บทที่ 15 : การโปรโมตในหนึ่งวินาที เรียกไอ้นี่ว่าอาหารขยะเนี่ยนะ

“ทำไมมาอยู่นี่ล่ะ”

เมื่อได้ยินดังนั้นผู้หญิงคนนั้นก็กลั้นขำและแสร้งทำเป็นสงบ

“ฉันมาส่งอาหารน่ะค่ะ  คนส่งอาหารตัวน้อยจากโรงอาหารพอดีหกล้มเลยขอให้ฉันช่วย”

ถ้าตอนนี้ไม่มีใครอยู่ด้วยล่ะก็ป่านนี้เธอคงกระโดดกอดเฉินมู่ไปนานแล้ว

แต่เฉินมู่เป็นใคร  เขาย่อมรู้ทันแผนการของเธอในพริบตาเดียว

และเขาก็เดาได้ทันทีว่าเธอมาด้วยเหตุผลอะไร

แต่เขาจะทำอะไรได้ล่ะ

ในเมื่อเธอมาถึงที่นี่แล้วจะปล่อยไปเฉย ๆ ได้ยังไง

“เย่หมิงซวน  ไอ้สารเลวเอ๊ย...  มึงถึงกับทิ้งทั้งลูกสาวทั้งน้องสาวตัวเองเลยเหรอวะ”

เฉินมู่ดูจะหมดความอดทนอย่างที่สุด

“ลั่วซือหาน, เย่จินชิว, จ้าวหลินซี, เฉียนหยิงหยิง  และก็ตู้ซาน  พวกเธอห้าคนมากินข้าวได้แล้ว”

ใช่แล้ว  เมื่อ 10 นาทีก่อนจ้าวหลินซีและเฉียนหยิงหยิงดูเหมือนจะกลับมามีสติสัมปชัญญะครบถ้วนแล้ว  และพวกเธอก็ลุกขึ้นยืนได้สำเร็จเช่นกัน

แต่ที่น่าประหลาดใจก็คือตู้ซานเองก็สามารถลุกขึ้นยืนได้แม้จะเป็นไปด้วยความยากลำบากก็เถอะ

ตู้ซานเป็นหนึ่งในเด็กผู้หญิงไม่กี่คนที่มาจากพื้นเพครอบครัวธรรมดา  เธอไม่มีพื้นฐานครอบครัวหรือเส้นสายที่โดดเด่น  ศักยภาพของเธออยู่แค่ระดับ B เท่านั้น  และพ่อแม่ของเธอก็เป็นเพียงคนธรรมดาที่ตั้งแผงลอยขายผักเป็นอาชีพ

ต่างจากลั่วซือหานและจ้าวหลินซีตรงที่เธอไม่มีปัญหาหรืออารมณ์อะไรมากมายนัก

เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่ค่อนข้างขี้อาย  เก็บตัว  แต่ขยันทำงาน

อย่างไรก็ตาม  เฉินมู่ไม่เคยใส่ใจเรื่องภูมิหลังครอบครัว  เพราะในเรื่องภูมิหลังครอบครัวนั้นไม่มีใครเทียบเขาได้แน่นอน

ตราบใดที่เธอเชื่อฟังและเต็มใจที่จะพยายามเขาก็เต็มใจที่จะสอนให้  ยิ่งไปกว่านั้นตู้ซานเองก็อยู่ภายใต้ระบบ  ดังนั้นเขาจึงยิ่งไม่มีเหตุผลที่จะทอดทิ้งเธอ

เมื่อคิดจบแล้วเขาก็มองไปที่หญิงคนนั้นแล้วพูดด้วยอาการปวดหัว

“ไปแจกจ่ายอาหารให้พวกหล่อนเถอะ”

“ไม่เป็นไรค่ะอาจารย์ !”

เมื่อได้ยินดังนั้นท่าทีเย่อหยิ่งของลั่วซือหานก็กลับมาอีกครั้ง

หลังจากถูกเฉินมู่ดูถูกเหยียดหยามมาอย่างแสนสาหัสเธอก็ตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะแก้แค้นให้ได้

“หนูไปเอาเองได้”

เฉินมู่จะไม่เข้าใจความคิดของเธอได้อย่างไร ? เขาพูดกับเธอด้วยสีหน้าแปลก ๆ

“เอาสิ”

เมื่อเห็นดังนั้นหญิงสาวจึงมองลั่วซือหานด้วยความสงสัย  จากนั้นก็ก้าวเดินไปและในชั่วพริบตาแรงโน้มถ่วงเพิ่มขึ้น 1 เท่าก็ส่งผลต่อร่างกายเธอ  ทำให้เธอรู้สึกว่าจู่ ๆ ร่างกายก็เบาลงหลายเท่า (หา ? งั้นก็แปลว่าตรงที่เฉินมู่กับเธออยู่น่ะมัน...)

หลังจากเข้าใจสถานการณ์แล้วเธอก็เฝ้ามองลั่วซือหานเดินเข้ามาหาอย่างใจเย็น  เมื่อลั่วซือหานอยู่ห่างจากเธอเพียงครึ่งเมตรเธอก็กอดอกและพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

“ฉันแนะนำให้คุณอยู่ตรงนั้นแหละ  เดี๋ยวฉันเอาไปให้”

“ไม่ค่ะ...  หนู...  หนูอยากเอาเอง...”

ลั่วซือหานกัดฟันแน่น  เหงื่อแตกท่วมตัวแล้ว

เมื่อเห็นดังนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ  เธอเข็นรถเข็นอาหารไปทางเฉินมู่แล้วกลับไปยืนที่เดิม

ลั่วซือหานตกใจและขมวดคิ้วทันที

เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าผู้หญิงคนนี้แม้จะสวยแต่กลับร้ายกาจขนาดนี้  เธอต้องเดินไปอีกหลายก้าวเพื่อไปเอารถเข็นอาหารมาแจก

อย่างไรก็ตาม  เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกับเฉินมู่รู้จักกันดีเธอจึงรู้ว่าการประท้วงจะยิ่งทำให้เฉินมู่พูดจาเสียดสีใส่ตน  ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงกัดฟันและเปลี่ยนทิศทางเดินเข้าไปหาเฉินมู่

แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดก็คือ...

ขณะที่ลั่วซือหานกำลังจะเดินไปถึงรถเข็นอาหารด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขนั้นเอง  เธอกลับเหยียบเส้นสีแดงเข้าให้  และหลังจากก้าวข้ามไปเธอก็ถูกกระแทกลงกับพื้นอย่างแรงราวกับถูกภูเขาทั้งลูกหล่นทับ

เธอไม่มีเวลาแม้แต่จะซ่อนความสุขที่ฉายอยู่ในดวงตาเลยด้วยซ้ำ

“นะ...  นี่มัน...”

รู้สึกราวกับว่าร่างกายทั้งตัวกำลังถูกบดขยี้  แม้แต่การหายใจก็ยังกลายเป็นเรื่องที่ยากลำบาก  สีหน้าของลั่วซือหานเปลี่ยนไปอย่างแรง  ม่านตาของเธอหดแคบลงอย่างเร็ว

ณ  จุดนี้เธอแทบขยับนิ้วไม่ได้เลย  ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการลุกขึ้นยืน

ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือเธอได้ยินเสียงกระดูกของตนเริ่มแตกทีละน้อย ๆ อย่างชัดเจน

ในเวลาเพียงสองวินาทีเธอก็รู้สึกราวกับว่าได้เห็นคุณทวดมากวักมือเรียก

โชคดีที่ในขณะนั้นเองได้มีมือที่ทั้งใหญ่และอบอุ่นข้างหนึ่งมาประคองแขนเธอไว้  เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัวและเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ดูหมดหนทางของเฉินมู่

“อาจารย์...”

[ โกหกน่า +55 ]

“ก็บอกแล้วว่ายังไม่ถึงตรุษจีน  เพราะงั้นต่อให้คารวะกันขนาดไหนก็ไม่มีอั่งเปาให้หรอก”

มึง ?  !

เดี๋ยวก่อน  ตะกี๊มีอะไรบางอย่างผิดปกติรึเปล่า

เปลือกตาของลั่วซือหานกระตุกและเธอก็พึ่งรู้ตัวว่าจริง ๆ แล้วตัวเองสามารถเงยหน้าขึ้นได้

[ โกหกน่า +55 ]

ไม่ ! ไม่เพียงแต่เราจะเงยหน้าขึ้นได้  แม้แต่แรงที่กดทับร่างกายอยู่ก็ยังหายไปด้วย !

ลั่วซือหานหายใจเข้าออกถี่ ๆ อยู่สองสามรอบ  จิตใจยังคงว่างเปล่า  เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเฉินมู่ช่วยพยุงตนขึ้นมาได้อย่างไร

เมื่อเห็นเช่นนั้นนักศึกษาคนอื่น ๆ ต่างตกใจกลัวจนไม่กล้าหายใจ  แม้แต่เย่จิ่นชิวที่กำลังจะไปหาอาหารของตัวเองก็หยุดชะงักด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

ลั่วซือหานสูดหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้งและเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าอากาศนั้นช่างวิเศษเหลือเกิน

เธอต้องยอมรับว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเธอคิดจริง ๆ ว่าตัวเองกำลังจะตาย...

[ กลัว +66 ]

“อาจารย์...”

“เอาล่ะ”

เฉินมู่รู้สึกทั้งขบขันและหงุดหงิดเมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดและประหม่าของเธอ  เขาเองก็พูดอะไรไม่ออกเหมือนกัน

สุดท้ายแล้วไม่ว่าศักยภาพของพวกเธอจะสูงแค่ไหน  แต่พวกเธอก็ยังเป็นแค่กลุ่มสาวน้อยที่ถูกตามใจเท่านั้น

“คุณกินข้าวตรงนี้แหละ”

ลั่วซือหานหน้าแดงก่ำ  พึ่งรู้ตัวว่าเฉินมู่คอยช่วยเหลือเธอมาตลอด  นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชายและในระยะใกล้ชิดขนาดนี้ด้วย

แต่ต้องบอกเลยว่า  อาจารย์เฉินนี่ตัวหอมมากจริง ๆ...

[ เขิน +55 ]

[ อัปยศ +55 ]

[ หงุดหงิด +55 ]

[ อับอายยิ่งนัก +88 ]

เฉินมู่จ้องมองเธออย่างแปลกใจพลางคิดในใจว่าหัวใจของผู้หญิงนั้นยากที่จะหยั่งรู้ได้จริง ๆ

ที่เรากำลังพูดถึงก็คือใครบ้างที่จะสามารถเปลี่ยนอารมณ์ของตัวเองได้ถึง 4 แบบใน 1 วินาที ?

“กินซะ”

ลั่วซือหานตกใจ  และเมื่อได้สติแล้วจึงรู้ว่าเฉินมู่ยื่นจานเหล็กให้

ปริมาณอาหารข้างในอาจไม่มาก  แต่เรื่องความหลากหลายนั้นมาเต็ม  เมื่อมองแวบแรกในจานจะเต็มไปด้วยเนื้อสัตว์และผักนานาชนิด  รวมถึงข้าวสวยและซุปอีกหนึ่งชาม

สิ่งที่ทำให้ลั่วซือหานประทับใจอย่างแท้จริงคือกลิ่นหอมที่อธิบายไม่ได้ซึ่งทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นทันทีที่ได้ถือจานนั้น  และแม้แต่โลหิตปราณภายในกายก็ยังเหมือนจะเดือดพล่านขึ้นมา

เธอเหลือบมองเขาจากนั้นก็เปลี่ยนเป็นเงยหน้ามองเฉินมู่ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“อาจารย์คะ  นี่มัน...”

[ ตกใจ +45 ]

แม้ว่าเธอจะมาจากตระกูลลั่วสาขารอง  แต่เรื่องอาหารการกินของเธอนั้นยอดเยี่ยมมาก  ยิ่งไปกว่านั้น คือในชาติก่อนเธอเคยเป็นมหาจักรพรรดิ  ดังนั้นเธอจึงเคยได้พบเจอกับของดี ๆ มาแล้วมากมาย

แต่ตอนนี้  บนจานนี้มีอาหารอย่างน้อยสิบอย่างแต่เธอกลับจำไม่ได้เลยสักอย่าง  ซึ่งเป็นเรื่องที่เหลือจะเชื่อจริง ๆ

“กลิ่นหอมจัง...  กลิ่นไรน่ะ...”

“แม่จ้าว  อย่างหอมอะ ! เกิดมาไม่เคยได้กลิ่นอะไรหอมขนาดนี้มาก่อนเลย”

“น่าอร่อยจังเลย  ฮือ ๆ...  อาจารย์ค้าหนูหิวแล้วค่า”

“หิวเหรอ ? กินสิ  แค่ลุกมาก็กินได้ละ”

[ เศร้า +55 ]

[ เศร้า +55 ]

ไม่สนใจเสียงบ่นของฝูงชน  ลั่วซือหานคีบชิ้นเนื้อขนาดเท่าสองนิ้วมือที่เปล่งประกายสีแดงและมีลวดลายซับซ้อนขึ้นมาแล้วรีบยัดใส่เข้าปาก

และในชั่วพริบตานั้นเอง  กลิ่นหอมและความหวานอันหาที่เปรียบมิได้ของเนื้อสัตว์ก็อบอวลไปทั่วปาก  และเมื่อเนื้อชิ้นนั้นไหลลงคอไป  โลหิตปราณของเธอก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

ไม่เพียงแต่ช่วยให้กระดูกที่หักหายเร็วขึ้นเท่านั้น  แต่ยังช่วยขจัดความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดราวกับปลิดทิ้งได้อีกด้วย

ดวงตาของลั่วซือหานเป็นประกาย  เธอเงยหน้ามองเฉินมู่ขึ้นอย่างเร็ว  แต่ก่อนที่เธอจะพูดอะไร  ร่างกายของเธอก็ปล่อยพลังงานออกมาอย่างฉับพลันทำให้ทุกคนตกตะลึง

“นี่...  เธอเลื่อนระดับเหรอ”

“แม่จ้าว ! หัวหน้าห้องกินเนื้อไปแค่คำเดียวเองนะ  แล้วก็....  เลื่อนระดับทั้งอย่างนั้นเลยเหรอ”

“ดูสิ ! สภาพของหัวหน้าห้องดูดีขึ้นแล้ว  ไม่เห็นจะดูเหนื่อยเหมือนเมื่อกี๊เลย !”

“นั่นเนื้อไรอะ ? น่ากินจัง !”

“อยากลองซักคำจังเลย ! กลิ่นมันฮ้อมหอมอ่า  แงงงงง...”

คนอื่น ๆ ทำได้เพียงเฝ้ามองด้วยความอิจฉาจนร้องไห้  แต่สำหรับคนที่ได้สัมผัสประสบการณ์นั้นด้วยตัวเอง  ความรู้สึกของลั่วซือหานนั้นเป็นของจริงโดยแท้

เนื้อชิ้นนั้นไม่เพียงแต่ทำให้เธอเลื่อนระดับเป็นศิษย์ยุทธ์ 2 ดาวเท่านั้น  แต่ยังช่วยรักษาอาการกระดูกหักทั้งหมดและเสริมสร้างร่างกายของเธอให้แข็งแรงขึ้น  รวมถึงเพิ่มความสามารถในการดูดซับพลังวิญญาณได้ถึง 30% อีกด้วย

แม้แต่พลังของกายาซินเหยียนเองก็ยังพัฒนาขึ้นด้วย !

[ ตกใจ +88 ]

“อาจารย์...  นี่เนื้ออะไรเหรอคะ”

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของลั่วซือหานเฉินมู่จึงหยิบจานขึ้นมาแล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“อ้อ  เนื้อของเหยี่ยวหยกแดงมังกรนี่เอง  พลังฝึกฝนของหล่อนอ่อนแอเกินไป  ร่างกายก็เน่าเฟะไปหมด  เพราะงั้นหล่อนก็เลยกินได้แค่อาหารขยะแบบนี้แหละ”

“อาหารขยะ ?”

[ ช็อก +67 ]

“เรียกไอ้นี่ว่าอาหารขยะเนี่ยนะ”

ลั่วซือหานถึงกับอึ้งไปเลย

คนอื่นอาจคิดว่ามันแค่มีกลิ่นหอม  แต่เธอนั้นได้รับประโยชน์จากมันอย่างแท้จริง

เธอคือจักรพรรดินีกลับชาติมาเกิด ! เธอจึงรู้ดีว่าเนื้ออันล้ำค่าเช่นนี้จะมอบประโยชน์มากมายเพียงใดแต่ผู้ฝึกวรยุทธ์ในช่วงเริ่มต้นของการฝึกฝน

นี่คือเนื้อขุมทรัพย์แห่งการบำรุงรากฐานที่แท้ทรู !

แต่พอมาอยู่ในปากไอ้หมอนี่กลับกลายเป็นแค่อาหารขยะซะงั้น

แม้จะได้ยินดังนั้นเฉินมู่ก็ยังคงกินต่อไปโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง

“สัตว์ปิศาจระดับปราชญ์มันก็แค่ขยะไม่ใช่เหรอ  เออใช่  พอซ่อมร่างกายพวกคุณเสร็จแล้วเดี๋ยวค่อยเตรียมของดี ๆ ให้กินนะ”

[ ตกใจ +55 ]

[ โกหกน่า +55 ]

[ เหลือจะเชื่อ +55 ]

[ ไม่อยากเชื่อ +55 ]

สัตว์ปิศาจระดับปราชญ์ ?

นั่นน่ะนะขยะ ?

เมื่อได้ยินดังนั้นแล้วไม่เพียงแต่คนอื่น ๆ เท่านั้นที่ตกตะลึง  แม้แต่ลั่วซือหานและเย่จิ่นชิวก็ยังพูดไม่ออก

ลั่วซือหานตัวสั่นด้วยความโกรธ  ใจก็อยากจะเถียงกับเขาจริง ๆ ว่าสัตว์ปิศาจระดับปราชญ์มันเป็นตัวตนแบบไหน

แต่เมื่อเห็นว่าข้าวเที่ยงของเฉินมู่มีปริมาณมากกว่าและมีชนิดอาหารที่หลากหลายกว่า  และเนื้อก็ดูจะคุณภาพดีกว่าของตนมากแล้ว  ลั่วซือหานก็กลืนคำพูดทั้งหมดลงไป

[ เศร้า +88 ]

[ ไม่พอใจ +88 ]

“สัตว์ปิศาจระดับปราชญ์...  อยู่ในระดับเดียวกับปราชญ์ยุทธ์...  แต่ละตัวเป็นราชาผู้ปกครองสูงสุดเหนือดินแดนของเผ่าปิศาจ...  แต่...  เดี๋ยวก่อน ?”

เปลือกตาของลั่วซือหานกระตุกเล็กน้อยขณะที่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“ไม่  แล้วกูจะโกรธไปทำเพื่อ ? กูจะไปเถียงกะมันทำเพื่อ ?”

“ถ้าสัตว์ปิศาจระดับปราชญ์เป็นแค่ขยะ  งั้นก็แปลว่าไอ้หมอนี่มันต้องมีสมบัติที่ดีกว่านี้อีกไม่ใช่เหรอ”

“แบบนี้ก็เป็นเรื่องดีกะเรานี่หว่า  ใช่ไม่ใช่ ?”

“นี่กินไปแค่ชิ้นเดียว  พลังในการดูดซับพลังวิญญาณกับกายาก็แข็งแกร่งขึ้นตั้งสามสิบเปอร์ฯ แล้วถ้าเกิดได้กินแบบนี้ทุกวันล่ะ  มันจะขัดเกลารากฐานเราจนน่ากลัวขนาดไหนกัน”

“ถ้าสามารถกินเนื้อชั้นเลิศแบบนี้ได้วันละสามมื้อ—ไม่สิ  เอาแค่วันละมื้อ  พละกำลังเขาเราก็จะเพิ่มขึ้นอย่างน้อย ๆ ก็สิบเท่าตอนกลับไปอยู่ขอบเขตจักรพรรดิ !”

ยิ่งลั่วซือหานคิดมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งเข้าใจมากขึ้นเท่านั้น  และเธอก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อย ๆ จนความตื่นเต้นนั้นพุ่งทะลุทะลวงถึงขีดสุด

เอาเป็นว่า

ในที่สุดจักรพรรดินีกลับมาเกิดของเราก็มีช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์ได้เสียที