บทที่ 12 : ก็ฉลาดอยู่ แต่ไม่มากเท่าไหร่

ลั่วซือหานตัวสั่นด้วยความโกรธแค้น

ผลก็คือแขนเธอกลับไม่อาจยันไว้ได้อีกต่อไปแล้ว  จนสุดท้ายหน้าผากก็โขกลงกับพื้นอย่างแรงเสียงดังโป๊กใหญ่

ยิ่งไปกว่านั้น  ก่อนที่เธอจะทันได้รู้สึกเจ็บปวด  เสียงเย้าแหย่ของเฉินมู่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“เมื่อพูดถึงเรื่องการทำความเคารพครูบาอาจารย์และการใส่ใจกับวิถีแล้ว  คุณคือที่สุดแล้วล่ะน้าลั่วซือหาน”

[ โมโหสุด ๆ +55 ]

[ โกรธจัดจนจะระเบิด +55 ]

“พวกคุณทุกคนควรเรียนรู้เรื่องนี้จากเธอนะ  โอเค้ ?”

[ เศร้า +33 ]

[ เศร้า +46 ]

คนอื่น ๆ มองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ ปนไปด้วยความขบขันและความอยากด่า

ลั่วซือหานโกรธมากจนหน้าแดงก่ำและตัวสั่นไปหมด

เมื่อเห็นดังนั้นเฉินมู่ก็อดถอนหายใจไม่ได้

“ก็ฉลาดอยู่  แต่ไม่มากเท่าไหร่”

“ลั่วซือหานเอ๊ย  นี่หล่อนกล้าเรียกตัวเองว่าผู้มีศักยภาพระดับเอสได้ไงก่อน”

“ไม่รู้เลยเหรอว่าโลหิตปราณน่ะมันไม่ได้เอาไว้ใช้แค่พัฒนาการฝึกฝนกะวิชายุทธ์เท่านั้น  แต่มันยังใช้เสริมสร้างร่างกายรวมถึงใช้จู่โจมใส่ศัตรูได้ด้วยน่ะหา”

เปลือกตาของลั่วซือหานกระตุกเล็กน้อย  แล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน  ความโกรธแทบจะระเบิดออกมาจากหัวใจของเธอแล้ว

หรือจะเรียกว่า : หัวร้อนปรอทแตก

แต่พอได้ยินประโยคถัดไปเธอก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที  ความโกรธหายไปเป็นปลิดทิ้ง

ถ้าฟังแค่คร่าว ๆ ล่ะก็คำพูดของเฉินมู่ดูจะเป็นเรื่องไร้สาระโดยสิ้นเชิง

แต่เมื่อพิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วจะรู้ว่าเขากำลังฝึกฝนตนให้รู้จักใช้พลังโลหิตปราณอย่างยืดหยุ่นอยู่

ในความเข้าใจของคนทั่วไป  การฝึกฝนร่างกายให้แข็งแรงนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับการพัฒนาพลังโลหิตปราณ  พลังโลหิตปราณนั้นก็เป็นเพียงเครื่องมือในการพัฒนาระดับการฝึกฝนเท่านั้น  จากนั้นก็ใช้พลังโลหิตปราณต่างค่ามานาในเกมในการปลดปล่อยวิชาและทักษะยุทธ์

เฉินมู่หมายความว่าพลังโลหิตปราณยังสามารถนำมาใช้เสริมสร้างและปรับปรุงร่างกายได้ด้วย

หลังจากเข้าใจความหมายแล้วลั่วซือหานก็ระดมพลังโลหิตปราณทั้งหมดในร่างกายมารวมไว้ที่แขนโดยทันที

จริงด้วย !

หลังจากที่โลหิตปราณส่วนใหญ่ไปรวมอยู่ที่แขนแล้วเธอก็รู้สึกได้ทันทีว่าแขนมันเบาลงมาก

จากนั้นเธอก็ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นและตบพื้นอย่างแรง

ในวินาทีต่อมาเธอก็ยืดตัวท่อนบนทั้งหมดขึ้นได้อีกครั้ง

ช่างสมกับเป็นจักรพรรดินีกลับชาติมาเกิดที่มีศักยภาพระดับ S เสียจริงเชียว  เธอสามารถนำสิ่งที่เฉินมู่บอกไปใช้ได้ในทันที  หลังจากยืดตัวตรงแล้วเธอจึงรวบรวมพลังส่วนใหญ่ไปที่หลังและยืดลำตัวส่วนบนอย่างแรงพร้อมกับแบกน้ำหนักหลายร้อยกิโลกรัมไปด้วย !

ดวงตาของลั่วซือหานเป็นประกายราวกับว่าเธอค้นพบเคล็ดลับแล้ว  จากนั้นเธอก็รวบรวมพลังทั้งหมดไปที่กำปั้นและกระแทกลงไปอีกครั้ง

ปัง !

พรึบ !

เปลวไฟขนาดมหึมาที่ได้รับพลังจากโลหิตปราณอันมหาศาลได้ขยายใหญ่ขึ้นกว่าเดิมถึงสองเท่า  และแรงกระแทกอันมหาศาลนั้นก็ได้ยกตัวเธอขึ้นไปอีกครั้ง

ลั่วซือหานฉวยโอกาสเพียงชั่วครู่รีบรวบรวมพลังโลหิตปราณไปรวมไว้ที่ขา  แล้วด้วยความช่วยเหลือจากแรงปฏิกิริยาเธอก็สามารถลุกขึ้นยืนได้ในที่สุด

แม้ว่าในขณะที่เธอลุกขึ้นยืนนั้นเธอจะรู้สึกเหมือนแบกภูเขาไว้บนหลังก็ตาม  แต่ความมั่นใจของเธอก็กลับคืนมาทันทีเมื่อว่าตัวเองเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืนได้

แม้ว่าเย่จิ่นชิวซึ่งอยู่ไม่ไกลจะลุกขึ้นเลียนแบบก็ตามที  แต่ตัวเองก็ยังคงเป็นคนแรก  และความรู้สึกปีติยินดีที่เธอได้รับนั้นช่างยากที่จะบรรยาย

“รู้สึกว่าตัวเองเริ่มเก่งขึ้นแล้วล่ะซี่ ~”

[ เศร้า +55 ]

มึงนี่นะ  ปากมึงจะพูดอะไรที่ให้กำลังใจแทนที่จะแซะบ้างไม่ได้เลยรึไง

ลั่วซือหานพูดไม่ออกแต่ก็ทำอะไรไม่ได้  เพราะถึงแม้เฉินมู่จะปากหมาแต่เขาก็กำลังสอนวิธีใช้พลังโลหิตปราณให้เธออยู่จริง ๆ

นี่เป็นสาขาที่ในชาติก่อนเธอไม่เคยแตะต้องมาก่อนเลย

“อาจารย์คะ  หนูควรทำอะไรต่อไปเหรอคะ”

เมื่อเห็นลั่วซือหานซึ่งเหงื่อท่วมตัวกลับมาสงบสติอารมณ์และแสดงท่าทีเย็นชาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว  และเห็นใบหน้าที่ดื้อรั้นแต่ไร้อารมณ์ของเย่จิ่นชิว  เฉินมู่จึงพยักหน้าแสดงถึงความพึงพอใจ

“ยัยเด็กสองคนนี่ถึงจะยโสไปหน่อย  แต่ก็มีพรสวรรค์ที่น่าจับตามอง”

เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้และเสียงคร่ำครวญต่าง ๆ จากคนอื่น ๆ ที่เด้งขึ้นมาในความคิด  และเหลือบมองระบบที่ระบบที่เกือบจะจับรางวัลได้สองรอบแล้ว  เฉินมู่จึงยืดตัวตรงและเอามือไขว้หลัง

“ผมรักษาสัญญาเสมอ  เอาล่ะตอนนี้พวกคุณเอาทักษะยุทธ์จากถุงมิติออกมาเรียนได้เลย”

“พวกคุณสองคนลองดูก่อน  ไม่เข้าใจอะไรให้มาถาม”

ทั้งสองพยักหน้าโดยไม่พูดอะไรสักคำแล้วหยิบหนังสือวิชาหัตถ์แยกเส้นเอ็นมังกรดำออกมาเปิดอ่าน

เมื่อเห็นดังนั้นเฉินมู่จึงเหลือบดูเวลาบอกว่า

“เหลือเวลาอีกสามชั่วโมงก่อนถึงเวลามื้อเที่ยง  เอางี้ดีมั้ย  ใครที่ยืนได้ก็ได้กินข้าว  ส่วนใครยืนไม่ได้ก็อดข้าวไป”

“ถ้าหมดเวลาเรียนวันนี้แล้วใครยังลุกขึ้นยืนไม่ได้อีกล่ะก็  งั้นก็อดข้าววันนี้ทั้งวันไปเลย”

“หา ? ? ?”

[ โกหกน่า +55 ]

[ ตกใจตาย +55 ]

[ เหลือจะเชื่อ +66 ]

“อาจารย์คะ...  ออกกำลังเยอะขนาดนี้...  แถมยังอดข้าวอีก...  แล้วพวกหนูจะอยู่รอดยังไงไหวล่ะคะ...”

“แงงงงง...  จารย์รังแกหนู...”

“พวกหล่อนยังเหลือแรงพูดแต่เสือกไม่เหลือแรงยืนเนี่ยนะ  แล้วพวกหล่อนจะเป็นอะไรได้อีกนอกจากเศษขยะไร้ประโยชน์”

[ เศร้าจัด +34 ]

[ เศร้าโคตร +34 ]

คราวนี้ไม่มีใครพูดอะไร  ทุกคนต่างเงียบหมด

เมื่อเห็นดังนั้นเฉินมู่จึงจ้องมองทุกคนด้วยสายตาไม่พอใจก่อนจะหาเวลาอยู่คนเดียวในที่สุด

เมื่อวาน……

นอกเหนือจากเหตุการณ์เมื่อวานแล้วเช้านี้เขารีบร้อนมากจนไม่มีเวลาตรวจสอบระดับการฝึกฝนของตนเอง

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้แล้วก็ต้องพูดถึงประเด็นบางประเด็นด้วย

หลังจากได้รับกายานั้นแล้ว  อัตราการดูดซับพลังวิญญาณโดยธรรมชาติของเขาก็เพิ่มขึ้น 10 เท่า  แต่หลังจากแช่โลหิตมังกรเพลิงแล้วมันก็เพิ่มขึ้นอีกเป็น 20 เท่า

หลังจากเมื่อคืนนี้  อัตราการดูดซับพลังวิญญาณโดยธรรมชาติของเขาเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันถึง 50 เท่า

แม้แต่ในชาติก่อนเขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงเรื่องแบบนี้เลยด้วยซ้ำไป

ต้องเข้าใจนะว่าเขามีวัตถุดิบมีค่าหายากมากมาย  แต่การเพิ่มขึ้นนั้นทำได้มากที่สุดเพียง 10 เท่าเท่านั้น  และจะมีช่วงเวลาหนึ่งที่เขาจะหมดแรงด้วย

ทั้ง ๆ ที่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ ๆ แต่พลังวิญญาณโดยรอบกลับหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของเขาเอาเองซะงั้น

“ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ระดับการฝึกฝนบรรลุไปถึงไหนแล้ว”

เฉินมู่พึมพำอะไรกับตัวเองแล้วรีบเปิดแผงควบคุมทันที

[ ชื่อ ] : เฉินมู่

[ ระดับ ] : นักยุทธ์ (10 ดาว)

[ โลหิตปราณ ] : 29453

[ วิชา ] : หัตถ์แยกเส้นเอ็นมังกรดำ (ปราชญ์), หมัดแปดสุดขั้วถล่มสวรรค์ (ปราชญ์), ดรรชนีทำลายข้อห้าม (เกียรติยศ), ฝ่ามือสลายตะวัน (เกียรติยศ), ลูกเตะมังกรเมฆา (เกียรติยศ), เสียงปราบวิญญาณ (เกียรติยศ), วิชาหยางแผดเผามหาสุริยะ (เกียรติยศ), หนึ่งดรรชนีเต๋าสวรรค์ (จักรพรรดิ), วิชาหยางเก้าวัฏจักร (จักรพรรดิ)

[ กายา ] : กายศักดิ์สิทธิ์หยินหยางสรรสร้าง (เต๋า)

[ ศักยภาพ ]: ระดับ F (35%)

“เหี้ยยยยย ! นักยุทธ์ระดับสิบดาวเลยเหรอ”

แม้ว่าเฉินมู่จะเคยพบเจอเรื่องราวมากมายในชีวิต  แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะสบถออกมาเมื่อเห็นระดับการฝึกฝนของตัวเอง

เส้นทางแห่งวรยุทธ์จากระดับต่ำสุดไปสูงสุดมีดังนี้ : ศิษย์ยุทธ์ (อู่ถู), นักยุทธ์ (อู่เจ๋อ), ปรมาจารย์ยุทธ์ (อู่ซือ), มหาปรมาจารย์ยุทธ์ (ต้าอู่ซือ), บรรพชนยุทธ์ (อู่จง), ราชันยุทธ์ (อู่หวาง), ปราชญ์ยุทธ์ (อู่เซิ่ง), จ้าวยุทธ์ (อู่หวง), เกียรติยุทธ์ (อู่จุน), เทพยุทธ์ (อู่เสิน)  และจักรพรรดิยุทธ์ (มหาจักรพรรดิ) (อู่ตี้/ต้าตี้)

เมื่อวานนี้เฉินมู่เป็นเพียงศิษย์ยุทธ์ระดับ 3 ดาว  แต่ในชั่วข้ามคืนเขากลับก้าวขึ้นเป็นนักยุทธ์ระดับ 10 ดาวได้แล้ว  ถ้าเกิดไปเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังก็คงไม่มีใครเชื่อ

น่าเสียดายที่โลหิตมังกรเพลิงจะมีประสิทธิภาพสูงสุดเฉพาะตอนใช้ครั้งแรกเท่านั้น  แม้ว่าใช้ครั้งต่อ ๆ ไปจะยังคงได้ผลอยู่ก็ตาม  แต่ผลที่ได้จะลงน้อยลงมาก

ไม่รู้ว่ากายศักดิ์สิทธิ์แห่งหยินหยางเองก็เป็นเหมือนกันหรือไม่

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจว่าคืนนี้จะลองกับฉินเสี่ยวเสี่ยวอีกครั้ง

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้เฉินมู่จึงเปิดแผงควบคุมระบบอีกครั้ง

หลังจากไประเบิดค่าอารมณ์มาเมื่อกี๊นี้ตอนนี้ค่าอารมณ์ที่เขามีก็อยู่ที่ 1795 แต้มแล้ว  เกือบได้จับรางวัล 2 ครั้งแล้ว

“สมกับที่เป็นเป้าหมายผูกมัด  แค่แซวเล่นไม่กี่คำก็เค้นเอาค่าอารมณ์ได้อื้อแล้ว”

เฉินมู่มีอารมณ์ดีมาก  แต่เขายังไม่รีบจับรางวัลตอนนี้  เพราะด้วยอัตราการฟาร์มค่าอารมณ์ในตอนนี้ทำให้เขารู้สึกว่าการจับรางวัลวันละ 3 รอบนี่ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย

ดังนั้นเขาจึงระงับความปรารถนาที่จะจับรางวัลเอาไว้ก่อนและปิดแผงควบคุมการจับรางวัลของระบบลงไป

ตามธรรมเนียมแล้วการจับรางวัลทีละหลายครั้งย่อมออกรางวัลใหญ่ได้ง่ายกว่า

ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงตัดสินใจตรวจสอบดูก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นกับสมบัติของตน

จากนั้นเขาก็เปลี่ยนสายตาไปที่ลั่วซือหานและเย่จิ่นชิว

ทั้งสองคนนี้เป็นหนึ่งในสี่นักศึกษาที่มีศักยภาพระดับ S ของสถาบันหลวง  ในความเป็นจริงได้มีการพิสูจน์แล้วว่าพวกเธอไม่เพียงมีศักยภาพสูงเท่านั้น  แต่เรื่องความเข้าใจของพวกเธอก็ยังสูงกว่าคนอื่น ๆ มากด้วย

เมื่อเฉินมู่แค่เอ่ยปากเตือนนิดเดียวพวกเธอก็เริ่มใช้พลังโลหิตปราณเลียนแบบกระบวนท่าในตำราอกมาอย่างชำนาญ

เรื่องนี้สมควรได้รับความสนใจอย่างใกล้ชิดแน่นอน

แต่...  จะพูดยังไงดีล่ะ

ความซาบซึ้งมาเร็ว  แต่การแก้แค้นก็มาเร็วไม่แพ้กัน