บทที่ 10 - มันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดระดับเตาสอง

บทที่ 10 - มันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดระดับเตาสอง

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

หวังเจี้ยนเย่เดินไปหาเฉาเสี่ยวตง

ตอนนี้เฉาเสี่ยวตงกำลังง่วนอยู่กับการซ้อมทำอาหาร หวังเจี้ยนเย่จึงไม่บุ่มบ่ามเข้าไปกวน แต่ยืนรอเงียบๆ อยู่ด้านข้างครู่หนึ่ง

รอจนเฉาเสี่ยวตงจัดการงานในมือเสร็จ หวังเจี้ยนเย่ก็เดินเข้าไปหา "พี่เฉา กับข้าวมื้อเที่ยงกับมื้อเย็นของครัวหลังร้าน ผมขออนุญาตอาจารย์มาเป็นลูกมือช่วยพี่แล้วนะ พี่มีอะไรจะสั่งก็บอกมาได้เลย"

เฉาเสี่ยวตงคิดอยู่ครู่หนึ่ง "นายทำอาหารจานไหนเก่งเป็นพิเศษบ้างล่ะ"

"มันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ด เต้าหู้แห้งผัดกุยช่าย มะเขือยาวผัดซอส เซี่ยงจี๊ผัดไฟลุก แล้วก็แตงกวาหั่นเกลียวครับ อาหารพวกนี้ผมฝึกมาค่อนข้างนาน รู้สึกว่าตัวเองน่าจะทำออกมาได้ดีทีเดียว"

"ถ้าอย่างนั้นนายก็รับผิดชอบทำมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดก็แล้วกัน ส่วนเมนูอื่นมีคนอื่นรับไปทำหมดแล้ว ถึงเวลาก็อย่าลืมทำสักสิบสองจานด้วยล่ะ คนในครัวเรามันเยอะ ขืนทำน้อยเดี๋ยวจะไม่พอกินเอา"

เฉาเสี่ยวตงมอบหมายงานเสร็จ ก็หันกลับไปวุ่นวายกับงานในมือของตัวเองต่ออย่างตั้งอกตั้งใจเช่นเคย

พอหวังเจี้ยนเย่เดินกลับมา เจ้าทึ่มจู้ก็ปรี่เข้ามาหาด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พี่หวัง ได้ยินว่าพี่อยากจะเป็นคนทำมื้อเที่ยงให้คนในครัวกินเหรอ"

"ใช่แล้วล่ะ เป็นเด็กฝึกงานก็ต้องหาโอกาสซ้อมให้เยอะๆ สิ อีกอย่างฉันก็ใกล้จะสอบอยู่รอมร่อแล้วด้วย เลยอยากจะลองทำอาหารออกมาให้ทุกคนช่วยวิจารณ์ดู จะได้รู้ตัวว่าฝีมืออยู่ระดับไหน"

เจ้าทึ่มจู้ขยับเข้าไปใกล้แล้วกระซิบ "พี่หวัง งั้นคราวนี้พี่ต้องตั้งใจทำให้ดีๆ เลยนะ เมื่อกี้ผมแอบได้ยินมีคนหัวเราะเยาะพี่ตั้งหลายคนแน่ะ"

"พวกนั้นพูดว่ายังไงบ้างล่ะ"

"พวกนั้นพูดว่า ฝีมือแค่นี้ทำไมพี่ถึงกล้ารับงานนี้ แล้วก็บอกว่ามันฝรั่งเส้นที่พี่ผัดต้องไม่อร่อยแหงๆ แถมยังบอกอีกนะว่าถึงเวลาจะไม่ยอมกินของที่พี่ทำเด็ดขาด"

เจ้าทึ่มจู้เอาเรื่องที่ตัวเองได้ยินมาฟ้องหวังเจี้ยนเย่ด้วยความเจ็บแค้นแทน

เขากับหวังเจี้ยนเย่โตมาในลานสี่ประสานเดียวกัน รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กอ้อนออก

เพราะงั้นพอได้ยินมีคนมาพูดจาถากถางหวังเจี้ยนเย่แบบนี้ เขาถึงได้รู้สึกไม่พอใจเอามากๆ

"ไม่เป็นไรหรอก ปล่อยพวกนั้นพูดไปเถอะ อาชีพพ่อครัวอย่างพวกเราต้องใช้อาหารเป็นตัวพิสูจน์ อาหารรสเลิศเพียงหนึ่งจาน มีค่ามากกว่าคำพูดนับพันคำเสียอีก"

หวังเจี้ยนเย่ตอบกลับด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

ตอนนี้ในมือเขามีค่าประสบการณ์อยู่สิบสามแต้ม และฝีมือการทำมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดของเขาก็ถึงระดับเตาสามแล้ว ขาดค่าประสบการณ์อีกแค่สิบห้าแต้มก็เพียงพอที่จะเลื่อนขึ้นไปเป็นระดับเตาสองที่สูงขึ้นไปอีกขั้นได้แล้ว

ขอแค่เขาลองทำอาหารมั่วๆ อีกสักจาน ก็จะสามารถสะสมค่าประสบการณ์ให้ครบสิบห้าแต้มได้อย่างง่ายดาย แล้วก็จะอัปเกรดมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดให้เป็นระดับเตาสองได้ทันที

มันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดระดับเตาสองน่ะ ตอนนี้ต่อให้เป็นพ่อครัวเตาสามหลายๆ คนที่ได้ขึ้นเตาไปแล้วก็ยังทำไม่ได้เลย นับประสาอะไรกับเด็กฝึกงาน

พรสวรรค์ของเฉาเสี่ยวตงอาจจะสูงลิ่ว แต่เขาก็ไม่มีทางทำมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดระดับเตาสองออกมาได้อย่างแน่นอน อย่างเก่งก็คงทำได้แค่ระดับเตาสามเท่านั้นแหละ

ดังนั้นถ้าเด็กฝึกงานอย่างหวังเจี้ยนเย่สามารถทำมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดระดับเตาสองออกมาได้ล่ะก็ รับรองว่าจะต้องตอกหน้าพวกที่เคยดูถูกเขาจนหงายเงิบ และทำให้ทุกคนต้องหันมามองเขาใหม่ด้วยความทึ่งแน่นอน

ตอนนี้เจ้าทึ่มจู้ยังคงโมโหแทนหวังเจี้ยนเย่อยู่ โดยที่ไม่รู้เลยว่าในใจของหวังเจี้ยนเย่นั้นได้วางหมากเอาไว้หมดแล้ว และกำลังมั่นใจในตัวเองสุดๆ

"พี่หวัง แล้วตอนนี้ฝีมือผัดมันฝรั่งเส้นของพี่เป็นยังไงบ้างล่ะ พอจะไหวไหม"

เจ้าทึ่มจู้ยังจำมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดที่หวังเจี้ยนเย่เคยทำครั้งก่อนได้ดี มันไม่อร่อยเอาเสียเลย สู้เขาทำก็ยังไม่ได้

"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ฉันจะลองผัดมันฝรั่งเส้นเปรี้ยวเผ็ดให้ดูสักจาน นายจะมาลองชิมดูไหมล่ะ"

หวังเจี้ยนเย่เริ่มลงมือทำงาน เขาหยิบมันฝรั่งสองหัวออกมาจากตะกร้าผัก วางลงบนเขียงแล้วซอยเป็นเส้น

ด้วยฝีมือระดับเตาสามในตอนนี้ ทำให้มันฝรั่งเส้นที่เขาซอยออกมานั้นเรียวเล็กและมีขนาดเท่ากันอย่างสม่ำเสมอ

เจ้าทึ่มจู้เบิกตากว้าง "พี่หวัง พี่ซอยมันฝรั่งเส้นได้สวยขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย"

เขาจำได้ว่าเมื่อก่อนตอนที่หวังเจี้ยนเย่ซอยมันฝรั่งเส้น มันยังสั้นบ้างยาวบ้าง เล็กบ้างใหญ่บ้างอยู่เลย

ทำไมเวลาผ่านไปแค่ไม่นาน หวังเจี้ยนเย่ถึงได้ก้าวหน้าไวขนาดนี้

หวังเจี้ยนเย่ไม่ตอบคำถาม เอาแต่ตั้งอกตั้งใจซอยมันฝรั่งทั้งสองหัวจนเสร็จ

จากนั้นก็หั่นต้นหอม สับกระเทียม แล้วตั้งกระทะใส่น้ำมัน

หวังเจี้ยนเย่ทำมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดจานนี้ได้อย่างคล่องแคล่วชำนาญมาก ใช้เวลาเพียงไม่นานก็ทำเสร็จแล้วตักใส่จาน

[ติ๊ง ได้รับค่าประสบการณ์ +2]

"ลองชิมดูสิ"

หวังเจี้ยนเย่วางจานลงบนโต๊ะ แล้วหันไปพยักพเยิดกับเจ้าทึ่มจู้

เจ้าทึ่มจู้เตรียมตะเกียบรอไว้นานแล้ว พอได้ยินหวังเจี้ยนเย่พูดจบ เขาก็รีบคีบเข้าปากชิมอย่างอดใจไม่ไหวทันที

"อืม มันฝรั่งเส้นนี่รสชาติใช้ได้เลยนะพี่"

พอได้ชิม เจ้าทึ่มจู้ก็ตาเป็นประกาย แล้วคีบกินอีกคำ

"พี่หวัง ผมจำได้ว่าเมื่อก่อนพี่ทำมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดได้ธรรมดามากเลยนี่ ทำไมตอนนี้ถึงทำอร่อยขึ้นจมเลยล่ะ"

"ที่ฉันทำได้ดีขนาดนี้ ก็เพราะปกติฉันขยันซ้อมยังไงล่ะ พอฝึกไปนานๆ ฝีมือมันก็ต้องพัฒนาขึ้นเป็นธรรมดา"

หวังเจี้ยนเย่ตอบกลับด้วยท่าทีเรียบเฉย

จากนั้นก็ออกคำสั่งกับระบบในใจ "ระบบ อัปเกรดมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดให้เป็นระดับเตาสองที"

[ติ๊ง อัปเกรดมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ด (ระดับเตาสาม 16+) สำเร็จโดยใช้ค่าประสบการณ์ 15 แต้ม ขอแสดงความยินดี โฮสต์เชี่ยวชาญมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ด (ระดับเตาสอง 31+)]

เมื่อสิ้นเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัว หวังเจี้ยนเย่ก็บรรลุเคล็ดวิชาการทำมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดระดับเตาสองในทันที

ถ้าให้เขาลงมือผัดมันฝรั่งเส้นเมนูนี้อีกสักรอบล่ะก็ รับประกันได้เลยว่ารสชาติจะต้องยกระดับขึ้นไปอีกขั้น และอร่อยเหาะกว่าจานเมื่อกี้อย่างแน่นอน

หลังจากเจ้าทึ่มจู้สวาปามมันฝรั่งเส้นในจานจนเกลี้ยงภายในพริบตา เขาก็เอามือปาดปาก "พี่หวัง พี่นี่เจ๋งชะมัดเลย เมื่อก่อนยังทำได้ธรรมดาๆ อยู่เลย ผ่านไปแค่ไม่เท่าไหร่กลับทำได้อร่อยเหาะขนาดนี้ ผมว่าอร่อยกว่าที่เฉาเสี่ยวตงทำอีกนะเนี่ย"

"นายก็พูดเกินไป ศิษย์พี่เฉาเสี่ยวตงของนายเป็นถึงเด็กฝึกงานที่เก่งที่สุดในนี้นะ ฝีมือฉันตอนนี้เอาไปเทียบกับเขาไม่ได้หรอก ยังห่างชั้นกันอีกเยอะ"

มันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดจานที่หวังเจี้ยนเย่เพิ่งทำไปเมื่อกี้มันเป็นแค่ระดับเตาสาม อย่างเก่งฝีมือก็แค่สูสีกับเฉาเสี่ยวตงเท่านั้น จะไปเก่งกว่าได้ยังไงกันล่ะ

แต่ถ้าให้หวังเจี้ยนเย่ลงมือผัดมันฝรั่งเส้นอีกสักจานล่ะก็ นั่นจะเป็นฝีมือระดับเตาสอง ซึ่งต้องเหนือกว่าเฉาเสี่ยวตงอย่างไม่ต้องสงสัย

"พี่หวังไม่ต้องถ่อมตัวไปหรอก มันฝรั่งเส้นจานนี้พี่ทำได้เยี่ยมมากจริงๆ นะ เดี๋ยวตอนมื้อเที่ยงพี่ก็ต้องรับหน้าที่ผัดมันฝรั่งเส้นอยู่แล้วนี่ ถึงตอนนั้นพี่ก็ทำให้พวกเขาทึ่งไปเลย โดยเฉพาะพวกหลี่ซือนั่นน่ะ ผมอยากจะรู้นักว่าถึงเวลาแล้วพวกนั้นจะพูดยังไง จะยังกล้าหัวเราะเยาะพี่อยู่อีกไหม"

เจ้าทึ่มจู้แค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ พอจินตนาการถึงสีหน้าตื่นตะลึงของพวกหลี่ซือตอนที่ได้ลิ้มรสมันฝรั่งเส้นฝีมือหวังเจี้ยนเย่ในมื้อเที่ยง เขาก็รู้สึกสะใจขึ้นมาตงิดๆ

ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร กล้าดีมารังเกียจเดียดฉันพี่หวังของฉัน คราวนี้ล่ะพวกแกจะได้รู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของพี่หวังกันสักที

ระหว่างที่เจ้าทึ่มจู้กำลังคิดเพลินๆ หวังเจี้ยนเย่ก็เอามือตบไหล่เขาเบาๆ "อาจารย์ซุนเรียกนายไปนู่นแล้ว"

เจ้าทึ่มจู้ดึงสติกลับมา แล้วก็เห็นซุนฉวีผู้เป็นอาจารย์กำลังกวักมือเรียกเขาอยู่จริงๆ เรียกฉันไปเป็นลูกมืออีกแล้ว ทำไมถึงไม่เรียกเฉาเสี่ยวตงไปบ้างล่ะ ทีอย่างนี้ล่ะเรียกแต่ฉัน

ถึงในใจจะรู้สึกไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย แต่เจ้าทึ่มจู้ก็ยังคงเดินคอตกเข้าไปหาอย่างว่าง่าย

หลังจากเขาเดินจากไป หวังเจี้ยนเย่ก็อาศัยช่วงที่เฟิงเจ๋อหยวนยังไม่ค่อยมีลูกค้า และอาจารย์ยังไม่ได้เรียกไปเป็นลูกมือ ลงมือซ้อมทำอาหารต่อไป

"เมื่อกี้ฉันเพิ่งใช้วิชาเลื่อนขั้นมันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ดจากระดับเตาสามไปเป็นเตาสอง เล่นเอาค่าประสบการณ์ที่มีอยู่เกลี้ยงคลังไปเลย เพราะงั้นตอนนี้ฉันต้องรีบกอบโกยเวลาทำอาหารให้เยอะๆ จะได้สะสมค่าประสบการณ์กลับมา สู้โว้ย"

[จบแล้ว]