บทที่ 11: สาวงามแห่งเคนโด้ ปะทะ แชมป์วิชาดาบ

บทที่ 11: สาวงามแห่งเคนโด้ ปะทะ แชมป์วิชาดาบ

แม้ว่าสนามกีฬาจะเต็มไปด้วยเต็นท์รับสมัครสมาชิกชมรม แต่มันก็จำกัดอยู่แค่บนสนามกีฬาเท่านั้น

ส่วนสนามเฉพาะทางอื่นๆ ก็ยังคงถูกใช้งานตามปกติสำหรับการแสดงเปิดรับสมัครของชมรมต่างๆ

รวมไปถึงโรงยิมด้วย

กว่าเอริกะจะสงบสติอารมณ์ได้ ดึงสติกลับมา และเดินมาถึงพร้อมกับมาฮิโระ ที่โรงยิมเล็กแห่งที่สองก็กำลังมีการแสดงของชมรมเคนโด้พอดี

"โห~ เป็นถึงโรงเรียนมัธยมปลายสายเวทมนตร์แท้ๆ แต่กลับมีชมรมเคนโด้ด้วยแฮะ" เอริกะพูดเปรยเบาๆ

ตอนนี้พวกเขากำลังยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดินชั้นสองที่เป็นโซนที่นั่งชม เอนตัวพิงราวระเบียงมองดูการแสดงของชมรมเคนโด้อยู่ด้านล่าง

"นี่ เธอไม่ใช่เหรอที่เป็นคนลากฉันมาน่ะ รู้อยู่แล้วแท้ๆ แล้วจะมาแปลกใจอะไรเอาป่านนี้ฮะ"

"ตาบ้าเอ๊ย! ทำเป็นไม่ได้ยินหน่อยไม่ได้หรือไงฮะ?!"

เอริกะหน้าแดงก่ำเพราะคำพูดล้อเลียนของเขา กำปั้นเล็กๆ สีชมพูของเธอรัวทุบลงบนแขนเขาไม่ยั้ง

มันดูเหมือนการระบายอารมณ์มากกว่า แต่ก็ดูเหมือนกำลังอ้อนอยู่เหมือนกัน ซึ่งนั่นก็ทำให้มาฮิโระหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

ในสายตาของคนที่ไม่รู้เรื่อง พวกเขาอาจจะดูเหมือนคู่รักกันก็เป็นได้

"แต่จะว่าไป ถึงแม้จะเป็นแค่แมตช์กระชับมิตร แต่รุ่นพี่ชมรมเคนโด้คนนั้นก็เก่งเอาเรื่องเลยนะ"

"หมายถึง มิบุ ซายากะ น่ะเหรอ"

"อืม"

"นายเข้าใจเคนโด้ด้วยเหรอ"

"ไม่อ่ะ"

มาฮิโระตอบกลับอย่างเด็ดขาด เด็ดขาดซะจนเอริกะมองเขาด้วยความอึ้งจนพูดไม่ออก

"แล้วนายรู้ได้ไงว่าเธอเก่ง"

"ก็เพราะเมื่อสองวันก่อนฉันเพิ่งจะประลองกับเธอที่โรงฝึกเคนโด้มาไง ประลองเคนโด้ล้วนๆ เลยนะ"

"เอ๋? แล้วใครชนะล่ะ"

พอได้ยินเรื่องประลอง เอริกะก็หูผึ่งทันที เธอเอนตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาเตะจมูกมาฮิโระ

มันเป็นกลิ่นที่แตกต่างจากของรุ่นพี่มายูมิอย่างสิ้นเชิง

ถ้ารุ่นพี่มายูมิเป็นกลิ่นวานิลลาจางๆ เอริกะก็คงเป็นกลิ่นซิตรัสที่สดใส

เปรี้ยวอมหวาน หอมชื่นใจมาก

มาฮิโระค่อยๆ ดึงสติกลับมาและตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ:

"ก็ต้องเป็นฉันสิ เรื่องแค่นี้ยังต้องถามอีกเหรอ"

"ชิ ขี้โม้"

"ฉันจะโกหกเธอไปทำไมกันล่ะ"

"ไม่เชื่อหรอก"

เอริกะปรายตามองเขาพร้อมกับพูดอย่างดูแคลน "มิบุ ซายากะ เป็นถึงรองแชมป์ระดับประเทศหญิงเมื่อสองปีก่อนเลยนะ เธอมีฉายาว่า 'สาวงามแห่งเคนโด้' ที่โด่งดังพอตัวเลย ถ้านายจะเอาชนะเธอในเคนโด้ได้ อย่างน้อยนายก็ต้องมีวิชาดาบระดับ 'อินกะ' นู่นแหละ"

เขารู้จัก 'อินกะ' อยู่หรอก มันคือหนึ่งในระดับขั้นของเคนโด้

ซึ่งเรียงตามลำดับคือ 'คิริกามิ', 'โมคุโรคุ', 'อินกะ', 'เมนเคียว', และ 'ไคเดน'

แต่เขาสนใจอีกเรื่องมากกว่า

"'สาวงามแห่งเคนโด้'? คืออะไรเหรอ"

"มันแปลว่า 'สาวสวยแห่งเคนโด้' ไง" เอริกะอธิบายพร้อมกับโบกมือ

เนื่องจากปัญหาด้านรูปร่างหน้าตาของแชมป์ ฉายา 'สาวงามแห่งเคนโด้' จึงตกเป็นของ มิบุ ซายากะ ไปโดยปริยาย

ซึ่งนั่นก็ทำให้เธอที่เป็นรองแชมป์ โด่งดังยิ่งกว่าแชมป์เสียอีก

แต่ฉายา 'สาวสวยแห่งเคนโด้' ก็เหมาะกับเธอมากจริงๆ

เมื่อสังเกตเห็นว่ามาฮิโระกำลังจ้องมองแมตช์กระชับมิตรด้านล่างอย่างตั้งใจ รอยยิ้มซุกซนก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเอริกะ

"นี่~ คุณโยตสึบะชอบผู้หญิงแบบรุ่นพี่มิบุงั้นเหรอ"

"อืม ชอบมากเลยล่ะ ดาบของเธอสวยดี" มาฮิโระพยักหน้าตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่ถ้าให้เทียบกัน ฉันว่าคุณเอริกะน่ารักกว่านะ"

"เลิกพูดจาประจบประแจงได้แล้ว! ถึงนายจะพูดแบบนั้น ฉันก็ไม่ดีใจหรอกนะ"

ถึงแม้เธอจะตวัดสายตาค้อนเขา แต่มุมหางตาของเธอกลับมีสีแดงระเรื่อจางๆ

แต่ในตอนนั้นเอง ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นที่ลานด้านล่าง

"ดูเหมือนข้างล่างจะมีเรื่องกันนะ"

"ก็เห็นๆ อยู่~"

มาฮิโระเอามือเท้าคาง มองดูความวุ่นวายด้านล่างพร้อมกับเอริกะด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายนิดหน่อย

ดูจากทรงแล้ว น่าจะเป็นการกระทบกระทั่งกันระหว่างชมรมวิชาดาบกับชมรมเคนโด้

การปะทะกันระหว่างความทันสมัยกับความดั้งเดิมงั้นเหรอ

ไม่สิ

ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้นนะ

"แหมๆ ชักจะน่าสนุกขึ้นมาแล้วสิ"

จู่ๆ เอริกะก็พึมพำขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเหมือนพูดกับตัวเอง แค่ฟังจากน้ำเสียงก็รู้แล้วว่าเธอตั้งตารอคอยสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปมากแค่ไหน

"ทำไมเหรอ"

"ก็เพิ่งจะบอกไปไม่ใช่หรือไง มิบุ ซายากะ คือ 'สาวงามแห่งเคนโด้' แล้วหมอนั่นเองก็มีประวัติไม่ธรรมดาเหมือนกันนะ"

ประกายแห่งความทรงจำวาบขึ้นในดวงตาของเอริกะขณะที่เธอพูดต่อ:

"หมอนั่นชื่อ คิริฮาระ ทาเคอากิ เขาเป็นแชมป์การแข่งขันวิชาดาบระดับมัธยมต้นเขตคันโตเมื่อสองปีก่อนเลยนะ ที่หนึ่งตัวจริงเสียงจริงเลยล่ะ"

"ถ้าเทียบการแข่งขันระดับเขตคันโตกับการแข่งขันระดับประเทศ ระดับประเทศก็ต้องมีชื่อเสียงมากกว่าไม่ใช่เหรอ"

"มันก็จริงในมุมนึงนะ" เอริกะอธิบายพร้อมกับโบกมือ "แต่ท้ายที่สุดแล้ว วิชาดาบเวทมนตร์ก็มีประโยชน์ในการใช้งานจริงมากกว่าเคนโด้แบบดั้งเดิมอยู่ดีแหละ"

"งั้นเหรอ"

พูดจบ เขาก็คว้าขอบระเบียงแล้วกระโดดข้ามลงไปทันที

"เฮ้ย! คุณโยตสึบะ?! นายจะทำอะไรน่ะ?!"

"จะลงไปช่วยไง!"

มาฮิโระตอบกลับมาแบบนั้น และร่างของเขาก็หายวับไปในฝูงชนซะแล้ว

"ตาบ้านี่... สัญญาแล้วแท้ๆ ว่าจะดูเรื่องสนุกด้วยกัน" เอริกะบ่นกระปอดกระแปดพลางกอดอก

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่ได้เดินหนีไปไหน แต่เตรียมตัวรอดูโชว์เด็ดที่กำลังจะเกิดขึ้นด้านล่างแทน

ความขัดแย้งครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การกระทบกระทั่งกันธรรมดาๆ หรอกนะ

แค่ดูจากท่าทางของ คิริฮาระ ทาเคอากิ ก็รู้แล้วว่าเขาจงใจยั่วยุ หรืออาจจะวางแผนมาตั้งนานแล้วด้วยซ้ำ

มาฮิโระเองก็มองออกเหมือนกัน เขาถึงได้วิ่งลงไป เพื่อจะดูว่ารุ่นพี่คิริฮาระคนนี้กำลังจะทำอะไรกันแน่

"โอ๊ะ~ ดูเหมือนจะเริ่มแล้วสิ"

ในขณะนั้น ที่ชั้นหนึ่งของโรงยิม ความตึงเครียดระหว่างทั้งสองฝ่ายก็พุ่งถึงขีดสุด

บรรยากาศคุกรุ่นจนถึงขีดสุด และเห็นได้ชัดเลยว่าเรื่องนี้ไม่มีทางจบลงง่ายๆ แน่

และก็เป็นไปตามที่เอริกะและมาฮิโระคาดไว้ คนที่เริ่มลงมือก่อนก็คือรุ่นพี่คิริฮาระคนนั้นจริงๆ

เขาก้าวออกไปข้างหน้าพร้อมกับถือดาบไม้

"มิบุ มาประลองกับฉันสิ ไม่ต้องห่วง นี่เป็นการแสดงของชมรมเคนโด้ ฉันจะให้ความร่วมมือและไม่ใช้เวทมนตร์ก็แล้วกัน"

คำพูดนั้นเต็มไปด้วยน้ำเสียงดูถูกเหยียดหยามของนักเรียนหลักสูตรที่ 1

ซายากะขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง "นายคิดว่าจะเอาชนะฉันด้วยวิชาดาบแค่นั้นงั้นเหรอ คิริฮาระคุงจากชมรมวิชาดาบ ที่พึ่งพาแต่เวทมนตร์ นายคิดว่านายจะเอาชนะฉัน ที่ทุ่มเทฝึกฝนเคนโด้ในชมรมเคนโด้มาจนถึงตอนนี้ ด้วยวิชาดาบเพียงอย่างเดียวได้งั้นเหรอ"

สำหรับมิบุ ซายากะแล้ว นี่ถือเป็นการดูถูกกันอย่างร้ายแรงที่สุด

เธอทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างให้กับเคนโด้ แต่ชมรมวิชาดาบกลับต้องการเอาชนะเธอโดยไม่พึ่งพาเวทมนตร์เลย

นี่มันจะหยิ่งยโสเกินไปแล้ว!

"พูดจาอวดดีไปหน่อยมั้ง มิบุ" คิริฮาระแค่นเสียงหัวเราะ "งั้นเดี๋ยวฉันจะทำให้เธอดูเอง"

"จงดูวิชาดาบของฉัน ที่ผ่านการขัดเกลามาในมิติที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของความสามารถทางกายภาพซะ!"

คำพูดเหล่านี้เป็นสัญญาณเริ่มต้นการประลองระหว่างสองชมรม

ทันทีที่สิ้นเสียง คิริฮาระก็ยกดาบไม้ขึ้นอย่างกะทันหันและเหวี่ยงใส่ซายากะที่ไม่ได้สวมหมวกป้องกัน

แคร้ง! แคร้ง!

การปะทะกันอย่างรุนแรงของดาบไม้ก่อให้เกิดเสียงดังลั่นสนั่นหวั่นไหว!

จากนั้นก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น

แต่คนทั้งสองบนลานประลองต่างจดจ่ออยู่กับการต่อสู้ของตนเอง

แม้ว่าจะเป็นเพียงการปะทะกันของดาบไม้ แต่มันกลับทำให้เกิดเสียงดังสนั่นราวกับโลหะกระทบกัน

ต่อให้ไม่ได้เห็นเหตุการณ์ด้วยตาตัวเอง ก็พอจะจินตนาการได้เลยว่าการเผชิญหน้าของพวกเขานั้นดุเดือดแค่ไหน