บทที่ 11 ไว้ถ้านายอายุเท่าฉัน นายก็จะเข้าใจเอง
บทที่ 11 ไว้ถ้านายอายุเท่าฉัน นายก็จะเข้าใจเอง
“ซี๊ด! ไอ้แลนสล็อตสารเลว!”
ความเจ็บปวดที่แล่นพล่านมาจากบาดแผลทำให้ลูอิสสบถด่าบิดามารดาไม่หยุด
เขาสั่นสะท้านพลางจุดบุหรี่ขึ้นสูบ เม็ดเหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก
มันทรมานเหลือเกิน ความเจ็บปวดนี้ทำให้เขาเสียสมาธิจนไม่สามารถจดจ่อหรือขบคิดอะไรได้เลย
“แลนสล็อตเหรอ? ฉันยังนึกว่าเป็นฝีมือของไอ้สัตว์ประหลาดกระหายเลือดที่อาละวาดเมื่อวันก่อนเสียอีก”
คุณหมอเอ่ยขึ้นขณะใส่ยาฆ่าเชื้อให้เขา สีหน้าดูประหลาดใจเล็กน้อย
เขาเป็นหมอที่มีฝีมือดีที่สุดในถนนหลิ่วติง และถือว่าเป็นคนคุ้นเคยกับลูอิสพอสมควร
“เหอะ! ไอ้นั่นมันดวงดีชะมัด! ดันพัฒนาพลังใหม่ขึ้นมาได้!”
ลูอิสด่าทออย่างหัวเสีย ก่อนจะพึมพำด้วยความสงสัยว่า “ไม่รู้ว่าพลัง ‘สกัดบริสุทธิ์’ ของมันใช้งานยังไงกันแน่ ถึงขนาดทำให้มือของฉันเละเทะได้ขนาดนี้... ไม่น่าเป็นไปได้เลย?”
“หึ เรื่องแค่นี้มีอะไรน่าสงสัยกัน?”
คุณหมอวางปากคีบลงแล้วพูดว่า “เมื่อวานเขาเพิ่งได้รับพระชายามา แล้วพระชายาคือใคร? คือคนข้างกายของซีซาร์นะ เธออยู่ในวังหลวงมานาน เห็นผู้ถูกเลือกจากสวรรค์มามากกว่าที่นายจะเห็นทั้งชีวิตเสียอีก แค่เธอชี้แนะนิดๆ หน่อยๆ ก็เพียงพอจะทำให้เขาพุ่งทะยานได้แล้ว”
“พระชายา...”
ลูอิสกำหมัดขวาแน่น แววตาแห่งความริษยายิ่งเข้มข้นขึ้น
แลนสล็อตมันดวงดีจริงๆ! ขนาดตกต่ำขนาดนั้นยังพลิกเกมกลับมาได้!
“แล้วจะเอายังไงต่อ? นายจะไปแก้แค้นไหม?”
คุณหมอก้มหน้าลงทายาให้เขาต่อ
“ช่างมันเถอะ ไอ้นั่นถือว่ามีเส้นสายกับพระชายาแล้ว บ้านของมันฉันไม่กล้าเฉียดเข้าไปหรอก”
ลูอิสถอนหายใจ แววตาค่อยๆ มั่นคงขึ้น “พันแผลเสร็จหรือยัง? ขอยาระงับปวดให้ฉันหน่อย ฉันยังมีธุระต้องไปจัดการ”
ลูกผู้ชายแก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สาย เขาได้รับไพ่ความปรารถนาจากซีซาร์มาแล้ว เขาก็มีโอกาสพลิกชีวิตได้เหมือนกัน!
“เสร็จแล้วๆ”
คุณหมอพยักหน้า ก่อนจะหันไปหยิบยาให้
ครู่ต่อมา ลูอิสเดินออกจากคลินิก สีหน้าดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เขาหันไปมองโรงเตี๊ยมของเหล่านักผจญภัยที่อยู่ไม่ไกล ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินไปในทิศทางตรงกันข้าม
เดิมทีเขาตั้งใจจะไปหาเพื่อนร่วมทีมเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่หลังจากคุยกับคุณหมอ เขาก็ล้มเลิกความคิดนั้น
เพราะเขาเพิ่งจะได้เป็นนักผจญภัยระดับทองแดงเพียงแค่ปีเดียว ต่อให้เพื่อนร่วมทีมจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเขาแค่ไหน ก็คงไม่มีใครยอมไปล่วงเกินเจ้าหน้าที่พิทักษ์สันติราษฎร์เพื่อเขาแน่ๆ
ที่สำคัญ คนที่จะได้รับรางวัลจากซีซาร์คือเขา และคนที่จะฆ่าเจ้าหน้าที่แล้วได้รับการตัดสินว่าไม่มีความผิดก็มีเพียงเขาเท่านั้น
หากถึงเวลาที่เจ้าเมืองเอาผิดขึ้นมา เหล่านักผจญภัยย่อมแบกรับไม่ไหว และเขาก็คงไม่ยอมเสียสละคำอธิษฐานไปกับคนพวกนั้นหรอก
อีกประการหนึ่ง ลูอิสรู้ดีว่าตัวเองรู้สึกอิจฉาแลนสล็อตแค่ไหนตอนที่เห็นอีกฝ่ายได้รับพระชายา
ในเมื่อเขาเป็นคนประเภทไหน เขาก็เดาใจคนอื่นได้ไม่ยาก เขาไม่เชื่อว่าพวกคนที่ตะเกียกตะกายขึ้นมาจากระดับล่างเหมือนกัน จะมีความคิดอยากจะช่วยเขาจริงๆ
“โว้ยยย ทำไมมันยากขนาดนี้เนี่ย!!!”
ลูอิสรู้สึกหงุดหงิดในใจ เขาเดินไปที่แผงลอยใกล้ๆ แล้วสั่งข้าวหน้าเนื้อย่างฉ่ำซอสมาทาน
โต๊ะเก้าอี้ของร้านตั้งอยู่ริมถนน โต๊ะปรุงอาหารของเจ้าของร้านวางไว้ด้านนอกสุด
เจ้าของร้านใช้มีดแล่เนื้อย่างจากเตาออกมาเป็นชิ้นๆ ใส่ลงในชามหิน ใส่หอมใหญ่ แครอท และผักใบเขียวลงไป จากนั้นก็หยิบสากหินขึ้นมา แล้วลงแรงตำอย่างบ้าคลั่ง...
“เฮ้ยๆๆ อย่า!”
แลนสล็อตยื่นมือออกมาด้วยความตกใจ
“มีอะไรเหรอ?”
แฮริสันที่นั่งอยู่ตรงข้ามถามเขาด้วยความสงสัย
แลนสล็อตมองดูเนื้อบดเละๆ ในชามหินด้วยหัวคิ้วที่ขมวดมุ่น เขาพูดอย่างพูดไม่ออกว่า “ข้าวหน้าเนื้อย่างดีๆ ทำไมต้องตำให้มันเละเป็นโจ๊กแบบนั้นด้วยล่ะ? รสชาติมันไม่ปนกันมั่วไปหมดเหรอ?”
ร้านแผงลอยแถวนี้เป็นแบบนี้หมด เหมือนมีความแค้นกับอาหารที่เป็นชิ้นเป็นอัน ต้องสับต้องตำให้แหลกละเอียดถึงจะพอใจ
“ก็ช่วยย่อยไง ไม่อย่างนั้นพวกนายคงถ่ายไม่ออกกันพอดี”
พ่อครัวที่โพกผ้าสีขาวกระแทกชามข้าวลงบนโต๊ะพลางถลึงตาใส่เขา
“เอ่อ...”
แลนสล็อตหมดความอยากอาหารลงทันที เขาเลื่อนชามไปให้แฮริสัน “นายกินเถอะ ฉันอิ่มแล้ว”
“มันจะเกินไปหน่อยไหม?”
แฮริสันตักเนื้อบดเข้าปากคำหนึ่งแล้วเงยหน้าขึ้นพูดว่า “มันก็ดีออกนะ รสชาติกลมกล่อม ฉ่ำซอส สะอาดถูกสุขอนามัยด้วย”
“นายไม่เข้าใจหรอก รสชาติของวัตถุดิบมากมายที่มาสุมกองรวมกันแบบนี้ สำหรับฉันมันคือการลบหลู่ชัดๆ แล้วก็นะ... มันสะอาดตรงไหน?” แลนสล็อตขมวดคิ้ว
ที่นี่ไม่มีธรรมเนียมการใช้ถุงมือพลาสติก พ่อครัวคนนี้เพิ่งจะจับเหรียญทองแดงเสร็จก็เอามือไปหยิบเนื้อต่อเลย ถ้าให้เขาใช้พลังสกัดบริสุทธิ์เพื่อฆ่าเชื้อดูล่ะก็ คาดว่าคงดึงเศษดินออกมาได้เป็นก้อนกลมๆ เชียวละ
นายนี่เรียกสิ่งนี้ว่าสุขอนามัยงั้นเหรอ?
“ฉันไปซื้อขนมปังมาสักสองก้อนดีกว่า”
แลนสล็อตวิ่งไปที่ร้านขายของชำข้างๆ แล้วเดินกลับมาอย่างรวดเร็ว
รสสัมผัสของขนมปังยังดูดีกว่าเยอะ แถมราคาสองก้อนยังแค่ครึ่งเดียวของไอ้ก้อนเละๆ นี่เอง
ลูอิสนั่งอยู่ในร้านอาหารฝั่งตรงข้ามกับพวกเขา ระหว่างนั้นสายตาของลูอิสกวาดผ่านทิศทางที่พวกเขานั่งอยู่หลายครั้ง แต่เพราะแลนสล็อตมัวแต่คุยกับแฮริสัน จึงไม่มีความผิดปกติใดๆ ถูกสังเกตเห็น
แลนสล็อตเริ่มรู้สึกว่าเขาเริ่มจับเคล็ดลับบางอย่างได้แล้ว
“นายคิดว่าลูอิสจะมีทางทำภารกิจสำเร็จไหม?” แฮริสันถาม
แลนสล็อตเหลือบมองลูอิสแล้วส่ายหัว “ยาก”
“แล้วถ้านายต้องเป็นคนทำล่ะ?” แฮริสันยิ้มถาม
“อืม...”
แลนสล็อตขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “ก็พอไหว”
ร่างที่สามารถเปลี่ยนเป็นเหล็กกล้าได้นั้น หากต้องดวลกันตรงๆ เขาคงไม่มีทางสู้ได้เลย
แต่เนทไม่ใช่คนเหล็กมาตั้งแต่กำเนิด พลังผิวหนังเหล็กกล้าของเขาต้องใช้พลังงานในการเปิดใช้งาน ปกติเขาก็ใช้ชีวิตในร่างมนุษย์ธรรมดา
และเขามีพลังสกัดบริสุทธิ์ แค่หาสมุนไพรมาสกัดเอาสารพิษเข้มข้นออกมา ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสลอบสังหารได้
อุปสรรคเพียงอย่างเดียวคือ จะวางยาอย่างไรให้สำเร็จ
“เขามาแล้ว”
แฮริสันมองไปที่ไกลๆ ชายหนุ่มหน้าเหลี่ยมในชุดหนังสีน้ำตาลปรากฏตัวขึ้นที่ฝั่งตรงข้าม ด้านหลังมีทหารยามเมืองในเครื่องแบบสองคนเดินตามมา
พวกเขาดูเหมือนเพิ่งจะเสร็จจากการตรวจตรา สายตากวาดมองป้ายร้านค้าทั้งสองฝั่งถนน
พ่อค้าแม่ค้าตามทางต่างพยักหน้าให้ด้วยความประหม่าและเอ่ยทักทาย เจ้าของร้านบางรายถูกทหารยามหยิบผลไม้ไปดื้อๆ สองสามผล ก็ได้แต่ฝืนยิ้มและค้อมตัวประจบประแจง
สุดท้าย พวกเขาก็เดินเข้าไปในภัตตาคารที่ตกแต่งอย่างดีร้านหนึ่ง
“อาหารข้างในนั่นก็เป็นแบบเละๆ เหมือนกันหรือเปล่า?”
แลนสล็อตเริ่มมีจินตนาการในแง่ลบ
“นั่นไม่มีทางหรอก พวกชนชั้นปกครองเขาชอบกินของที่ดูสวยงามน่ะ” แฮริสันหัวเราะ
“สงสัยฉันต้องกลายเป็นชนชั้นปกครองให้ได้เสียแล้ว”
แลนสล็อตมองดูโจ๊กเนื้อบดในชามของแฮริสัน ในใจเริ่มตัดสินใจอย่างแน่วแน่
ลูอิสที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็กำลังจับจ้องไปยังทิศทางของเนทเช่นกัน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตึงเครียด
แลนสล็อตนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงถามว่า “สำหรับนายแล้ว เนทถือว่าเป็นคนดีไหม?”
“เขาเหรอ ก็งั้นๆ แหละ”
แฮริสันพิงหลังกับพนักเก้าอี้แล้วพูดว่า “ถึงจะไม่ใช่คนดีเลิศอะไร แต่ในบรรดาเจ้าหน้าที่พิทักษ์สันติราษฎร์ทั้งห้าคน เขาก็ถือว่าไม่เลวเลย อย่างน้อยก็ยังพอทำงานทำการบ้าง ถ้าต้องเลือกระหว่างเขากับลูอิส ฉันเลือกให้ลูอิสตายดีกว่า”
“นี่มันถึงขั้นต้องมาแข่งกันว่าใครเลวน้อยกว่ากันแล้วเหรอ?”
แลนสล็อตกลอกตาพลางพิงหลังลงบ้าง “หัวไม่วาง หางก็ขยับยากล่ะนะ ไม่แปลกใจเลยที่มีคนจำนวนมากเลือกที่จะไปเป็นนักเลง อย่างน้อยเป็นนักเลงก็ยังพอได้รังแกคนซื่อๆ บ้าง แต่ถ้าต้องเป็นคนธรรมดาที่เคารพกฎหมาย ก็คงกลายเป็นจุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารจริงๆ”
“โฮ่? ไม่นึกเลยว่านายจะเป็นพวกเจ้ากี้เจ้าการเรื่องศีลธรรมกับเขาด้วย?” แฮริสันขำ
ความรู้สึกเหล่านี้มาจากชีวิตในชาติก่อน ซึ่งแลนสล็อตไม่สามารถอธิบายได้ เขาทำได้เพียงยิ้มเจื่อนๆ พลางส่ายหัวและถอนหายใจว่า “ไว้ถ้านายอายุเท่าฉัน นายก็จะเข้าใจเอง”
“?”
เมื่อมองไปยังแลนสล็อตที่อายุเพิ่งจะยี่สิบต้นๆ แฮริสันถึงกับเบิกตากว้าง บนหัวดูเหมือนจะมีเครื่องหมายคำถามอันใหญ่ลอยออกมา
นี่มันรุ่นหลานสอนรุ่นลุงชัดๆ