นเหรอ ? งั้นก็ได้มั้ง ?”

เมื่อได้ยินดังนั้นเย่หานยู่ก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง