บทที่ 11 ‘พี่สาว’ กับพวกวิตถาร

บทที่ 11 ‘พี่สาว’ กับพวกวิตถาร

“เวทมนตร์หล่อรูป คือเวทมนตร์ที่ใช้พลังเวทเพื่อให้ ‘รูปร่าง’ หรือพราก ‘รูปร่าง’ ไป”

มิร่าฉวยโอกาสนี้อธิบายความรู้ด้านเวทมนตร์ที่เกี่ยวข้องกับร็อด

“เวทมนตร์หล่อรูปดูท่าทางสะดวกมากเลยนะ” ร็อดรู้สึกสนใจอยู่บ้าง นี่เป็นเวทมนตร์ที่ใช้งานได้จริง ซึ่งจะช่วยให้เขามีเก้าอี้สำหรับนั่งและมีบ้านสำหรับอยู่อาศัยได้ทุกที่ทุกเวลา

มิร่าพยักหน้า “ถูกต้องแล้ว นอกจากเวทหล่อรูปไม้ของลากิแล้ว ก็ยังมีหล่อรูปน้ำแข็ง หล่อรูปดิน และอื่นๆ อีกมากมาย มันเป็นประเภทของเวทมนตร์ที่แสดงออกถึงบุคลิกภาพของจอมเวทได้อย่างแท้จริง”

“บุคลิกภาพงั้นหรือ” ร็อดมองไม่ออกเลย บุคลิกของลากิสะท้อนออกมาผ่านการตั้งชื่อของเธออย่างนั้นหรือ

“โอ้ จริงด้วย ฉันยังไม่ได้ถามเลย มิร่า เวทมนตร์ของเธอคืออะไรหรือ”

มาคารอฟชำเลืองมองทั้งสองคน ดวงตาของเขาพร่ามัวด้วยฤทธิ์สุรา แต่ก็ไม่ได้กล่าววาจาใด

“ฉันหรือ” สีหน้าของมิร่าดูเป็นปกติ “เดี๋ยวฉันจะแสดงให้ดูตอนนี้เลย ตั้งใจดูให้ดีนะ”

“จำแลงกาย: เฉพาะส่วนหัวเป็นเวิร์ม!”

หลังจากสิ้นเสียงกลุ่มควัน ร่างกายของมิร่ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง แต่ศีรษะของเธอกลับกลายเป็นหัวของโปโรไปเสียแล้ว

ร็อดสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

เจ้าโปโรเวิร์มยิ่งตกใจยิ่งกว่า มันรีบนั่งลงบนเคาน์เตอร์ทันที ขาหน้าตะเกียกตะกายถอยหลัง พลางลากก้นไปกับพื้น

“ยังไม่จบเพียงเท่านี้ จำแลงกาย: เฉพาะส่วนหัวเป็นร็อด!”

“!!!” ร็อดเบิกตากว้างมองดูใบหน้าของตนเองที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า แม้ว่าทุกอย่างที่อยู่ต่ำกว่าลำคอลงไปจะยังคงเป็นมิร่าในชุดกระโปรงสีแดงก็ตาม

ร็อดเอามือปิดตา “พี่สาว ท่านคือพี่สาวแท้ๆ ของผม ได้โปรดไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ!”

มิร่ากลับคืนสู่รูปลักษณ์ปกติแล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า “อ้าว ฉันดูไม่เหมือนเธอหรือ”

“เป็นเพราะดูเหมือนเกินไปต่างหาก ผมถึงได้ลำบากใจ”

มิร่าช่วยแก้ไขคำพูดให้เขา “ต้องเรียกว่า ‘ว้าวุ่นใจ’ จ๊ะ”

“ใช่ ว้าวุ่นใจ... ที่แท้เธอก็รู้อยู่แล้ว!” ร็อดรู้สึกได้ว่ามีร่องรอยของความขี้เล่นแฝงอยู่ในรอยยิ้มของมิร่า

“ปัง!” ใครบางคนตบธนบัตรใบใหญ่หลายใบลงบนเคาน์เตอร์ “มิร่า ฉันขอเบียร์เอลถังหนึ่ง!”

“คาน่า วันนี้เริ่มดื่มเร็วเชียวนา”

“เหอะ...” คาน่าพิงเคาน์เตอร์ พลางนั่งลงบนม้านั่ง และหลิบตาซ้ายให้มิร่า

“ตอนแรกฉันกะว่าจะออกไปทำงานหลังมื้อเที่ยง แต่ต้องขอบคุณมาเก๊า ที่ทำให้ฉันเพิ่งชนะพนันได้เงินมา!”

“ยินดีด้วยนะ” มิร่ายิ้มและยกถังเบียร์เอลขึ้นมาอย่างง่ายดาย วางมันลงบนเคาน์เตอร์โดยที่ไม่มีอาการหอบเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย

ร็อดรู้สึกประหลาดใจ เขาเคยพยายามย้ายถังใบนั้นมาก่อน มันหนักอึ้งอย่างเหลือเชื่อ แต่มิร่ากลับจัดการมันได้อย่างง่ายดาย ราวกับว่าเธอมีพละกำลังมหาศาลขนาดถอนรากภูเขาและสยบโลกได้

นี่คือสิ่งที่จอมเวทเป็นอย่างนั้นหรือ

เด็กสาวที่มิร่าเรียกว่าคาน่าก็ใช่ย่อย เธอเปิดจุกถังเบียร์ทันทีและดื่มจากถังโดยตรงด้วยท่าทางที่เปิดเผยและไม่สำรวมอย่างยิ่ง

เขาไม่รู้จริงๆ ว่าแขนเรียวเล็กของพวกเธอไปเอาพละกำลังเช่นนี้มาจากไหน พลังเวทมีผลลัพธ์เช่นนี้ด้วยหรือ

ร็อดจ้องมองคาน่าอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างขัดเขิน

ผู้หญิงสวยคนนี้แต่งตัวท้าทายเกินไปแล้ว!

ท่อนล่างของเธอเป็นเพียงกางเกงสี่ส่วนธรรมดาและรองเท้าแตะหนัง แต่ท่อนบนของเธอกลับสวมใส่เพียง... ประสบการณ์ของร็อดมีจำกัด เขาจึงบอกไม่ได้ว่ามันคือชุดชั้นในหรือชุดว่ายน้ำกันแน่

ไม่ว่าจะอย่างไร เพียงแค่ปราดเดียว สายตาของเขาก็ถูกดึงดูดไปยังช่วงเอว ร่องอก และหน้าอกของเธอโดยไม่ตั้งใจ ทำให้ร็อดรู้สึกอับอายอย่างยิ่ง

เขาไม่เคยเห็นภาพเหตุการณ์เช่นนี้ในชีวิตจริงมาก่อนเลย

โปโรเวิร์มไม่มีปัญหาเรื่องนี้ ทันทีที่มันเห็นคนนั่งลง มันก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้าไปขออาหารทันที

“หือ? แกอยากดื่มด้วยงั้นหรือ” คาน่าสังเกตเห็นเจ้าก้อนขนตัวน้อย จึงขอมิร่าสำหรับถ้วยใบหนึ่งเพื่อแบ่งเหล้าให้โปโร

มิร่าต้องการความแน่ใจ “ร็อด เวิร์มดื่มเหล้าได้ด้วยหรือ”

ร็อดคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน ลองให้เขาทานดูสักหน่อยดีไหมครับ”

“เจ้าน้องชาย นายจะไม่ยอมหันหัวมาหาตอนพูดเลยหรือไง หือ” น้ำเสียงของคาน่ามีร่องรอยของแอลกอฮอล์เจือปน พฤติกรรมของร็อดดูค่อนข้างเสียมารยาท

“นายคือเด็กใหม่ใช่ไหม กำลังจะบอกว่าไม่ชอบฉันตั้งแต่แรกเห็นเลยหรือไง”

“เปล่าครับ ผมขอโทษ” ร็อดฝืนใจหันกลับมาเผชิญหน้ากับคาน่าด้วยความลำบาก แต่ก็ยังไม่รู้จะวางสายตาไว้ที่ตรงไหน ดวงตาของเขาลุกลี้ลุกลนไปมา “ผมแค่ แบบว่า คือว่า...”

“โอ้โฮ?” คาน่าดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง และถามด้วยความสนใจ

“หรือว่านายจะเป็น... ประเภทขี้อาย? ยังไม่เคยมีแฟนเลยล่ะสิ ใช่ไหม”

ร็อดรู้สึกเหมือนว่าตนเองอาจจะพบกับผู้หญิงไม่ดีเข้าเสียแล้ว และทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ “...”

คาน่าไม่ต้องการคำตอบ เธอได้อ่านคำตอบจากใบหน้าที่ขัดเขินของร็อดเรียบร้อยแล้ว เธอระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

“ฮ่าฮ่าฮ่า ปฏิกิริยานี้ตลกชะมัด! เป็นอย่างไรล่ะ อยากให้พี่สาวช่วยดูแลอย่างดีไหมจ๊ะ”

“มะ ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้อง” ใบหน้าของร็อดเปลี่ยนเป็นสีแดง ‘พี่สาว’ คนนี้เมาแล้ว หรือว่าเป็นนิสัยของเธอกันแน่

เขาไม่รู้เลยว่าคาน่าที่เรียกแทนตัวเองว่า ‘พี่สาว’ แท้จริงแล้วมีอายุเพียง 17 ปี ซึ่งอายุน้อยกว่าเขาเสียอีก

แต่ร็อดก็รู้สึกประหม่า เขาไม่รู้วิธีจัดการกับเด็กสาวประเภทนี้เลย

“ร็อด เกรย์ที่โต๊ะสามต้องการหมูชุบแป้งทอดกับสปาเกตตีจ๊ะ”

โชคดีที่มิร่าเข้ามาช่วยไว้ได้ทันท่วงทีในวินาทีวิกฤต ร็อดส่งสายตาขอบคุณให้เธอ รับถาดอาหารมา แล้วรีบเผ่นหนีไปอย่างรวดเร็ว

“เธอเนี่ยชอบขัดจังหวะจริงนะมิร่า” คาน่าบ่นอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็ยกถังเบียร์เอลขึ้นมาดื่มอึกใหญ่หลายอึก

“ขอโทษทีจ๊ะ ฉันควรจะรอดูว่าพี่สาวคาน่าจะ ‘ดูแล’ ร็อดอย่างไรดีนะ”

มิร่ายิ้ม “จะเริ่มจากการกอดก่อน หรือจูบก่อน หรือว่าบางทีอาจจะข้ามไป...”

“พรวด... พะ พอแล้ว!” คาน่าพ่นเบียร์เอลออกมาเต็มแรง ผู้หญิงที่ดูเหมือนจะโตเป็นผู้ใหญ่และไร้กังวลคนนี้ บัดนี้กลับมีใบหน้าแดงซ่าน

เห็นได้ชัดว่าประสบการณ์ของเธอในด้านบางอย่างอาจจะไม่ได้ดีไปกว่าร็อดเลย การแต่งตัวท้าทายก็เป็นเพียงแค่การแต่งตัวท้าทายเท่านั้น

เธอเป็นเพียงพวก ‘เก่งแต่ปาก’ โดยแท้

—

ร็อดรู้จักชื่อของเกรย์ เขาเคยเห็นรูปในใบประกาศมาบ้างแล้วสองสามครั้ง

แต่สำหรับร็อด ลักษณะเฉพาะของเกรย์ไม่ได้โดดเด่นเท่ากับนัตสึ และเขาคงจะจำเกรย์ไม่ได้หากมิร่าไม่แนะนำให้รู้จักก่อน

อย่างไรก็ตาม หลังจากได้พบเกรย์แบบต่อหน้า ร็อดก็จำเขาได้ทันที เพราะว่า:

“ปะ ปะ ปะ เปลือย... คนลามก!”

ร็อดรู้สึกเหมือนดวงตาของเขากำลังจะบอด เกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายที่ชื่อเกรย์คนนี้กันแน่

กล้ามเนื้อหน้าอกและหน้าท้องของเขาดูแข็งแรงดีอยู่หรอก... แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น

ประเด็นคือ ทำไมเขาถึงไม่สวมเสื้อผ้าในที่สาธารณะ

เมื่อมองไปที่เสื้อเชิ้ต กางเกง และชุดชั้นที่กระจายอยู่บนพื้น คนคนนี้ตั้งใจถอดมันออกหลังจากมาถึงกิลด์ชัดๆ!

“หือ?” เกรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก้มลงมองตัวเอง “ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!?”

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าถอดพวกมันออกไปตอนไหน!

ร็อดรู้สึกเหมือนว่าตากำลังจะเป็นกุ้งยิง

เกรย์รีบสวมเสื้อผ้าอย่างเร่งรีบ ชายฟันเหยินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามช่วยอธิบายว่า

“อย่าไปใส่ใจเขาเลย เกรย์ไม่ใช่พวกโรคจิตหรอก เขาแค่ชอบถอดเสื้อผ้าออกโดยไม่รู้ตัวบ่อยๆ น่ะ”

“...” ร็อดลังเล “เอ่อ ภาษาพื้นเมืองของผมอาจจะไม่ค่อยดีนัก การถอดเสื้อผ้าทุกที่ทุกเวลาแบบนี้ไม่ถือว่าเป็นพวกวิตถารหรอกหรือครับ”

ชายฟันเหยินชำเลืองมองเกรย์และกล่าวอย่างไม่มั่นใจว่า “ก็ประมาณนั้นแหละ... หรือนายจะถือว่าเขาเป็นพวกวิตถารไปเลยก็ได้”

“นายว่าใครเป็นพวกวิตถารกันหะ ไอ้นี่!” เกรย์ทุบโต๊ะและยกมือขึ้น “อยากมีเรื่องหรือไง”

ร็อดรู้สึกว่าเขาเริ่มจะปรับตัวเข้ากับนิสัยการสื่อสารของคนที่นี่ได้แล้ว นั่นคือไม่มีความปรานีในคำพูด และถ้าเห็นไม่ตรงกัน ก็แค่สู้กัน

ดังนั้น เมื่อเขารู้สึกว่ารับมือไม่ไหวเมื่อครู่นี้ เขาควรจะสู้กับคาน่าด้วยไหมนะ

ไม่หรอก สถานการณ์มันต่างกันนิดหน่อย การสู้กับผู้หญิงมันไม่ดี... และที่สำคัญ ในฐานะจอมเวทครึ่งๆ กลางๆ อย่างเขา คงไม่มีทางเอาชนะเธอได้อยู่ดี

อ้าว ว่าแต่เสื้อของเกรย์ที่เขาเพิ่งสวมเข้าไปเมื่อกี้หายไปไหนแล้วล่ะนั่น