บทที่ 6 ศิษย์พี่พอใจมาก

"ไอ้เวรเอ๊ย!"

นี่มันเวลาไหนแล้วยังจะมาถามว่ายืนยันหรือไม่ยืนยันอีก?

บิดาจะโดนระเบิดกลายเป็นเถ้าถ่านอยู่แล้ว ยังจะมาเล่นตามขั้นตอนอยู่อีกเรอะ!

โจวเสวียนกู่ร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะคิด เขาคำรามลั่นในหัวด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี

"จุดแต้ม! เดี๋ยวนี้! ทันที!"

[ติ๊ง! รับคำสั่ง หักแต้มแปลงสมบัติ 10 แต้ม]

[กำลังทำการจุดแต้มโอสถเพลิงชาดด้อยคุณภาพ...]

ทันทีที่สิ้นความคิด แต้มแปลงสมบัติที่เหลืออยู่ 150 แต้มของโจวเสวียนก็กลายเป็น 140 แต้มในพริบตา

และเจ้าโอสถเสียที่เท้าของเขาซึ่งพองตัวจนถึงขีดสุดราวกับจะระเบิดทำลายล้างโลกในวินาทีถัดไป... ก็หยุดกึก!

เสียงหวีดแหลมแสบแก้วหูพลันเงียบสงัดลง

รอยร้าวสีแดงฉานบนพื้นผิวโอสถที่กำลังจะปริแตกออก ถูกลูบไล้ให้เรียบเนียนด้วยมือที่มองไม่เห็น มันหดตัวและสมานกันอย่างรวดเร็ว

พลังวิญญาณธาตุอัคคีที่เคยพุ่งพล่านออกมาจนอากาศบิดเบี้ยว เริ่มไหลย้อนกลับเข้าไปข้างในตัวโอสถดั่งน้ำลด

ผ่านไปเพียงช่วงเวลาไม่ถึงหนึ่งอึดใจ...

เจ้าลูกระเบิดที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อลูกนั้น ก็กลับมานอนนิ่งสงบอยู่บนพื้น ผิวสัมผัสดูเนียนละเอียดดุจหยก แสงสีแดงคล้ำถูกเก็บซ่อนไว้ภายใน สัมผัสไม่ได้ถึงกลิ่นอายอันบ้าคลั่งแม้แต่น้อย

วิกฤตคลี่คลายแล้ว

โจวเสวียนทรุดตัวลงอย่างหมดแรง ถึงได้พบว่าแผ่นหลังของเขาเปียกโชกไปด้วยเหงื่อกาฬ

เขาหอบหายใจอย่างหนักหน่วง หัวใจยังคงเต้นรัวราวกับกลองรบอยู่ในอก

วินาทีเมื่อครู่ เขาคิดว่าตัวเองต้องจบเห่ลงที่นี่จริงๆ เสียแล้ว

เนิ่นนานกว่าเขาจะดึงสติกลับมาได้ สายตาจ้องเขม็งไปที่โอสถเม็ดที่เพิ่งถูกจุดแต้มไป

เขาค่อยๆ คุกเข่าลง ใช้ผ้าไหมคีบมันขึ้นมา

สัมผัสที่ได้ไม่ใช่ความร้อนลวกเหมือนก่อนหน้านี้ แต่กลับมีความเย็นจางๆ แฝงอยู่

[ติ๊ง! จุดแต้มสำเร็จ!]

[ยินดีด้วยโฮสต์ได้รับอุปกรณ์วิญญาณประเภทใช้ครั้งเดียว — ไข่มุกเพลิง (เทียม)]

[คำอธิบายไอเทม: สร้างจากการจุดแต้มโอสถเพลิงชาดด้อยคุณภาพที่ไม่เสถียร ภายในบรรจุพลังวิญญาณธาตุอัคคีอันบ้าคลั่ง เพียงแค่ชักนำลมปราณเข้าไปเล็กน้อยเพื่อเป็นชนวน ก็สามารถจุดระเบิดได้ พลังทำลายล้างเทียบเท่ากับการโจมตีเต็มกำลังของผู้บำเพ็ญเพียรระดับหลอมกายาขั้นเก้า]

[หมายเหตุ: ก่อนขว้างออกไป โปรดตรวจสอบให้แน่ใจว่าตัวท่านอยู่ในระยะที่ปลอดภัย]

โจวเสวียนมองคำอธิบายบนแผงระบบ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจเริ่มติดขัดอีกครั้ง

ไอ้สิ่งนี้...

แม่งเอ๊ย นี่มันก็คือลูกระเบิดมือในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนชัดๆ!

พลังทำลายล้างเท่ากับการโจมตีเต็มกำลังของหลอมกายาขั้นเก้า!

ตอนนี้เขาเพิ่งจะอยู่ระดับหลอมกายาขั้นสามเองนะ!

หากใช้สิ่งนี้ได้ถูกจังหวะ มันก็คือสุดยอดอาวุธสังหารที่ใช้จัดการศัตรูที่ระดับสูงกว่าได้เลย!

โจวเสวียนมองกวาดไปทั่วห้องโอสถที่เละเทะจากการระเบิด ในใจพลันบังเกิดระลอกคลื่นแห่งความตื่นตะลึง

ห้องโอสถนี้เป็นของศิษย์สายใน ผนังและพื้นล้วนสลักอักขระค่ายกลป้องกันพื้นฐานไว้ แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังถูกระเบิดจนมีสภาพแบบนี้

จินตนาการได้เลยว่า พลังของไข่มุกเพลิงลูกนี้จะน่าสะพรึงกลัวเพียงใด!

กำไรแล้ว!

กำไรมหาศาล!

10 แต้มแปลงสมบัตินี้ช่างคุ้มค่าเหลือเกิน!

ด้วยสิ่งนี้ ในที่สุดเขาก็มีไพ่ตายไว้สำหรับป้องกันตัวเสียที!

ความยินดีอย่างบ้าคลั่งเอ่อล้นอยู่ในใจของโจวเสวียน เขาเก็บรักษาไข่มุกเพลิงลูกนี้ไว้อย่างมิดชิดแนบกาย นี่คือยันต์คุ้มครองชีวิตของเขา

เขาข่มความตื่นเต้นลง แล้วเริ่มค้นหาในซากปรักหักพังของห้องโอสถต่อ

ของที่ผลิตโดยเซียนนักระเบิด ต้องเป็น "ของดี" แน่นอน!

เขาทยอยย้ายเศษเตาปรุงยาออกทีละชิ้น และคุ้ยหาในกองขี้เถ้าตามมุมห้องอย่างละเอียด

ไม่นานนัก เขาก็พบโอสถเพลิงชาดที่เสียแล้วอีก 5 เม็ด ซึ่งมีสภาพใกล้เคียงกัน

โจวเสวียนลองตรวจสอบทีละเม็ดด้วยความตื่นเต้น

"ระบบ อันนี้จุดแต้มได้ไหม?"

[ติ๊ง! โครงสร้างพลังงานของสิ่งนี้ค่อนข้างเสถียร ไม่คุ้มค่าที่จะจุดแต้ม]

"งั้นอันนี้ล่ะ?"

[ติ๊ง! แกนพลังงานของสิ่งนี้เสียหายแล้ว ไม่คุ้มค่าที่จะจุดแต้ม]

...

เขาลองทดสอบรวดเดียว 4 เม็ด แต่คำตอบที่ได้รับมีเพียงเสียงเย็นชาที่ปฏิเสธของระบบ

โจวเสวียนยังไม่ยอมแพ้ หยิบเม็ดสุดท้ายขึ้นมา

[ติ๊ง! สิ่งนี้ไม่คุ้มค่าที่จะจุดแต้ม]

"เฮ้อ"

โจวเสวียนถอนหายใจยาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย

ดูเหมือนว่าโอกาสที่จะเปลี่ยนขยะเป็นสมบัติ เปลี่ยนโอสถเป็นอาวุธแบบนี้ จะไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นได้ง่ายๆ ตามใจนึก

แต่เขาก็ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว

ถึงแม้จะเปลี่ยนเป็นระเบิดมือไม่ได้ทังหมด แต่ไอ้พวกนี้มันก็คือแต้มแปลงสมบัติเน้นๆ!

เขามองโอสถเสีย 5 เม็ดที่เหลือในมือ ใจเริ่มกลับมาพองโตอีกครั้ง

เขาควรจะเตือนศิษย์พี่หญิงจางหลิงหน่อยไหม ว่าความจริงแล้วนางน่าจะมีพรสวรรค์ด้านการหลอมอาวุธมากกว่าการปรุงยาเยอะเลย?

ความคิดนี้แวบเข้ามาเพียงวินาทีเดียว เขาก็รีบเขี่ยมันทิ้งไปทันที

ช่างเถอะๆ เขายังไม่อยากตาย

หากแม่นางเซียนนักระเบิดคนนี้รู้ว่าเขาเอาผลงานที่กลั่นจากหยาดเหงื่อแรงกายของนางไปใช้เป็นลูกระเบิด มีหวังนางคงระเบิดเขาให้เละคาที่ตรงนี้แน่

ปล่อยให้นางมุ่งมั่นบนเส้นทางแห่งการปรุงยาต่อไปเถอะ

"ระบบ ดูดซับโอสถเสียที่เหลือรวมถึงกากยาพวกนี้ อันไหนดูดได้ดูดให้หมด!"

[ติ๊ง! รับคำสั่ง เริ่มการดูดซับ]

[ติ๊ง! ดูดซับโอสถเพลิงชาดด้อยคุณภาพ แต้มแปลงสมบัติ +30!]

...

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังต่อเนื่องประดุจเสียงดนตรีสวรรค์ที่ไพเราะที่สุดในหูของโจวเสวียน

เขารู้สึกเหมือนหนูที่ตกลงไปในถังข้าวสาร มีความสุขจนแทบจะวูบหลับไปเลยทีเดียว

หลังจากที่หาของที่มีพลังวิญญาณในห้องโอสถไม่เจออีกแล้ว โจวเสวียนก็เปิดแผงระบบดูด้วยความพึงพอใจ

[แต้มแปลงสมบัติ: 335]

สามร้อยสามสิบห้าแต้ม!

เก็บเกี่ยวได้มหาศาล!

การมาที่ยอดเขาโอสถครั้งนี้ ช่างเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุด!

โจวเสวียนสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความตื่นเต้น สิ่งที่เขาอยากทำที่สุดในตอนนี้ คือการอัปเกรดรากวิญญาณขยะของตัวเองเดี๋ยวนี้!

เขาพยายามสะกดความตื่นเต้น แล้วสั่งการระบบในใจ

"ระบบ! รีบแสดงแผนการอัปเกรดรากวิญญาณมาให้ข้าดู!"

หน้าจอแสงสีฟ้าครามปรากฏขึ้นอีกครั้ง

[รากวิญญาณปัจจุบันของโฮสต์: รากวิญญาณปัญจธาตุผสมปนเป]

[ระดับประเมิน: -5 (ขยะในหมู่ขยะ)]

[ขั้นต่อไป: รากวิญญาณขยะปัญจธาตุ]

[ระดับประเมิน: -4 (ยังคงเป็นขยะ แต่อย่างน้อยก็พอสัมผัสพลังวิญญาณได้บ้าง)]

[แต้มแปลงสมบัติที่ต้องการในการเลื่อนระดับ: 100 แต้ม]

[โฮสต์ยืนยันจะเลื่อนระดับเป็นขั้นถัดไปหรือไม่?]

"ตกลง"

[รากวิญญาณปัจจุบันของโฮสต์: รากวิญญาณขยะปัญจธาตุ]

[ระดับประเมิน: -4]

[ขั้นต่อไป: รากวิญญาณขยะสี่ธาตุ]

[ระดับประเมิน: -3 (ยังคงเป็นขยะอยู่ดี)]

[แต้มแปลงสมบัติที่ต้องการในการเลื่อนระดับ: 1,000 แต้ม]

"เท่าไหร่นะ?!"

ความดีใจบนใบหน้าของโจวเสวียนแข็งค้างไปในทันที

เขาจ้องตัวเลข "1,000" เขม็ง พลางขยี้ตาเพราะนึกว่าตัวเองมองผิด

ไม่ผิดแน่... หนึ่งพันแต้ม!

จากระดับ -4 ไปเป็น -3 ต้องใช้ถึงหนึ่งพันแต้มเชียวรึ!

ก่อนหน้านี้แค่หนึ่งร้อยแต้มเองไม่ใช่เหรอ?

หรือว่าไอ้สิ่งนี้ ทุกครั้งที่อัปเกรด ราคาจะต้องเพิ่มศูนย์ข้างหลังอีกตัวหนึ่งตลอด?

ถ้างั้นครั้งหน้า ก็ต้องหนึ่งหมื่นแต้มงั้นรึ?

ครั้งต่อไปอีก ก็หนึ่งแสนแต้ม?

หนึ่งล้านแต้ม?

ใบหน้าของโจวเสวียนหดหู่ลงทันที เขารู้สึกเซ็งเป็ดไปหมด

เมื่อครู่ยังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเศรษฐีใหม่ แป๊บเดียวก็กลับมาเป็นไอ้กระจอกอีกแล้ว

ทางเดินสู่สวรรค์สายนี้นี่มันแม่งโคตรเปลืองเงินเลย!

แต่อย่างไรก็ตาม โจวเสวียนก็กลับมาฮึดสู้อีกครั้ง

หนึ่งพันก็หนึ่งพันสิ!

ตราบใดที่มีแม่นางน้อยประทานทรัพย์อย่างจางหลิงอยู่ หนึ่งพันแต้มก็แค่มาหาไม่กี่รอบเท่านั้นเอง!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เริ่มลงมือทำงานทันที

แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงไอ้กระจอกระดับหลอมกายาขั้นสาม แต่เคล็ดวิชาทำความสะอาดพื้นฐานเขาก็ยังพอมีติดตัวอยู่บ้าง

นี่คือทักษะทำมาหากินที่สำคัญที่สุดของศิษย์รับใช้

เขาสะบัดมือเรียกสายลมพัดพากองฝุ่นบนพื้น เรียกสายน้ำมาชำระล้างคราบสกปรกบนผนัง

เพียงไม่นาน ห้องโอสถที่เคยมีสภาพเหมือนโดนปืนใหญ่ถล่ม ก็กลับมาสะอาดสะอ้านดูใหม่เอี่ยมอีกครั้ง

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จ โจวเสวียนก็ผลักประตูเดินออกมา

ที่หน้าห้องโอสถ จางหลิงกำลังเตะก้อนหินที่เท้าแก้เซ็งด้วยความเบื่อหน่าย เมื่อเห็นโจวเสวียนเดินออกมา นางก็เลิกคิ้วขึ้นทันที

"ทำไมออกมาเร็วนัก? ทำความสะอาดเสร็จแล้วรึ?"

นางมองโจวเสวียนอย่างไม่ไว้ใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

"คนที่ผ่านๆ มา ไม่ว่าใครก็ต้องมัวอืดอาดอยู่ในนั้นตั้งครึ่งค่อนวัน แถมครั้งนี้ทำไมข้าไม่ได้ยินเสียงระเบิดในห้องอีกรอบล่ะ?"

โจวเสวียนฟังแล้วมุมปากกระตุกยิกๆ

ยัยคนนี้ อยากให้ข้าโดนระเบิดตายคาห้องจริงๆ สินะ?

เขาด่าทอในใจแต่ภายนอกกลับทำท่าทางนอบน้อม ค้อมกายคารวะ

"เรียนศิษย์พี่หญิง ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วขอรับ"

"จริงรึ?"

จางหลิงยังคงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย นางพุ่งร่างเข้าไปในห้องโอสถทันที

เมื่อเห็นว่าข้างในนั้นสะอาดหมดจดจนไม่มีแม้แต่ฝุ่นสักนิดเดียว นางก็ถึงกับอึ้งไป

นางตรวจสอบทุกซอกทุกมุมอย่างละเอียด เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่น ถึงได้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

นางเดินออกมาจากห้องโอสถ แล้วมองสำรวจโจวเสวียนใหม่อีกครั้ง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรำคาญเริ่มมีความชื่นชมปรากฏขึ้นมาบ้างแล้ว

"ไม่เลว ทำงานคล่องแคล่วดีนี่"

"เจ้าชื่ออะไร?"

"เรียนศิษย์พี่หญิง ผู้น้อยชื่อโจวเสวียนขอรับ"

"โจวเสวียน"

จางหลิงพยักหน้าเหมือนจะจดจำชื่อนี้ไว้ จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "ต่อไปถ้าข้าปรุงยา เศษโอสถทั้งหมดข้าจะให้เจ้าเป็นคนจัดการ!"

นางหยิบขวดกระเบื้องเล็กๆ ออกมาจากถุงมิติแล้วโยนให้โจวเสวียน

"นี่คือรางวัลของเจ้า โอสถรวบรวมปราณ 3 เม็ด ต่อไปในทุกๆ เดือน ถ้าเจ้าทำงานได้ดี ข้าจะมีรางวัลให้ตลอด!"

โจวเสวียนรับขวดกระเบื้องมา ในใจรู้สึกพูดยาก

ถ้าข้าไม่มีระบบสูบแต้มล่ะก็ อย่าว่าแต่จะมารับรางวัลทุกเดือนเลย เกรงว่าวันนี้ข้าคงถูกหามออกจากห้องโอสถในสภาพไร้วิญญาณไปแล้ว

แต่สำหรับเขาในตอนนี้ นี่คือเรื่องดีที่ฟ้าประทานมาให้ชัดๆ!

แหล่งปั๊มแต้มแปลงสมบัติที่มั่นคง มีประสิทธิภาพ แถมยังถูกกฎหมายด้วย!

ใบหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหล น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น

"ขอบพระคุณศิษย์พี่หญิงยิ่งนัก!"

"ผู้น้อยจะตั้งใจทำงานอย่างสุดความสามารถ เพื่อแบ่งเบาภาระของท่านศิษย์พี่หญิงขอรับ!"

"พอแล้วๆ"

จางหลิงโบกมืออย่างรำคาญ

"ไปได้แล้ว อย่ามาขัดขวางข้าวิจัยโอสถเตาต่อไป!"

"ขอรับ ผู้น้อยขอตัวลา!"

โจวเสวียนรู้สึกเหมือนได้รับนิรโทษกรรม รีบค้อมตัวถอยออกมาทันที

เขาเดินลงเขาด้วยความกระปรี้กระเปร่า อารมณ์ดีจนแทบจะเหาะได้

ด้วย "ตั๋วอาหารระยาว" อย่างจางหลิง อย่าว่าแต่หนึ่งพันแต้มเลย ต่อให้หนึ่งหมื่นแต้มก็อยู่แค่เอื้อม!

ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะก้าวพ้นขอบเขตของยอดเขาโอสถนั้นเอง...

ฝีเท้าของโจวเสวียนก็หยุดชะงักลงทันที

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงความรู้สึกเหมือนถูกลอบมองจากที่ลับ ราวกับมีเข็มมาทิ่มแทงที่แผ่นหลัง

เขาทำเป็นนิ่งเฉยแต่ลอบกวาดสายตาผ่านหางตาไปทางด้านหลัง

เห็นเพียงที่หลังต้นไม้ใหญ่บนทางเดินเขาที่ห่างไกลออกไป มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจดจ้องมาที่เขาไม่วางตา

สายตาคู่นั้น เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและการมุ่งร้ายอย่างปิดไม่มิด!

นี่มันเรื่องอะไรกัน?

(จบบท)