บทที่ 38 ศึกแรกของยามาโตะร่างทอง

บทที่ 38 ศึกแรกของยามาโตะร่างทอง

“ภารกิจสำเร็จ!”

คาวาซากิและนิชิมุระเดินลงจากสนาม ใบหน้าชุ่มไปด้วยเหงื่อ

หลังผ่านการฝึกซ้อมที่มีประสิทธิภาพและความเข้มข้นสูง ความอึดของพวกเขาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เรียวนันพยักหน้า

“ทำได้ดี”

“กัปตัน...”

คำชมธรรมดา ๆ แต่กลับทำให้ทั้งสองคนตื่นเต้นดีใจเป็นพิเศษ

อย่าเห็นว่าเรียวนันเป็นรุ่นน้องพวกเขาสองปีเชียวนะ

การฝึกซ้อมที่เข้มงวดบวกกับออร่าที่ไม่เหมือนเด็กปี 1 ทำให้เขามีแรงกดดันมหาศาล

การได้รับคำชมที่หาได้ยากนี้ จึงเพียงพอที่จะทำให้ทั้งสองคนมีความสุขแล้ว

เพราะนี่คือการยอมรับรูปแบบหนึ่ง

ยามาโตะยื่นผ้าขนหนูให้อย่างรู้ใจ

“เหนื่อยหน่อยนะครับ รุ่นพี่คาวาซากิ รุ่นพี่นิชิมุระ”

“อิซึมิซึ ไคโด ไปวอร์มอัปได้แล้ว”

เรียวนันหันไปมองทั้งสองคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง

“ครับ!”

อาจจะเป็นเพราะตื่นเต้นเกินไป

ตอนที่ไคโดและอิซึมิซึลุกขึ้น กล้ามเนื้อของพวกเขาสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด

“ไคโด นายไม่ได้กลัวใช่ไหม?”

“เหอะ~ นายเองก็สั่นเหมือนกันแหละ แน่ใจนะว่าไม่ได้กลัว?”

“ฉัน... กำลังคึกสุด ๆ เลยต่างหาก!”

หลังจากได้ดูแมตช์ของคาวาซากิและนิชิมุระ

ทั้งสองคนที่นั่งดูอยู่ข้างสนามก็เข้าสู่สภาวะตื่นตัวเต็มที่แล้ว

ฝีมือของพวกเขาพอ ๆ กับคาวาซากิและนิชิมุระ

พูดตามตรง

ก่อนแข่ง พวกเขาแอบฝากความหวังในการชนะไว้ที่เรียวนันและอีกสองคน ส่วนตัวเองก็แค่ลงไปเล่นให้ครบตามหน้าที่

แม้ฝีมือจะพัฒนาขึ้น แต่ในชมรมเทนนิส พวกเขาโดนกดดันจนโงหัวไม่ขึ้นมาตลอด เลยไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเก่งขึ้นขนาดไหนแล้ว

พอมีคู่ของคาวาซากิเป็นตัวอย่าง

จิตวิญญาณการต่อสู้ที่หลับใหลมานานก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น และพวกเขาก็ตั้งตารอการแข่งขันอย่างใจจดใจจ่อ

.....

“ขอโทษครับ พวกเราแพ้แล้ว”

ฟุรุยะ มาซาฮารุ และคู่หูเดินลงจากสนามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

เซกิเนะ คาซึกิ พูดเสียงเย็น

“แค่ทำให้เต็มที่ก็พอ”

ทุกคนเห็นรูปเกมแล้ว ช่องว่างของความแข็งแกร่งทางกายภาพมันยากจะถมให้เต็ม ความอ่อนแอคือบาปติดตัว

“เหอะ ไร้ประโยชน์!”

มิยาโมโตะ คัน หนึ่งใน ‘สามยักษ์ใหญ่’ ของฟุโดมิเนะ พูดจาขวานผ่าซาก

“ว่าไงนะ!”

สีหน้าของฟุรุยะและคู่หูเปลี่ยนไปทันที

แต่เมื่อเห็นสายตาดุร้ายของ มิยาโมโตะ คัน พวกเขาก็ต้องกลืนคำพูดที่เตรียมจะสวนกลับลงคอทันที

ฟุโดมิเนะเป็นแหล่งรวมพวกเด็กเกเรอยู่แล้ว

ในบรรดาพวกนั้น มิยาโมโตะ คัน และ คุชิมะ คาโอรุ คือตัวตึงของพวกตัวตึงอีกที ชมรมเทนนิสเป็นที่ที่วัดกันด้วยฝีมือเทนนิส และพวกเขาก็ไม่มีปัญญาไปตอแยสองคนนี้จริง ๆ

“พอได้แล้ว จะเถียงอะไรกันนักหนา!”

เซกิเนะขัดจังหวะมิยาโมโตะที่กำลังจะหาเรื่อง แล้วหันไปมองคู่มือ 1

“ไปเอาแต้มที่เสียไปคืนมาในแมตช์หน้า ไม่อย่างนั้น... เตรียมตัวโดนดีได้เลย!”

“คะ... ครับ กัปตัน!”

หลังพักสิบนาที

ผู้เล่นคู่มือ 1 ของทั้งสองฝ่ายเดินลงสนาม

ผู้เล่นของฟุโดมิเนะคือ อุซุย เอริ และ มัตสึดะ ยูกิเอะ

ฝีมือพอ ๆ กับคู่ของฟุรุยะ เผลอ ๆ อาจจะอ่อนกว่านิดหน่อยด้วยซ้ำ ทั้งสองคนเพิ่งเริ่มจับคู่กันปีนี้ เคมีเข้ากันยังไม่มี

ผลลัพธ์ก็เดาได้ไม่ยาก

ไม่ถึงสิบนาที ไคโดและอิซึมิซึก็พาเกมมาถึงจุดที่นำอยู่ 5:0

ตอนนี้ สกอร์ในเกมอยู่ที่ 40:15 เหลืออีกแค่แต้มเดียวก็จะปิดแมตช์!

ตลอดทั้งเกม คู่แข่งทำแต้มย่อยได้แค่หนึ่งหรือสองแต้มเท่านั้น

พวกเขาโดนไคโดและอิซึมิซึยำเละ ช่องว่างของฝีมือชัดเจนมาก คนละชั้นกันเลย

“จบการแข่งขัน เซย์งาคุ ชนะ สกอร์รวม 2:0!”

แพ้อีกแล้ว

แถมยังเป็น 6:0 สองคู่รวด!

อุซุย เอริ และคู่หูเดินตัวสั่นลงจากสนาม มองมิยาโมโตะ คัน ด้วยความหวาดกลัว กลัวว่าเขาจะทำอะไรบ้า ๆ ขึ้นมา

และก็เป็นอย่างที่คิด มิยาโมโตะ คัน หยิบ ‘สนับมือ’ ออกมาจากกระเป๋า จ้องมองทั้งสองคนเขม็ง

“พวกแกสองตัว...”

“อย่ามาก่อเรื่องที่นี่ อยากโดนตัดสิทธิ์หรือไง? ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง”

เซกิเนะ คาซึกิ ยังพอมีความยับยั้งชั่งใจอยู่บ้าง

แต่ดูจากเส้นเลือดที่ปูดโปนบนหน้าผาก ก็รู้ได้เลยว่าเขาเองก็กำลังข่มความโกรธไว้สุดขีด

“เดี่ยวมือ 3 ฉันลงเอง!”

พูดจบ เซกิเนะ คาซึกิ ก็ถอดเสื้อแจ็กเกตออก ไม่สนใจสีหน้าของ คุชิมะ คาโอรุ แล้วเดินลงไปวอร์มอัปในสนามทันที

ตามกฎแล้ว

รายชื่อที่ส่งก่อนแข่งคือลำดับการเล่นที่แน่นอน

เว้นแต่จะมีเหตุสุดวิสัย ห้ามเปลี่ยนตัวผู้เล่นตามใจชอบ

เดิมที คุชิมะ คาโอรุ ควรจะลงเล่นเดี่ยวมือ 3

ถ้ากรรมการจับได้ว่ามีการเปลี่ยนตัว พวกเขาน่าจะโดนตัดสิทธิ์ทันที แต่รอบคัดเลือกเขตไม่ได้เข้มงวดขนาดนั้น ตราบใดที่ไม่มีใครทักท้วง ก็คงไม่มีปัญหา

“เซกิเนะ คาซึกิ งั้นเหรอ”

ยามาโตะ ยูได พึมพำ

“รู้จักเหรอ?”

คิริกายะชโงกหน้าเข้ามาแคะขี้มูก แล้วป้ายใส่เสื้อยามาโตะหน้าตาเฉย

“เฮ้ย ฉันเห็นนะ!”

ยามาโตะผลักคิริกายะออกไปอย่างหงุดหงิด

“ก็ไม่เชิง แต่หมอนี่สไตล์การเล่นไม่ค่อยสะอาดเท่าไหร่ ฤดูกาลที่แล้วอดีตกัปตันเซย์งาคุก็โดนหมอนี่เล่นงานจนเจ็บตัว”

“อ้อ? นายจะลงไหม? ฉันชักสนใจพวกที่เล่นแบบนี้แล้วสิ~”

“ไม่เป็นไรหรอก ถ้าตีลูกไม่โดน เทนนิสสไตล์ไหนก็ไร้ความหมายทั้งนั้นแหละ”

พูดจบ เขาก็ถอดเสื้อแจ็กเกตออกเตรียมวอร์มอัป

ใจจริงเขาก็อยากใส่แจ็กเกตเล่นเท่ ๆ แบบเรียวนันบ้างเหมือนกัน

แต่น่าเสียดาย เขาไม่มีความแข็งแกร่งระดับนั้น หน้าตาแบบนั้น และออร่าแบบนั้น

“สู้เขานะ ยามาโตะ!”

คาวาซากิและคนอื่น ๆ ตะโกนเชียร์จากข้างสนาม

ต่างจากเรียวนันและคิริกายะ

ยามาโตะคือคนที่พวกเขาเห็นการเติบโตมาตลอด เขาโดนดองมาหนึ่งปีเพราะกฎเก่าคร่ำครึ ตอนนี้เมื่อเขาได้ก้าวลงสนามอย่างเป็นทางการ ความตื่นเต้นของพวกเขาจึงไม่น้อยไปกว่ายามาโตะเลย

“ขอบคุณครับรุ่นพี่”

ยามาโตะสูดหายใจลึก แล้วก้าวลงสนาม

แม้จะสวมรองเท้า

แต่วินาทีที่เหยียบลงบนคอร์ต เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากพื้น ราวกับจะลุกเป็นไฟ

เดินไปที่กลางสนาม

ยามาโตะยื่นมือออกไปก่อน

“สวัสดีครับ”

“ฉันไม่จับมือกับพวกขี้แพ้”

เจอไมตรีจิตของยามาโตะเข้าไป เซกิเนะ คาซึกิ กลับทำท่ารังเกียจ ไม่แม้แต่จะแตะมือ แล้วหันหลังเดินกลับไปที่เส้นท้ายคอร์ต

คิริกายะที่อยู่ข้างสนามของขึ้นทันที

“คู่แข่งมันเก่งมากนักเหรอ ถึงได้หยิ่งขนาดนั้น?”

ยามาโตะเป็นคู่ต่อสู้ที่เขาค่อนข้างยอมรับ จะปล่อยให้คนอื่นมาดูถูกได้ยังไง?

“ก็น่าจะนะ เซกิเนะ คาซึกิ, คุชิมะ คาโอรุ และ มิยาโมโตะ คัน คือผู้เล่นที่ครองความเป็นใหญ่ในเขตเซชุนไดมาตั้งแต่ปีที่แล้ว และเคยพาทีมไปถึงระดับคันโตด้วย” ไคโด อิตสึกิ พูด

น้ำเสียงของเขาแฝงความไม่มั่นใจ

ยังไงซะ ตอนนี้เขาเก่งขึ้นมาก และรู้สึกว่าตัวเองก็ท้าดวลเซกิเนะ คาซึกิ ได้เหมือนกัน

ยิ่งไปกว่านั้น พัฒนาการของยามาโตะยังชัดเจนกว่าพวกเขาเสียอีก

เรียวนันพูดเรียบ ๆ

“รอดูก็รู้”

เซกิเนะ คาซึกิ

ตัวประกอบไร้บทที่ไม่มีแม้แต่ฉากเดียวในภาค U17 เป็นแค่ชื่อที่ผ่านตาแวบ ๆ ในรายชื่อจัดอันดับ

ถ้าเรียวนันไม่ใช่นักอ่านสายเก็บรายละเอียด เขาคงจำตัวละครนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นทั้งสองฝ่ายพร้อม กรรมการก็เป่านกหวีดทันที

“ปี๊ด~ รอบคัดเลือกเขตเซชุนได โรงเรียนมัธยมต้นฟุโดมิเนะ พบ โรงเรียนมัธยมต้นเซชุน การแข่งขันเดี่ยวมือ 3 เริ่มได้!”

“ยามาโตะ ยูได เป็นฝ่ายเสิร์ฟ!”

เสียงนกหวีดทำให้รอบข้างเงียบลง ทุกสายตาจับจ้องไปที่สนาม

“ฟู่ว~”

ยามาโตะสูดหายใจลึก สายตาแน่วแน่มองไปที่อีกฝั่งของสนาม

“ฤดูกาลแข่งขันระดับประเทศ... ฉันมาแล้ว!”

นี่เป็นครั้งแรกของเขาบนเวทีระดับประเทศ และเป็นเวทีที่เขารอคอยมาตลอดทั้งปี!

ปัง...!

ปัง...!

ปัง...!

ลูกเทนนิสเด้งกระทบพื้น

ยามาโตะด้วยสีหน้าจริงจัง วาดวงแขนโยนลูกขึ้นฟ้าสูงลิ่ว

......

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน