บทที่ 18 NZNT: บทที่ 18

บทที่ 18 NZNT: บทที่ 18

“รุ่นพี่ยูสึเกะปฏิเสธครับ”

ชิซุยกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ก็ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปหาชิซุยที่คุกเข่าอยู่ และถอนหายใจ

“ดูเหมือนว่าถึงแม้เขาจะค่อนข้างแข็งแกร่ง แต่เขากลับไม่มีคุณสมบัติที่จะแบกรับภาระแห่งสันติภาพของหมู่บ้านเอาไว้ได้เลย!”

ชิซุยพยายามอธิบาย

“ท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ครับ ผมคิดว่ารุ่นพี่ยูสึเกะแค่ยังไม่ได้คิดให้ถี่ถ้วนเท่านั้นเองครับ ถ้าผมลอง...”

โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ตบไหล่ชิซุยเบาๆ

“ไม่ต้องหรอก ตอนนี้ชั้นมีภารกิจใหม่ให้นายแล้ว”

“เชิญสั่งมาได้เลยครับ ท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 3”

ชิซุยกล่าว

“นายคิดยังไงกับความแข็งแกร่งของอุจิวะ ยูสึเกะ? นายคิดว่าจะเอาชนะเขาได้ไหม?”

โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ถาม

ชิซุยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบว่า

“รุ่นพี่ยูสึเกะแข็งแกร่งมากครับ ด้านอื่นผมไม่แน่ใจ แต่ในแง่ของความเร็วของวิชาเคลื่อนย้ายชั่วพริบตา รุ่นพี่ยูสึเกะทำได้ดีเกือบจะเท่าผมเลยทีเดียว”

ชิซุยหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ

“แต่ผมเชื่อว่าในแง่ของการประยุกต์ใช้วิชาเคลื่อนย้ายชั่วพริบตา รุ่นพี่ยูสึเกะเทียบผมไม่ได้อย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ผมยังเบิกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาได้แล้ว ผมเชื่อว่ารุ่นพี่ยูสึเกะไม่น่าจะเป็นคู่มือของผมครับ”

แม้ว่าอุจิวะ ชิซุย จะเป็นคนใจดี อ่อนโยนกับผู้อื่น และดูถ่อมตัวมาก แต่ในฐานะอัจฉริยะที่แท้จริง ลึกๆ แล้วชิซุยก็มีความภาคภูมิใจในตัวเองสูงมากเช่นกัน

โฮคาเงะรุ่นที่ 3 พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“ชิซุย นายเป็นลูกน้องที่ไว้ใจได้จริงๆ ภารกิจใหม่ที่ชั้นจะมอบให้นายก็คือ การท้าดวลกับอุจิวะ ยูสึเกะ และเอาชนะเขาให้ได้ จงก้าวขึ้นเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลอุจิวะ ไม่สิ... ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของตระกูลอุจิวะต่างหาก!”

“เอ่อ ท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ครับ แบบนี้มันจะไม่ดู...”

ชิซุยกังขาเล็กน้อย

ชิซุยไม่ใช่คนที่ชอบหาเรื่องทะเลาะวิวาท และเขาก็ไม่ได้สนใจเรื่องตำแหน่งอะไรพวกนี้เลย

โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ถอนหายใจ

“ที่จริงแล้ว ภารกิจนี้ไม่ได้ให้นายไปตั้งตัวเป็นศัตรูกับอุจิวะ ยูสึเกะหรอก แต่มันคือการสร้างบารมีของนายภายในตระกูลอุจิวะ เพื่อให้นายกลายเป็นกระบอกเสียงของพวกเขาต่างหาก”

“เมื่อนายมีอิทธิพลมากพอในตระกูลอุจิวะ นายก็จะสามารถทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างหมู่บ้านกับตระกูลของนายได้ดียิ่งขึ้น มันเป็นสถานการณ์ที่วิน-วินทั้งสองฝ่าย ยิ่งไปกว่านั้น ชั้นเชื่อว่านายเป็นเพียงคนเดียวที่จะสามารถแบกรับความรับผิดชอบนี้ได้!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชิซุยก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตากับโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ที่เปี่ยมไปด้วยความไว้วางใจและความคาดหวัง เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น ราวกับว่าสันติภาพของหมู่บ้านและอนาคตของตระกูลอุจิวะล้วนขึ้นอยู่กับเขาแต่เพียงผู้เดียว เขาให้คำมั่นเสียงดังฟังชัด

“ผมเข้าใจแล้วครับ ผมจะทำภารกิจที่ท่านมอบหมายให้สำเร็จอย่างแน่นอน!”

เมื่อเห็นคำมั่นสัญญาของชิซุย โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“แน่นอน ภารกิจนี้ไม่ได้ให้นายลงมือทำทันทีหรอกนะ นายไปเตรียมตัวให้พร้อมก่อนเถอะ ในช่วงไม่กี่วันข้างหน้านี้ ชั้นจะจัดคนไปคอยปูทางสร้างชื่อเสียงให้นาย เมื่อนายเอาชนะเขาได้ เกียรติยศทั้งหมดก็จะเป็นของนาย ยิ่งไปกว่านั้น การเลือกตั้งโฮคาเงะรุ่นที่ 4 กำลังจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว ชั้นไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นในเวลานี้”

“เข้าใจแล้วครับ”

ชิซุยตอบรับ

“เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว นายไปได้”

โฮคาเงะรุ่นที่ 3 กล่าว

“ครับ”

ชิซุยลุกขึ้นเตรียมตัวจะจากไป เมื่อเดินมาถึงประตู เขาก็ได้ยินคำสั่งเสียของโฮคาเงะรุ่นที่ 3

“นายแวะไปหาดันโซเพื่อดูว่าเขามีคำแนะนำอะไรบ้างก็ดีนะ เขาน่าจะพอรู้เรื่องความแข็งแกร่งของอุจิวะ ยูสึเกะอยู่บ้าง”

“แกอีกแล้วรึ หายหน้าหายตาไปพักหนึ่ง ตอนนี้กลับมากวนใจอาจารย์โอโรจิมารุอีกแล้วนะ!”

อังโกะบ่นอุบเมื่อเห็นยูสึเกะปรากฏตัวขึ้น

“ท่านโอโรจิมารุไม่อยู่รึ?”

ยูสึเกะเมินเฉยต่ออารมณ์เสียของอังโกะและลองสัมผัสบรรยากาศรอบๆ เขาไม่พบร่องรอยจักระของโอโรจิมารุเลย

“ชิ! อาจารย์โอโรจิมารุกำลังยุ่งอยู่กับการหาเสียงเลือกตั้งเป็นโฮคาเงะรุ่นที่ 4 อยู่ย่ะ ไม่มีเวลามาสนใจแกหรอก”

อังโกะพูดพลางกอดอก จากนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นโกรธเคือง

“ใครๆ ก็บอกว่าประกายแสงสีเหลืองจะได้เป็นโฮคาเงะรุ่นที่ 4 แน่ๆ หมอนั่นเก่งสู้อาจารย์โอโรจิมารุไม่ได้สักหน่อย”

“ให้ตายสิ ไม่มีใครเห็นความเก่งกาจของอาจารย์โอโรจิมารุเลยรึไงนะ?”

มองดูอังโกะที่ทำแก้มป่องด้วยความโมโห ยูสึเกะก็ส่ายหัวพร้อมกับยิ้มและพูดแหย่ว่า

“ในเมื่อเธอไม่ค่อยพอใจที่ท่านมินาโตะจะได้เป็นโฮคาเงะรุ่นที่ 4 งั้นเธอลองบอกข้อเสียของท่านมินาโตะมาสักข้อสิ ให้เวลาหนึ่งนาที”

เมื่อได้ยินคำพูดของยูสึเกะ อังโกะก็เริ่มคิดอย่างหนักทันที แต่เธอก็หาข้อเสียของประกายแสงสีเหลืองไม่เจอเลย ในที่สุดเธอก็ขยี้ผมตัวเองอย่างหัวเสีย

“อ๊ากกกก! ยังไงซะหมอนั่นก็เก่งสู้อาจารย์โอโรจิมารุไม่ได้ก็แล้วกัน!”

เมื่อมองดูอังโกะที่ดูสติแตกเล็กน้อย ยูสึเกะก็รู้สึกว่ามันตลกดี

“ยูสึเกะคุง ช่วงนี้ดูเหมือนเธอจะอารมณ์ดีนะ ถึงมานั่งคุยเล่นกับอังโกะอยู่ที่นี่ได้”

เสียงอันเย็นเยียบดังขึ้น เป็นโอโรจิมารุที่เพิ่งกลับมาถึงฐานทัพนั่นเอง

“ท่านโอโรจิมารุก็พูดเป็นเล่นไป ผมเพิ่งมาถึงนี่เองครับ เห็นอังโกะอยู่ที่นี่ก็เลยคุยเล่นด้วยนิดหน่อย”

ยูสึเกะกล่าว

โอโรจิมารุเปิดทางเข้าห้องลับในฐานทัพของเขาและนำยูสึเกะเข้าไปข้างใน โดยบอกให้อังโกะรออยู่ข้างนอก

เมื่อมองดูแผ่นหลังของยูสึเกะขณะที่เขาเดินตามโอโรจิมารุเข้าไปในห้องลับ อังโกะก็แลบลิ้นปลิ้นตาทำหน้าทะเล้นใส่

แต่ในวินาทีนั้น ยูสึเกะก็หันขวับกลับมาและยิ้มบางๆ ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของอังโกะแข็งค้างกลางอากาศ

“แปลกนะที่เธอตั้งใจมารอชั้นที่นี่โดยเฉพาะ ดูเหมือนจะมีเรื่องสำคัญอยากจะถามชั้นสินะ”

โอโรจิมารุพูดขึ้น ดวงตาเรียวประดุจงูของเขาจับจ้องไปที่ยูสึเกะหลังจากประตูห้องลับปิดลง

“ครับ ผมมีไอเดียบางอย่างเกี่ยวกับอักขระสาปที่ท่านกำลังวิจัยอยู่”

ยูสึเกะกล่าวอย่างช้าๆ

“โอ้?”

โอโรจิมารุมีสีหน้าสงสัยและส่งสัญญาณให้ยูสึเกะพูดต่อ

“ผมอยากจะพัฒนาอักขระสาปรูปแบบใหม่ โดยต่อยอดจากอักขระสาปที่ท่านเคยพัฒนามาก่อนหน้านี้ อักขระสาปนี้ต้องสามารถกักเก็บจักระคาถาหยินจำนวนมหาศาล และอนุญาตให้โฮสต์ดึงออกมาใช้ได้ตลอดเวลา”

ยูสึเกะกล่าว

ที่จริงแล้ว ยูสึเกะแอบกังวลเล็กน้อยในเวลานี้ เขาพบกุญแจสำคัญในการเบิกเนตรวงแหวนและเพิ่มพลังให้ดาบฟันวิญญาณ ริวจินจักกะ ของเขาแล้ว นั่นก็คือ คาถาหยิน

แต่การจะให้ได้กุญแจดอกนี้มาอย่างรวดเร็วและสามารถนำไปใช้งานได้ เขาต้องการความช่วยเหลือจากโอโรจิมารุ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการพัฒนาวิชาต้องห้าม

ยิ่งไปกว่านั้น โฮคาเงะรุ่นที่ 4 กำลังจะเข้ารับตำแหน่งในไม่ช้า และโอโรจิมารุก็จะถอนตัวออกจากหมู่บ้านหลังจากพ่ายแพ้การเลือกตั้ง เปลี่ยนสถานะจากนินจาโคโนฮะไปเป็นบุคคลธรรมดาโดยสมบูรณ์ หากรอให้ถึงตอนนั้น การจะตามตัวเขามาช่วยพัฒนาอักขระสาปคงเป็นเรื่องยากมาก

“ก่อนหน้านี้เธอไม่เห็นจะสนใจวิชาอักขระสาปเลยนี่ ทำไมจู่ๆ ถึงเปลี่ยนใจล่ะ?”

โอโรจิมารุหัวเราะอย่างมีเลศนัย

“‘อักขระสาปฟ้า’ ของท่านมีจุดบกพร่องเยอะเกินไปครับ ยิ่งไปกว่านั้น ผมดูออกนะว่าท่านซ่อนอะไรบางอย่างไว้ในนั้นด้วย ท่านโอโรจิมารุ”

ยูสึเกะกล่าวอย่างใจเย็น

อักขระสาปฟ้าคืออักขระสาปที่โอโรจิมารุใช้เป็นภาชนะสำหรับ “คาถาสัมภเวสีคืนชีพ” มันซ่อนไพ่ตายของโอโรจิมารุเอาไว้

ยิ่งไปกว่านั้น อักขระสาปฟ้าหรืออักขระสาปดินแบบดั้งเดิมนั้น พัฒนามาจากพลังงานธรรมชาติที่โอโรจิมารุสกัดมาจากจูโกะ มันเป็นเวอร์ชันลดทอนประสิทธิภาพของ “โหมดเซียน” ซึ่งยูสึเกะไม่ค่อยให้ราคาเท่าไหร่นัก

“สมกับเป็นยูสึเกะคุงจริงๆ มองเรื่องนี้ออกด้วยสินะ แล้วจุดประสงค์ของเธอในการวิจัยอักขระสาปที่สามารถผนึกคาถาหยินได้คืออะไรล่ะ?”

โอโรจิมารุถาม

“ผมหาวิธีเบิกเนตรวงแหวนเจอแล้วครับ ผมจำเป็นต้องกักเก็บจักระคาถาหยินจำนวนมหาศาลไว้เพื่อใช้ในการทะลวงขีดจำกัด”

ยูสึเกะหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง สบตากับโอโรจิมารุ และโยนเหยื่อล่อออกไป

“ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าไอเดียของผมสำเร็จ มันจะช่วยให้โฮสต์สามารถกักเก็บจักระคาถาหยินจำนวนมหาศาลไว้ได้ ซึ่งจะช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งทางวิญญาณหรือจิตใจของโฮสต์ทางอ้อม ทำให้โฮสต์มีความต้านทานต่อคาถาลวงตาเพิ่มขึ้นอย่างมาก”

“คาถาสัมภเวสีคืนชีพ” เป็นวิชาต้องห้ามที่ไร้เทียมทาน แต่มันก็มีจุดอ่อนที่ร้ายแรง นั่นคือ การคืนชีพแต่ละครั้งจะบั่นทอนความแข็งแกร่งทางจิตใจของผู้ใช้อย่างมาก ซึ่งส่งผลให้ความต้านทานต่อคาถาลวงตาของผู้ใช้ลดลงอย่างมากเช่นกัน

แม้ว่าโอโรจิมารุจะยังพัฒนา “คาถาสัมภเวสีคืนชีพ” ไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่เขาก็น่าจะค้นพบจุดบกพร่องที่ร้ายแรงนี้แล้ว ยูสึเกะเชื่อว่าด้วยเหยื่อล่อชิ้นนี้ โอโรจิมารุคงไม่สามารถปฏิเสธข้อเสนอของเขาได้อย่างแน่นอน

โอโรจิมารุมองยูสึเกะด้วยแววตาครุ่นคิด พลางคิดในใจ

“เด็กนี่รู้จุดอ่อนของ ‘คาถาสัมภเวสีคืนชีพ’ ที่ชั้นกำลังพัฒนาอยู่งั้นรึ? หรือว่ามันแค่บังเอิญกันแน่?”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง โอโรจิมารุก็เอ่ยอย่างช้าๆ

“ชั้นตกลง แต่ในช่วงนี้เธอต้องใช้เวลาอยู่ในห้องวิจัยของชั้นให้มากขึ้นหน่อยนะ”

ยูสึเกะพยักหน้า

“ไม่มีปัญหาครับ ผมเองก็หวังว่าจะทำวิชานี้ให้เสร็จเร็วๆ เหมือนกัน พรุ่งนี้ผมจะพาผู้ช่วยมาด้วยคนนึง จะได้ช่วยงานพวกเราได้”

“ผู้ช่วยงั้นรึ?”

โอโรจิมารุมีสีหน้าสนใจ

“ครับ พรสวรรค์ของเขาจะต้องทำให้ท่านประหลาดใจแน่!”

หลังจากตกลงกับโอโรจิมารุเรียบร้อย ยูสึเกะก็เตรียมตัวกลับไปที่ตระกูลเพื่อจัดตารางการฝึกซ้อมให้กับอิทาจิและอิซึมิในช่วงสองสามวันข้างหน้า คาบูโตะจะไปร่วมงานพัฒนาอักขระสาปที่ห้องวิจัยของโอโรจิมารุกับเขาด้วย ดังนั้นเขาจึงจะไม่ได้ฝึกซ้อมร่วมกับอิทาจิและอิซึมิในช่วงนี้

ขณะที่เดินไปตามถนน ยูสึเกะกำลังคิดหาวิธีจัดการเรื่องต่างๆ ทันใดนั้น เขาก็เห็นร่างของใครบางคนอยู่ตรงหน้า สวมเสื้อกั๊กนินจาและที่คาดหน้าผากสีน้ำเงิน

“หมอนั่นไง! ให้หมอนั่นมาช่วยก็แล้วกัน!”

ยูสึเกะยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แล้วรีบเดินตรงไปยังเป้าหมายตรงหน้าทันที

นารา ชิคาคุ เพิ่งจะดื่มชาและคุยเล่นกับเพื่อนๆ เสร็จ เขากำลังเดินเล่นไปตามถนนในโคโนฮะอย่างสบายใจ ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกหนักที่ไหล่ซ้าย พร้อมกับมีมือข้างหนึ่งวางแหมะลงมา

“ชิคาคุ ช่วงนี้นายดูสบายใจจังเลยนะ”

ยูสึเกะกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ชิคาคุหันหน้ามาและเห็นว่าเป็นยูสึเกะ เขาอ้าปากที่คาบเข็มเซ็มบงอยู่เสมอแล้วพูดว่า

“โย่ ยูสึเกะ นานๆ จะเจอนายออกมาเดินเล่นแบบนี้นะเนี่ย ปกติเห็นยุ่งอยู่แต่กับการฝึกซ้อมไม่ก็คิดค้นวิชาไม่ใช่รึ?”

“ก็ใช่อยู่หรอก แต่ช่วงนี้ชั้นเพิ่งรับลูกศิษย์มาสองสามคนน่ะ แล้วชั้นก็มีวิชาสำคัญที่ต้องพัฒนาด้วย เลยไม่มีเวลาจัดตารางฝึกให้พวกเด็กๆ เลยอยากจะรบกวนให้นายมาช่วยชี้แนะการฝึกคาถานินจาให้ลูกศิษย์ชั้นสักพักน่ะ”

ยูสึเกะพูดพร้อมรอยยิ้ม

แม้ว่าชิคาคุในตอนนี้จะเป็นแค่จูนิน แต่เขาก็เชี่ยวชาญด้านการควบคุมจักระและการใช้วิชานินจาเป็นอย่างมาก

ในหนังสือ “ข้อมูลตัวละครนารูโตะ” ค่าพลังคาถานินจาของชิคาคุอยู่ที่ระดับ 9 ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาเก่งกาจด้านคาถานินจามาก

เมื่อได้ยินคำพูดของยูสึเกะ ชิคาคุก็โบกมือปฏิเสธพัลวัน

“ไม่ๆๆ ชั้นไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นหรอกน่า นายนี่กะจะใช้งานชั้นให้คุ้มเลยหรือไง”

ชิคาคุไม่มีความสนใจที่จะไปชี้แนะการฝึกซ้อมให้ใครเลยสักนิด เขาเอาเวลานั้นไปเดินเล่นตามท้องถนนยังจะดีซะกว่า

ยูสึเกะยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

“ไม่เป็นไร ถ้านายไม่อยากทำ ชั้นก็ไม่บังคับหรอก”

“แต่ว่านะ ท่านโอโรจิมารุเพิ่งถามชั้นมาน่ะ ว่าช่วงนี้ได้ยินข่าวลืออะไรเกี่ยวกับท่านบ้างไหม ชั้นก็กำลังคิดอยู่ว่าจะตอบท่านไปยังไงดี วันนี้ชั้นดันบังเอิญไปได้ยินนายคุยเรื่องท่านโอโรจิมารุกับเพื่อนๆ ที่ร้านชาพอดีเลย ตอนนี้ชั้นรู้แล้วล่ะว่าจะเอาอะไรไปตอบท่านโอโรจิมารุดี”

เมื่อมองดูยูสึเกะที่กำลังยิ้มแย้ม ชิคาคุก็สัมผัสได้ถึงประกายแสงเย็นเยียบที่ซ่อนอยู่ในดวงตาที่หรี่แคบของอีกฝ่าย

ชิคาคุถอนหายใจอย่างขมขื่น

“ยูสึเกะ พวกเราก็เป็นสหายเก่ากันนะ อย่าทำแบบนี้สิ”

ยูสึเกะตบไหล่ชิคาคุเบาๆ แล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม

“พรุ่งนี้ตอนเที่ยง อิซึมิกับลูกศิษย์ของชั้น อุจิวะ อิทาจิ จะไปรอนายอยู่ที่ลานฝึกซ้อมทางใต้สุดในอาณาเขตตระกูลอุจิวะ อย่ามาสายล่ะ ตอนเช้าชั้นจะจัดคนไปสอนกระบวนท่าให้พวกเขาก่อน นายแค่รับผิดชอบสอนคาถานินจาตอนบ่ายก็พอ”

มองดูยูสึเกะที่เดินจากไปอย่างช้าๆ รอยยิ้มขมขื่นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชิคาคุ

“ปากหนอปาก ปากพาซวยแท้ๆ”

หลังจากจัดการเรื่องชิคาคุเรียบร้อย ยูสึเกะก็มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ไมโตะ ไก มักจะไปฝึกซ้อมเป็นประจำ สำหรับคนที่จะมาชี้แนะการฝึกกระบวนท่าให้กับอิซึมิและอิทาจิ ยูสึเกะตัดสินใจเลือกไก เขามั่นใจว่าไกผู้ซึ่งอุทิศตนให้กับกระบวนท่า จะไม่ทำให้เขาผิดหวังอย่างแน่นอน

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน