บทที่ 11 : การโอ้อวดที่อันตรายที่สุดคือการโอ้อวดแบบเนียน ๆ !

“ถุงมิตินี่เป็นของขวัญให้พวกคุณ  แล้วของข้างในเองก็เป็นของขวัญให้พวกคุณเหมือนกัน”

[ ตกใจ +55 ]

“ให้จริงเหรอ... จริง ๆ นะ ?”

“ไม่อยากได้ ?”

[ ช็อก +56 ]

“ใครบอก !”

ลั่วซือหานสะพายถุงมิติไว้ด้านหลังราวกับแม่ไก่ปกป้องลูกไก่  ราวกับกลัวว่าเฉินมู่จะเอาคืน

คนอื่น ๆ มองเธอด้วยสีหน้าประหลาดกว่าเดิมอีก

“ไม่ม้าง  ลั่วซือหาน  นี่ต้องขนาดนี้เลยเหรอ”

“นั่นน่ะสิ  ใครบ้างไม่มีถุงมิติใช้”

เมื่อได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้องระงมลั่วซือหานก็ยิ้ม

เธอรู้ว่าพวกหล่อนไม่ได้พูดประชดประชันหรือปากเสีย  เพราะพวกหล่อนล้วนเป็นสุภาพสตรีผู้ดีมีมารยาทที่ผ่านการอบรมบ่มนิสัยมาอย่างดี

เธอเชื่อว่าเมื่อหญิงสาวเหล่านี้ได้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างในถุงแล้วล่ะก็  บุกคลิกคุณหนูที่ปั้นแต่งมาอย่างดีของพวกหล่อนต้องล่มสลายโดยสิ้นเชิง  เรียกว่าพังยิ่งกว่าของตัวเธอเองเป็นแน่แท้

เมื่อนึกได้ดังนี้แล้วลั่วซือหานจึงเปิดถุงมิติออกโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ให้เห็นและหยิบเอาของข้างในออกมายื่นให้เพื่อน ๆ ตามชื่อที่แปะไว้

ทุกคนต่างงุนงงเมื่อได้รับถุงมิติที่มีชื่อตน

แต่สุดท้ายแล้วหลักการที่ว่า ‘ไม่ลองไม่รู้’ ก็ยังคงใช้ได้อยู่เสมอ

“โอโห...  ถุงมิติระดับไฮเอนด์เลยเนี่ยนะ”

“แม่จ้าว ! ถุงมิติร้อยตารางเมตรเลยเหรอ  นี่มัน  ไม่ใช่สิ...  เดี๋ยวก่อน...  ไขกระดูกหัวใจลึกลับเหรอ ? ? ?”

“เชี่ย ! นี่มันวิชายุทธ์ระดับปราชญ์เลยเหรอเนี่ย ? ? ?”

[ ตกใจตาย +45 ]

[ ช็อก +54 ]

[ ตื่นเต้น +55 ]

[ ตื่นเต้น +52 ]

“อาจารย์คะ...  สมบัตินี่  อาจารย์ให้พวกหนูจริง ๆ เหรอคะ”

เมื่อเห็นกลุ่มหญิงสาวสุดสวยจ้องมองด้วยความตกใจ  เฉินมู่จึงถามออกไปอย่างงง ๆ

“สมบัติเหรอ ? พวกคุณคิดว่าขยะพวกนี้เป็นสมบัติงั้นเหรอ  เอาจริงดิ ?”

[ โกหกน่า +45 ]

[ แทบช็อก +45 ]

[ ช็อกไปแล้ว +45 ]

“เข้าใจละ  ตอนนี้ถึงพึ่งรู้  ว่าพวกคุณเกิดมาก็ไม่เคยกินของดี ๆ เลยนี่เอง”

[ ตกใจเกือบตุย +45 ]

[ พูดไม่ออก +45 ]

[ เศร้า +45 ]

“จำไว้ให้ดี  ในอนาคตอย่าไปแอบอ้างเป็นนักศึกษาของผมเด็ดขาดเลยเชียว  นั่นมันการใส่ร้ายกันชัด ๆ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น”

[ เศร้า +45 ]

[ เศร้า +45 ]

[ เศร้า +45 ]

ทุกคนดูเศร้าหมอง  อารมณ์ดี ๆ ที่พึ่งได้รับสมบัติคือหายเกลี้ยงไปเลย

“จารย์เฉินนี่แม่งปากหมาเกิ๊น...”

“เอาแต่พูดจาเสียดสีประชดประชันอยู่ได้  น่าโมโหชะมัด !”

ทุกคนต่างบ่นพึมพำ  แต่ก็ได้แต่กระซิบกันเบา ๆ เพราะอย่างไรก็ตาม...  พวกเธอก็ต้องตอบแทนบุญคุณของผู้ที่มอบของขวัญให้  และมีหน้าที่ต้องช่วยเหลือผู้ที่มอบของขวัญเหล่านี้ให้ด้วย

ท่ามกลางฝูงชน  เย่จิ่นชิวมองดูวิชายุทธ์และสมบัติล้ำค่าในถุงมิติของตน  สีหน้าแบบว่ายิ่งมาก็ยิ่งเงียบกริบ

การที่เขาสามารถมองสิ่งของที่ล้ำค่าขนาดนี้ว่าเป็นแค่ขยะได้นั้นยิ่งทำให้เธออยากรู้เรื่องราวของเฉินมู่มากขึ้นไปอีก

ในทำนองเดียวกัน  เธอเริ่มสับสนมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าแท้จริงแล้วเฉินมู่เป็นคนแบบไหนกันแน่

อย่างไรก็ตาม  เฉินมู่ไม่ได้สนใจคำพูดของพวกเธอเลย  เพราะเขากำลังฟินสุด ๆ อยู่

เนื่องจากเมื่อสักครู่ระบบได้แจ้งให้เขาทราบว่าสามารถจับสลากรับรางวัลได้อีกครั้งแล้ว

“สมกับที่เป็นเป้าหมายผูกมัด  ค่าอารมณ์ที่ให้นี่แจ่มแมวกว่าใครเพื่อน”

เฉินมู่ยิ้มและเอนตัวพิงแผงควบคุม

“เอาล่ะ  เลิกทำตัวเป็นบ้านนอกเข้ากรุงกันได้แล้ว”

“ฉันกะลังพูดกะหล่อนนั่นแหละ  จ้าวหลินซี ! เช็ดน้ำลายซะ ! เส้นเลือดในสมองแตกรึไงถึงควบคุมปากตัวเองไม่ได้น่ะหา !”

[ เศร้า +65 ]

“นี่ ๆ ๆ... เจ๊ชิว  ดูมันพูดซี่...”

เย่จิ่นชิวเม้มปากแน่นโดยไม่พูดออก

“โอเคหยุดพูดได้แล้ว”

เฉินมู่เหลือบมองเย่จิ่นชิว  จากนั้นก็มองไปที่ลั่วซือหานแล้วพูดต่อ

“ก่อนอื่นก็เอาของในถุงมิติออกมาสวมซะ”

ทุกคนต่างตกใจและรีบเปิดถุงมิติหาดูว่าข้างในมีอะไร  และในไม่ช้าพวกเธอก็หยิบ ‘เสื้อผ้า’ ชุดหนึ่งซึ่งทำจากวัสดุปริศนาแต่เบาบางมาก ๆ ออกมา

สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจก็คือชุดนั้นหนักมาก  เวลาถือรู้สึกเหมือนมีตัวถ่วงน้ำหนักมาเกาะติด

หลังจากตรวจสอบคร่าว ๆ ดูแล้วก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าเสื้อผ้าแต่ละชิ้นนั้นหนักถึง 30 กิโลกรัม

ไม่ใช่ว่าทั้งชุดหนัก 30 กิโลกรัม  แต่ว่าแต่ละชิ้นหนัก 30 กิโลกรัม  ถ้าหากรวมชิ้นส่วนทั้งหมดเข้าด้วยกันก็คือหนัก 180 กิโลกรัม

ถึงแม้ระดับการฝึกฝนของพวกเธอจะสูงพอที่จะยกมันไหวก็ตาม  แต่การสวมใส่มันจะส่งผลกระทบต่อความคล่องตัวอย่างน้อยครึ่งหนึ่งเป็นแน่แท้

ลั่วซือหานเป็นคนแรกที่แสดงปฏิกิริยา  เธอพลิกดูชุดที่มีสนับข้อมือและสนับขาด้วยท่าทางงุนงงเล็กน้อย

“อาจารย์คะ  อาจารย์แน่ใจเหรอคะว่าจะให้พวกเราใส่ชุดแบบนี้”

“อ้อ  มันเป็นข้าวเช้าที่ผมเตรียมไว้ให้พวกคุณกินน่ะ” (ต้องการแซะว่าแค่ดูก็รู้แล้วยังจะถามโง่ ๆ อีก)

[ เศร้า +46 ]

ใบหน้าของลั่วซือหานเต็มไปด้วยความไม่พอใจ  เธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเฉินมู่กำลังพูดประชดอีกแล้ว

แต่……

“อาจารย์คะ...  ช่วยออกไปข้างนอกก่อนได้มั้ยคะ”

ลั่วซือหานรู้สึกเขินเล็กน้อยเพราะเธอเป็นผู้หญิง  และการต้องถอดเสื้อผ้าชั้นนอกออกเพื่อสวมชุดนี้  แม้มันจะไม่โป๊อะไรนักก็ตาม  แต่เฉินมู่ก็ยังเป็นผู้ชายอายุเท่ากันอยู่นะ

แล้วพวกเธอจะทนกับเรื่องแบบนี้ได้อย่างไรเล่า

เฉินมู่ตอบกลับด้วยสีหน้าสงบนิ่งไม่ไหวติง

“หล่อนก็ลองไปถามศัตรูคู่อาฆาตดูซิว่ามันจะยอมให้โอกาสหล่อนได้มีเวลาเขินมั้ย”

[ เศร้า +55 ]

[ ไม่พอใจ +60 ]

ฟังดูอาจจะโหดร้าย  แต่ก็เป็นความจริง

โชคดีที่พวกเธอเลิกบ่นและหันหลังให้เฉินมู่ด้วยท่าทางอึดอัดขณะสวมเสื้อผ้าแปลก ๆ เหล่านั้น

ไม่นานนักทุกคนก็เปลี่ยนเสื้อผ้ากันเสร็จเรียบร้อย

เฉินมู่หยิบสายรัดข้อมือออกมา

“สายรัดข้อมือนี่มีปุ่มอยู่สองปุ่ม  ปุ่มนึงเพิ่มน้ำหนัก  ส่วนอีกปุ่มลดน้ำหนัก”

“ไม่ต้องห่วงไป  ชุดนี้ทำจากวัสดุพิเศษ  มันจะไม่ส่งผลต่อรูปร่างของพวกคุณหรอก  และยังมีคุณสมบัติในการป้องกันในระดับหนึ่งด้วย”

“ข้อกำหนดของผมคือ  พวกคุณต้องสวมมันไว้ตลอดเวลายกเว้นตอนอาบน้ำ”

“หา ? ? ?”

ทุกคนที่ได้ยินต่างตกใจแทบตาย

“หมายความว่าเราต้องใส่มันแม้กระทั่งตอนนอนด้วยเหรอคะจารย์”

“นี่มันหนักตั้งร้อยแปดสิบโลเลยนะ  แม่จ้าว  ใครมันจะนอนได้กันค้า”

“โอ๊ย  แขนเจ็บแล้วอ่า”

เฉินมู่ไม่สนใจเรื่องนั้นเลย  ในขณะที่พวกเธอกำลังร้องไห้อยู่นั้นเองเขาก็เปิดเครื่องสร้างแรงโน้มถ่วงและปรับไปที่แรงโน้มถ่วงระดับ 1 เท่าทันที

ในชั่วพริบตาเดียว

หญิงสาวแสนสวยเหล่านั้นซึ่งปากยังบ่นไม่หยุดต่างตกใจสุดขีดก่อนจะร่วงลงไปกองกับพื้นอย่างกะทันหัน

แม้แต่ลั่วซือหานและเย่จิ่นชิวผู้ที่มีศักยภาพระดับ S ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น

“อาจารย์...  ทำบ้าไรเนี่ย...”

“โอ๊ย  หนักจัง...  แงงงงง...  เจ็บอ่า...”

“จารย์คะจารย์  จารย์ช่วยหยุดทรมานพวกหนูแป๊บค่ะ...”

[ น้ำตาไหลอาบหน้า +45 ]

[ เจ็บปวดรวดร้าว +56 ]

เฉินมู่ไม่สนใจคำบ่นของพวกเธอ  หลังจากเหลือบมองลั่วซือหานและเย่จิ่นชิวที่เหงื่อเริ่มซึมออกหน้าผากแล้วเขาก็เอนคอพิงแผงควบคุมและพูดว่า...

“หยุดร้องไห้เถอะ  ไม่มีใครอยากกินหมูแช่อิ่มหรอก”

[ เศร้า +55 ]

[ เศร้าโคตร +55 ]

[ เศร้าชิบหาย +55 ]

“ดูลั่วซือหานกับเย่จิ่นชิวซิ  ดูว่าเค้ากลั้นเสียงกรีดร้องไว้ได้ยังไง”

“หรือพวกหล่อนกะลังยอมรับว่าตัวเองมีความสามารถน้อยกว่าคนอื่นอยู่หา !”

เมื่อได้ยินดังนั้นสีหน้าของคนอื่น ๆ ก็เปลี่ยนไปทันที

แน่นอนว่าพวกเธออาจเทียบกับพวกลั่วซือหานทั้งสองไม่ได้ในแง่ของศักยภาพ  แต่ถ้าพูดถึงความหยิ่งยโสแล้วพวกเธอแต่ละคนนั้นมีเยอะเสียยิ่งกว่าใครในโลกนี้

ท้ายที่สุดแล้วพวกเธอล้วนเป็นสุภาพสตรีจากตระกูลดีมีฐานะ  มีคนขับรถไปไหนมาไหนทุกครั้งที่ออกจากบ้าน  แล้วใครบ้างล่ะจะไม่หยิ่งยโส

ถึงแม้จะเป็นเพียงเพราะแค่รักษาศักดิ์ศรี  แต่พวกเธอก็จะไม่มีวันยอมรับความพ่ายแพ้ง่าย ๆ

เมื่อเห็นว่าเด็กสาวที่พึ่งร้องไห้คร่ำครวญอยู่นั้นตอนนี้กำลังกัดฟันและพยายามลุกขึ้นยืนอยู่  เฉินมู่จึงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“โอเค  อย่างน้อยก็ยังไม่เจ๊งถึงขั้นซ่อมไม่ได้”

“ผมเป็นคนที่ให้รางวัลและลงโทษอย่างยุติธรรมเสมอ  คนที่ลุกขึ้นยืนหยัดได้อย่างแน่วแน่ที่สุดสามอันดับแรกผมจะสอนทักษะยุทธ์ที่มอบให้ไปเป็นการส่วนตัว”

พอได้ยินดังนั้นแล้วเหล่าบรรดาสาวน้อยต่างก็ดูจะตื่นเต้นขึ้นมาทันที

ต้องรู้ว่านั่นคือวิชายุทธ์ประเภททักษะยุทธ์ระดับปราชญ์ ! สมบัติล้ำค่าที่ประเมินค่าไม่ได้  ไม่ต้องพูดถึงตระกูลธรรมดา  แม้แต่ในแปดตระกูลใหญ่ก็ยังมีไม่มากนัก (‘วิชายุทธ์’ คือเรียกรวมทั้งหมด  แบ่งเป็นประเภท ‘วิชาฝึกฝน’ ที่ใช้อัปเวล  กับ ‘ทักษะยุทธ์’ ซึ่งก็คือสกิลใช้งานอื่น ๆ เช่น  โจมตี  ป้องกัน  หลบหลีก  ซ่อนตัว  ฯลฯ)

ถือเป็นวิชายุทธ์ระดับสุดยอดที่แท้ทรู

ยกตัวอย่างเช่น  เย่จิ่นชิว  เธอเป็นทายาทสายตรงของประมุขตระกูลเย่  แต่วิชายุทธ์ที่เธอใช้ฝึกฝนกลับเป็นเพียงระดับปฐพีเท่านั้น  นี่แสดงให้เห็นว่าวิชายุทธ์ระดับปราชญ์นั้นหายากแค่ไหน

ถึงแม้ว่าพวกเธอจะเหงื่อท่วมตัว  แต่หญิงสาวเหล่านั้นก็ยังคงกัดฟันพยายามลุกขึ้น

แต่ถึงกระนั้น  ด้วยชุดถ่วงน้ำหนักที่สวมใส่อยู่นั้นประกอบกับแรงโน้มถ่วงที่เพิ่มเข้ามามันเป็นภาระที่หนักเกินไป

หลายคนพยายามอยู่ 10 นาทีแต่ก็ยกตัวเองขึ้นจากพื้นได้ไม่ถึง 1 เซนติเมตรด้วยซ้ำ

หลายคนเริ่มเช็ดน้ำตาแห่งความโกรธแล้ว

ทว่าลั่วซือหานกับเย่จิ่นชิวก็ยังคงยืนหยัดต่อไป  ได้ถึงขนาดขึ้นมาคุกเข่ากับพื้นแล้วด้วย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งลั่วซือหานนั้นตอนนี้กำลังสบถหยาบอยู่ในใจรัว ๆ ดังลั่น

“สามร้อยหกสิบโล  บวกกับน้ำหนักเราเองอีกเป็นสี่ร้อยเจ็ดสิบโล...  นี่มันทรมานกันเห็น ๆ...”

“ไอ้เวรนี่...  มันทำอย่างกะเราเป็นคนปัญญาอ่อนงั้นแหละ...”

“ไม่ ! ระ  เราคือจักรพรรดินีเกิดใหม่ ! ไม่เชื่อหรอกว่ากะอีแค่น้ำหนักห้าร้อยโลนี่จา...”

“ฝ่ามือเพลิง...  ลุกขึ้นมา !”

ความหยิ่งผยองของลั่วซือหานไม่อนุญาตให้เธอก้มหัวให้ใคร  และถึงแม้จะไม่มีกำลังใจ (?) จากเฉินมู่เธอก็ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้

ขณะที่เธอฟาดมือลงบนพื้นเปลวเพลิงก็พุ่งออกมาทุกทิศทาง

เธอใช้แรงกระแทกนั้นเพื่อยืดลำตัวส่วนบนให้ตั้งตรงขึ้นได้ครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว

เมื่อเห็นดังนั้นดวงตาของลั่วซือหานก็ฉายแววเฉียบคมและรีบตบพื้นอีกครั้ง

พรึบ ! ! !

เปลวไฟปะทุขึ้นอีกครั้ง  แรงกระแทกอันทรงพลังส่งเป็นกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านฝ่ามือของลั่วซือหานทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง

แต่ผลลัพธ์ก็นับว่าดีอยู่  เธอสามารถตั้งตัวให้ตรงได้แล้ว

แต่มีคำกล่าวโบราณว่า  ความสุขที่มากเกินไปจะนำไปสู่ความเศร้า

เมื่อเห็นว่าตัวเองตั้งตัวตรงได้แล้วดวงตาของลั่วซือหานก็เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น  เพราะแม้แต่เย่จิ่นชิวเองตอนนี้ยังคงอยู่ในสภาพคุกเข่าคำนับขอความเมตตาอยู่เลย

ทว่า...  ในช่วงเวลาแห่งความตื่นเต้นนั้นทำให้ลั่วซือหานดันผ่อนคลายลงชั่วขณะ

และวินาทีถัดไป

เอวของเธอก็โน้มงอลงอย่างกะทันหัน  แล้วก็ร่วงกลับลงไปเอามือยันพื้นเสียงดังตุ๊บเหมือนเดิม

“เพื่อ ? !”

เฉินมู่ทำหน้าแบบตกใจมาก

“ขอให้เข้าใจตรงกันก่อนนะ  ตอนนี้ยังไม่ถึงตรุษจีนซะหน่อย  เพราะงั้นต่อให้จะคารวะยังไงก็ไม่มีอั่งเปาให้หรอก !”

[ อับอายขายหน้าอย่างท่วมท้น +68 ]

[ โกรธจัดจนจะบ้า +76 ]

[ อยากฆ่ามึงทิ้งให้จบ ๆ ไป +88 ]