บทที่ 13 : พบกับพ่อมีชีวิตสองคนตั้งแต่เริ่มเรียน !

“อาจารย์คะ...  ตรงนี้  หนูไม่ค่อยเข้าใจค่ะ...”

ลั่วซือหานพยายามยกแขนขึ้นมาเช็ดเหงื่อบนใบหน้าพลางมองเฉินมู่ด้วยสีหน้าซับซ้อนมาก

[ วิตกกังวล +33 ]

[ หงุดหงิด +45 ]

[ ประหม่า +46 ]

[ เศร้า +51 ]

ดูเหมือนในใจจะมีเรื่องคุยค่อนข้างเยอะนะเนี่ย

เฉินมู่มองเธอด้วยสายตาแปลก ๆ

“ไม่เข้าใจตรงไหนไหนว่ามาซิ”

คือว่า……

ลั่วซือหานเหงื่อท่วมตัว  สายตาพร่ามัว  แต่เพื่อรักษาศักดิ์ศรีเธอจึงกัดฟันและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“คือ...  ตรงกระบวนท่าที่สอง  ท่าหักข้อตัดเอ็น  หนู...  หนูยัง...  ไม่ค่อยชำนาญท่านี้เท่าไหร่น่ะค่ะ”

“เด๋ว ? ? ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเฉินมู่ก็ดูงุนงงเป็นอย่างยิ่ง

“เท่าไหร่นะ ?”

“ตะกี๊บอกว่าเท่าไหร่นะ !”

ลั่วซือหานถึงกับอึ้งและถามด้วยความงุนงงเล็กน้อย

“กระบวนท่าที่สอง...”

“กระบวนท่าที่สอง ? ? ?”

เฉินมู่จ้องมองลั่วซือหานอย่างอึ้ง ๆ เล่นเอาเจ้าตัวหน้าแดงไปเลย

ยิ่งไปกว่านั้น  ก่อนที่ลั่วซือหานจะทันได้พูดอะไรเฉินมู่ก็แสร้งทำท่าเจ็บปวดแล้วพูดก่อนว่า

“นี่ผ่านไปตั้งเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วแต่หล่อนพึ่งจะดูกระบวนท่าที่สอง  แถมยังดูไม่รู้เรื่องอี๊ก ? ? ?”

[ สับสน +35 ]

“อาจารย์คะ...  เรื่องนี้มันมีปัญหาตรงไหนเหรอคะ”

“ยังจะมีปัญหาตรงไหนเหรอคะอี๊ก ?”

เฉินมู่หัวเราะเสียงดังราวกับได้ยินข่าวหมื่นเผ่าพันธุ์รุกรานโลก

“เห้ ๆ ๆ สาวน้อย  ตอนที่มนุษย์ชาติเราวิวัฒนาการหล่อนมัวแต่ซ่อนตัวอยู่รึไงมิทราบฮะ !”

[ โกหกน่า +55 ]

“มันก็แค่ทักษะ ‘หัตถ์แยกเส้นเอ็น’ ที่โคตรง่ายเลยนะ  แล้วนี่ผ่านไปตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วแต่หล่อนยังไม่แม้แต่จะเรียนแค่กระบวนท่าที่สองได้เลยด้วยซ้ำ ?”

[ ตกใจ +57 ]

[ โกหกน่า +35 ]

[ ไม่พอใจ +58 ]

[ โกรธจัด +64 ]

ลั่วซือหานตัวสั่นด้วยความโกรธจนเกือบล้มเพราะน้ำหนักที่แบก

เธอเงยหน้ามองเฉินมู่ด้วยใบหน้าแดงก่ำและกัดฟันแน่น  ใบหน้าเล็ก ๆ ค่อย ๆ มืดหม่นลงสลับกับสีตับหมู

ในชาติก่อน  ใครบ้างไม่ยอมชื่นชมสติปัญญาและความสามารถในการทำความเข้าใจอันล้ำเลิศของเธอ

แต่พอมาถึงเฉินมู่  เธอกลับกลายเป็นเศษขยะไปซะฉิบ

“อาจารย์คะ...  นี่มันเป็นทักษะยุทธ์ระดับปราชญ์เลยนะคะ...  แล้วก็วิชาฝึกฝนกับทักษะในการจู่โจมน่ะ...  มันเป็นอะไรที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง...”

“ยังจะเถียงอีก ?”

[ โกรธจนไฟลุก +55 ]

เฉินมู่พูดแบบหมดคำจะพูด  น้ำเสียงคือรู้สึกผิดหวังเป็นที่สุด

“พูดตรง ๆ เลยนะ  แม้แต่คนแก่เฝ้าประตูหมู่บ้านฉันยังเรียนรู้ได้เร็วกว่าหล่อนอีก”

“ฉันล่ะประทับใจจริงจี๊ง”

“ชิบหาย  เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้านดันลืมเช็กปฏิทินซะได้”

[ ไม่พอใจ +88 ]

เฉินมู่ถอนหายใจและหันไปมองเย่จิ่นชิว

“แล้วหล่อนล่ะ ? อย่าบอกนะว่าไม่เข้าใจกระบวนท่าที่สองเหมือนกันน่ะ”

พอได้ยินดังนั้นใบหน้าของเย่จิ่นชิวก็แดงก่ำขึ้นไปถึงโคนคอทันที

[ อับอาย +55 ]

ก็คือยัยนี่กะจะมาเป็นพ่อมีชีวิตอีกคนของกู ? (พ่อมีชีวิต  คือพ่อที่แก่มากแล้วและยังไม่ยอมตายซักที  เลี้ยงก็ยากแต่จะด่าจะตีก็ไม่ได้  ต้องอดทนดูแลอย่างดีราวกับบรรพบุรุษกันต่อไป)

เฉินมู่ถึงกับอ้าปากค้าง  พูดไม่ออก  และเกาหน้าผาก

“ได้เอามามะ ? สมงสมองอะ”

[ อับอาย +45 ]

“ถ้าไม่ได้ใช้ก็เปิดเว็บรีไซเคิลขยะซะนะ  เค้าจะได้ซื้อเอาไปโมใช้ใหม่”

[ เศร้า +55 ]

“คิดว่าฉันประเมินฝีมือพวกหล่อนต่ำไปซะอีก  ที่ไหนได้ดันประเมินฝีมือตัวเองสูงไปซะงั้น”

[ เศร้า +55 ]

[ เศร้า +55 ]

[ ติ๊ง ! ]

[ ยินดีด้วย ! ]

[ ค่าอารมณ์ของคุณสะสมได้ 2021 คะแนนแล้ว  มีโอกาสในการจับรางวัล 2 ครั้ง ]

เฉินมู่ : ...

“นี่มันบาปกรรมแท้ ๆ ! แบบนี้มันจงใจแก้แค้นกันชัด ๆ”

ลั่วซือหานและเย่จิ่นชิวหน้าแดงก่ำและก้มหน้าลงงุด ๆ ไม่กล้าสบตาเฉินมู่

“เอาแบบนี้เป็นไง”

เฉินมู่เม้มปากนิ่งงันจากนั้นก็หยิบสมุดเล่มเล็กปึกหนึ่งออกมาโยนให้ลั่วซือหาน

“เอานี่ไปแจกให้คนละชุด  พวกคุณต้องท่องจำทั้งหมดนี่ให้ขึ้นใจก่อนที่จะเข้าเรียนพรุ่งนี้เช้า”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะสุ่มตรวจ  ถ้าเกิดใครจำไม่ได้ก็อดข้าวไปซะ”

[ ไม่พอใจ +55 ]

[ ไม่พอใจ +55 ]

[ ไม่พอใจ +55 ]

เมื่อเห็นสีหน้าบึ้งตึงและความเงียบของเฉินมู่  ลั่วซือหานจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก

หลังจากฝืนแรงโน้มถ่วงโยนสมุดเล่มเล็กให้เพื่อนร่วมชั้นแต่ละคนแล้วเธอก็รีบเปิดอ่านเล่มของตัวเอง

อย่างไรก็ตาม  เมื่อเธอเปิดหน้าแรกก็ต้องตกตะลึงจนพูดไม่ออก

“ไม่สิ  เดี๋ยว ๆ ๆ”

ลั่วซือหานมองเฉินมู่เต๋าด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“อาจารย์คะ  นี่  นี่มันคือ...”

เมื่อเห็นดังนั้นเฉินมู่จึงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ขอถามหน่อย...  ช่างเถอะ ๆ ถามไปก็มีแต่จะทำให้ตัวเองโกรธเปล่า ๆ”

[ เศร้า +55 ]

“ร่างกายมนุษย์น่ะมันมีกระดูกทั้งหมดสองร้อยหกชิ้น  มีจุดฝังเข็มเจ็ดร้อยยี่สิบจุด  และเส้นลมปราณหลักอีกสิบสองเส้น”

“ถ้าจะเชี่ยวชาญวิชาหัตถ์แยกเส้นเอ็นมังกรดำโดยสมบูรณ์ล่ะก็  ผู้ฝึกฝนจะต้องเข้าใจความรู้เหล่านี้อย่างถ่องแท้”

“ฉันล่ะไม่เข้าใจเล้ย  พวกหล่อนฝึกฝนร่างกายอยู่ทุกวี่ทุกวันแต่ดันไม่เคยเรียนเรื่องพวกนี้มาก่อนเลยเหรอ”

ลั่วซือหานหน้าแดงและก้มหน้าลงไปอีก

จุดประสงค์ของการขัดเกลาร่างกายคือการทำให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น  เพิ่มความเร็วในการดูดซับพลังวิญญาณ  และเพิ่มปริมาณพลังโลหิตปราณให้ไหลเวียนได้มากขึ้น

แน่นอนว่าเรื่องเส้นลมปราณหลักน่ะรู้จักดีอยู่แล้ว

แต่ไม่มีใครเคยนึกภาพมาก่อนเลยว่าร่างกายมนุษย์มันจะมีจุดฝังเข็มและกระดูกมากมายขนาดนี้...

“ไม่แปลกใจเลยที่การฝึกฝนของหล่อนมันช้าแถมตัวหล่อนก็เป็นแค่ขยะแบบนี้”

“ฮ่า ๆ ๆ วัน ๆ พวกหล่อนเอ่ยปากมาทีก็เอาแต่เรียกฉันว่าไอ้ขยะ ๆ อยู่ได้  แล้วตอนนี้เป็นไง  ยังกล้าพูดแบบนั้นอยู่อีกมั้ยล่ะ  หา !”

เฉินมู่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าระบบการฝึกฝนในปัจจุบันจะด้อยประสิทธิภาพถึงเพียงนี้

ไม่น่าแปลกใจเลยที่มนุษยชาติมักจะประสบกับความพ่ายแพ้อย่างยับเยินอยู่เสมอ

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าที่จริงมันพากันฝึกฝนอย่างผิดวิธีมาตั้งแต่แรก

“ไม่แปลกใจเลยที่พวกผู้หญิงโง่นั่นดูตกใจกันมากตอนที่เราบอกเรื่องพวกนี้ให้พวกเธอฟัง”

“ปรากฏว่าโลกนี้ไม่เคยให้ความสนใจกับประเด็นพื้นฐานที่สำคัญนี้มาก่อนเลยนี่เอง”

คลื่นแห่งความประมาทนี้  เฉินมู่ไม่ได้หลบเลี่ยง

ดังนั้นเขาจึงได้รับผลกรรม

เฉินมู่นวดสันจมูกแล้วตัดสินใจในที่สุดว่าจะเริ่มสอนจาก ก ข ค ไปเลยดีกว่า

ไม่งั้นล่ะก็พวกศพเน่าเฟะเหล่านี้คงทำให้เขาโกรธจนกระอักเลือดได้ไม่เว้นแต่ละวันแน่ ๆ

“หัตถ์แยกเส้นเอ็นมังกรดำผมจะสอนให้พรุ่งนี้แล้วกัน  วันนี้จะประเมินทักษะพื้นฐานของพวกคุณก่อน”

“เอาล่ะ  ยัยหัวหน้าห้องช่างจ้อ  หล่อนเริ่มก่อนเลย  ไหนโชว์ทักษะยุทธ์ที่เก่งที่สุดมาซิ”

[ พูดไม่ออก +55 ]

ลั่วซือหานโกรธจนเจ็บฟันไปหมด  แต่เธอก็ต้องยอมรับว่านี่เป็นโอกาสที่ดีมาก

หลังจากใช้เวลาอยู่ด้วยกันมาสักพักเธอก็รู้แล้วว่าเฉินมู่มีความสามารถอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

ดังนั้นเธอจึงระงับอารมณ์และอดทนต่อแรงกดดันนั้น  ก่อนจะเริ่มปลดปล่อยวิชาฝ่ามือเพลิงออกมา

อย่างไรก็ตาม

เฉินมู่เงียบและพูดไม่ออกมากขึ้นเรื่อย ๆ ขณะจ้องมองดู

พอถึงตอนท้ายเขาก็เริ่มเกาหัวด้วยความสับสนแล้ว

...

“คุณว่าไงนะ ?”

ภายในห้องทำงานของรองอธิการบดี

หลี่หมิงซินดูงุนงงเป็นอย่างยิ่งหลังจากได้ฟังรายงานจากติงอิงหราน  ผู้อำนวยการสำนักงานตำราเรียน

“นักศึกษาห้องหนึ่งไม่ได้มารับหนังสือเรียนเหรอ”

เมื่อได้ยินดังนั้นติงอิงหรานก็พยักหน้าอย่างสงสัย

“ใช่ครับ  ห้องอื่น ๆ มารับของไปตั้งนานแล้ว  แต่ห้องหนึ่งนี่ยังไม่มีใครมารับเลย”

เมื่อเห็นว่าหลี่หมิงซินยังคงเงียบ  ติงอิงหรานจึงรู้ว่าเฉินมู่  อาจารย์ที่ปรึกษาห้องหนึ่งนั้นไม่ใช่คนธรรมดาแน่  หลังจากที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็พูดต่อ

“ให้ผมไปส่งเองเลยดีมั้ยครับ”

“ไม่จำเป็น”

หลี่หมิงซินโบกมือ

“ถ้าเขาไม่เอาก็ไม่ต้องเอา”

เขาไม่รู้เลยว่าเฉินมู่กำลังทำอะไรอยู่  เพราะตำราเรียนของสถาบันหลวงไม่ใช่แค่ตำราเรียนธรรมดา  ความรู้ทางทฤษฎีภายในนั้นเรียกได้ว่าดีที่สุดในประเทศหลงแล้ว  แม้แต่ 7 มหาวิทยาลัยใหญ่ที่เหลือก็ยังต้องเรียนรู้จากตำราเหล่านี้ก่อนที่จะเขียนตำราเรียนของตนเองได้

อย่างไรก็ตาม...  เฉินมู่กลับเพิกเฉยต่อเรื่องนี้โดยสิ้นเชิง...

เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงท่าทีของฉินเสี่ยวเสี่ยวเมื่อวานนี้  หลี่หมิงซินก็รู้สึกว่าตนประเมินเฉินมู่ต่ำไป

“ท่านอธิการฉินที่เก็บตัวเงียบมาสามปี  กับการปรากฏตัวอย่างแปลกประหลาดของเขาเมื่อวานนี้ก็อีกเรื่องหนึ่ง  แต่...  เดี๋ยวก่อน ?”

ดูเหมือนหลี่หมิงซินจะนึกอะไรบางอย่างออกจึงรีบเปิดคอมพิวเตอร์

ขณะที่กำลังจะตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิดที่ประตูทางเข้าเมื่อวานนี้ประตูก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน

หลี่หมิงซินตกใจ  ขมวดคิ้ว  มองไปที่ประตู  และกำลังจะสบถออกมา

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยคำใดออกมาจู่ ๆ ก็รู้สึกถึงความอึดอัดที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก

ยิ่งไปกว่านั้นเขายังมั่นใจว่าผู้มาใหม่ไม่ได้ใช้พลังโลหิตปราณเลยแม้แต่น้อย  เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้นเฉย ๆ ก็ดูราวกับสัตว์ร้ายตัวมหึมากำลังอ้าปากรอเขมือบ

“องค์หญิงรองเย่ ?”

เมื่อเห็นคนที่มาถึงหลี่หมิงซินก็ตกใจและรีบลุกขึ้นทักทาย

“องค์หญิงรอง  ท่าน  มาที่นี่ด้วยเรื่องอะไรเหรอครับ”

“ทำไม ? ฉันมาไม่ได้เหรอ”

ผู้ที่มาสวมหมวกปีกกว้างกันแดดและชุดเดรสลายดอกไม้สวยงาม

หลังจากถอดแว่นกันแดดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามอย่างน่าทึ่งแล้ว  รอยย่นบนใบหน้าที่ยิ้มแย้มของหลี่หมิงซินก็ยิ่งลึกขึ้น

ในเมืองหลวงนี้ทุกคนมีความเห็นพ้องต้องกัน

เรื่องที่ว่าตระกูลเย่ไม่ได้น่ากลัวหรอก  เพราะอย่างน้อย ๆ ประมุขตระกูลเย่ก็เป็นคนมีเหตุมีผล

ทว่ากลับไม่ควรเข้าไปยุ่งกับนังบ้าสองคนแห่งตระกูลเย่โดยเด็ดขาด

แม้แต่ตระกูลซูซึ่งเป็นตระกูลอันดับหนึ่งก็ยังต้องปฏิบัติต่อคนทั้งสองนี้ด้วยความเคารพสูงสุด

ถึงแม้หลี่หมิงซินจะเป็นรองอธิการบดีของสถาบันหลวงและเป็นบุคคลทรงอำนาจก็ตาม  แต่เขาก็ยังต้องก้มหัวและประจบประแจงบุคคลผู้นี้อยู่ดี

“องค์หญิงรอง  ท่านล้อเล่นใช่มั้ยครับ...”

หลี่หมิงซินเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผากอย่างเบามือแล้วโค้งคำนับเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มกว้าง

“ถ้าต้องการอะไรก็บอกผมได้เลย  ท่านไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้...”

องค์หญิงรองเย่โบกมืออย่างไร้สีหน้า  เหลือบมองติงอิงหรานก่อนจะพูดขึ้น

“ฉันมาเพราะมีเรื่องจะถาม”

“ท่าน  ก็ทราบดีอยู่แล้ว  ว่าหมิงซินยินดีตอบทุกคำถาม...”

หลี่หมิงซินมีท่าทีอ่อนน้อมถ่อมตนมาก  ดังนั้นองค์หญิงรองเย่จึงไม่สร้างปัญหาให้

“ฉันได้ยินมาว่าคุณมีอาจารย์ใหม่  ชื่อเฉินมู่ใช่มั้ย ?”

หลี่หมิงซินตกใจเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

“ใช่ ๆ ๆ เขา...  เอ่อ  อาจารย์เฉินถูกท่านอธิการฉินพามาที่นี่ด้วยตัวเองเมื่อวานนี้ครับ”

“ปัจจุบันเขาทำหน้าที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาให้นักศึกษาปีหนึ่งห้องหนึ่งอยู่ครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้นแววตาขององค์หญิงรองเย่ก็ฉายแววยินดีเล็กน้อย  แต่เธอก็ซ่อนมันไว้เป็นอย่างดีและตอบกลับอย่างเย็นชา

“ขอรูปเขาหน่อย”

หลี่หมิงซินไม่กล้าละเลย  เขาไม่พูดอะไรและหยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากลิ้นชัก

แต่หลังจากส่งมอบให้แก่องค์หญิงรองเย่แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นอับอายอย่างเห็นได้ชัด

“อาจารย์เฉิน...  มีข้อมูลน้อยมากครับ  เรามีแค่ชื่อกับรูปถ่าย...”

“ไม่จำเป็นหรอก  ถึงยังไงฉันก็ไม่รู้จักอยู่ดี”

ก่อนที่หลี่หมิงซินจะพูดจบองค์หญิงรองเย่ก็ส่งแฟ้มคืนให้

จากนั้นเธอก็เพิกเฉยต่อคำลวงของหลี่หมิงซิน

“วันนี้อากาศดีจังเลยน้า”

เมื่อได้ยินคำพูดไร้สาระเหล่านั้นหลี่หมิงซินก็ตกตะลึงทันที

แต่เขาเป็นใครกัน ? เขาเป็นคนที่คลานออกมาจากกลุ่มคนฉลาดแกมโกง  เขาลังเลเพียงสองวินาทีก็เข้าใจ

“เอ่อ  ท่านล้อเล่นแล้วครับ  วันนี้อากาศดีจริง ๆ และสถาบันเราก็มีแค่อาจารย์กับนักศึกษาเท่านั้น...”

องค์หญิงรองเย่เหลือบมองอย่างประหลาดใจก่อนจะสวมแว่นกันแดดแล้วจากไป

หลังจากประตูปิดแล้วหลี่หมิงซินถึงค่อยกล้าเช็ดเหงื่ออย่างเปิดเผย

“ผอ.ติง  วันนี้สถาบันเราไม่มีคนนอกมาเยี่ยมนะ  คุณไม่เคยพบองค์หญิงรอง  องค์หญิงรองก็ไม่รู้จักเฉินมู่  คุณ...  เข้าใจมั้ย”

ติงอิงหรานตกใจมากจนไม่กล้าพูดอะไร

“เข้าใจครับ  ท่านรอง  งั้นผมขอตัวกลับไปทำงานก่อนนะครับ”

“ไปเถอะ”

หลังจากเห็นติงอิงหรานเดินออกไปแล้ว  หลี่หมิงซินก็รีบกลับไปนั่งที่ของตนทันที

“เฉินมู่คนนี้ไม่ใช่ธรรมดา  เรายังประเมินเขาต่ำไป !”

หนึ่งคือทัศนคติของฉินเสี่ยวเสี่ยวที่ปล่อยให้เฉินมู่ทำอะไรตามใจชอบ  ต่อมาคือพฤติกรรมแปลก ๆ ขององค์หญิงรอง

เรื่องนี้ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าตนประเมินเฉินมู่ต่ำเกินไป

เมื่อนึกได้ดังนี้แล้วก็สะดุ้งโหยง  และรีเปิดดูภาพจากกล้องวงจรปิดหน้าประตูเมื่อวานนี้ต่อ

แต่หลังจากดูเพียงครู่เดียวสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดก่อนจะลุกพรวดอย่างกะทันหัน

“พื้นทองสี่ดาว...  เป็นไปได้ไงกัน ? ? ?”