บทที่ 21 ริวซากิ สุมิเระ ปูทางด้วยตัวเอง

บทที่ 21 ริวซากิ สุมิเระ ปูทางด้วยตัวเอง

“รวมพล!”

เสียงประกาศดังก้องไปทั่วสนาม!

ไม่ว่าจะกำลังซ้อมหรือจับกลุ่มคุยกันอยู่ ทุกคนรีบพุ่งไปที่คอร์ต 1 ทันที

สมาชิกปี 2 และปี 3 เข้าแถวอย่างเป็นระเบียบอยู่ด้านหน้า ส่วนเด็กใหม่ปี 1 ยืนกระจายตัวกันอยู่ด้านหลัง

มองดูเหล่าตัวจริงที่ยืนอยู่แถวหน้า

ริวซากิ สุมิเระ รู้สึกหมดอาลัยตายอยากอย่างบอกไม่ถูก

นอกจากยามาโตะแล้ว

ตัวจริงคนอื่น ๆ พูดได้คำเดียวว่าไร้ประโยชน์

ปีที่แล้ว เซย์งาคุตกรอบคัดเลือกการแข่งขันระดับจังหวัด  ด้วยซ้ำ

ทุกคนรู้ดีว่าพรสวรรค์และฝีมือของยามาโตะน่ะของจริง แต่ติดที่กฎเข้มงวดทำให้เขาไม่ได้เป็นตัวจริง

กว่าจะได้เป็นตัวจริงก็ปาเข้าไปท้ายฤดูกาล ใกล้จะแข่งคัดเลือกตัวจริงรอบสุดท้ายแล้ว ซึ่งตอนนั้นก็เสียเวลาไปฟรี ๆ หนึ่งฤดูกาล

อันที่จริง ต่อให้เรียวนันไม่พูดอะไร ริวซากิ สุมิเระ ก็มีความคิดอยากจะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ที่เป็นอยู่ แต่เธอขาดความกล้า และกลัวว่าจะทำให้เซย์งาคุเละเทะจนกู่ไม่กลับ

แต่บทสนทนากับเรียวนันเมื่อครู่ จุดประกายความคิดใหม่ ๆ ให้เธอ

ดวงตาของ ริวซากิ สุมิเระ ฉายแววบ้าคลั่งวูบหนึ่ง

เธอมองสมาชิกที่อยู่เบื้องล่างแล้วประกาศ

“เนื่องจากผลงานในระดับประเทศของเซย์งาคุย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เพื่อเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ปัจจุบัน ฉันขอประกาศกฎใหม่”

“ตามธรรมเนียมปฏิบัติ กัปตันชมรมเทนนิสจะถูกแต่งตั้งโดยกัปตันรุ่นก่อนที่กำลังจะจบการศึกษา ให้กับสมาชิกชั้นปีที่ 3 และคนคนนั้นจะดำรงตำแหน่งกัปตันชมรมเทนนิสในปีถัดไป”

“ตอนนี้ฉันขอประกาศว่า ใครก็ตามที่สามารถเอาชนะตัวจริงทุกคนได้ภายในวันเดียว คนนั้นจะได้เป็นกัปตันชมรมเทนนิส!”

โห!

สิ้นเสียงประกาศ เสียงฮือฮาก็ดังระงมไปทั่วสนาม

สมาชิกเก่าแทบทุกคนมองไปที่ ยามาโตะ ยูได

เพราะพวกเขารู้ดี

ในบรรดาตัวจริงชุดปัจจุบัน ความแข็งแกร่งของยามาโตะอยู่คนละระดับกับคนอื่น เขาแสดงฝีมือที่เหนือกว่ารุ่นพี่อย่างเห็นได้ชัดตั้งแต่ปี 1

ถ้าไม่ใช่เพราะกฎห้ามปี 1 เป็นตัวจริง ปีที่แล้วเซย์งาคุคงไม่หยุดอยู่แค่รอบจังหวัดแน่

แม้แต่กัปตันคนใหม่อย่าง คาวาซากิ จุนนะ ก็ยังมองไปที่ยามาโตะ

แต่มีคนหนึ่งที่จ้องมองเรียวนันมาตลอด

ริวซากิ สุมิเระ

กฎใหม่นี้ เธอเปลี่ยนมันเพื่อเรียวนันโดยเฉพาะ!

เธอไม่มีความกล้า แต่การให้คนอื่นมาคุมชมรมเทนนิสแทนก็เป็นไปได้นี่นา

“โค้ชริวซากิกำลังปูทางให้ยามาโตะสินะ~”

“ก็แหงอยู่แล้ว ใคร ๆ ก็รู้ว่ายามาโตะชนะตัวจริงทุกคนได้ตั้งแต่ปีที่แล้ว”

“อันที่จริง ให้ยามาโตะเป็นกัปตันก็ไม่เลวนะ อย่างน้อยฝีมือเขาก็ของจริง ทุกคนยอมรับได้”

“ถ้ายามาโตะได้ลงแข่งเมื่อปีที่แล้ว ป่านนี้เราอาจได้ไปแข่งระดับคันโตแล้วก็ได้”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในสนามยังคงดำเนินต่อไป

ริวซากิ สุมิเระ ไม่สนใจเสียงเหล่านั้น แล้วพูดต่อ

“มีใครอยากสมัครตอนนี้เลยไหม? อนุญาตให้ท้าชิงได้สัปดาห์ละ 2 คนเท่านั้น และต้องเอาชนะตัวจริงทุกคนให้ได้ภายในวันเดียว!”

ภายในวันเดียว!

ได้ยินคำนี้

ทุกคนถึงกับอึ้ง

รวมถึงตัวยามาโตะเองด้วย

การเอาชนะตัวจริงคนอื่นไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา แต่การเอาชนะทุกคนภายในวันเดียวถือเป็นความท้าทายพอสมควร

แม้ตัวจริงจากเทอมที่แล้วจะจบการศึกษาไปสองคน แต่ก็ยังเหลือตัวจริงอีกห้าคน

ยามาโตะคำนวณในใจว่า ถ้าไม่นับตัวเอง เขาต้องเอาชนะตัวจริงอีกสี่คน ซึ่งถือเป็นบททดสอบความอึดที่หนักเอาการ

แต่ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้

สายตาของทุกคนยังคงจับจ้องไปที่ยามาโตะ

มีแค่ยามาโตะเท่านั้นแหละที่จะโค่นตัวจริงทุกคนได้ในวันเดียว

ยามาโตะ ยูได ลังเลอยู่หลายตลบ จนกระทั่งเห็นกัปตันคาวาซากิ จุนนะ ส่งสายตาให้กำลังใจมา

“กัปตัน...”

หัวใจของยามาโตะไหววูบ

“ผมขอสมัคร!”

ขณะที่ยามาโตะกำลังจะยกมือพูด เสียงที่ฟังดูเยาว์วัยเล็กน้อยก็ดังก้องสนามตัดหน้าเขาไป

ทุกคนตะลึงงัน

เพราะยามาโตะยังไม่ได้พูด แล้วใครหน้าไหนกล้าเสนอหน้าท้าชิง?

ไม่สิ!

ต้องถามว่า ยังมีคนอื่นที่มีฝีมือพอจะท้าชิงอีกเหรอ?

“เฮ้ย คนที่พูดนั่นเด็กปี 1 นี่นา”

“เป็นเด็กปี 1 จริงดิ... ตัวสูงกว่ารุ่นพี่ปี 2 อีกนะนั่น”

คนที่สมัครตัดหน้ายามาโตะคือ เรียวนัน

คำพูดของเรียวนันทำให้สมาชิกคนอื่นในสนามตกใจ

กว่าคนอื่นจะหันไปมอง เขาก็เดินผ่านเหล่าตัวจริงไปยืนอยู่หน้าแถวแล้ว

เห็นแบบนั้น ทุกคนก็เบิกตากว้าง เด็กปี 1 กล้าอวดดีขนาดนี้เชียวเหรอ

ต้องรู้ก่อนนะว่า ผู้ท้าชิงที่ไม่ใช่ตัวจริง ต้องแข่งมากกว่าตัวจริงหนึ่งคน ซึ่งความยากจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

“ทำไม ปี 1 ห้ามท้าชิงเหรอครับ?”

เรียวนันกวาดสายตามองฝูงชนด้านหลังอย่างใจเย็น

“เฮ้ย ไอ้หนูปี 1 แกอวดดีเกินไปแล้ว!”

“ยังไม่ได้เป็นตัวจริงด้วยซ้ำ กล้ามาท้าชิง แปลว่าแกต้องแข่ง 5 แมตช์รวดนะเว้ย บ้าหรือเปล่า?”

ในสายตาของรุ่นพี่ปี 2 และปี 3 การกระทำของเรียวนันคือการไม่เคารพรุ่นพี่ แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธและดูถูกเหยียดหยาม

“ไอ้หนู แกคงยังไม่รู้ที่ต่ำที่สูงสินะ นี่ไม่ใช่การท้าชิงที่ใครนึกจะสมัครก็สมัครได้นะเว้ย”

ตัวจริงคนหนึ่งที่คาดผ้าคาดหัวสีขาวและมีรอยแผลเป็นบนหน้า ทำหน้าถมึงทึง

ตัวจริงคนอื่นไม่ได้พูดอะไร แต่ต่างก็ขมวดคิ้ว

ชัดเจนว่าในความคิดของพวกเขา เรียวนันตั้งใจมาก่อกวน ไม่ได้จะมาสมัครจริง ๆ

เรียวนันถามย้ำ

“ทำไม ปี 1 ห้ามท้าชิงเหรอครับ?”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ไม่สนใจสายตาของเหล่าตัวจริงเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคำพูดของไอ้คนคาดผ้าขาวนั่น

“พรู๊ด~ ไคโด อิตสึกิ มันไม่เห็นหัวนายเลยว่ะ ฮ่าๆ~”

ไคโด อิตสึกิ ?

ได้ยินชื่อนี้ เรียวนันก็หันขวับด้วยความสนใจ

ตอนที่ดูข้อมูลตัวจริงเมื่อกี้ เขาโฟกัสแค่พลังต่อสู้ จนลืมดูชื่อไปเลย

รูปลักษณ์และการแต่งตัวแบบนี้ บวกกับนามสกุล

มีความเป็นไปได้สูงที่จะเกี่ยวข้องกับหนึ่งในเจ้าชายแห่งอนาคต ไคโด คาโอรุ

อาจจะเป็นพี่ชายของเขาก็ได้

แต่ในความทรงจำเกี่ยวกับเนื้อเรื่อง ไคโด คาโอรุ ดูเหมือนจะมีแค่น้องชายนะ

“แล้วคนอื่นล่ะ...?”

เรียวนันมองไปที่ตัวจริงคนอื่น ๆ

ยามาโตะ ยูได, คาวาซากิ จุนนะ, นิชิมุระ โคมุงิ, อิมานิชิ อิซึมิ, ไคโด อิตสึกิ

ดูเหมือนเขาจะคิดมากไปเอง

ในต้นฉบับ ฟูจิมีพี่สาว, เรียวมะมีพี่ชาย, คิคุมาริมีพี่สาว ส่วนเจ้าชายแห่งเซย์งาคุคนอื่น ๆ ส่วนใหญ่เป็นพี่คนโตในบ้าน

“แน่นอนว่าได้สิ~”

เสียงของ ริวซากิ สุมิเระ ดังขึ้นกะทันหัน

“แต่โค้ชครับ...”

“ตัวจริงทั้ง 5 คน เตรียมตัวให้พร้อม อิมานิชิ อิซึมิ ออกมาคนแรก!”

ริวซากิ สุมิเระ ไม่เปิดโอกาสให้ใครพูดแทรก ประกาศเริ่มการแข่งทันที

คำพูดของเธอคือประกาศิต

เมื่อเห็นท่าทีจริงจังของ ริวซากิ สุมิเระ เหล่าตัวจริงก็จำต้องกลืนคำพูดลงคอ

ไคโด อิตสึกิ ก้าวออกมาด้วยความโกรธ

“โค้ช ให้ผมจัดการก่อนเถอะครับ ผมจะสั่งสอนไอ้เด็กอวดดีนี่เอง”

“แค่นายน่ะเหรอ?”

เรียวนันหัวเราะลั่น แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน

“หวังว่าเดี๋ยวแกจะยังปากเก่งแบบนี้ได้นะ!”

ใบหน้าของ ไคโด อิตสึกิ ดำทะมึนถึงขีดสุด

ปีที่แล้วเขาเป็นถึงตัวจริงเบอร์ 2 ต่อให้ตอนนี้จะยังสู้ ยามาโตะ ยูได ไม่ได้ แต่เขาก็เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดรองจากยามาโตะ

แม้แต่กัปตัน คาวาซากิ จุนนะ ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

“อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้เจาะจงนายคนเดียวนะ ฉันแค่คิดว่าทุกคนที่นี่...”

เรียวนันกวาดสายตามองเหล่าตัวจริงของเซย์งาคุ สายตาเหยียดหยามขั้นสุด

“มันขยะทั้งนั้น!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน