ตอนที่ 402 อย่าหลงเชื่อคนง่าย

ทว่าเขารู้สึกโชคดีมากที่ตนเองมา มิฉะนั้น คนของตระกูลเฮ่อเหลียน คงจะบีบคอเด็กให้ตายทั้งเป็นทันทีหลังจากที่เฮ่อเหลียนซาง คลอดออกมา เพื่อลบรอยด่างพร้อยของตระกูลทิ้งไป

ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมเฮ่อเหลียนซางถึงไม่ทำแท้งเด็ก? นั่นเป็นเพราะตอนที่นางรู้ตัว นางก็ตั้งครรภ์ได้สี่ห้าเดือนแล้ว หากทำแท้งในเวลานี้ จะส่งผลกระทบต่อรากฐานการบำเพ็ญเพียร ของนาง ดังนั้น นางจึงทำได้เพียงคลอดเด็กออกมา

ตระกูลเฮ่อเหลียนมีค่ายกลดักซุ่มนับไม่ถ้วนรอเขาอยู่ เขาฆ่าฟันฝ่าเข้าไปในตระกูลเฮ่อเหลียน เมื่อเห็นว่าเฮ่อเหลียนซางคลอดฝาแฝดมังกรหงส์ ออกมา ในใจของเขาก็ทั้งตกใจและดีใจ ทว่าส่วนลึกในใจกลับเอ่อล้นไปด้วยความรู้สึกแสบฝาด

ทว่า เป็นเพราะเขามาสายไปสักหน่อย เยียนเอ๋อร์ ตัวน้อยที่น่าสงสารของเขาจึงถูกหมอตำแยใช้หมอนอุดหน้าอย่างแรง กว่าเขาจะใช้กระบี่ฟันหมอตำแยจนกระเด็นและแย่งตัวเยียนเอ๋อร์กลับมาได้ เยียนเอ๋อร์ตัวน้อยก็แทบจะหมดลมหายใจไปแล้ว

เขาโกรธจัดจนแทบคลุ้มคลั่ง ปั่นป่วนตระกูลเฮ่อเหลียนจนฟ้าพลิกแผ่นดินคว่ำ จากนั้นก็ใช้ร่างกายของตนเองรับการโจมตีทั้งหมดเอาไว้ เพียงเพื่อปกป้องความปลอดภัยของเด็กทั้งสองคน

ในค่ำคืนนั้น เขาอาบเลือดต่อสู้อย่างดุเดือด หลบหนีออกจากตระกูลเฮ่อเหลียนได้สำเร็จ กองกำลังไล่ล่าตามมาไม่ขาดสาย!

เสิ่นเทียนฮ่าว เผาผลาญเลือดบริสุทธิ์ ของตนเองอย่างต่อเนื่อง เข่นฆ่าฟาดฟันไม่หยุดหย่อน ก่อนจะหลบหนีออกมา เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส เส้นลมปราณ หลายแห่งขาดสะบั้น ระดับพลัง ร่วงหล่นลงเรื่อยๆ หยาดเลือดซึมเข้าสู่ดวงตาจนการมองเห็นพร่ามัว

ทุกครั้งที่เขาใกล้จะหมดสติ เสียงร้องไห้ของเด็กทั้งสองจะเป็นสิ่งที่ปลุกเขาให้ตื่นขึ้น ทำให้เขามีกำลังใจที่จะสู้ยิบตา

"พ่อจะทำให้พวกเจ้ามีชีวิตรอดต่อไปให้ได้!"

เขาสัญญา และเขาก็ประคองตัวรอดมาได้ เขาพาเยียนเอ๋อร์และลูกหวย กลับมายังตระกูลเสิ่น

แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกผิดในใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ก็คือ เขาไปช้าเกินไป ปล่อยให้หมอตำแยทำร้ายเยียนเอ๋อร์ บางทีอาจเป็นเพราะเหตุนี้เอง ที่ทำให้สติปัญญาของเยียนเอ๋อร์ไม่สมประกอบมานานหลายปี

…

"นี่คือเรื่องราวในอดีตของพ่อที่ดินแดนฉางหมิง"

เมื่อเสิ่นเทียนฮ่าวกล่าวจบ เขาก็มองเสิ่นเยียน อย่างลึกซึ้ง ขอบตาแดงระเรื่อเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า

"เยียนเอ๋อร์ เป็นเพราะพ่อปกป้องเจ้าไม่ได้ และไม่อาจปกป้องลูกหวยได้ดีพอ"

ภายในใจของเสิ่นเยียนมีความรู้สึกร้อยแปดพันเก้าปะปนกัน นางผ่อนเสียงเบาลงพลางกล่าวว่า

"ท่านพ่อ ท่านทำได้ดีมากแล้วเจ้าค่ะ"

สิ่งที่มีมากกว่าคือความปวดใจแทนเขา เขาหลบหนีจากการไล่ล่าครั้งแล้วครั้งเล่ามาได้อย่างไร?

และพาเด็กสองคนต่อสู้ฝ่าวงล้อมฆ่าฟันเพื่อเปิดเส้นทางเลือดกลับบ้านมาได้อย่างไร?

"ดังนั้น การหายตัวไปของน้องอาหวย จึงเกี่ยวข้องกับตระกูลเฮ่อเหลียนหรือเจ้าคะ?"

เสิ่นเยียนรู้สึกเย็นเยียบวาบขึ้นมาในใจ

เสิ่นเทียนฮ่าวหลับตาลง สีหน้าหม่นหมองพลางพยักหน้าเล็กน้อย

เสิ่นเยียนขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม

"พวกเขาจับตัวน้องอาหวยไปเพื่ออะไรกัน? แล้วตอนนี้น้องอาหวยเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?"

สีหน้าของเสิ่นเทียนฮ่าวเคร่งขรึมลงทันที ในแววตาประกายจิตสังหารอันเข้มข้นพาดผ่าน ก่อนจะเอ่ยว่า

"ตอนนี้พ่อก็ไม่แน่ใจนักว่าพวกเขาแอบแฝงจุดประสงค์อันใดอยู่ แต่การที่พ่อเดินทางไปยังดินแดนฉางหมิงในครั้งนี้ ได้ไหว้วานคนให้ไปสืบดู ก็พบว่าลูกหวยอยู่ในตระกูลเฮ่อเหลียนจริงๆ ทว่าฐานะของเขาคือหลานบุญธรรมของประมุขตระกูลเฮ่อเหลียน"

เสิ่นเยียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"พวกเขาต้องคิดการร้ายต่อนน้องอาหวยอย่างแน่นอน"

เสิ่นหวย ในความทรงจำ เป็นเด็กหนุ่มที่ฉลาดหลักแหลมมาก หากด้วยสติปัญญาและความเฉลียวฉลาดของเสิ่นหวย ยังไม่สามารถส่งข่าวใดๆ กลับมายังทวีปกุยหยวน เพื่อรายงานความปลอดภัยได้ นั่นก็แสดงว่า... เสิ่นหวยกำลังถูกควบคุมตัวอยู่

เสิ่นเทียนฮ่าวสูดลมหายใจเข้าลึก เอ่ยว่า

"เดิมทีพ่อเตรียมจะไปยังตระกูลเฮ่อเหลียนเพื่อสืบหาความจริงให้กระจ่าง และหาวิธีช่วยลูกหวยกลับมา ทว่าในระหว่างทาง พ่อสัมผัสได้ว่าเจ้ากำลังตกอยู่ในอันตราย ดังนั้น พ่อจึงกลับมา"

"ท่านพ่อ"

เสิ่นเยียนมองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน ภายในใจรู้สึกซาบซึ้ง

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"

เมื่อเสิ่นเทียนฮ่าวได้ยินเช่นนั้นก็ทั้งอยากหัวเราะและอยากร้องไห้ เขายื่นมือออกไปลูบศีรษะของเสิ่นเยียน เอ่ยด้วยสีหน้าอ่อนโยนว่า

"เด็กโง่ จะมาพูดขอบคุณอะไรกับพ่อเล่า?"

เสิ่นเยียนเผยรอยยิ้มออกมา แต่เมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ นางจึงถามว่า

"ท่านพ่อ การหายตัวไปของน้องอาหวย เกี่ยวข้องกับอิ๋งจุน ผู้อาวุโสสูงสุดของสถาบันจงยวี่ หรือไม่เจ้าคะ?"

"เป็นเขา!"

น้ำเสียงของเสิ่นเทียนฮ่าวเย็นชาขึ้นมาในฉับพลัน

"เป็นเพราะอิ๋งจุนติดต่อกับคนของดินแดนฉางหมิง จึงทำให้คนของตระกูลเฮ่อเหลียนมีโอกาสฉวยผลประโยชน์ และอิ๋งจุนก็คือหนึ่งในตัวการสำคัญที่จับตัวลูกหวยไป รอให้พ่อรักษาบาดแผลจนหายดีเสียก่อน พ่อจะต้องสับอิ๋งจุนให้เป็นหมื่นๆ ชิ้นให้จงได้!"

"แค่ก... แค่กๆ!"

เขาตื่นเต้นและมีอารมณ์รุนแรงเกินไป จนส่งผลกระทบต่อปราณภายในร่าง

"ท่านพ่อ ท่านอย่าเพิ่งมีอารมณ์สิเจ้าคะ"

เมื่อเสิ่นเยียนเห็นเช่นนั้น คิ้วของนางก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ยื่นมือไปตบหลังเขาเบาๆ

ส่วนเสิ่นเทียนฮ่าวก็พยายามระงับอารมณ์อย่างสุดความสามารถ ทว่าสภาพจิตใจของเขาก็ยังคงหนักอึ้งและหดหู่ หากไม่ใช่เพราะอิ๋งจุน ลูกหวยของเขาจะหายตัวไปได้อย่างไร? จะถูกคนของตระกูลเฮ่อเหลียนควบคุมตัวไว้ได้อย่างไร?

เสิ่นเยียนถามคำถามอีกสองสามข้อ จึงได้รู้ว่าเวลานี้อิ๋งจุนน่าจะยังอยู่ที่ดินแดนฉางหมิง ชั่วขณะนี้จึงยังไม่มีวิธีไปตามล่าล้างแค้นเขา

"ท่านพ่อ จะไปยังดินแดนฉางหมิงได้อย่างไรหรือเจ้าคะ?"

คำพูดนี้ทำให้เสิ่นเทียนฮ่าวชะงักงันไปชั่วขณะ เขามองเสิ่นเยียนด้วยความลังเล

"เยียนเอ๋อร์ เจ้าจะไปดินแดนฉางหมิงอย่างนั้นหรือ?"

"ข้าเองก็อยากจะไปช่วยน้องอาหวยเช่นกันเจ้าค่ะ"

"แล้วเฮ่อเหลียนซางเล่า..."

น้ำเสียงของเสิ่นเทียนฮ่าวแปรเปลี่ยนเป็นระมัดระวังอย่างยิ่ง เกรงว่าบุตรสาวของตนเองจะไม่ต้องการตน แล้วหนีไปพึ่งพิงเฮ่อเหลียนซาง

เสิ่นเยียนกล่าวอย่างจริงจังว่า

"ท่านพ่อ นางอยากจะฆ่าข้ากับน้องชาย ข้าไม่มีทางยอมรับนางเป็นแม่หรอกเจ้าค่ะ ข้ากลับอยากจะถามความคิดเห็นของท่านมากกว่า ท่านเกลียดนางหรือไม่? อยากจะฆ่านางไหมเจ้าคะ?"

เสิ่นเทียนฮ่าวชะงักไปเล็กน้อย เขาเองก็เคยถามตัวเองอยู่หลายครั้งเช่นกัน ว่าท้ายที่สุดแล้วเขาอยากจะฆ่าเฮ่อเหลียนซางหรือไม่?

คำตอบคือ อยาก

ทว่าเขาเหมือนจะยังรู้สึกทำใจไม่ได้อยู่บ้าง เพราะนางคือสตรีที่เขาเคยรักอย่างสุดหัวใจ ดังนั้น เขาจึงหลีกหนีปัญหานี้มาโดยตลอด

เขาเคยคิดว่าการพาเยียนเอ๋อร์และลูกหวยมาใช้ชีวิตอยู่ที่ทวีปกุยหยวน นับจากนี้ไปก็จะเป็นน้ำบ่อไม่ยุ่งน้ำคลอง กับเฮ่อเหลียนซางและตระกูลเฮ่อเหลียน ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ ต่อกันอีก ทว่า เขากลับคิดตื้นเขินเกินไป

เสิ่นเยียนจับมือของเสิ่นเทียนฮ่าวเอาไว้ ชำแหละความจริงอันแสนโหดร้ายออกมาทีละคำทีละประโยค

"ท่านพ่อ นางทำร้ายท่าน นางกับตระกูลเฮ่อเหลียนเป็นพวกเดียวกัน นางอยากจะกำจัดท่าน และก็อยาก

จะกำจัดข้ากับน้องชายด้วย"

เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ อารมณ์ของเสิ่นเทียนฮ่าวก็เดือดดาลขึ้นมาในทันที

"ไม่ได้ ใครก็ทำร้ายเจ้ากับลูกหวยไม่ได้ทั้งนั้น ใครหน้าไหนที่คิดจะฆ่าพวกเจ้า พ่อก็จะฆ่ามันผู้นั้นทิ้งเสีย!"

เสิ่นเยียนเห็นว่าอารมณ์ของเขาแปรปรวนอย่างหนัก จึงรีบถ่ายทอดพลังวิญญาณ ให้เขา เพื่อระงับกลิ่นอายพลังในร่างกายของเขาที่เริ่มปั่นป่วน นางกล่าวอย่างหนักแน่นว่า

"ท่านพ่อ พวกเราจะต้องช่วยน้องอาหวยกลับมาได้อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ"

เสิ่นเทียนฮ่าวช้อนตาขึ้น มองนางอยู่นานครู่ใหญ่ จากนั้นจึงค่อยพยักหน้า บุตรสาวของเขา เติบโตขึ้นมากจริงๆ

เขาอธิบายอย่างใจเย็นว่า

"หากอยากไปดินแดนฉางหมิง จำเป็นต้องมีป้ายคำสั่งผ่านทาง และป้ายคำสั่งแต่ละแผ่น สามารถให้คนผ่านไปได้เพียงคนเดียวเท่านั้น หากต้องการได้ป้ายคำสั่งผ่านทาง จะต้องอาศัยการทะลวงระดับพลังของตนเอง ให้ถึงขอบเขตระดับพลังขั้นต่ำสุดของดินแดนฉางหมิง จากนั้นก็เดินทางไปยังชายแดนของทวีปกุยหยวน ทะลวงมิติออกไป ก็จะมีคนของดินแดนเบื้องกลาง แจกจ่ายป้ายคำสั่งผ่านทางให้ เมื่อถึงเวลานั้น ก็สามารถเดินทางไปถึงดินแดนฉางหมิงได้"

เมื่อเสิ่นเยียนได้ยินเช่นนั้น ภายในใจก็พอจะคาดเดาอะไรได้บ้าง ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้นางคงยังไม่สามารถเดินทางไปยังดินแดนฉางหมิงได้ เพราะระดับพลังของนางในตอนนี้ อยู่เพียงแค่ระดับฟ้าขั้นห้าเท่านั้น

ทั้งสองคนยังคุยกันอีกหลายเรื่อง ในจำนวนนั้น รวมถึงเรื่องตระกูลเฮ่อเหลียนแห่งดินแดนฉางหมิง ความวุ่นวายของแดนกลาง เรื่องราวของแดนต้องห้ามจิ้นซวี ตลอดจนเรื่องของเฟิงสิงเหยา

"เยียนเอ๋อร์ เจ้าคิดว่าเฟิงสิงเหยาผู้นี้เป็นคนอย่างไร?"

"ก็ดีมากนะเจ้าคะ"

เสิ่นเทียนฮ่าวมีสีหน้าไม่เป็นธรรมชาตินัก พลางเอ่ยว่า

"วันหน้าพ่อจะหาโอกาสตอบแทนบุญคุณเขาเอง เจ้าห้ามเอาเรื่องนี้มาใส่ตัวเด็ดขาด และยิ่งห้ามเข้าใจผิดเอาความกะ… แค่กๆ เอาความรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณมาปะปนกับความรัก "

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของบิดาตนเอง เสิ่นเยียนก็รู้สึกแปลกใหม่มาก นางหลุดหัวเราะออกมา จากนั้นจึงถามข้อสงสัยในใจของตนเองออกไป

"ท่านพ่อ เหตุใดท่านถึงไม่ชอบเขาหรือเจ้าคะ?"

เสิ่นเทียนฮ่าวถึงกับพูดไม่ออก ความจริงแล้ว หลังจากที่ได้เห็นเฟิงสิงเหยาสนิทสนมกับเยียนเอ๋อร์ถึงเพียงนั้น ภายในใจของเขาก็ไม่สามารถบังเกิดความรู้สึกดีๆ ต่อเฟิงสิงเหยาได้เลยแม้แต่น้อย

เสิ่นเทียนฮ่าวพยายามนึกหาข้อเสียของเฟิงสิงเหยา คิดอยู่นานสองนาน ในที่สุดก็เค้นคำพูดออกมาได้ประโยคหนึ่ง

"หน้าตาเขาดูเจ้าชู้มาก เจ้าอย่าได้หลงเชื่อผู้ชายง่ายๆ เด็ดขาด"