บทที่ 9 : เมืองหลวงปั่นป่วน ! แปดตระกูลใหญ่หวาดผวา !

“แย่แล้วครับ ! แย่แล้วครับท่านประมุข ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ !”

ตระกูลเย่

ภายในห้องทำงานของประมุขตระกูล

พ่อบ้านจ้าวเต๋อไห่รีบวิ่งเข้ามา  มือก็ผลักประตูเปิดออกด้วยความตื่นตระหนก

เมื่อเห็นดังนั้น  ประมุขตระกูเย่  เย่หมิงซวนที่เห็นก็ขมวดคิ้วนิ่วหน้าเล็กน้อยก่อนจะมองตั้งแต่หัวจรดเท้า

“อาไห่  อาอายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย  ยังตื่นตูมเป็นกระต่ายอยู่ได้”

“ไม่ใช่ครับท่านประมุข  ครั้งนี้มันเรื่องใหญ่จริง ๆ นะ !”

แค่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ก็ทำให้จ้าวเต๋อไห่เหงื่อแตกพลั่ก  และตอนนี้เขาก็ไม่สนใจอะไรอย่างอื่นอีกแล้ว

“เกิดไรขึ้น ? ทำไมถึงตื่นตูมขนาดนี้”

ตระกูลเย่เป็นตระกูลที่อยู่ในอันดับที่ 3 จาก 8 ตระกูลใหญ่  ด้วยขนาดของตระกูลเย่แล้วนอกจากจะมีการก่อกบฏจากเผ่าปีศาจแล้ว  เหตุการณ์อะไรถึงจะเป็นเรื่องใหญ่ได้อีก

เมื่อได้ยินดังนั้นแล้วจ้าวเต๋อไห่จึงรีบวิ่งไปหาเขาและรีบบอกอย่างร้อนรน

“เมื่อวานคุณหนูกลับมาแล้วครับ !”

เย่หมิงซวนตกใจและขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

“ก็นี่มันบ้านหล่อน  แล้วหล่อนจะกลับบ้านไม่ได้ได้ไง”

“ไม่ใช่แบบนั้นครับท่าน”

แม้จ้าวเต๋อไห่จะอายุมากกว่า 50 ปีแล้ว  แต่เรื่องของเย่จิ่นชิวก็ยังทำเอาฟันปลอมของตาแก่คนนี้แทบหลุดจากปากอยู่ดี

“เมื่อวานตอนคุณหนูกลับมาก็รีบส่งคนไปตรวจสอบใครบางคนทันทีเลยน่ะสิครับ”

เมื่อเห็นเย่หมิงซวนหยุดชั่วครู่จ้าวเต๋อไห่จึงไม่กล้าชักช้ารีบยื่นเอกสารในมือให้เขาทันที

“ท่านประมุขครับ  คุณหนูได้ก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้วล่ะครับ !”

เย่หมิงซวนรับเอกสารมาเปิดดูอย่างใจเย็น

“อาไห่  ปกติอาก็ไว้ใจได้นี่นา  ก็แค่ไปสืบเรื่องคนอื่นเอง  อาจำเป็นต้องเป็นกระต่ายตื่นตูมขนาดนี้เลยเหรอ”

“ตระกูลเย่เราก็เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียง  ทำไมถึงได้ขาดความสุขุมแบบนี้ได้น้า”

“ถ้าพวกเด็กรุ่นใหม่มาเห็นเข้าจะคิดยัง...  ขุ่นพระ ? !”

เย่หมิงซวนยังคงเทศนาอย่างจริงจัง  แต่เมื่อเขาเห็นรูปถ่ายและชื่อบนเอกสารมือก็สั่นหงึก ๆ ก่อนจะลุกพรวดอย่างกะทันหัน

“นะ  นี่มัน ? ? ?”

สีหน้าของเย่หมิงซวนเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเงยหน้ามองจ้าวเต๋อไห่

“อาไห่  ชื่อกะรูปนี่ถูกต้องแล้วใช่มั้ย”

จ้าวเต๋อไห่เช็ดเหงื่อ  ใบหน้าเหี่ยวย่นซีดเผือดราวกับคนตาย

“ท่านประมุขครับ  คืนนี้ทั้งคืนผมไม่ได้นอนเลย  ผมเช็กซ้ำไปร้อยสามสิบสามครั้งแล้ว  แถมยังอุตส่าห์ให้คนไปเช็กเพิ่มอีก  สุดท้ายก็พบว่าเขาเป็นแค่อาจารย์ปีหนึ่งมหาลัยตี้ตูและเป็นอาจารย์ของคุณหนู  นี่แหละที่เป็นสาเหตุให้คุณหนูไปตรวจสอบเขา”

ณ  จุดนี้  จ้าวเต๋อไห่กลืนน้ำลายแล้วพูดต่อ

“แต่ผมมั่นใจเลยว่านั่นคือชายคนนั้นจริง ๆ...  นั่นคือเขาจริง ๆ...  ครับ...”

เมื่อได้ยินดังนั้นเย่หมิงซวนถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก  สีหน้าซีดเผือดไปหมด

“เขา...  ไม่ใช่เขาควรจะอยู่แนวหน้าเหรอ...  ทำไมถึงเป็นงี้ล่ะ...”

“จบแล้ว...  จบเห่แล้วทุกอย่าง  ไม่เหลืออะไรแล้ว...”

“จิ่นชิวดันไปสืบเรื่องเขา  นี่มันเหมือนหาเรื่องใส่ตัวเลยไม่ใช่เหรอ...  เขาเกลียดการถูกสืบที่สุดแล้ว...”

สีหน้าของเย่หมิงซวนยิ่งเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อคิดถึงตรงนี้  แม้แต่ประมุขของหนึ่งในแปดตระกูลผู้ทรงอิทธิพลที่สุดก็ยังต้องตกอยู่ในความตื่นตระหนก

โชคดีที่ประสบการณ์หลายปีของเขาไม่ใช่ได้มาเปล่า ๆ และเขารู้ว่าการประสาทแดกเป็นเรื่องไม่ดี  ดังนั้นเขาจึงบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์และระงับหัวใจที่กำลังจะทะลุจากอกให้เบาลง

“อา...  ยังไม่ได้บอกจิ่นชิวใช่มั้ย”

“ผมจะไปกล้าบอกได้ยังไงกันล่ะครับ  นั่นไม่ใช่เอาชีวิตไปทิ้งเหรอ !”

เย่หมิงซวนกำเอกสารไว้แน่นด้วยสีหน้าคาดเดาไม่ได้  มือที่เหี่ยวย่นของเขาสั่นเทาราวกับเป็นโรคพาร์กินสัน

“ปีนี้...  เอ่อ...  ถ้าหากนับเวลาก็... ผ่านมาสิบปีแล้ว  เขาอายุสิบแปดแล้ว  เพราะงั้นก็ควรจะปลุกพลังแล้ว  แต่ทำไมถึงกลับมาล่ะ...”

“ช่างเถอะ ๆ เรื่องนี้ผมควบคุมไม่ได้หรอก  แต่ก็โชคดีแล้วที่เขามาเป็นอาจารย์ของจิ่นชิว...”

“แค่หวังว่าเขาจะไม่รู้ว่าจิ่นชิวสืบเรื่องเขาอยู่...  แต่นั่นก็...  เป็นไปไม่ได้อีก...”

ดูเหมือนว่าเย่หมิงซวนจะนึกอะไรบางอย่างออก  เขารีบหันไปมองจ้าวเต๋อไห่...

“เจ๊ผม...  ไม่สิ  ผมบอกหล่อนไม่ได้...  แล้วยัยหมวย (หมายถึงน้องสาว) ล่ะอยู่ไหน”

จ้าวเต๋อไห่ผงะไป

“องค์  องค์หญิงรองยังกักตัวอยู่ครับ”

“แล้วอา……”

เย่หมิงซวนกำลังจะพูด  แต่จู่ ๆ เกิดขาอ่อนแรงขึ้นมา

เขาตระหนักว่าอีกฝ่ายกลับมาอย่างเงียบ ๆ และถ้าหากตนล้ำเส้นเกินไปล่ะก็อาจเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นได้

เขารู้ดีว่าคนผู้นั้นเป็นที่นิยมมากขนาดไหน

ปัญหาคือถ้าฉันบอกยัยหมวยล่ะก็  เกรงว่ายัยลูกสาวตัวดีจะต้องทนทุกข์ทรมานอย่างหนักเอาน่ะสิ

เย่หมิงซวนกัดฟันกรอดพลางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกระซิบออกมาในที่สุด

“อาไห่...  อา...  เอ่อ...  คิดว่าอีกไม่นานหล่อนจะออกจากการกักตัว  หลังจากนั้นอาก็ให้คนบังเอิญ...  ย้ำนะว่าบังเอิญ  คือไม่ตั้งใจ  เปิดเผยว่าเขาเป็นอาจารย์ของจิ่นชิว”

“อา...  เข้าใจใช่มั้ย”

จ้าวเต๋อไห่ฟังอย่างเหม่อลอย  แต่ก็ยังพยักหน้า

“โอเคเข้าใจแล้วครับ”

“อาไห่  อาเข้าใจจริง ๆ แน่นะ”

“ครับ ๆ รอองค์หญิงรองออกจากการกักตัวก่อน”

“เฮ่อ  สมกับเป็นอาไห่  อาคือเสาหลักของตระกูลเย่ฉันจริง ๆ”

“ชมเกินไปแล้วครับท่านประมุข”

เย่หมิงซวนสะบัดมือเบา ๆ ทำให้เอกสารในมือกลายเป็นเถ้าถ่าน  จากนั้นก็นั่งลงอย่างสงบ

“เอาล่ะอาไห่  อาไปทำงานได้เลย  เอ้อ  แล้วก็ไปเรียกคุณหนูมาด้วยนะ”

เมื่อได้ยินดังนั้นจ้าวเต๋อไห่ก็รู้สึกราวกับว่าตนได้รับการอภัยโทษและรีบวิ่งไปตามเย่จิ่นชิว

“พ่อคะ  พ่ออยากเจอหนูเหรอคะ ?”

เย่จิ่นชิวที่เห็นสีหน้าทำอะไรไม่ถูกของอาไห่ก็เป็นงงไปเหมือนกัน  เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมจู่ ๆ พ่อถึงเรียกตนมาอย่างกระทันหัน

“จิ่นชิว”

เย่หมิงซวนวางสิ่งที่ถืออยู่ลงแล้วมองเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“พ่อได้ยินมาว่าลูกกะลังตรวจสอบอาจารย์ที่ปรึกษาอยู่ใช่มั้ย”

เย่จิ่นชิวไม่แปลกใจที่พ่อจะรู้เรื่องนี้  แต่เธอกลับงงว่าทำไมพ่อถึงถามคำถามนี้มากกว่า

“ใช่ค่ะ  อาจารย์ที่ปรึกษาของเรา...”

เย่จินชิวหยุดชั่วคราว

“เขากับหนูต่างเป็นคนพึ่งพลังตื่นเหมือนกัน  ดูเหมือนเขาจะสนิทกับท่านอธิการฉินมาก  แต่จากที่หนูเช็กดูแล้วกลับไม่พบความสัมพันธ์ใด ๆ ระหว่างเขากับท่านอธิการฉินเลย  และเขาก็ไม่ได้เป็นคนจากแปดตระกูลใหญ่หรือองค์กรมีอำนาจใด ๆ เลยด้วยค่ะ”

ลูกเอ๊ยลูก ~ ถ้าลูกหาคำตอบได้ก็ปาฏิหาริย์แล้วล่ะลูก !

เย่หมิงซวนบ่นลูกสาวในใจอยู่ครู่หนึ่ง  จากนั้นก็ครุ่นคิดและพูดเบา ๆ ว่า

“เขาไม่ได้มาจากตระกูลใหญ่  และเขาก็ไม่รู้จักท่านอธิการฉิน”

“ไม่รู้จักเหรอคะ ? เป็นไปไม่ได้ !”

เย่จิ่นชิวยืนกรานและไม่เชื่อเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

แต่เย่หมิงซวนมองเธอด้วยแววตาแฝงความหมายและพูดเบา ๆ ว่า...

“เขาไม่รู้จักใครเลย  และเป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง”

“เป็นไปไม่ได้ ! พ่อคะ...”

เย่จิ่นชิวอยากจะเถียง  แต่เมื่อเห็นแวตาของพ่อเธอก็ตัวแข็งทื่อไปทันที

ตั้งแต่อายุ 10 ขวบ  พ่อเธอก็แทบไม่ได้พูดคุยอะไรกับเธอเลย  และยิ่งไม่ค่อยได้เห็นเขาในโหมดจริงจังแบบนี้ด้วย

เธอสังเกตเห็นแม้กระทั่งร่องรอยของความวิตกกังวลและความหวาดกลัวที่แฝงอยู่ในแววตาของพ่อ

นี่มันเหลือเชื่อจริง ๆ

แต่คำพูดของพ่อยังคงดังก้องอยู่ในหูเธอ  และเธอไม่ใช่คนโง่  แล้วเธอจะไม่เข้าใจสิ่งที่พ่อต้องการจะสื่อได้อย่างไร

เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในสีหน้าของเย่จิ่นชิว  เย่หมิงซวนก็รู้ว่าเธอเข้าใจแล้ว

“พ่อบอกแล้วไงว่าเขาไม่รู้จักใครเลย  เขา...  เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง !”

เย่จิ่นชิวอ้าปาก  และในที่สุดก็พยักหน้า

“โอเคค่ะ  หนูเข้าใจแล้ว”

เย่หมิงซวนถอนหายใจแล้วหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาอ่านเบา ๆ

“แล้วลูกก็ไม่เคยสืบสวนใครหรือรู้เรื่องอะไรเลย  ลูกเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งธรรมดา ๆ ของมหาลัยตี้ตู  เพราะงั้นลูกต้องให้ความเคารพต่อครูบาอาจารย์และเล่าเรียนศึกษาด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตนด้วยนะ”

หัวใจของเย่จิ่นชิวเต้นผิดจังหวะ  และม่านตาของเธอก็หดแคบลงทันที

ในเมื่อเรื่องราวมาถึงจุดนี้แล้ว  ถ้าเธอยังไม่เข้าใจว่าเฉินมู่เป็นบุคคลที่ตระกูลเย่ไม่ควรไปล่วงเกินงั้นเธอก็ไม่สมควรที่จะเป็นทายาทของตระกูลเย่แล้ว

อย่างไรก็ตาม  หลังจากเข้าใจเรื่องนี้แล้วเธอก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“พ่อคะ...  นอกจาก...  พ่อ, ลั่วซือหาน, เฉียนหยิงหยิง  แล้วก็หลี่…”

“เอาล่ะ ๆ ไปเรียนได้แล้ว”

เมื่อถูกพ่อที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองขัดจังหวะเข้า  เย่จิ่นชิวผู้ชาญฉลาดก็เข้าใจเรื่องอีกครั้ง

เธอจึงพยักหน้า

“พ่อคะ  หนูไปเรียนก่อนนะคะ”

“เอ้อ  อีกอย่างนะ  อีกไม่กี่วันอาของลูกจะออกจากการกักตน  ถ้าว่างก็ไปช่วยดูให้ด้วยนะ  อย่าปล่อยให้หล่อนออกไปเที่ยวเตร่ที่ไหน”

ทว่าเรื่องนี้เย่จิ่นชิวกลับงงเต้กไม่เข้าใจเลยสักนิด

...

“จักรพรรดิ...  ขอบเขตจักรพรรดิ...”

ในวิลล่า

ฉินเสี่ยวเสี่ยวนั่งขัดสมาธิบนเตียงมองดูมือตัวเองที่กำลังสั่นเทา  ดวงตาแดงก่ำเต็มด้วยความรู้สึก

ขอบเขตจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ! นี่คือจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ที่เธอใฝ่ฝันมาโดยตลอด !

โดยไม่คาดคิด  เมื่อวานเธอพึ่งเข้าสู่ขอบเขตเทพยุทธ์ 10 ดาว  และเพียงแค่คืนเดียวเธอก็ก้าวเข้าสู่ขอบเขตจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ (มหาจักรพรรดิ) ได้แล้ว !

“เป่าเอ๋อ...”

เสียงของฉินเสี่ยวเสี่ยวสั่นเครือเล็กน้อยขณะมองไปที่เฉินมู่ที่กำลังลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้า  เธอตื่นเต้นมากจนพูดไม่ออก

เธอคว้าตัวเฉินมู่ที่กำลังงุนงงมากอดไว้แล้วร้องออกมาเสียงดัง

“เป่าเอ๋อจ๊ะ ! ! ! เป่าเอ๋อของน้า ! ! ! ฮืออออออออออ ! ! !”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวจู่ ๆ ก็ส่งเสียงดังด้วยความตื่นเต้นจนเฉินมู่เองยังตกใจ

อย่างไรก็ตาม  เมื่อเห็นเธอกอดตนพลางตะโกนด้วยความสุขที่ปนเศร้าเฉินมู่ก็อดยิ้มไม่ได้

“เอาล่ะ ๆ ก็แค่ขอบเขตจักรพรรดิเอง  มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ”

“มันสำคัญมั้ยน่ะเหรอ”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวเงยหน้าขึ้นโอบแขนรอบคอของเฉินมู่และยิ้มกว้าง

“เป่าเอ๋อ  นี่มันขอบเขตจักรจักรพรรดิเลยนะ ! ขอบเขตจัก กะ พ้าดดดดดดดดดด ! ! !”

“แงงงงงงง ! ! ! ขอบคุณมากเลยนะเป่าเอ๋อร์ ! น้าฉินดีใจมากเลยล่ะ  ฮ่า ๆ ๆ ๆ !”

เฉินมู่มองคำพูดวกวนของฉินเสี่ยวเสี่ยวด้วยความรู้สึกทั้งขบขันและหงุดหงิดปนกันไป  แต่ในใจเขาก็แอบดีใจกับเธออยู่เหมือนกัน

แต่เวลากระชั้นชิดเขาจึงต้องพยายามระงับความตื่นเต้นของฉินเสี่ยวเสี่ยวไว้ก่อน

“น้าพึ่งเลื่อนระดับ  เพราะงั้นก็โฟกัสที่การทำให้พลังเสถียรก่อนเถอะ  เรื่องอื่นไว้ฉันกลับมาแล้วค่อยคุย  ตอนนี้ต้องไปมหาลัยแล้ว”

เป็นจริงตามนั้น  และฉินเสี่ยวเสี่ยวก็เข้าใจเรื่องนี้ดีอยู่แล้วด้วย  อีกทั้ง...  เธอก็ต้องการพักผ่อนจริง ๆ...

“เคจ้า  เดี๋ยวน้าให้หลี่หมิงซินมารับนะจ๊ะ”

“ไม่ต้องหรอก  ฉันไปเองได้”

เฉินมู่ลุกจากเตียงด้วยรอยยิ้มและสวมเสื้อผ้า  หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“ไอ้หยา  ได้เวลาไปฟาร์มเก็บรางวัลซะแล้วสิ”