บทที่ 23 นิตยสารรายสัปดาห์โซซาร่า

บทที่ 23 นิตยสารรายสัปดาห์โซซาร่า

"ขอบคุณนะ" ร็อดเอ่ยขึ้นเพื่อแสดงความขอบคุณในความใจดีของมิร่า "ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมลากีถึงบอกว่าไม่มีใครเคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของมิสกันเลย"

มิร่ายังคงมีความกังวลอยู่เล็กน้อยและกล่าวเสริมความคิดของเธอว่า "อืม เขาเป็นคนที่ลึกลับแบบนี้เสมอมา คงจะมีเหตุผลส่วนตัวที่ลำบากใจบางอย่างล่ะมั้ง"

"เห แม้แต่เอลซ่าก็ยังโดนด้วยเหรอ" ร็อดสังเกตเห็นว่าคนทั้งกิลด์ต่างอยู่ในสภาพสะลึมสะลือ "นั่นหมายความว่ามิสกันแข็งแกร่งกว่าเอลซ่ามากเลยใช่ไหม"

"ไม่หรอก เรื่องความแข็งแกร่งน่ะเอามาเปรียบเทียบกันง่ายๆ แบบนั้นไม่ได้" มิร่ากล่าว

"หากเป็นการต่อสู้กันซึ่งหน้า เอลซ่าย่อมต้องมีวิธีป้องกันเวทมนตร์นิทรานี้ได้แน่ เรื่องแบบนี้ถ้าไม่สู้กันอย่างจริงจังก็บอกไม่ได้หรอก"

"อย่างนั้นเหรอ" ร็อดพยักหน้า

คุณมิร่าคนนี้... เธอชอบบอกว่าตัวเองไม่ถนัดเรื่องการต่อสู้ แต่พอเป็นเรื่องเกี่ยวกับการประลอง เธอกลับพูดจาได้ฉะฉานและมีหลักการเสมอ

เป็นเพราะเธอเข้าใจพวกพ้องของเธอดีพอ หรือเพราะเธอผ่านการเห็นการต่อสู้มามากเกินไปกันนะ

ผู้คนมากมายในกิลด์ต่างพากันพูดถึงเรื่องของมิสกัน บางคนก็ไม่ได้ใส่ใจและกลับไปทำธุระของตนเองต่อ

บางคนก็รู้สึกภาคภูมิใจที่มีจอมเวทที่ทรงพลังเช่นนี้อยู่ในกิลด์ พร้อมกับแสดงสีหน้าชื่นชมเลื่อมใส

ส่วนคนอื่นๆ ก็รู้สึกรำคาญใจ พลางตะโกนเหยียดหยามว่าสักวันหนึ่งจะอัดเขาให้หมอบให้ได้

รูปแบบการอยู่ร่วมกันของสมาชิกในกิลด์แฟรี่เทลก็เป็นประมาณนี้ พวกเขาแสดงตัวตนออกมาอย่างเต็มที่ในขณะที่ต้องอดทนต่อการกระทำของผู้อื่นไปด้วย

หากทนไม่ได้ พวกเขาก็จะต่อสู้กันเพื่อตัดสินปัญหา หากยังไม่จบสิ้น ก็จะหาโอกาสสู้กันใหม่ในคราวหน้า

แต่หลังจากจบการต่อสู้ พวกเขาก็ยังคงเป็นครอบครัวเดียวกัน

เหมือนอย่างที่มิร่าบอก ทั้งความชอบและความเกลียดชังสามารถแสดงออกได้โดยตรง

"เอาละ ตอนนี้ผมชักจะเกลียดมิสกันขึ้นมาแล้วสิ ไว้คราวหน้าผมจะอัดเขาด้วยเจ็ดมือแปดเท้าเลย" ร็อดกล่าว

คำพูดเช่นนี้ถือว่าเข้ากับสไตล์ของกิลด์ได้เป็นอย่างดี เพียงแต่ความยากในการทำให้สำเร็จนั้นดูจะสูงไปเสียหน่อย

"แหะๆ... เธอคงต้องพยายามเข้าล่ะนะ" มิร่าหัวเราะเบาๆ "แล้วก็ไอ้ประโยคที่ว่า เจ็ดมือแปดเท้า น่ะ..."

"มันใช้ไม่ถูกวิธีใช่ไหมล่ะ" ร็อดรีบตอบกลับ "แต่เวทมนตร์ของผมมันเน้นการตะลุมบอนเป็นกลุ่ม เพราะฉะนั้นเวลาผมรุมกินโต๊ะเขา มันต้องมีมากกว่าเจ็ดมือแปดเท้าแน่นอน"

มิร่าแสดงสีหน้าอ่อนใจ

...

"เอาละ! มิสกันเขามีเหตุผลที่ต้องทำแบบนั้น และเขาจะอธิบายให้พวกเจ้าฟังในภายหลัง ส่วนตอนนี้..."

มาคารอฟเอ่ยขึ้นเพื่อหยุดเสียงโวยวายภายในกิลด์ พร้อมกับเหลือบมองร็อดจากหางตาอย่างเงียบเชียบ

เมื่อเห็นว่ามิร่ากำลังพูดคุยกับเขาอยู่ ผู้เป็นมาสเตอร์ก็ผ่อนคลายลงก่อนจะถลึงตาใส่แล้วตะโกนว่า "เกรย์!"

"ครับ!" เกรย์ที่ถูกเรียกชื่อรีบยืดตัวตรงตามสัญชาตญาณ

"เจ้านี่มันก่อเรื่องยุ่งยากจริงๆ! ข้าโดนสมาชิกสภาตำหนิมาอีกแล้วนะ!"

"ขะ... ขอโทษครับ!" เกรย์หลบสายตา ไม่กล้ามองหน้ามาสเตอร์ด้วยความรู้สึกผิด

ในขณะนั้นเอง นัตสึที่เพิ่งกลับมาถึงกิลด์หลังจากวิ่งไล่ตามมิสกันไม่สำเร็จ ก็เดินฟึดฟัดกลับเข้ามา

ทว่าพอเขาเห็นเกรย์ เขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที หัวเราะร่าจนคนอื่นแทบจะมองเห็นเปลวไฟในลำคอ

"อาฮ่าฮ่า! เกรย์ แกโดนด่าอีกแล้วเหรอ!"

"ชิ..." เกรย์กัดฟันกรอด "เจ้านัตสึบ้า..."

เขารู้สึกรำคาญเสียงเยาะเย้ยของนัตสึมากกว่าการถูกมาสเตอร์ดุด่าเสียอีก

"เจ้าก็เหมือนกัน นัตสึ!" อย่างไรก็ตาม มาคารอฟคำรามใส่นัตสึอีกคน

"ทำไมแค่ภารกิจจับหมูป่าตัวเดียว ถึงได้เผาไร่นาชาวบ้านวอดวายไปตั้งหลายเอเคอร์! แม้แต่น้ำในนาข้าวก็ยังโดนเจ้าเผาจนแห้งขอด!"

นัตสึและเกรย์ยืนเรียงแถวหน้ากระดาน โดยเริ่มมีหยดเหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้า

"ไอ้เจ้าพวกบ้า! พื้นที่เกษตรกรรมที่พวกเจ้าทำลายไป มันแทบจะมากกว่าที่หมูป่าทำลายเสียอีก!"

มาสเตอร์ดุด่าทั้งสองคนอยู่นานหลายนาที ด้วยความโกรธจัดเขาจึงจงใจใช้เวทมนตร์ขยายส่วนหัวให้ใหญ่ยักษ์ แล้วคำรามใส่หูของทั้งคู่ด้วยปากขนาดมหึมาที่แทบจะกลืนกินทั้งสองคนเข้าไปได้

นัตสึและเกรย์แทบจะกระเด็นไปตามแรงลมปาก

อย่างไรก็ตาม หลังจากดุด่าอยู่นาน มาสเตอร์ก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมแย่ๆ ของพวกเขาเลยแม้แต่คำเดียว และไม่มีบทลงโทษที่จริงจังแต่อย่างใด

มาสเตอร์ระบายอารมณ์เสร็จก็กลับไปเขียนจดหมายขอโทษตามเดิม

ที่ดินทำกินที่นัตสึทำลายไปนั้นได้มีการชดใช้ค่าเสียหายจากเงินรางวัลในที่เกิดเหตุไปเรียบร้อยแล้ว จึงไม่มีเรื่องน่ากังวล

ส่วนการขอโทษลูกค้าของเกรย์ก็ดูจริงใจดีแน่นอนว่าส่วนที่บอกว่า จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก สามารถมองข้ามไปได้เลย

เพียงแต่ว่าสำหรับภารกิจคุ้มกันในอนาคตที่เกี่ยวข้องกับสุภาพสตรี ทางที่ดีไม่ควรส่งเกรย์ไปจะดีกว่า

มาคารอฟเหลือบมองจากบันไดไปยังชายหนุ่มรูปงามที่กำลังพูดคุยกับหญิงสาวสวยสองคน—โลกิเองก็ส่งไปไม่ได้เช่นกัน

เจ้านั่นก็เพิ่งถูกร้องเรียนมาเมื่อครั้งก่อนเรื่องไปเกาะแกะศิลปินสาวจากบริษัทบันเทิงที่มาจ้างวานภารกิจ

มาคารอฟถอนหายใจ "ไม่มีใครทำให้ข้าสบายใจได้เลยสักคน..."

แต่เมื่อเห็นเด็กๆ ของเขาส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว รื่นเริง และเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีความสุข

มันคือความวุ่นวายที่น่ารื่นรมย์

มิร่านำน้ำชาและของว่างขึ้นมาเสิร์ฟได้ถูกเวลาพอดี ซึ่งช่วยให้มาคารอฟรู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง

เขาจึงลองเสี่ยงดวงขอเพิ่ม "ถ้าเปลี่ยนจากน้ำชาเป็นเหล้าจะดีกว่านี้นะ"

"ไม่ได้ค่ะ มาสเตอร์" มิร่ากล่าวพร้อมกับเท้าสะเอว "เมื่อวานท่านดื่มไปเยอะมากแล้ว วันนี้ห้ามดื่มหนักอีก ท่านควรห่วงใยสุขภาพตัวเองบ้างนะคะ!"

"ครับ..." มาคารอฟทำหน้าเศร้าสร้อย

เขาก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ไม่ได้ทำให้อะไรๆ มันง่ายขึ้นเลย

...

"แน่นอน ฉันมีนิตยสารอยู่"

ในช่วงพักผ่อนยามบ่าย ลากีตอบคำถามของร็อดพร้อมกับหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากหลังเคาน์เตอร์

"วีคลี่ โซซาร่า นิตยสารจอมเวทที่ได้รับความนิยมที่สุดในตอนนี้ ฉันซื้อเล่มนี้มาเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนแล้วลืมหยิบกลับบ้านไปน่ะ"

ร็อดรับมาดู บนหน้าปกมีรูปชายหนุ่มรูปงามสามคน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือคุณฮิบิกิที่เคยช่วยเขาติดตั้งชุดข้อมูลภาษา

อีกสองคนก็มีลักษณะเด่นเฉพาะตัว แต่ท่าโพสที่พวกเขาทำร่วมกันนั้นชวนให้เขานึกถึงแก๊งร็อคเก็ตขึ้นมาตะหงิดๆ

"พวกเขาเป็นจอมเวทจากบลูเพกาซัสทั้งหมดเลยเหรอ" ร็อดถาม

ลากีพยักหน้า "ใช่แล้ว ฉบับนี้เป็นฉบับพิเศษธีมบลูเพกาซัส กิลด์ที่ขึ้นชื่อเรื่องการรวมตัวของหนุ่มหล่อ"

ร็อดมีเหตุผลให้สงสัยว่าลากีจงใจวางทิ้งไว้ตรงนี้เพราะอยากมองหนุ่มหล่อแต่ทำเป็นลืมหยิบกลับเสียมากกว่า

เมื่อเปิดนิตยสาร หน้าแรกเป็นหน้าแฟชั่นของฮิบิกิ ตามมาด้วยข้อมูลอย่างเช่น อายุ เวทมนตร์ งานอดิเรก และสถานภาพการสมรส

ถัดไปเป็นคนจากกิลด์เดียวกันและอยู่ทีมเดียวกับเขา ในรูปแบบข้อมูลที่คล้ายคลึงกัน

อีฟแห่ง ราตรีศักดิ์สิทธิ์ ฮิบิกิแห่ง ราตรีเดียว และ เร็นแห่ง ราตรีเวหา ทั้งสามคนรวมตัวกันเป็นทีมที่เป็นเอกลักษณ์ของบลูเพกาซัสในนาม ไตรเมนส์

ส่วนบทสัมภาษณ์ในภายหลังยังระบุด้วยว่าพวกเขามีจอมเวทที่แข็งแกร่งเป็นผู้นำและผู้ให้คำแนะนำ

ทั้งสามคนต่างบอกว่าเขาเป็นจอมเวทที่มีความเป็นชายชาตรีอย่างยิ่ง เป็นพี่ชายและอาจารย์ที่พวกเขานับถือ

นั่นก็คือ อิชิยะ วันเดอเลย์ โคโตบูกิ ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นชายที่แข็งแกร่งที่สุดในบลูเพกาซัส

น่าเสียดายที่คุณอิชิยะ เมื่อทราบว่าพื้นที่ในนิตยสารมีจำกัด จึงเสียสละโอกาสในการปรากฏตัวให้แก่สมาชิกในทีมทั้งสามคนเพื่อเป็นการสนับสนุนรุ่นน้อง ช่างเป็นเรื่องที่น่าประทับใจยิ่งนัก

"เขาเป็นคนดีนะ" ร็อดเปิดหน้าถัดไป

หน้าต่อมาเป็นหน้าโฆษณาที่เด่นชัดมาก ผลิตภัณฑ์หลักที่แนะนำในฉบับนี้คือ ยาไล่ยุงเวทมนตร์ เพียงแค่ฉีดพ่นเบาๆ ก็จะช่วยป้องกันยุงกัดได้

หากพิจารณาจากคำอธิบายในโฆษณาเพียงอย่างเดียว ดูเหมือนว่าประสิทธิภาพจะดีกว่ายาจุดกันยุงหรือน้ำมันหอมระเหยทั่วไปมาก

พ่อค้าถึงขั้นยอมจ่ายเงินเพิ่มเพื่อใส่เอฟเฟกต์พิเศษลงไปด้วย

เนื่องจากร็อดจดจ่ออยู่ที่หน้าโฆษณานานพอ นิตยสารจึงส่องแสงออกมาโดยตรง พร้อมกับฉายภาพสามมิติกลางอากาศ สาธิตวิธีการใช้งานตัวยา

ประกอบกับเสียงพากย์ระดับมืออาชีพและข้อความโฆษณาคุณภาพเยี่ยม แม้แต่ร็อดที่ถังแตกก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากซื้อสักขวด

หากดูตามช่วงเวลา ตอนนี้เหลือเวลาอีกประมาณสิบเดือนครึ่งก่อนที่ลูซี่จะเข้าร่วมกิลด์ ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวหลัก