บทที่ 10 : คดีสุดช็อกที่เกิดจากอาคารหลังหนึ่ง

“ไอ้สารเลวนี่มันเป็นใครกันวะ...”

บริเวณทางเข้าของมหาวิทยาลัยตี้ตู (ชื่อเล่น - สถาบันหลวง)

ลั่วซือหานเหลือบมองกลุ่มนักศึกษาชายรอบตัวแล้วพึมพำอะไรบางอย่างเบา ๆ ด้วยสีหน้าเย็นชาผสมขุ่นเคือง

“ทำไมถึงหาข้อมูลอะไรไม่เจอเลยล่ะ  คนเรามันจะโผล่มาเองเฉย ๆ เหมือนถูกเสกได้ด้วยเหรอ”

เหยาจื่อซวนซึ่งยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ด้วยความตื่นเต้นและกระซิบ

“ซือหาน  เรื่องเฉินมู่น่ะเธอได้ข้อมูลไรมั่งมั้ยอะ”

ลั่วซือหานส่ายหน้า

“ไม่พบบุคคลดังกล่าว”

“อ๋า ?”

เหยาจื่อซวนตกใจและเหลือบมองเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่ข้าง ๆ โดยไม่รู้ตัว

“จริงเหรอ ? ด้วยอิทธิพลของตระกูลลั่วก็ยังสืบหาเรื่องนี้ไม่ได้เลยเนี่ยนะ”

ลั่วซือหานขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เฉินมู่เป็นบุคคลที่มีปัญหา  เราต้องระวังตัวไว้”

แม้ว่าเธอจะมาจากสาขารองของตระกูลลั่ว  แต่ชื่อเสียงของตระกูลก็ยังคงมีอิทธิพลมากอยู่ดี  ทว่าพวกเขาก็ยังหาข้อมูลเกี่ยวกับเฉินมู่ไม่เจอเลย  ซึ่งหมายความว่าเฉินมู่ต้องมีฝีมืออะไรบางอย่างอยู่แน่นอน

ในตอนแรกเธอเองก็คิดเหมือนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ว่าที่เฉินมู่และท่านอธิการฉินอยู่บนเวทีด้วยกันนั้นก็เพราะเขาอาจจะเป็นคนสนิทของท่านอธิการฉินก็เป็นได้  หรือไม่เขาก็เป็นทายาทตระกูลผู้ทรงอิทธิพลที่มาที่นี่เพื่อสร้างชื่อเสียง

แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ในปัจจุบันแล้ว  ดูเหมือนอีกฝ่ายจะมีฝีมืออยู่บ้างมากกว่า

ดังนั้นการระมัดระวังไว้ก่อนจึงเป็นเรื่องดีเสมอ  เผื่อไว้ในกรณีฉุกเฉินนั่นเอง

ในชาตินี้  ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอก็ตั้งใจแน่วแน่ที่จะเรียนอย่างหนักที่มหาวิทยาลัยตี้ตูและล้างแค้นให้กับความอัปยศอดสูที่เคยได้รับในอดีตชาติ !

หากเรียนกับเฉินมู่แล้วประสบความล้มเหลวอย่างสิ้นเชิงจริง ๆ ล่ะก็  เธอค่อยขอพ่อให้ช่วยใช้เส้นสายหาทางอื่นให้ได้ตลอดเวลา

เธอเชื่อว่าด้วยศักยภาพระดับ S ที่มีอยู่  อาจารย์คนอื่น ๆ จะต้องยินดีรับเธอเข้าเรียนอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม  ในขณะที่เธอกำลังครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่นั้น  จู่ ๆ ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นที่ด้านหลังฝูงชนอย่างกะทันหัน

แล้วกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งที่รออยู่ตรงนั้นก็หยุดกระซิบกระซาบและหันมามองทันที

หลังจากฝูงชนแยกตัวออกไปเองโดยอัตโนมัติ  เฉินมู่ก็เดินมาด้วยสีหน้าสงบท่ามกลางสายตาที่ดุดันของกลุ่มคนที่เฝ้ามองอยู่

“สวัสดีค่ะอาจารย์”

99% ของผู้ที่เข้าห้องหนึ่งได้ล้วนเป็นลูกรักของตระกูลร่ำรวย  ดังนั้นจึงเป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเธอจะส่งคนไปสืบเรื่องของเฉินมู่เมื่อคืนนี้

แน่นอนว่าเป็นเช่นเดียวกับลั่วซือหาน  ไม่มีตระกูลไหนเลยที่สามารถสืบหาข้อมูลใด ๆ ของเฉินมู่เจอ

ถึงแม้พวกเธอจะสวยใสไร้เดียงสาก็ตาม  แต่ก็ยังฉลาดพอที่จะรู้ว่าเฉินมู่ไม่ใช่คนธรรมดา  แน่นอนว่าทุกคนต่างคิดเหมือนกับลั่วซือหาน  คือต้องสังเกตอย่างรอบคอบก่อนตัดสินใจ

เฉินมู่มองดูพวกเธอแล้วคิดว่าไม่เป็นไร  อย่างน้อยก็ไม่มีใครมาสาย

“เอาล่ะ  ตามผมมา”

เฉินมู่ไม่สนใจทางเข้าที่แน่นขนัดและสายตาอิจฉาริษยาจากนักศึกษาชายคนอื่น ๆ เขาเดินมือล้วงกระเป๋าเข้าไปในสถาบันอย่างใจเย็นโดยมีหญิงสาวสวย 36 คนเดินเคียงข้าง

หลังจากเดินท่ามกลางเสียงเชียร์ต้อนรับของนักศึกษาของสถาบันหลวงตูอยู่ประมาณสัก 10 นาทีได้  ลั่วซือหานก็พบว่าเฉินมู่ได้พาพวกตนมายังอาคารเรียนที่พึ่งสร้างใหม่

“อาจารย์เฉินคะ  อาจารย์จะพาเราไปไหนเหรอคะ  ที่นี่...  มันอาคารเรียนที่พึ่งสร้างใหม่ใช่มั้ย ? ฉันได้ยินมาว่ามันสร้างไว้ให้นักศึกษาชั้นปีสูงไม่ใช่เหรอคะ”

“ไม่ใช่  ที่นี่จะเป็นอาคารเรียนของเรานับจากนี้เป็นต้นไป”

ทุกคนได้ยินแล้วต่างก็ตกใจ

“อาคารทั้งหลังนี่...  เป็นของห้องเราห้องเดียวเลยเหรอคะ”

“ใช่แล้ว  อาคารหลังนี้จะเป็นบ้านของห้องเรานับจากนี้เป็นต้นไป”

[ ตกใจ +34 ]

[ ช็อก +25 ]

[ ตกใจ +34 ]

[ เซอร์ไพรส์ +32 ]

“หม่ายก้อดพระเจ้าจอร์จ...  ตึกทั้งหลังนี่เป็นของเรา...”

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนก้องอยู่ในใจอย่างต่อเนื่องเฉินมู่ก็รู้ว่าตนตัดสินใจถูกแล้วที่มาที่สถาบันหลวง !

เมื่อเห็นนักศึกษาจ้องมองอาคารเรียน 6 ชั้นด้วยสีหน้าตกใจและพึมพำกับตัวเองเฉินมู่จึงพูดอย่างใจเย็น

“เดี๋ยวผมจะเข้าไปก่อนแล้วพาไปดู  จากนั้นก็จะเริ่มสอน”

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนก็กลับมาสู่ความเป็นจริง

เมื่อเฉินมู่เดินเข้าไปข้างใน  ความตกใจบนใบหน้าของพวกเธอกลับไม่ลดลงเลย  ตรงกันข้ามกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก

“เริ่มจากชั้นหนึ่งห้องแรกทางซ้ายมือ  จะมีโรงยิม  ห้องซ่อมบำรุง  ห้องเก็บอุปกรณ์  ห้องทำสมาธิ  ห้องต่อสู้  ห้องฝึกแรงโน้มถ่วง  ห้องจิบชาและทานของว่าง  และห้องฟิตเนส...”

เมื่อเฉินมู่เริ่มแนะนำแต่ละห้องทุกคนต่างตะลึงงันไปกับอุปกรณ์ระดับมืออาชีพต่าง ๆ ที่อยู่ภายในห้อง  ซึ่งความรู้สึกตกใจนี้ก็ช่างยากเกินจะบรรยาย

พวกเธอคิดว่าตนเองเป็นสุภาพสตรีจากตระกูลผู้ดี  มีความรู้เหนือกว่าคนทั่วไปตั้งแต่อายุยังน้อย

แต่ต่อหน้าเฉินมู่  พวกเธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กบ้านนอกเข้ากรุง

ต้องรู้เรื่องหนึ่งก่อน

ถ้าอาจารย์คนอื่นมาสอนล่ะก็  ยังไม่นับว่าไม่มีโรงยิม  ห้องซ่อมบำรุง  ห้องเก็บอุปกรณ์เลย  แม้แต่ห้องเรียนอื่น ๆ ก็ยังไม่เคยแม้แต่จะได้ยินชื่อเสียด้วยซ้ำ

ยกตัวอย่างเช่น  ห้องแรงโน้มถ่วง

ในเมืองหลวง (เมืองตี้ตู) มีสถาบันการศึกษาเพียง 4 แห่งเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้นในแต่ละชั้นปีก็มีเพียงห้องเดียวเท่านั้น  ถ้าหากอยากใช้ล่ะก็ไม่เพียงแต่ต้องให้อาจารย์ที่ปรึกษาไปต่อสู้แย่งกันเท่านั้น  แต่ยังต้องต่อคิวกันใช้ห้องด้วย

แต่เฉินมู่ไม่เพียงแต่มีห้องปฏิบัติการแยกต่างหากเท่านั้น  แต่ยังมีพื้นที่ขนาดใหญ่กว่า  พร้อมเครื่องมือทดสอบและเครื่องมืออื่น ๆ ระดับมืออาชีพที่ครบครันกว่าอีกด้วย !

นี่มันเหลือจะเชื่อไปเลย !

ขณะที่เย่จิ่นชิวเฝ้ามองเฉินมู่พาพวกตนเดินผ่านชั้นต่าง ๆ กำปั้นเล็ก ๆ ของเธอก็กำแน่นจนสั่นไปหมด

“ไม่แปลกใจเลยที่พ่อจะพูดแบบนั้น...  เฉินมู่คนนี้...”

“สวรรค์ช่วย...  นี่ยังมีห้องเก็บวัสดุไว้เฉพาะสำหรับเก็บสมุนไพรมีค่าหายากด้วย !”

เย่จิ่นชิวถูกจ้าวหลินซีขัดจังหวะก่อนที่จะทันได้พูดจบ

อีกฝ่ายเหมือนคนปัญญาอ่อนที่กำลังตกหลุมรัก  ขณะที่มองห้องที่เต็มเอี้ยดไปด้วยสมุนไพรล้ำค่าหายากที่ปากก็น้ำลายไหลไปด้วย

“เจ๊ชิว...  สมบัติเยอะขนาดนี้นี่เรารวยแล้วนะเจ๊ !”

“เออใช่”

จ้าวหลินซีเช็ดน้ำลายแล้วมองมาที่เธอ

“เจ๊ชิว  เจ๊บอกจะไปสืบเรืองหมอนั่นชะ ? ตกลงแล้วหมอนั่นเป็นนายน้อยตระกูลไหนอะ”

“มหาลัยเรามอบอาคารทั้งหลังให้ใช้  แถมยังมีสมบัติเยอะแยะเต็มห้องไปหมดอีกแสดงว่าสถานะต้องสูงปรี๊ดเลยใช่ป๊ะ”

“ไม่  เขาเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง”

จ้าวหลินซีตกใจราวกับได้ยินเรื่องตลก

“เป็นไปไม่ได้  ต่อให้ศักยภาพจะต่ำก็เถอะ  แต่หมอนั่นจะเป็นแค่คนธรรมดาได้ไง”

“ไม่หรอก”

เย่จิ่นชิวจ้องมองเธออย่างแฝงความนัยก่อนจะบอกว่า...

“จำไว้ว่า  เขาเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่รู้จักใครเลย”

ถึงแม้จ้าวหลินซีจะเป็นคนขี้เสือกก็ตาม  แต่เธอก็ไม่ใช่คนโง่  เมื่อเห็นความจริงจังของเย่จิ่นชิวแล้วสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที

“เจ๊ชิว…”

“จำไว้ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปที่สถาบันหลวงแห่งนี้พวกเธอต้องปฏิบัติตามหลักแปดอักษรเท่านั้น”

เปลือกตาของจ้าวหลินซีกระตุกยิก ๆ ก่อนจะคว้าแขนอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

“หลักการแปดอักษรนี่มันเรื่องไรอ่า”

เย่จิ่นชิวตอบอย่างใจเย็น  บนใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ

“จงเคารพครูบาอาจารย์และให้คุณค่าแก่คำสอนของท่าน  จงเรียนรู้ด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตน”

เมื่อได้ยินดังนั้นม่านตาของจ้าวหลินซีก็หดวูบเหลือเท่ากับรูเข็มในชั่วพริบตา

...

“เอาล่ะ  ตอนนี้ผมได้พาพวกคุณเข้าชมห้องเรียนทั้งหกชั้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว”

“ตอนนี้ก็กลับไปที่ห้องแรงโน้มถ่วงที่ชั้นหนึ่งกันเถอะ”

เฉินมู่ลงมืออย่างรวดเร็วและเด็ดขาด  ทำให้นักศึกษาที่เคยเห็นห้องเรียนมาก่อนเริ่มมองเขาด้วยความเคารพมากขึ้น

ท้ายที่สุดแล้วอุปกรณ์ระดับมืออาชีพและวัสดุหายากจำนวนมากรวมถึงห้องเรียนแยกเป็นสัดส่วนแต่ละห้องได้แสดงให้เห็นแล้วว่าเฉินมู่ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

เมื่อกลับมาที่ชั้น 1 ก็เข้าไปในห้องแรงโน้มถ่วงอันกว้างขวาง

เฉินมู่ยืนนิ่งอยู่หน้าแผงควบคุม

“ผมไม่ชอบเรื่องไร้สาระและเกลียดการเสียเวลา  เพราะงั้นเรามาเริ่มบทเรียนอย่างเป็นทางการกันเลยดีกว่า”

เมื่อได้ยินดังนั้นในที่สุดลั่วซือหานก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

เนื่องจากสิ่งที่เธอได้เห็นระหว่างทางมันทำให้ความอยากรู้เกี่ยวกับเฉินมู่พุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดสุด

เธอไม่อยากเชื่อเลยว่าอาจารย์ที่สามารถใช้พื้นที่ทั้งอาคารของสถาบันหลวงได้จะเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีใครรู้จักตัวตน

“อาจารย์คะ  พวกเรายังไม่ได้หนังสือเรียนเลยนะคะ  แล้วอาจารย์จะสอนพวกเรายังไงล่ะคะ”

“เป็นคำถามที่ดี  แต่ไม่มีรางวัลนะ”

[ พูดไม่ออก +20 ]

เฉินมู่หยิบกระเป๋าใบเล็กออกจากกระเป๋าสะพายหลังแล้วโยนไปให้ลั่วซือหานที่กำลังเม้มปากอยู่

“ผมเห็นว่าคุณช่างจ้อเสียจริง  เพราะงั้นต่อจากนี้ไปคุณเป็นหัวหน้าห้องไปก็แล้วกัน”

[ น่ารำคาญ +30 ]

[ เยาะเย้ย +30 ]

[ กลั้นขำ +30 ]

ช่างปากเสียซะจริงเชียว !

เปิ่นตี้ (เราจักรพรรดิ) คือสาวสวยประจำมหาลัยผู้เย็นชานะ !

เปลือกตาของลั่วซือหานกระตุกเล็กน้อย  แต่สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะเงียบเพื่อรักษาตำแหน่งหัวหน้าห้องเอาไว้

ท้ายที่สุดแล้วคนเราก็ยังจำเป็นต้องรักษาภาพลักษณ์ต่อสาธารณะชนในระดับหนึ่งอยู่ดี

“เอาล่ะ  ยัยช่างจ้อ  แจกของให้เพื่อนร่วมชั้นตามชื่อซะ”

ลั่วซือหานตกใจและเปิดถุงเล็ก ๆ ออกโดยไม่รู้ตัว  ทว่าหลังจากสัมผัสได้ถึงสิ่งที่อยู่ข้างในม่านตาของเธอก็หดวูบลงทันที

ถุงมิติ ?

นี่คือถุงมิติสำหรับเก็บสัมภาระระดับไฮเอนด์ขนาด 100 ตารางเมตรอันน่าทึ่ง !

สมบัติล้ำค่าเช่นนี้อาจขายได้อย่างน้อย ๆ ก็ราคา 10 ล้านเหรียญทองในการประมูลภายนอกสถาบัน  และถึงกระนั้นมันก็ยังเป็นสิ่งประเมินค่าไม่ได้อยู่ดี

แม้แต่ในตระกูลลั่วเองก็ยังมีเพียงแค่ใบเดียวเอง  ส่วนสิ่งที่เธอใช้อยู่ก็เป็นแค่ถุงเก็บสัมภาระระดับต่ำขนาด 10 ตารางเมตรเท่านั้น

เธอไม่คาดคิดเลยว่าเฉินมู่จะโยนสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ให้เธออย่างไม่ลังเล

และ……

เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ายังมีถุงอีก 35 ใบอยู่ข้างใน  และเมื่อพิจารณาจากลักษณะของพวกมันแล้ว...  พวกมันล้วนเป็นถุงที่มีพลังมิติระดับไฮเอนด์เช่นกัน...

[ ตกใจหมด +45 ]

เดี๋ยว ?

นี่มัน……

สมุนไพรชั้นยอดระดับปราชญ์ที่ช่วยเสริมสร้างร่างกาย ‘หญ้าเพลิงสวรรค์’ หนิ ?

[ ตกใจแทบตาย +66 ]

วิชาหัตถ์แยกเส้นเอ็นมังกรดำ ? นี่มัน...  พระเจ้าช่วย ! วิชายุทธ์ระดับปราชญ์งั้นเร้ออออออ ? ? ?

[ ตกใจตายห่า +88 ]

เมื่อได้เห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน  ดวงตาของจักรพรรดินีกลับชาติมาเกิดก็แทบจะถลออกจากเบ้า

ในใจนั้นไม่รู้ว่าสบถอะไรออกมาบ้าง

แม้ว่าจะมีสิ่งอื่น ๆ ที่ยังไม่มีเวลาตรวจสอบอย่างละเอียดอยู่อีกก็ตาม  แต่เพียงสองสิ่งนี้ก็พอที่จะทำให้ทุกคนตกใจตายกันหมดแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น  เธอยังแอบสังเกตเห็นอีกว่า  นอกจากถุงแต่ละใบจะบรรจุวิชายุทธ์แบบเดียวกันแล้ว  มันยังบรรจุสมุนไพรชั้นดีระดับปราชญ์ที่เหมาะสมกับพวกเธอคนนั้น ๆ ไว้อีกด้วย

ถ้าพวกเธอรู้เข้ามีหรือจะไม่เป็นบ้า

ต้องรู้ก่อนนะว่าแม้แต่ในแปดตระกูลใหญ่เอง  สมบัติล้ำค่าระดับปราชญ์ก็ไม่ใช่สิ่งที่ใคร ๆ จะสามารถเห็นได้ตามต้องการหรอกนะ

ส่วนเรื่องการใช้นั้นไม่ต้องพูดถึงเลย  ประมุขตระกูลจะเก็บมันไว้เป็นมรดกตกทอดของตระกูลเสียด้วยซ้ำ

เมื่อได้สติกลับมา  ลั่วซือหานก็กลืนน้ำลายแต่ก็ยังรู้สึกว่าในปากยังแห้งผากเหมือนเดิม

“อาจารย์คะ  ถุงมิตินี่...  อาจารย์...  อาจารย์เป็นคนให้เราเองเลยเหรอคะ”

เฉินมู่เลิกคิ้วขึ้นและเหลือบมองเธอ  ไม่คาดคิดมาก่อนว่าข้าวของทิ้งขว้างในถุงเก็บของเยิน ๆ นี่จะให้ค่าอารมณ์ได้ด้วย

เมื่อนึกถึงตอนที่พาพวกเธอไปชมอาคารเฉินมู่ก็ตระหนักว่าหญิงสาวเหล่านั้นดูเหมือนจะไม่เคยกินของดีมาก่อนเลย

แต่นี่เป็นเรื่องดี

ยิ่งพวกเธอไร้การศึกษาแบบบ้านนอกคอกนามากเท่าไหร่  ก็ยิ่งทำให้เขาสามารถฟาร์มค่าอารมณ์ได้ง่ายขึ้นเท่านั้น

ไม่เห็นเหรอว่าเวลาสั้น ๆ แค่นี้ก็ฟาร์มค่าอารมณ์มาได้ตั้ง 700 แต้มกว่า ๆ แล้ว

ด้วยเหตุนี้เอง  เฉินมู่จึงตัดสินใจที่จะแสดงฝีมือ