บทที่ 14 : ดูทักษะยุทธ์นี่ซิ ไม่มีใครอยากพูดไรมั่งเลยเหรอ

ตอนแรก

เห็นครั้งแรกเขาก็ตะลึงอึ้งไป  เพราะภาพคือฉินเสี่ยวเสี่ยวไปยืนรอที่หน้าประตูตั้งครึ่งชั่วโมง

สิ่งที่ทำให้เขาสับสนยิ่งกว่าก็คือสีหน้าคาดหวังของฉินเสี่ยวเสี่ยวชะเง้อมองไปมองมา  ทำอย่างกับภรรยาตัวน้อยที่กำลังรอคอยสามีกลับบ้าน !

เรากำลังพูดถึงสมาชิกในครอบครัว

ข้อเท็จจริงที่ว่าประมุขตระกูลฉินคนใหม่ซึ่งดำรงตำแหน่งอธิการบดีของมหาวิทยาลัยตี้ตู  ผู้ซึ่งติดอันดับสามในรายชื่อบุปผาทองคำของประเทศหลง  ติดอันดับห้าในรายชื่อเทพ  และติดอันดับสองในบรรดาแปดตระกูลใหญ่  กลับเดินทางมารอเขาก่อนเวลาถึงหนึ่งชั่วโมง  และด้วยสีหน้าคาดหวังอย่างผิดปกติเช่นนี้ถือเป็นเรื่องที่น่าทึ่งโดยแท้

ถามหน่อยเถอะว่าเชื่อไหม  เชื่อไหมถ้าเกิดบอกว่าคนที่เธอกำลังรออยู่นั้นเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง

สังเกตหน่อยเถอะว่าหญิงสาวผู้เย็นชาและเข้าถึงยากคนนี้ไม่เพียงแค่พูดน้อยเท่านั้น  แต่ยังเย็นชาและโหดเหี้ยมอีกด้วย

เรื่องมารอใครนี่ไม่ต้องพูดถึง  ตอนที่เธอลงมือฆ่าเราแม้แต่ชายตาแลมองมาก็ยังไม่ทำเลยด้วยซ้ำ

พูดตามตรง  เมื่อหลี่หมิงซินเห็นว่าเธอยืนรออยู่ที่ประตูครึ่งชั่วโมงสีหน้าเขาก็เหมือนกับเห็นผีเลยทีเดียว

มันยากจริง ๆ ยากที่จะทำใจ

อย่างไรก็ตาม  ก่อนที่สีหน้าของหลี่หมิงซินจะเปลี่ยนไปอีกครั้ง  รถยนต์ทหารที่มีป้ายทะเบียนเข้ารหัสก็ปรากฏขึ้นในภาพอย่างกะทันหัน

ซึ่งนั่นยังไม่ใช่ส่วนที่แย่ที่สุด

ส่วนที่แย่ที่สุดก็คือเมื่อฉินเสี่ยวเสี่ยวค่อย ๆ เปิดประตูรถเธอก็ตกใจที่เห็นเฉินมู่กำลังนอนหลับอยู่บนตักของผู้หญิงคนหนึ่ง !

ยิ่งไปกว่านั้น  สิ่งที่อยู่บนไหล่ของหญิงสาวคนนั้นทำให้หลี่หมิงซินคิดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว

“แม่ทัพใหญ่...  เป็นแม่ทัพใหญ่ที่บัญชาการกองทัพทั้งหมด...”

เมื่อเห็นคนสองคนบนหน้าจอมองเฉินมู่ที่กำลังหลับอยู่อย่างตั้งใจและความรัก  หลี่หมิงซินยิ่งหน้าซีดเผือดกว่าไก่ต้มเสียอีก  แม้แต่เสียงก็ยังสั่นเครือ

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ฆาตกรเย็นชาคนนั้นยิ้มแย้มให้เขาด้วยความสุขและอ่อนโยนขนาดไหน

เอาแค่ความเอาใจใส่และการดูแลอย่างล้นหลามที่อีกฝ่ายได้รับจากคนในรถนั่นก็ทำให้เขาตัวสั่นด้วยความกลัวแล้ว

“เฉินมู่คนนี้เป็นคนที่เราไม่อาจไปยุ่งด้วยได้...  เราไม่อาจทำให้เขาขุ่นเคืองได้เลย...  เขา....  เขา....”

สีหน้าของหลี่หมิงซินเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเมื่อได้สติกลับคืนมา  ม่านตาของเขาหดแคบลงอย่างฉับพลัน  และอารมณ์มากมายก็พลุ่งพล่านอยู่ภายในใจ

เมื่อวานนี้เพราะท่าทีของฉินเสี่ยวเสี่ยวทำให้ตนยกย่องเฉินมู่อย่างมาก  แต่ตอนนี้ได้รู้แล้วว่าตัวเองเป็นแค่ตัวตลกตัวหนึ่ง

การได้รับการคุ้มกันส่วนตัวจากท่านแม่ทัพใหญ่ยังไม่ใช่เรื่องน่ากลัวที่สุด  ที่น่ากลัวกว่าคือท่าทีและความเอาใจใส่ของท่านต่างหาก

นั่นไม่ใช่แค่ความรู้จักกันแบบรุ่นโตกับรุ่นเยาว์อีกต่อไปแล้ว  มันกลับเป็นความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดยิ่งกว่าครอบครัวเสียอีก !

ไม่ต้องพูดถึงแปดตระกูลใหญ่เลย  ไม่มีใครที่เขานึกออกที่เหมาะสมที่จะใช้ชีวิตอย่างได้รับการประคบประหงมแบบนี้ได้

เวอร์ !

นี่มันเวอร์เกินไปแล้ว !

“ไม่ ! ไม่ถูกต้อง ! นี่...  นี่จะทิ้งไว้ตรงนี้ไม่ได้ !”

หลี่หมิงซินตกใจและรีบลบภาพจากกล้องวงจรปิดทั้งหมดของเมื่อวานนี้ทันที  เขายังประทับตราลับสุดยอดระดับ SSS ลงบนภาพเหล่านั้นด้วย

ตอนนี้ไม่เพียงแต่คลิปวิดีโอเท่านั้น  แม้แต่บันทึกต่าง ๆ ก็มีเพียงฉินเสี่ยวเสี่ยวเท่านั้นที่เข้าถึงได้  มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะรับประกันความปลอดภัยได้

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้วเขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจจึงกดปุ่มโทรศัพท์บ้านแล้วแหกปากกรอกหู

“ผอ.จ้าว  นี่เป็นคำสั่งลับสุดยอดนะ  นับจากนี้เป็นต้นไปอาจารย์ทุกคนในมหาลัยเราห้ามไปยั่วยุเฉินมู่เด็ดขาด  พวกเขาต้องปฏิบัติตามคำสั่งของท่านอธิการฉินและทำตามคำสั่งของเฉินมู่ในทุกเรื่อง  แต่ห้ามแสดงพฤติกรรมผิดปกติใด ๆ ในชีวิตประจำวัน”

“ใครที่ไม่เชื่อฟังจะถูกจับโยนลงแม่น้ำให้ไปเป็นเหยื่อปลา !”

“ใครกล้าเปิดเผยความลับ...  ทั้งครอบครัวของมันจะถูกประหารชีวิต !”

“แม้แต่ครูบาอาจารย์จากแปดตระกูลใหญ่ก็ไม่มีข้อยกเว้น !”

เมื่อได้ยินคำสั่งนี้ผู้อำนวยการจ้าวก็ตกตะลึง

เหล่าอาจารย์ที่ได้รับคำสั่งเองต่างก็ตกตะลึงและยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยความงุนงง

...

“อาจารย์คะ...  เกิดไรขึ้นเหรอคะ”

ห้องแรงโน้มถ่วง

หลังจากจบการแสดงวิชาฝ่ามือชุดหนึ่งจบแล้ว  ลั่วซือหานเห็นว่าเฉินมู่ยังคงเงียบแต่เอาแต่ขยี้หน้าตัวเองอยู่แบบนั้น  นอกจากจะรู้สึกเขินอายแล้วเธอยังรู้สึกกดดันอย่างมากอีกด้วย

อย่างไรก็ตาม  เมื่อได้ยินคำถามที่แฝงด้วยความประหม่าแล้วเฉินมู่ก็หยุดถูหน้าตัวเองทันทีก่อนจะส่ายหัว

“เวรเอ๊ย  ดูทักษะยุทธ์นี่ซิ  ไม่มีใครอยากพูดไรมั่งเลยเหรอ”

[ ไม่พอใจ +46 ]

“อา  ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วล่ะว่าการมีพ่อที่ยังมีชีวิตอยู่มันเป็นยังไง  หล่อนนี่เปิดโลกทัศน์ให้ฉันได้กว้างโคตร ๆ เลยให้ดิ้นตาย”

[ พูดไม่ออก +55 ]

“เห้  เจ๊ ๆ หมวย ๆ (พี่น้องหญิง) ทั้งหลาย  พวกหล่อนรู้ไรป่าว”

เมื่อเห็นสีหน้าตกใจของลั่วซือหานเฉินมู่จึงเอียงคออย่างหมดคำจะพูด

“บางครั้งพวกหล่อนอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองไร้ประโยชน์แค่ไหนจนกว่าจะได้ลองทำดู”

[ อับอาย +55 ]

[ เจาะเกราะ +55 ]

[ อยากร้องไห้ +55 ]

คำพูดที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังถาโถมเข้าใส่จักรพรรดินีกลับมาเกิดซึ่งเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของสถาบันหลวงจนทำให้เธอเสียใจอย่างหนักจนควบคุมตัวเองไม่ได้

เธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะไร้ความสำคัญในสายตาของเฉินมู่ขนาดนี้

เมื่อวานนี้เธอยังเปี่ยมไปด้วยพลังและความมั่นใจ  แต่พอเวลาผ่านไปเพียงแค่ครึ่งเช้าเธอก็เริ่มสงสัยในชีวิตของตัวเองแล้ว

เมื่อเห็นลั่วซือหานกัดฟันและตาแดงก่ำเฉินมู่ก็ถอนหายใจอย่างพูดไม่ออก

“วิชาฝ่ามือเพลิงน่ะมันเน้นที่เปลวเพลิง  โดยอาศัยการกระตุ้นพลังโลหิตปราณในร่างกายเปลี่ยนพลังปราณให้เป็นเปลวเพลิง  แผดเผาเส้นลมปราณของศัตรูและปิดกั้นการไหลเวียนของโลหิตปราณถึงได้กุมความได้เปรียบตั้งแต่ต้นตอ”

“แล้วหล่อนล่ะ ? มายืนเล่นไฟเนี่ยนะ  คืนนี้ไม่กลัวฉี่รดที่นอนเหรอ”

[ โกหกน่า +45 ]

[ ช็อก +55 ]

ไอ้...  ไอ้หมอนี่มันกำลังสอนฉันใช้วิชาฝ่ามือเพลิงเหรอ

ลั่วซือหานรู้สึกสับสนเล็กน้อย  เดิมทีเธอคิดว่าเฉินมู่จะยังคงด่าทอและเรียกเธอว่าเศษขยะต่อไป

แต่ไม่คาดคิด  เฉินมู่ได้แยกวิชาฝ่ามือเพลิงออกเป็นส่วนประกอบต่าง ๆ และอธิบายให้ฟังอย่างละเอียด

ยิ่งไปกว่านั้น  แม้คำพูดของเขาจะไม่รื่นหูก็ตาม  แต่ทุกประโยคกลับตรงประเด็น  เสียบเข้าจุดอ่อนและให้ความรู้ที่ไม่เคยคิดถึงมาก่อนได้อย่างแม่นยำ

หลังจากโดนด่าไปได้ประมาณสิบนาทีเธอก็รู้สึกเข้าใจขึ้นมาอย่างฉับพลัน  ราวกับว่าได้บรรลุธรรมแล้วยังไงยังงั้น

ตอนแรกเธอค่อนข้างตกใจ  แต่ยิ่งฟังสีหน้าก็ยิ่งจริงจังขึ้น  จนในที่สุดแม้ว่าคำพูดของเฉินมู่จะน่าตบปาก  แต่เธอกลับรู้สึกเพียงความยินดีและตื่นเต้น

“ดูกระบวนท่าของหล่อนอีกทีซิ  ห่วยแตก  ยิ่งกระบวนท่าแรกนั่นน่ะ  เล่นเอาฉันละสายตาไม่ได้ตั้งห้าวิแหนะ”

[ เศร้า +55 ]

“ทั้งเบาทั้งนุ่มนิ่ม  เป็นไรไปเจ๊หมวย  คือหล่อนกะจะยื่นดาบประหารให้ศัตรูใช้เองกับมือเลยว่างั้น”

[ รู้สึกว่าถูกกระทำไม่เป็นธรรม +55 ]

[ ไม่พอใจ +55 ]

ลั่วซือหานทำหน้าบึ้งตึงและเชิดคางขึ้นเล็กน้อยแสดงความไม่พอใจ

“แต่ว่าชุดนี่...”

“เถียงกลับเหรอ ?”

“...”

[ รู้สึกถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรม +66 ]

เฉินมู่เอามือข้างหนึ่งเท้าสะเอว  อีกข้างชี้ไปที่ลั่วซือหานพร้อมจ้องมองเธออย่างดุร้าย

“คือกะลังจะอ้างว่าชุดรบมันหนักเกินไปว่างั้น ?”

“ผ่านมานานขนาดนี้แล้วยังไม่ชินอีก ? หืม ? ไม่ใช่ว่าหล่อนเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืนได้เหรอ ?”

[ ไม่พอใจ +66 ]

“ศักยภาพระดับเอสเหรอ ? ต่อให้โอกาสแค่ไหนขยะมันก็เป็นได้แค่ขยะอยู่ดีสิงั้น”

[ ไม่พอใจ +58 ]

บางคนนอน  บางคนยืน  พวกเธอต่างมองดูเฉินมู่ดุด่าลั่วซือหานด้วยความหวาดกลัวจนตัวสั่นและไม่กล้าหายใจ

แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้ก็คือ...

คนที่มาถึงประตูแล้วต่างก็มีสีหน้าแปลก ๆ เมื่อเห็นภาพนี้

“เสี่ยวมู่เอ๋อยังเหมือนเดิมเลยนะ...  ปากเธอเนี่ย...  จริง ๆ เล้ย...”

“ก็...  ไม่เห็นเป็นไรหนิ  ดีแล้วที่เสี่ยวมู่เอ๋อของเรายังเหมือนเดิม  ฉันล่ะเป็นห่วงจริง ๆ ว่าดาวมรณะดวงนั้นจะทำให้เสี่ยวมู่เอ๋อของเราเสียคน”

“แย่ล่ะสิ  เวลาใกล้หมดแล้ว  ฉันไปเตรียมตัวก่อน”

อาจจะรู้ตัวอะไรบางอย่าง  คนที่อยู่หน้าประตูหัวเราะเบา ๆ แล้วรีบมองดูเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก

หลังจากตรวจสอบแล้วว่าตัวเองดูสวยสมบูรณ์แบบแล้วเธอก็เดินไปด้านหลังรถเข็นอาหารยาวสามเมตรทันที

ไม่ถึงสามนาทีต่อมาเธอก็ได้ยินเสียงของเฉินมู่ดังมาจากห้องเรียน

“โอเค  ถึงเวลามื้อเที่ยงแล้ว  เอาตามที่ผมบอกไป  ใครยืนได้ก็ได้กินข้าว  เดี๋ยวโทรเรียกแป๊บ”

เมื่อได้ยินดังนั้นคนที่อยู่หน้าประตูก็ยิ้มแย้มและรีบเข็นรถเข็นอาหารไปที่ประตูทันที

“ไม่ต้องโทรเรียกหรอก  อาหารมาส่งแล้ว”

เธอผลักประตูเปิดออกแล้วลากรถเข็นอาหารเข้าไปในห้อง

แน่นอนว่าเฉินมู่ถึงกับตะลึงกับภาพที่เห็น

“เสี่ยว ~”

“หืม !”

เมื่อเห็นหญิงสาวกำลังจะพูดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความยินดี  เฉินมู่ก็ตั้งสติกลับมาสู่ความเป็นจริงทันที  จากนั้นก็จ้องมองเธออย่างดุร้ายทำให้หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอ

และในตอนนั้นเอง...

เย่จิ่นชิวที่ยืนอยู่ในฝูงชนด้านล่างก็มองเห็นใบหน้าด้านข้างของเธอ  และแล้วตาก็แทบถลนออกจากเบ้า

“อา……”

“หืม !”

ผู้หญิงคนนั้นหันขวับมาจ้องเธออย่างดุร้ายทำให้เย่จิ่นชิวต้องกลืนน้ำลายลงคอ...