บทที่ 7 บรรดาศิษย์พี่ช่างทำตัวเป็นเด็กๆ

บทที่ 7 บรรดาศิษย์พี่ช่างทำตัวเป็นเด็กๆ

ยาปี้กู่?

"ของสิ่งนี้ทำให้ข้าอิ่มได้จริงๆ เหรอ?" ฉีเสี่ยวหว่านรู้สึกกังขาในสรรพคุณของยาลูกกลอนสีโคลนเม็ดนี้

แม้เธอจะเคยได้ยินมาว่าผู้บำเพ็ญเพียรจะสกัดกั้นปราณเบญจธาตุ ดูดซับแก่นแท้ของฟ้าดินและแสงอาทิตย์แสงจันทร์ จนสามารถละเว้นอาหารของปุถุชนได้ แต่ในมุมมองทางชีววิทยาแล้ว มันเป็นไปไม่ได้เลย

มนุษย์ไม่สามารถสังเคราะห์แสงได้ หากไม่กินอาหารแล้วจะเอาสารอาหารมาจากไหน? หรือว่ายาปี้กู่จะเป็นบิสกิตอัดแท่งที่มีความเข้มข้นสูงกันนะ?

แต่ในดินแดนเสวียนอู่ ตัวอย่างนับพันนับหมื่นต่างยืนยันว่าวิถีแห่งการบำเพ็ญเพียรช่วยเสริมสร้างร่างกายและยืดอายุขัยได้ มันต้องมีหลักการทำงานบางอย่างที่ฉีเสี่ยวหว่านยังไม่เข้าใจแน่ๆ

ฟางอวี่เฉิงตอบเธอ "การกินยาปี้กู่ 1 เม็ดจะทำให้เจ้าไม่รู้สึกหิวไปอย่างน้อย 1 เดือน"

"มหัศจรรย์ขนาดนั้นเลย?" ฉีเสี่ยวหว่านกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย โยนยาปี้กู่เข้าปาก

มันไม่มีรสสัมผัสใดๆ ให้พูดถึง ทันทีที่เม็ดยาสัมผัสกับลิ้น มันก็แปรเปลี่ยนเป็นพลังปราณบริสุทธิ์ไหลลื่นลงคอ และหมุนวนไปตามเส้นลมปราณของเธอ ถึงแม้จะไม่ได้รู้สึกอิ่มท้อง แต่ความหิวก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

ดูจากตรงนี้แล้ว ส่วนประกอบทางโภชนาการของยาปี้กู่เม็ดนี้น่าจะเป็นพลังปราณเสียส่วนใหญ่

พลังปราณเป็นสสารพลังงานที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร แบ่งออกเป็น 5 ธาตุ ได้แก่ ทอง ไม้ น้ำ ไฟ และดิน

มันไม่เพียงแต่ให้พลังงานแก่สิ่งมีชีวิตเท่านั้น แต่ยังเป็นแหล่งพลังงานหลักสำหรับอุปกรณ์ต่างๆ ของวิเศษ และค่ายกลอีกด้วย มันมีการใช้งานที่หลากหลายและมีความปลอดภัยสูง แต่วิธีการสกัดนั้นมีเพียงรูปแบบเดียว ประสิทธิภาพในการสกัดและการนำไปใช้ก็ยังต่ำ และองค์ประกอบทางธาตุก็ยังไม่ชัดเจนนัก เธออดสงสัยไม่ได้ว่าจะมีวิธีสังเคราะห์มันขึ้นมาด้วยวิธีจำลองขึ้นเองไหมนะ

เรื่องพวกนี้เอาไว้ค่อยคิดทีหลัง ตอนนี้เธอยังไม่มีปัจจัยที่จำเป็นสำหรับการค้นคว้าอย่างลึกซึ้ง ฉีเสี่ยวหว่านจึงตัดสินใจเลิกคิดถึงมันอย่างเด็ดขาด

เธอขอบคุณฟางอวี่เฉิงพร้อมกับโบกมือ "ถ้าอย่างนั้น ศิษย์พี่เชิญบำเพ็ญเพียรต่อไปเถอะค่ะ ข้าจะกลับไปนอนแล้ว"

ฉีเสี่ยวหว่านกลับมาที่ถ้ำพำนักและล้มตัวลงนอนบนเตียงหินด้วยความสบายใจ การนอนหลับหลังจากนั้นเป็นไปอย่างสงบสุข เธอไม่ได้ตื่นขึ้นมากลางดึกเลย และเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกที ฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว

เธอตื่นขึ้นมาด้วยอาการสะลึมสะลือ พลันได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากนอกถ้ำพำนัก เป็นน้ำเสียงที่คุ้นหูมาก

เป็นเสียงของศิษย์พี่รองโจวอวิ๋นฉี และศิษย์พี่สี่เชวี่ยเยี่ยนเซิง ที่เธอเพิ่งจะได้พบเมื่อวานนี้นั่นเอง

ศิษย์พี่ทั้งสองมาที่ถ้ำพำนักของฟางอวี่เฉิงตั้งแต่เช้าตรู่ คาดว่าน่าจะมาตามหาเธอ

ฉีเสี่ยวหว่านหาวหวอดขณะลุกจากเตียงหิน แหวกเถาวัลย์สีเขียว และเดินออกมานอกถ้ำพำนัก และก็เป็นอย่างที่คิด เธอเห็นเชวี่ยเยี่ยนเซิงกับโจวอวิ๋นฉีกำลังยืนรออยู่ข้างนอกจริงๆ

เมื่อเห็นฉีเสี่ยวหว่านเดินออกมา ดวงตาของเชวี่ยเยี่ยนเซิงก็เป็นประกาย เขาร้องทักทายเธอด้วยความดีใจ "ศิษย์น้อง!"

ยังไม่ทันสิ้นเสียง เขาก็วิ่งปรี่เข้ามาด้วยความตื่นเต้น อุ้มฉีเสี่ยวหว่านขึ้นมา แล้วจับเธอหมุนไปรอบๆ หลายรอบ

ไม่ได้เจอกันแค่คืนเดียว ศิษย์พี่สี่ดูจะบ้าคลั่งหนักกว่าเมื่อวานเสียอีก

"หยุดๆๆ!" โจวอวิ๋นฉีรีบคว้าแขนของเชวี่ยเยี่ยนเซิงเพื่อห้ามปราม "เจ้าสี่ นี่เจ้าบ้าไปแล้วหรือไง! รีบวางศิษย์น้องลงเดี๋ยวนี้ อย่าทำให้นางตกใจสิ!"

ฉีเสี่ยวหว่านรู้สึกเวียนหัวไปหมด โชคดีที่มีศิษย์พี่รองอยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นชีวิตน้อยๆ ของเธอคงได้มาจบสิ้นด้วยน้ำมือของเชวี่ยเยี่ยนเซิงในวันนี้เป็นแน่

เชวี่ยเยี่ยนเซิงกับโจวอวิ๋นฉีชินกับการทะเลาะเบาะแว้งกันอยู่แล้ว เขาจึงไม่ได้รู้สึกรำคาญที่ถูกขัดจังหวะความตื่นเต้น แต่เขากลับอุ้มฉีเสี่ยวหว่านไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือไม่ว่าโจวอวิ๋นฉีจะถลึงตาใส่เขาแค่ไหนก็ตาม

เชวี่ยเยี่ยนเซิงหยิกแก้มฉีเสี่ยวหว่านเบาๆ พลางฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ "ศิษย์น้อง เจ้าเห็นไหมว่าวันนี้ศิษย์พี่สี่มีอะไรต่างไปจากเมื่อวานบ้าง?"

มีอะไรต่างไปงั้นเหรอ?

ฉีเสี่ยวหว่านมองดูอย่างพิจารณา ดูเหมือนจะไม่มีอะไรต่างไปเลยนะ ถ้าจะให้พูด ก็คงดูมีพลังงานล้นเหลือกว่าเมื่อวานล่ะมั้ง

"ศิษย์น้องยังไม่ได้เริ่มบำเพ็ญเพียรเลย นางจะไปเห็นอะไรได้ล่ะ?" โจวอวิ๋นฉีทนดูท่าทีโอ้อวดของเชวี่ยเยี่ยนเซิงไม่ได้ จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ "ก็แค่ทะลวงระดับการบำเพ็ญเพียร กระโดดรวดเดียว 3 ขั้นจากระดับหยวนอิงขั้น 2 ไปเป็นขั้น 4 ไม่ใช่หรือไง? ทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะความดีความชอบของศิษย์น้องทั้งนั้นแหละ!"

ฉีเสี่ยวหว่านแกล้งทำเป็นประหลาดใจ "ศิษย์พี่ทะลวงระดับแล้วเหรอคะ?"

"ฮี่ๆ ศิษย์น้องของเราเป็นดาวนำโชคตัวน้อยชัดๆ!" เชวี่ยเยี่ยนเซิงกำลังมีความสุข ท่าทางเหมือนสุนัขตัวโตที่กำลังเริงร่า

โจวอวิ๋นฉีเตะก้นเขาไปหนึ่งที "พอได้แล้ว ท่านอาจารย์ยังรอพวกเราอยู่ที่ลานสำนักนะ"

ถึงตอนนั้นฉีเสี่ยวหว่านถึงได้มีโอกาสเอ่ยถามพวกเขา "ศิษย์พี่รอง ศิษย์พี่สี่ แล้วศิษย์พี่ห้าหายไปไหนแล้วล่ะคะ?"

เธอออกมาจากถ้ำพำนักพักใหญ่แล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของฟางอวี่เฉิงเลย

ศิษย์พี่ทั้งสองแย่งกันตอบ แต่โจวอวิ๋นฉีตอบได้เร็วกว่า "วันนี้ท่านอาจารย์จะจัดพิธีรับศิษย์ เจ้าห้าเลยไปหาท่านอาจารย์ตั้งแต่เช้าแล้วก็อยู่ช่วยงานที่นั่นเลย"

หนีไปตั้งแต่เช้าตรู่ขนาดนี้ ศิษย์พี่ห้าคนนี้ไม่ชอบหน้าเธอมากขนาดไหนกันเนี่ย?

ระหว่างทางลงจากเขา เชวี่ยเยี่ยนเซิงก็ถามฉีเสี่ยวหว่าน "ศิษย์น้อง เจ้าเลือกถ้ำพำนักได้หรือยัง?"

ฉีเสี่ยวหว่านส่ายหน้า "ยังเลยค่ะ"

เธอบอกเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้พวกเขาฟังตามความเป็นจริง โดยข้ามขั้นตอนการต่อสู้กับงูหลามวารีไป

หลังจากได้ยินเช่นนั้น เชวี่ยเยี่ยนเซิงก็เกาหลังคออย่างเก้อเขิน และโดนโจวอวิ๋นฉีดุไปหนึ่งยก

โจวอวิ๋นฉีฉวยโอกาสนั้นแย่งตัวฉีเสี่ยวหว่านมาจากอ้อมแขนของเชวี่ยเยี่ยนเซิง พลางเสี้ยมสอนภายใต้หน้ากากของการปลอบโยน "ไม่ต้องกลัวนะศิษย์น้อง ศิษย์พี่สี่พึ่งพาไม่ได้เลย พวกเราจะไม่เล่นกับเขาแล้ว เจ้ายังมีศิษย์พี่รองอยู่นะ และศิษย์พี่รองจะปกป้องเจ้าเอง!"

พูดจบ เขาก็หยิบยันต์ย่นระยะทางออกมา สับเท้าโกยแน่บวิ่งหนีหายวับไปกับตา ทิ้งเชวี่ยเยี่ยนเซิงไว้เบื้องหลังไกลลิบ

"!" เชวี่ยเยี่ยนเซิงชะงักงันไปครู่หนึ่งกว่าจะตั้งสติได้ ร่างของโจวอวิ๋นฉีที่อุ้มฉีเสี่ยวหว่านอยู่ได้กลายเป็นจุดเล็กๆ และกำลังจะลับสายตาไปที่ปลายทางเดินบนเขาแล้ว เขาโกรธจัดขึ้นมาทันทีและตะโกนลั่นด้วยความโมโห "โจวอวิ๋นฉี หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"

โจวอวิ๋นฉีไม่เพียงแต่ไม่หยุด แต่ยังสับเท้าวิ่งเร็วยิ่งกว่าเดิม เสียงหัวเราะอย่างผู้ชนะของเขาลอยแว่วมาจากที่ไกลๆ

ฉีเสี่ยวหว่าน: "..."

บรรดาศิษย์พี่ช่างทำตัวเป็นเด็กๆ จริงๆ

เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงยอดเขาหลักแล้ว ฉีเสี่ยวหว่านก็โอบแขนรอบคอโจวอวิ๋นฉีแล้วถามว่า "ศิษย์พี่รอง อาการบาดเจ็บของศิษย์พี่สามดีขึ้นบ้างไหมคะ?"

"ศิษย์น้องช่างใส่ใจจริงๆ!" โจวอวิ๋นฉีเพิ่งเอาชนะเชวี่ยเยี่ยนเซิงมาได้จึงกำลังอารมณ์ดี ขณะที่พูด เขาก็ทำท่าจะหอมแก้มยุ้ยๆ สีชมพูระเรื่อของฉีเสี่ยวหว่านฟอดใหญ่

สถานการณ์แบบนี้เป็นสิ่งที่ฉีเสี่ยวหว่านเจอบ่อยมาตั้งแต่เด็ก เธอยกมือขึ้นมาบังตามสัญชาตญาณ ริมฝีปากของโจวอวิ๋นฉีจึงสัมผัสได้แค่ฝ่ามือของเธอเท่านั้น

โจวอวิ๋นฉีทำไม่สำเร็จ แต่เขากลับรู้สึกขบขันกับปฏิกิริยาของฉีเสี่ยวหว่านและหัวเราะเสียงดัง "หลบไวนะเนี่ย!"

ด้วยกลัวว่าจะทำให้ศิษย์น้องตกใจกับความกระตือรือร้นที่มากเกินไป โจวอวิ๋นฉีจึงยอมปล่อยเธอไป และตอบคำถามก่อนหน้านี้อย่างเบิกบาน "ไม่ต้องห่วงหรอก อาการบาดเจ็บของเจ้าสามไม่เป็นอะไรแล้ว ผลอายุวัฒนะไม่เพียงแต่ขจัดพิษงูออกจากร่างกายของเขาเท่านั้น แต่ยังช่วยรักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังที่สะสมมานานด้วย เดี๋ยวตอนที่ท่านอาจารย์รับเจ้าเป็นศิษย์ เขาก็จะมาร่วมงานด้วยเหมือนกัน"

ฉีเสี่ยวหว่านพยักหน้ารับ สีหน้าจริงจัง "ศิษย์พี่สามไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วค่ะ"

เด็กหญิงตัวน้อยแก้มยุ้ยสีชมพูที่พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ช่างดูน่ารักน่าชังเหลือเกิน โจวอวิ๋นฉีอดใจไม่ไหวอยากจะขโมยหอมแก้มอีกสักรอบ แต่คราวนี้ฉีเสี่ยวหว่านใช้มือดันหัวเขาออกไปด้านข้าง

จังหวะที่เขาหันหน้าหลบ เขาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังยืนอยู่บนบันไดหินที่ทอดยาวหน้าภูเขา

ฟู่เทียนชิงยืนกอดอกถือกระบี่ ตัวใบดาบถูกดึงออกจากฝักมาเล็กน้อย เขาช้อนตามองโจวอวิ๋นฉีพร้อมกับรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "ศิษย์น้องโจว ก็พักใหญ่แล้วนะที่พวกเราไม่ได้ประลองกัน ไม่มีเวลาไหนเหมาะไปกว่าตอนนี้อีกแล้ว ทำไมไม่ให้ศิษย์พี่คนนี้ดูหน่อยล่ะว่าช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาเจ้าพัฒนาฝีมือไปถึงไหนแล้ว?"

เปลือกตาของโจวอวิ๋นฉีกระตุกยิกราวกับเห็นผี เขารีบวางตัวฉีเสี่ยวหว่านลงบนพื้น "ศิษย์พี่ใหญ่ พิธีรับศิษย์ของท่านอาจารย์ใกล้จะเริ่มแล้ว และที่ลานสำนักก็กำลังขาดคน ข้าต้องรีบไปช่วยงาน เอาไว้ประลองกันวันหลังเถอะนะ ฝากดูแลศิษย์น้องด้วยล่ะศิษย์พี่"

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ร่างของเขาก็หายวับไปเสียแล้ว

เหอะ ขี้ขลาด

ฉีเสี่ยวหว่านกลอกตาบนอยู่ในใจ

เมื่อไม่มีใครอื่นอยู่บนทางเดินบนเขา และต้องเผชิญหน้ากับฉีเสี่ยวหว่านตามลำพัง กลิ่นอายกดดันของฟู่เทียนชิงก็อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เขากลายเป็นคนพูดติดอ่าง และกว่าจะเค้นคำพูดออกมาได้ก็กินเวลาไปพักใหญ่ "ศะ... ศิษย์น้อง... ไม่ต้องกลัวนะ ศิษย์พี่ไม่ใช่คนเลวหรอก"