บทที่ 28 คำอธิษฐานวิปริตอะไรกัน?

ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงถูกปกคลุมด้วยม่านฝน แสงไฟในพระราชวังถูกจุดขึ้นตั้งแต่หัวค่ำ

อัครตุลาการบอสถูกเรียกตัวไปยังห้องประทับของไกซาร์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

เขาได้เห็นการแสดงของไกซาร์ในวันนี้แล้ว สายตาอันคลั่งไคล้ของประชาชนทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

หากปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินไปตามขั้นตอนเช่นนี้ เขาเกรงว่าตนเองจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้จริงๆ

"ฮ่าๆๆ บอส นายมาแล้ว!"

ไกซาร์เฝ้ารอเขาอยู่ก่อนแล้ว

เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา ไกซาร์ก็รีบเข้าไปต้อนรับด้วยความกระตือรือร้นทันที

"ฝ่าบาท!"

บอสหยุดฝีเท้าและทำความเคารพอย่างนอบน้อม

"จะเริ่มเกมของเราเลย หรือจะ... เสพสุขกับฉันก่อนสักหน่อยดีล่ะ?"

ไกซาร์ชี้ไปทางเหล่านางรำในฟลอร์เต้นรำ รวมถึงอาหารและเม้าองุ่นบนโต๊ะยาวด้านหลัง เขาดูใจกว้างราวกับเป็นมิตรสหายสนิท

"เราคุยธุระกันเถอะครับ"

บอสไม่ได้มาเพื่อหาความสำราญ เขาไม่แม้แต่จะชายตามองไปทางอื่น ดวงตามีเพียงภาพของไกซาร์เท่านั้น

ไกซาร์ได้ยินดังนั้นก็ตบมือหนึ่งครั้ง เหล่านางรำผู้งดงามก็ถอยออกไปทันที

จากนั้นเขาพอบอสไปนั่งที่โต๊ะอาหาร เพียงแค่ดีดนิ้วครั้งเดียว ก็เรียกการ์ดจำนวนมากออกมา

"ผมมีเรื่องจะพูดครับฝ่าบาท" บอสเงยหน้าขึ้นกล่าว

"ว่ามาสิ" ไกซาร์ยิ้มตอบ

"การกล่าวสุนทรพจน์ของฝ่าบาทเต็มไปด้วยการปลุกระแส ซึ่งส่งผลกระทบต่อการเดิมพันมากเกินไป เพื่อความยุติธรรม ผมจำเป็นต้องเพิ่มกฎขึ้นมาหนึ่งข้อครับ" บอสกล่าว

"นายจะกล่าวสุนทรพจน์บ้างงั้นเหรอ?" ไกซาร์อดขำไม่ได้

"เปล่าครับ อิทธิพลของผมเทียบกับฝ่าบาทไม่ได้ การกล่าวสุนทรพจน์ไปก็ไม่มีประโยชน์ ความคิดของผมคือ เราต้องจำกัดขอบเขตของการสุ่มภารกิจให้แคบลง เพราะเมืองที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของเรามีมากเกินไป หากสุ่มแบบกระจายไปทั่ว ทุกครั้งที่สุ่มได้จะเป็นคนเพิ่งเคยลองเล่นเกมเป็นครั้งแรก เมื่อไม่มีการเปรียบเทียบก่อนหลัง ก็จะไม่สามารถสะท้อนผลกระทบของเกมที่มีต่อสภาพสังคมได้อย่างแม่นยำ ดังนั้นผมคิดว่าเราควรจำกัดเหลือเพียงสิบเมือง และสุ่มเมืองละสามครั้งครับ" บอสกล่าว

การเดิมพันกับไกซาร์นั้นใจร้อนไม่ได้ มิฉะนั้นจะเกิดผลเสียมากกว่าผลดี

และการสุ่มจากทั่วโลกกับการสุ่มเมืองละสามครั้งนั้นมีความแตกต่างกันมาก

เพราะการถ่ายทอดสดการประหารชีวิตทั่วโลกของไกซาร์ทำให้ผู้คนเห็นราคาของการขัดขืน เมื่อห้ามผู้แข็งแกร่งไม่ให้ขัดขืน ผู้ที่จั่วการ์ดได้ก็จะสามารถทำภารกิจได้อย่างไร้ความกังวล

แต่ในความเป็นจริง สำหรับผู้ที่จั่วได้ การชนะเกมก็มีราคาที่ต้องจ่ายเช่นกัน

เพราะใจคนนั้นโลภ ยิ่งเป็นคนที่ขาดสติสัมปชัญญะ ก็ยิ่งจะเรียกร้องรางวัลที่เกินขีดความสามารถในการเสพสุขของตนเอง จนละเลยปัญหาที่ว่าหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว ตนเองจะไม่ได้รับการคุ้มครองจากอำนาจของการ์ดอีกต่อไป

พวกเขาจะถูกความปรารถนาของตัวเองย้อนศรกลับมาเล่นงาน และนำพาหายนะมาสู่ตนเอง

หากผลลัพธ์ของการถูกย้อนศรนี้ไม่ถูกป่าวประกาศให้รู้ทั่วกัน เมืองอื่นย่อมไม่มีทางล่วงรู้ได้

แต่หากเกิดขึ้นในเมืองเดียวกัน เพียงแค่การบอกเล่าปากต่อปากในหมู่ชาวบ้านก็สามารถเตือนสติกันเองและสร้างความยำเกรงได้

"นี่ไม่ได้อยู่ในเงื่อนไขที่เราตกลงกันไว้นะ" ไกซาร์เลิกคิ้ว

"แต่การเดิมพันที่รู้อยู่แล้วว่าต้องชนะมันจะไปสนุกตรงไหน? ในเมื่อท่านลงมาปรับคันชั่งด้วยตัวเองแล้ว ไม่อยากให้เรื่องมันน่าสนใจกว่านี้หน่อยเหรอครับ?" บอสกล่าวอย่างเรียบเฉย

"ฮ่าๆๆ..."

ไกซาร์หัวเราะออกมาทันที พลางชี้นิ้วไปที่เขาซ้ำๆ "นายนี่ทำให้ฉันถูกใจจริงๆ! ตกลง! นายอยากเลือกเมืองไหนบ้าง?"

"เมืองเซน่า, เมืองหลวง, เมืองนาร์..."

บอสเตรียมตัวมาอย่างดี เขาเอ่ยชื่อเมืองสิบเมืองติดต่อกัน

นอกจากเมืองเซน่าและเมืองหลวงแล้ว เมืองที่เหลือล้วนอยู่ภายใต้การปกครองของขุนนางที่มีจริยธรรมดี และการรักษาความปลอดภัยในเมืองเหล่านั้นก็ค่อนข้างดี

ไกซาร์ย่อมมองออกถึงแผนการเล็กๆ ในใจของเขา แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ และส่งคำสั่งไปยังจิตวิญญาณแห่งการ์ด

การ์ดกลางอากาศเริ่มสลับสับเปลี่ยนทันที และลอยมาอยู่ตรงหน้าของบอสตามลำดับของ เมือง ผู้เล่น และคำอธิษฐาน

"เริ่มจากเมืองก่อนเถอะ"

ไกซาร์หงายฝ่ามือข้างหนึ่งขึ้น เป็นเชิงเชิญชวน

บอสมองดูจิตวิญญาณโปร่งแสงที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

นี่คือจิตวิญญาณที่ไกซาร์พบระหว่างออกไปสำรวจเมื่อสามเดือนก่อน มันไม่เพียงแต่ควบคุมการ์ดได้ แต่ยังมีความสามารถในการฉายภาพระยะไกล การที่ไกซาร์สามารถทำให้คนทั้งโลกเห็นเขาได้ในตอนนี้ ก็คือการใช้พลังผ่านมันนั่นเอง

"ฟู่ว..."

บอสสลัดความคิดฟุ้งซ่านในหัวทิ้ง แล้วหยิบการ์ดออกมาใบหนึ่ง เมื่อพลิกดู เมืองที่เลือกได้คือ "เมืองเซน่า"

"นับว่าดวงดี!"

ดวงตาของเขาเป็นประกาย

เมืองเซน่าเพิ่งจบเกมไปหนึ่งรอบ ประชาชนต้องกำลังตื่นตัวอย่างมาก หากคนที่ได้รับรางวัลเกิดปัญหาขึ้น ย่อมต้องรู้ข่าวในทันทีแน่นอน

"ดวงดีไม่เลวนี่" ไกซาร์ยิ้ม

"ต่อไปก็ผู้เล่นครับ"

บอสถูมือพลางคิดในใจว่า "หวังว่าจะไม่สุ่มได้คนดีนะ"

เขาหยิบการ์ดใบที่สองออกมา บนนั้นเขียนชื่อว่า "แอล สวอร์ต"

ไม่รู้จัก

จากนั้นก็ถึงการ์ดใบที่สาม การ์ดภารกิจ

"ฉันอยากจะมีเพศสัมพันธ์กับแม่หมูอย่างเปิดเผยกลางลานกว้างของเมืองต่อหน้าสาธารณชน"

บอส: "???"

นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย?

ทัศนคติของเขาพังทลายลงสิ้นดี

นี่คือความปรารถนาที่มนุษย์เขียนขึ้นมางั้นเหรอ?

อยากทำก็ไปทำเองสิ จะโยนเข้ามาให้บ่อการ์ดแปดเปื้อนทำไม?

"ฮ่าๆๆ..."

ไกซาร์หัวเราะร่า

นี่ไม่ใช่การทำให้บ่อการ์ดแปดเปื้อนหรอก แต่นี่คือมีคนมองกฎของเกมนี้ออกชัดเจนแล้ว และจงใจเขียนมาเพื่อกลั่นแกล้งคนอื่น

น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ

"ฟู่ว"

บอสผ่อนลมหายใจยาว สายตาค่อยๆ กลับมาสงบนิ่ง

ภารกิจที่เลวร้ายเป็นเรื่องดีสำหรับเขา ขอเพียงคนที่สุ่มได้สามารถทำสำเร็จ และเรียกร้องรางวัลที่เกินกว่าเขาจะควบคุมได้

ถ้าเป็นเช่นนั้น ทุกอย่างก็จะยังคงเป็นไปตามการคำนวณของเขา

"ครืน!"

เสียงฟ้าร้องดังสนั่น ฝนห่าใหญ่เทลงมาจากกลุ่มเมฆ กระทบพื้นดินหนาทึบจนเกิดละอองน้ำนับไม่ถ้วน

เงาดำเก้าเงาพุ่งฝ่าม่านฝน ควบม้าอย่างรวดเร็วแยกย้ายไปตามทิศทางต่างๆ

พวกเขาคืออัศวินที่ซื่อสัตย์ที่สุดของบอส หลังจากรับรู้สถานการณ์แล้วก็อาสารับภารกิจนี้ไปทำ

บอสเองก็ฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่พวกเขา หวังว่าพวกเขาจะสามารถหาจุดเปลี่ยนของการเดิมพันได้ก่อนที่เกมจะสิ้นสุดลง!

...

ในขณะเดียวกัน ที่ลานกว้างกลางเมืองเซน่า ศพของครอบครัวเนทถูกสั่งให้ประจานไว้เจ็ดวันเพื่อเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู โดยสั่งห้ามไม่ให้ใครมาเก็บศพ

แต่ถึงจะสั่งไว้อย่างนั้น ทว่าฝนตกหนักมาก จึงไม่มีใครมาเฝ้าศพเป็นพิเศษ

ร่างหนึ่งเดินฝ่าม่านฝนเข้าไป แก้เชือกที่มัดผมของเนทออก จากนั้นก็ประคองศีรษะขึ้นมาจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง แววตาแห่งความแค้นยิ่งมายยิ่งลึกล้ำ

"แกก็มีวันนี้ด้วย!"

"วันนี้!"

"วันนี้!"

ชายคนนั้นโยนหัวลงกับพื้น แล้วเหยียบย่ำลงบนใบหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"คำอธิษฐานนี้แกเป็นคนเขียนงั้นเหรอ?"

ชุดเกราะเหล็กเคลื่อนผ่านม่านฝน รองเท้าบูตหนาหนักเหยียบลงบนแอ่งน้ำจนเกิดเสียงดังชัดเจน

อัศวินคนหนึ่งเดินเข้ามาหาชายคนนั้นด้วยฝีเท้าที่มั่นคง มือขวาจับที่ด้ามดาบข้างเอว

"อ๊ะ!"

ชายคนนั้นสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ เมื่อหันไปเห็นหน้าอัศวิน สิ่งที่ได้รับตอบกลับมาคือดาบที่คมกริบ

ดาบตัดฝ่าม่านฝน บั่นศีรษะจนขาดสะบั้น

ร่างของชายคนนั้นทรุดฮวบลง เผยให้เห็นใบหน้าอันเย็นชาของอัศวินออเฟอร์

เขานำสิ่งสกปรกบนใบหน้าของเนทมาเช็ดจนสะอาด แล้วนำไปวางไว้ใต้เชือกที่ใช้ประจานศพให้เรียบร้อย

แม้ภรรยาของเขาจะตายเพราะเนท แต่หากสืบไปถึงต้นตอ ศัตรูที่แท้จริงของเขาคือลูอิสที่ลงมือ

เนทช่วยเขาฆ่าฆาตกร ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรถูกตัดสินว่ามีความผิด

แต่ในเมื่อไกซาร์ต้องการประหาร เขาก็ไร้กำลังจะขัดขืน ทำได้เพียงใช้วิธีนี้เพื่อช่วยรักษาศักดิ์ศรีให้เนทไว้บ้าง

เมื่อคิดได้ดังนั้น ออเฟอร์ก็หันหลังกลับอย่างไร้อารมณ์ และเตะศพของคนตายคนนั้นจนพลิกคว่ำไปอีกด้าน

ที่แขนของเขา มีรอยสักรูปจอบปรากฏอยู่

"หึ ขยะที่ชอบขุดสุสานคนอื่น!"

ออเฟอร์แค่นเสียงเย็นชา พยุงดาบยาวเดินหายเข้าไปในสายฝน