บทที่ 16 : ครั้งแรกมันอาจจะเจ็บหน่อย แต่ซักพักเดี๋ยวก็ชินเอง

“ติ๊ง ติ๊ง !”

เมื่อได้ยินเสียงระฆังเข้าเรียนดังแล้ว  นักศึกษาปีหนึ่งห้องหนึ่งก็รู้สึกราวกับพวกตนได้รับการอภัยโทษและต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เช่นเดียวกันกับเฉินมู่ที่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกด้วย

“เฮ่อ  ในที่สุดก็ไม่ต้องเห็นหน้าพ่อมีชีวิตพวกนี้อีกต่อไปแล้ว”

[ เศร้า +45 ]

[ พูดไม่ออก +45 ]

[ รู้สึกว่าถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรม +45 ]

[ ยิ้มเยาะ +66 ]

เฉินมู่เหลือบมองหญิงสาวที่ยังไม่จากไป  และหลังจากตั้งสติได้แล้วนักศึกษาที่นอนอยู่บนพื้นก็ลุกขึ้นยืนในที่สุดพร้อมกับร้องไห้และกรี๊ดกันระงม

“แงงงง...  เจ็บจังเลยอ่า...  แล้วก็หิวด้วย...”

“ฉันก็เหมือนกัน  โคตรเจ็บเลย  รู้สึกเหมือนทั้งเนื้อทั้งตัวมันจะแตกสลาย”

“ยืนนิ่ง ๆ หยุดพูดเรื่องไร้สาระ”

“หัวหน้าห้องก็ยืนพูดง่าย ๆ เลยนะ  งั้นขอท้าให้ทั้งวันไม่ต้องนอนเลยกล้าป่าว”

“...”

การยั่วยุของเฉินมู่ไม่ได้ไร้ผล  มีคนลุกขึ้นยืนได้เพิ่มมาอีก 5 คนในช่วงบ่าย  แต่ถึงแม้จะพยายามมาทั้งวันแล้วเด็กสาวอีก 26 คนก็ยังคงไม่ประสบความสำเร็จ

เมื่อเห็นกลุ่มเด็กสาวกำลังถูข้อมือและบิดคอเฉินมู่ก็กอดอกพูดไม่ออก

“ถึงแม้จะเลิกเรียนแล้วก็ตาม  แต่มีสามเรื่องที่ผมต้องอธิบายล่วงหน้า”

ทุกคนต่างตกใจและความรู้สึกไม่ดีก็ค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาในใจโดยไม่มีสาเหตุ

“ก่อนที่ผมจะพูดถึงสามเรื่องนั้นขอพูดเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องก่อน : คนที่ลุกขึ้นยืนจะได้รับอาหาร  และนี่จะเป็นแบบนี้ต่อไปนับจากนี้เป็นต้นไป  ถ้าคุณไม่ลุกขึ้นยืนภายในวันพรุ่งนี้คุณก็จะยังคงอดอยากต่อไป  ในทำนองเดียวกัน  ใครก็ตามที่ไม่สามารถทำงานที่ผมมอบหมายให้เสร็จได้ก็จะต้องอดอยากด้วยเช่นเดียวกัน”

“หา ? ? ?”

“‘หา’ เนี่ยหมายความว่าไง”

เฉินมู่จ้องมองพวกเธอด้วยสายตาดุดันจนทั้งหมดต้องเงียบปาก

ถึงแม้จะใช้เวลาอยู่กับเขาเพียงวันเดียว  แต่พวกเธอก็สามารถรู้ถึงบุคลิกภาพโดยรวมของเฉินมู่ได้

ตัวอย่างเช่น  การไม่โต้เถียงสามารถลดโอกาสที่จะถูกด่าหรือล้อเลียนได้

“สิ่งแรกที่ผมจะทำคือรับผิดชอบพวกคุณอย่างเต็มที่  เนื่องจากผมเป็นคนจัดหาที่พักในหอพักให้พวกคุณ  ซึ่งไม่ใช่แค่การศึกษาของพวกคุณเท่านั้น  แต่ยังรวมถึงความปลอดภัย  การพัฒนาตนเอง  และอาหารของพวกคุณด้วย”

เมื่อได้ยินดังนั้นนักศึกษาคนอื่น ๆ ก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรมากนัก  แต่ลั่วซือหานและนักศึกษาอีก 9 คนที่ได้กินข้าวต่างก็ตาเป็นประกายและดีใจเป็นอย่างยิ่ง

“อาจารย์คะ  อาจารย์ขา...  อาจารย์กะลังพูดความจริงอยู่ใช่มั้ยคะ”

“จารย์คะ  นี่เราสามารถกินอาหารอร่อย ๆ แบบมื้อเที่ยงได้ทุกวันเลยจริงเหรอคะ”

เฉินมู่อยากจะขำแต่ก็รู้สึกสงสารพวกเธออย่างบอกไม่ถูก

พวกเธอล้วนเป็นหญิงสาวจากตระกูลที่มีชื่อเสียงถ้าไม่นับตู้ซานน่ะนะ  อย่างเย่จิ่นชิวก็เป็นทายาทของตระกูลเย่  หนึ่งในแปดตระกูลใหญ่  แล้วทำไมเธอถึงไม่เคยได้กินของอร่อยเลยล่ะเนี่ย

“ผมไม่สนใจนักศึกษาคนอื่น  แค่ตราบใดที่พวกคุณยังเป็นนักศึกษาของผม  ผมก็จะดูแลเรื่องอาหาร  เสื้อผ้า  และที่พักให้”

“แต่ผมก็มีข้อกำหนดเพียงข้อเดียว  คือ  พวกคุณต้องเชื่อฟังคำสั่งและทุ่มเทพลังทั้งหมดให้กับการเรียน”

“ตราบใดที่พวกคุณทำงานนี้เสร็จ  พวกคุณก็จะได้กินอาหารที่ดียิ่งขึ้นในทุก ๆ มื้อ  แน่นอนว่าดีกว่าข้าวเที่ยงวันนี้อีก”

[ ตื่นเต้น +88 ]

[ ตื่นเต้น +88 ]

[ ตั้งตารอ +88 ]

พวกลั่วซือหานต่างสบตากันและเห็นความสุขในแววตาของกันและกัน

มาถึงจุดนี้แล้วเรื่องคาแรกเตอร์มันจะไปสำคัญฉไนอีก  ต่อหน้าขุมสมบัติเหล่านี้แล้วทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งไร้สาระทั้งสิ้น !

“แต่ก็ขอบอกให้ชัดก่อนนะว่า  ใครก็ตามที่ทำงานไม่สำเร็จและต้องอดอยากก็จะต้องอดอยากต่อไป  ใครก็ตามที่กล้าขโมยอาหารจะถูกลงโทษเป็นสองเท่า”

เมื่อเห็นว่าพวกสาว ๆ ดูเหมือนจะไม่สนใจเฉินมู่จึงค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดต่อ

“อย่าคิดว่าพวกคุณจะทำได้โดยที่ผมไม่รู้ล่ะ”

ขณะที่พูดเขาก็หยิบสายรัดข้อมือขึ้นมา

“นี่คือเรื่องที่สองที่ผมอยากพูด”

“นี่คือไอเทมใหม่ล่าสุด  ชุดรบแรงโน้มถ่วง  มันไม่เพียงสามารถเพิ่มหรือลดน้ำหนักได้เท่านั้น  แต่ยังสามารถตรวจสอบสัญญาณชีพและระยะเวลาการสวมใส่แบบเรียลไทม์ได้อีกด้วย”

“ข้อกำหนดของผมคือ  พวกคุณแต่ละคนจะมีเวลาแค่คืนละสองชั่วโมงที่ไม่ใส่มัน  และจะถอดได้เฉพาะตอนอาบน้ำเท่านั้น”

“ในเวลาอื่น ๆ พวกคุณต้องใส่ไว้ตลอด  ผมรู้ได้อย่างแน่นอนว่าใครเกินเวลา  ใครกินเยอะ  ใครอู้  และใครโกง”

[ โกหกน่า +44 ]

[ ช็อก +45 ]

[ ยิ้มเยาะ +56 ]

“หา ? ? ?”

ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อได้ยินเรื่องนี้

“อาจารย์คะ  อาจารย์พูดไม่ผิดแน่นะคะ”

“นั่นสิคะจารย์  แบบนี้มันติดเครื่องติดตามแล้วไม่ใช่เหรอ”

“อาจารย์คงไม่ใช่แอบใช้เจ้านี่แอบส่องพวกหนูอาบน้ำตอนกลางคือนหรอกนะคะ”

“อึ๋ย...  อาจารย์นี่เป็นพวกวิตถารจริง ๆ ด้วย...”

เฉินมู่ : ? ? ?

“พรูด !”

[ อดหัวเราะไม่ได้ +88 ]

เฉินมู่จ้องมองหญิงสาวอย่างไม่พอใจ  คาดไม่ถึงว่าประเด็นนี้จะเป็นจุดสนใจของกลุ่มหญิงสาวเหล่านั้น  จากนั้นเขาก็ได้แต่กัดฟันพูดอย่างหงุดหงิด

“ไร้สาระ ! ไอ้พวกเด็กเหลือขอ ! พวกหล่อนมีไรให้แอบดูมิทราบ”

“ชุดรบนี่ไม่มีระบบดักฟังหรือสอดแนมใด ๆ เพราะงั้นฉันไม่เห็นหรอกว่าพวกหล่อนจะพูดจะทำไรกันอยู่ !”

“อ้อ...  งั้นก็ไม่เป็นไร...”

“หนูล่ะคิดว่าจารย์จะมีงานอดิเรกแปลก ๆ ซะอีก”

“หน้าตาก็ล้อหล่อ  แต่กลัวจะเป็นพวกวิตถารนี่แหละ...”

“ว่าไงนะ ! กล้าพูดอีกทีมั้ยล่ะ”

“พรูด !”

[ กลั้นขำอย่างแรง +35 ]

เปลือกตาของเฉินมู่กระตุกเล็กน้อยแล้วเขาก็ตบไปที่แผงควบคุม

“เรื่องที่สาม !”

ทุกคนต่างตกใจและหยุดนิ่งทันที

“ผมใส่ขวดไว้ในถุงมิติแล้ว  ทุกคืนหลังจากที่พวกคุณกลับไปก็หยดของในขวดลงในอ่างอาบน้ำ  ย้ำอีกครั้ง ! แค่หยดเดียวเท่านั้น ! ถ้าเกิดใครหยดเยอะเกินไปล่ะก็ผมไม่รับประกันให้หรอกนะว่าวันรุ่งขึ้นจะไม่ใช่วันที่ผมต้องพาเพื่อน ๆ ที่เหลือไปกินโต๊ะจีนที่บ้านพวกคุณ”

[ เศร้า +67 ]

[ พูดไม่ออก +67 ]

“อาจารย์คะ  อาจารย์เนี่ย...  พูดเก่งจังเลยนะคะ”

“ปากของอาจารย์เฉินเนี่ยเหมือนไปอาบยาพิษมาเลยอะ...”

“ว่าไงนะ  มีปัญหารึไง”

“ไม่ค่ะ ๆ !”

เด็กหญิงเหล่านั้นตกใจและรีบไปยืนเข้าแถว

เฉินมู่เอามือไขว้หลัง  เหลือบมองทุกคน  แล้วพูดว่า...

“ขณะอาบน้ำและฝึกฝนตอนกลางคืน  ผมอยากให้พวกคุณทวนกระแสโคจรพลังโลหิตปราณหนึ่งรอบ”

“อะไรนะ ! ! ?”

เมื่อได้ยินคำขอดังกล่าวทุกคนก็ตกตะลึงอีกครั้ง

โดยเฉพาะลั่วซือหาน  เธอรู้ดีถึงผลที่จะตามมาหลังจากการทวนกระแสโคจรโลหิตปราณ

“อาจารย์  การโคจรโลหิตปราณแบบทวนกระแสมันจะฉีกเส้นลมปราณของเราทำให้ระดับการฝึกฝนร่วงลงอย่างหนัก  เคสไหนหนักหน่อยก็อาจทำให้เราพิการไม่สามารถกลับมาฝึกฝนได้อีกเลยนะคะ !”

เมื่อเห็นว่าลั่วซือหานหายใจถี่ขึ้นเฉินมู่จึงพูดอย่างใจเย็น

“แค่ทำตามที่ผมบอกไปก็พอ  ผมรับประกันเลยว่าสถานการณ์ที่คุณเล่ามาจะไม่เกิดขึ้น”

“แน่นอนว่าถ้าแค่กระอักเลือดล่ะก็เกิดชัวร์”

[ ไม่พอใจ +55 ]

[ ไม่พอใจ +55 ]

“แต่ไม่ต้องห่วงไป  ครั้งแรกมันอาจจะเจ็บหน่อย  แต่ซักพักเดี๋ยวก็ชินเอง”

[ พูดไม่ออก +55 ]

[ พูดไม่ออก +55 ]

เมื่อเห็นกลุ่มเด็กผู้หญิงที่มีรอยดำบนใบหน้าเฉินมู่ก็รู้ว่าเป้าหมายการแสดงในวันนี้สำเร็จแล้ว  จากนั้นก็ชี้ที่โซนอาหารข้าง ๆ

“เอาล่ะ  คนที่ลุกขึ้นยืนในวันนี้ได้ให้ไปกินข้าวกันได้เลย  ส่วนพวกที่เหลือก็อดไปซะ”

“อย่าแม้แต่คิดขโมยกิน  แล้วก็อย่าแม้แต่คิดแบ่งข้าวให้คนอื่นกิน  อะไรที่เป็นของคุณก็คือของของคุณ  ถ้าคิดจะโกงหรือทุจริตล่ะก็...”

เฉินมู่ค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า...

“งั้น...  พวกคุณจะต้องพบเจอกับความยากลำบากอีกเยอะเลยเชียวล่ะ...”

[ เศร้า +66 ]

“เอาล่ะไปกันเถอะ  เดี๋ยวผมจะไปส่งที่หอพัก”

“อาจารย์เฉินคะ”

ทันทีที่เฉินมู่พูดจบอาจารย์ผู้หญิงคนหนึ่งก็มาปรากฏตัวที่ประตู  เธอปรับแว่นตาและพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมกับแววตายิ้มให้

“อาจารย์เฉินคะ  ท่านรองอธิการหลี่คิดว่าเนื่องจากอาจารย์เป็นผู้ชาย  การที่ท่านจะไปหอพักนักศึกษาหญิงด้วยตัวเองอาจไม่สะดวกจึงขอให้ฉันมาช่วยพานักศึกษาไปให้น่ะค่ะ”

เฉินมู่เหลือบมองหญิงที่กำลังแจกกล่องข้าวให้พวกลั่วซือหานทั้ง 10 คนจากนั้นก็ยิ้ม

“ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือครับ”

ดีแล้วที่ไม่ต้องไปเอง

เขาได้สิทธิ์จับรางวัลถึง 3 ครั้งมาแล้ว  ดังนั้นจึงรอคอยที่จะกลับไปจับ

นอกจากนี้ยังต้องขอให้ฉินเสี่ยวเสี่ยวพยายามช่วยดูแลเรื่องกายาด้วย  เรียกได้ว่าคุณชายเฉินของเรานี่งานยุ่งจริง ๆ

นึกได้ดังนี้แล้วเขาก็โบกมือ...

“เอาล่ะ  ตอนนี้พวกคุณกลับไปกับอาจารย์ท่านนั้นได้แล้ว  และจำสิ่งที่ผมบอกไว้ด้วยล่ะ”

เมื่อเห็นว่าเฉินมู่กำลังจะจากไป  ผู้หญิงคนนั้นก็จ้องมองเย่จิ่นชิวที่กำลังจะพูด  จากนั้นก็ยัดกล่องข้าวใส่มือเธอแล้วผลักเย่จิ่นชิวที่กำลังงุนงงออกไปก่อนจะวิ่งตามเขาไป