บทที่ 23 ยามาโตะ ขึ้นมา!

บทที่ 23 ยามาโตะ ขึ้นมา!

ไคโด อิตสึกิ, 8 นาที 59 วินาที

นิชิมุระ โคมุงิ, 8 นาที 21 วินาที

อิซึมิซึ, 7 นาที 49 วินาที

...

ตัวจริงของเซย์งาคุถูกเรียวนันขยี้เละไปทีละคน

แม้แต่กัปตันชมรมเทนนิส คาวาซากิ จุนนะ ก็ถูกจัดการภายใน 7 นาที 30 วินาที

ยิ่งแข่งก็ยิ่งจบเร็วขึ้น

เป็นไปตามที่เรียวนันพูดไว้จริง ๆ การล้มตัวจริงทุกคนเป็นแค่การวอร์มอัปเท่านั้น

“6:0, เรียวนัน ชนะ!”

ได้ยินสกอร์ สมาชิกชมรมเซย์งาคุก็ได้แต่กลืนน้ำลาย

พวกเขาไม่เคยเห็นใครแข็งแกร่งอย่างน่าเหลือเชื่อขนาดนี้มาก่อน

เวลาแค่สามสิบกว่านาที เขาจัดการตัวจริงไปแล้วสี่คน หนึ่งในนั้นเป็นถึงกัปตันทีม

นับตั้งแต่รุ่นพี่ปีที่แล้วจบการศึกษาไป ตัวจริงเซย์งาคุเหลือแค่ห้าคน

เรียวนันเหลืออีกแค่ด่านเดียว คือ ยามาโตะ ยูได ก็จะกวาดล้างเซย์งาคุได้หมดจดและขึ้นเป็นกัปตัน

“ยามาโตะ ขึ้นมา!”

สายลมพัดเสื้อแจ็กเกตบนไหล่ของเรียวนันให้พลิ้วไหว สายตาของเขากวาดมองผ่านรั้วตาข่าย ไปหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มอีกคนที่สวมเสื้อแจ็กเกตเหมือนกัน

น้ำเสียงของเขาแฝงแรงกดดันที่ปฏิเสธไม่ได้

เอือก ~

ท่าทีเผด็จการแบบนี้ทำให้หัวใจของทุกคนสั่นสะท้าน

“มาถึงแล้วสินะ”

ยามาโตะสูดหายใจเข้าลึก ถอดเสื้อแจ็กเกตออกจากไหล่

พูดตามตรง เขาไม่มีความมั่นใจพอที่จะใส่แจ็กเกตเล่นต่อหน้าเรียวนัน และเขาก็ไม่มีสิทธิ์จะทำแบบนั้นด้วย

“ยามาโตะ...”

เหล่าตัวจริงมองดู ยามาโตะ ยูได ด้วยความเป็นห่วง

มาถึงขั้นนี้ ใคร ๆ ก็มองเห็นความแข็งแกร่งของเรียวนันแล้ว ความมั่นใจในตัวยามาโตะเปลี่ยนจาก ‘ชนะแน่นอน’ กลายเป็นแค่หวังว่าจะ ‘แพ้ไม่ขาดลอย’

ถ้าชนะได้ก็จะดีมาก

พวกเขาหวังว่าท่าไม้ตายใหม่ที่ยามาโตะซุ่มฝึกมาตลอดช่วงปิดเทอม จะรับมือกับเรียวนันได้

ถ้าแม้แต่ยามาโตะยังโดนจัดการภายในสิบนาที

ตัวจริงเซย์งาคุรุ่นนี้คงกลายเป็นตัวตลกที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์

“ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุด”

ยามาโตะสูดหายใจลึก

ภายใต้สายตาของทุกคน เขาเปิดประตูเดินเข้าไปกลางคอร์ต

ในขณะนี้ เรียวนันเอาไม้เทนนิสยันพื้นแล้วถาม

“หัวหรือก้อย?”

“ก้อย!”

ยามาโตะไม่ประเมินตัวเองสูงเกินไป

หลังจากเห็นภาพความพ่ายแพ้ของเพื่อนร่วมทีมทั้งสี่คน ถ้าเขายังทำตัวเป็น ‘รุ่นพี่’ อยู่ ก็คงโง่เต็มที

ไม้เทนนิสล้มลง

ออกหัว

เรียวนันได้เสิร์ฟ

ยามาโตะถูจมูกแก้เก้อ

“เริ่มการแข่งขัน เรียวนันเป็นฝ่ายเสิร์ฟ!”

ทั้งสองฝ่ายเดินกลับไปประจำเส้นท้ายคอร์ต

“ยามาโตะ ยูได สินะ”

เรียวนันเดาะลูกเทนนิสลงพื้น ครุ่นคิดในใจ

ยามาโตะ ยูได มีบทบาทพอสมควรในต้นฉบับ

โดยรวมแล้ว

พรสวรรค์ของเขาถือว่าธรรมดา แต่มีความพยายามสูงมาก และรักเทนนิสเข้าขั้นคลั่งไคล้

สำหรับคนแบบนี้

เรียวนันรู้สึกสนใจอยากเล่นด้วยสักหน่อย

เมื่อคิดได้ดังนั้น ความคมกริบในบรรยากาศรอบตัวเรียวนันก็ลดลง แต่แรงกดดันที่ปกคลุมสนามยังคงอยู่

ฟึ่บ...!

ลูกเทนนิสลอยขึ้นฟ้า

ย่อเข่า กระโดด ร่างกายยืดเหยียดช้า ๆ วาดวงแขนหวดไม้ตามไป

ปัง...!

ลูกเสิร์ฟแฟลต!

ความเร็วสูง แต่ไม่เท่ากับแมตช์ก่อนหน้านี้ เรียวนันออมแรงไว้ส่วนหนึ่ง

ภายใต้แรงปะทะหนักหน่วง ลูกบอลบิดเบี้ยวเล็กน้อย แหวกอากาศพุ่งกดลงต่ำอย่างรวดเร็วไปยังมุมอับหน้าเน็ต

ลูกเสิร์ฟเข้ามุม !

เทคนิคของลูกเล็งมุมอับก็เอามาประยุกต์ใช้กับการเสิร์ฟได้เหมือนกัน

“ออมมือเหรอ?”

ยามาโตะขมวดคิ้วเล็กน้อย ขยับเท้าอย่างรวดเร็ว

ปฏิเสธไม่ได้ว่าลูกเสิร์ฟเข้ามุมนี้คุณภาพสูงมาก แต่ด้วยระดับที่เรียวนันแสดงออกมาก่อนหน้านี้ มันไม่น่าจะทำได้แค่นี้

“ช่วยเอาจริงหน่อยเถอะครับ!”

ปัง...!

ลูกเทนนิสถูกตีสวนกลับไปหลังจากเด้งพื้น

“ได้สิ~”

เรียวนันตอบรับอย่างเฉยเมย

แม้ความแข็งแกร่งของยามาโตะในต้นฉบับจะไม่หวือหวา แต่เขาก็ไม่ได้อ่อนแอแน่นอน

เขาคงออมมือมากเกินไปหน่อย

ปัง...!

เรียวนันดักทางได้และตีโต้กลับไป

ความเร็วและพละกำลังของลูกรีเทิร์นเพิ่มขึ้นระดับหนึ่ง

ชั่วขณะหนึ่ง เสียงปะทะลูกดังก้องต่อเนื่องในสนาม

แต่ละลูกดูเหมือนจะผลักดันขีดจำกัดของยามาโตะ

“ไกแดนซ์ บอล”

ริวซากิ สุมิเระ หรี่ตาลง

รูปแบบการตีประคองเกมแบบนี้ ชัดเจนว่าเหมือนผู้ใหญ่เล่นกับเด็ก เป็นไกแดนซ์บอลแบบมาตรฐานเลย

พูดตามตรง ยามาโตะถือเป็นอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์ค่อนข้างดีในบรรดารุ่นที่เธอเคยสอนมา

เธอไม่คิดเลยว่าเรียวนันจะเก่งถึงขั้นเล่นไกแดนซ์บอลกับยามาโตะได้

นี่มันเหมือนเอาไข่ไปกระทบหิน

แตะเบา ๆ ก็พอไหว แต่ถ้าใส่แรงเมื่อไหร่ ไข่ก็แตกทันที

“ยามาโตะโดนเชิดอยู่ฝ่ายเดียวเลย”

“ดูเหมือนยามาโตะจะรับลูกแทบรากเลือด แต่ไอ้เด็กปี 1 นั่นเหมือนเล่นชิล ๆ อยู่เลย”

“ความแตกต่างมันชัดเจนเกินไป...”

สมาชิกชมรมปี 2 และปี 3 ยืนอ้าปากค้าง

เด็กใหม่ไม่รู้หรอกว่ายามาโตะเก่งแค่ไหน แต่ในฐานะรุ่นพี่พวกเขารู้ดี

ตอนยามาโตะเข้าปี 1 เขาเก่งพอที่จะล้มตัวจริงทุกคน รวมถึงรุ่นพี่ตัวจริงสองคนที่จบการศึกษาไปแล้วด้วย

น่าเสียดายที่ติดกฎบ้าบอนั่น เขาเลยเพิ่งได้เป็นตัวจริงตอนคัดเลือกตัวรอบสุดท้ายตอนจะขึ้นปี 2

แต่ความแข็งแกร่งของเขาเป็นของจริง

ใครจะไปคิดว่าอัจฉริยะที่เซย์งาคยอมรับ จะถูกเรียวนันต้อนจนไปไม่เป็นแบบนี้

ปัง...!

เรียวนันตีโต้กลับไปอีกครั้ง

ความเร็วและพละกำลังของลูกเพิ่มขึ้นจนถึงระดับที่ยามาโตะแทบจะเอื้อมไม่ถึง

ต่อให้วิ่งสุดชีวิต เขาก็ทำได้แค่มองลูกเทนนิสพุ่งผ่านหน้าไม้ไปออกนอกเส้นอย่างหมดหนทาง

“ขีดจำกัดแล้วสินะ?”

เรียวนันลดไม้ลง ยืนตัวตรง ไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไรมากนัก

ยังไงซะ ยามาโตะก็มีพลังต่อสู้แค่ 5 ดาว ยังห่างชั้นจากเรียวมะอย่างเห็นได้ชัด และแน่นอนว่าสู้กับเขาแบบสูสีเหมือนราล์ฟไม่ได้แน่

ดูเหมือนว่า

ต่อให้เป็นผู้เล่นระดับ U17 เหมือนกัน ความแตกต่างของฝีมือก็ยังห่างกันมาก

ยามาโตะกับราล์ฟถือเป็นรุ่นเดียวกัน แต่ระดับดาวห่างกันถึง 3 ดาว ซึ่งเทียบเท่ากับความต่างราวฟ้ากับเหว

“เล่นให้มันดี ๆ หน่อย ที่นายแอบทำลับ ๆ ล่อ ๆ มันไม่มีความหมายกับฉันหรอกนะ”

เรียวนันทำหน้านิ่ง

ในหน้าต่างสถานะของยามาโตะ ยังมีเทคนิคอื่นที่เขายังไม่ได้งัดออกมาใช้

ได้ยินแบบนั้น ยามาโตะก็ชะงัก

จากนั้นเขาก็พยักหน้า

ต่อหน้าคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งขนาดนี้ การปิดบังฝีมือก็เหมือนเรื่องตลก

“เรียวนัน ได้แต้ม 15:0!”

หลังจากขานคะแนน ริวซากิ สุมิเระ ก็มองยามาโตะแล้วคิดในใจ

“ยามาโตะ ฝีมือเธอควรจะมีดีกว่านี้นะ”

ในการแข่งระดับประเทศครั้งล่าสุด

แม้เซย์งาคุจะไม่ได้ไปแข่ง แต่ยามาโตะก็ไปดูการแข่งตลอดทัวร์นาเมนต์

พอกลับมา เขาบอกว่าอยากคิดค้นเทคนิคเทนนิสใหม่ เพื่อใช้จัดการพวกอัจฉริยะโดยเฉพาะ

ตอนนั้นเขาอธิบายคอนเซปต์ของท่านี้ให้ฟัง

ไอเดียที่แปลกใหม่นั้นทำให้ ริวซากิ สุมิเระ ประทับใจมาก

ด้วยความขยันของยามาโตะ เขาควรจะพัฒนาอมันมาตลอดช่วงปิดเทอม แม้จะยังไม่สมบูรณ์ แต่ก็น่าจะเป็นรูปเป็นร่างบ้างแล้ว

“ฟู่ว~”

ยามาโตะสูดหายใจลึก กำไม้เทนนิสแน่น สายตาจับจ้องไปที่เรียวนัน

สไตล์การเล่นของเรียวนันเร็วมาก

ไม่ว่าจะเสิร์ฟหรือรีเทิร์น เขาต้องมีสมาธิเต็มร้อย ไม่งั้นแค่แตะบอลยังทำไม่ได้เลย

พละกำลังของเรียวนันก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

แต่เขายังมีไม้ตายก้นหีบอยู่

เทคนิคนี้ ยิ่งคู่ต่อสู้แข็งแกร่งเท่าไหร่ ผลลัพธ์ก็ยิ่งดีเท่านั้น!

“ดีมาก”

สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่เปลี่ยนไปของยามาโตะ เรียวนันก็ยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน