ตอนที่ 2 พื้นที่ในจี้หยก

“ตอนที่ 2 พื้นที่ในจี้หยก”

เมียจ๋า เราไปโรงพยาบาลกันเถอะ เหมือนคุณจะไม่สบายหน่อย ๆ“ฟู่เหยียนชวนรู้สึกงงๆ กับคำพูดแปลก ๆ อย่าง”กลับชาติมาเกิด" กับ "ถูกเนรเทศ" ของภรรยา

ภรรยาเขาเริ่มพูดเพ้อเจ้อแล้วแน่ ๆ ต้องป่วยหนักมากแน่เลย!

เสิ่นจวินหรูหัวเราะอย่างจนปัญญา “ฉันสบายดี สบายดีแบบไม่เคยสบายแบบนี้มาก่อนเลย คุณวางใจได้ค่ะ ฉันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฟู่เหยียนชวน คุณเชื่อฉันไหม?”

ฟู่เหยียนชวนตกใจกับท่าทีจริงจังของภรรยา เมื่อสบตากับสายตาอันเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ความห่วงใย และความโล่งใจ เขาก็พยักหน้าเบา ๆ “เมียจ๋า พูดมาเลย”

ก่อนจะอธิบายอะไร เสิ่นจวินหรูก็เดินไปที่ประตู ตรวจดูให้แน่ใจว่ายัยหลินเป่าจู — ผู้หญิงสารเลวนั่น — ถูกเธอไล่ออกไปแล้ว จึงปิดประตู ดึงมือสามีไปคุยในห้องนอน เพื่อป้องกันไม่ให้มีใครมาแอบฟัง เรื่องแบบนี้ต้องระวังให้มากไว้ก่อน

เธอสงสัยว่าตอนนี้บ้านของพวกเขาน่าจะถูกคณะกรรมการปฏิวัติจับตาอยู่แล้ว

ในชาติก่อน เสิ่นจวินหรูไม่รู้เลยว่าถูกหลินเป่าจูหักหลัง เธอยังเห็นอีกฝ่ายเป็นเพื่อนรัก แถมยังยอมให้ยืมจี้หยกไปให้หลานของอีกฝ่ายไว้คลายเครียด โดยไม่คิดอะไรมาก

แต่ก่อนตาย เธอได้เห็นหลินเป่าจูใส่จี้หยกของตัวเอง เดินอวดไปทั่วอย่างภาคภูมิใจ ตอนนั้นเองที่เธอรู้ความจริง

จะยืมจี้หยกอะไรกัน ไม่มีหรอก หลินเป่าจูรู้ว่าบ้านเธอกำลังจะถูกปราบปรามและเนรเทศ เลยรีบมาหาผลประโยชน์ไว้ล่วงหน้า

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เสิ่นจวินหรูกัดฟันแน่น “ฟู่เหยียนชวน เราจะถูกเนรเทศแล้ว!”

ฟู่เหยียนชวนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอขัดขึ้นก่อน “ฟังฉันก่อน ฉันรู้ว่าคุณคิดว่าฉันพูดเพ้อเจ้อ แต่ฉันไม่ได้เพ้อเจ้อนะ ฉันกลับชาติมาเกิดมา ในชาติก่อน พวกเราถูกหลินเป่าจูแจ้งความ ครอบครัวเราทั้งหมดถูกเนรเทศ — ทั้งคุณ ฉัน ลูกชายสองคน รวมถึงหลาน ๆ ด้วย”

“ครอบครัวของลูกชายคนโตถูกส่งไปเมืองถัง แล้วในแผ่นดินไหวปี 1976 พวกเขาก็เสียชีวิตหมด”

ฟู่เหยียนชวน: “?”

“ลูกชายคนเล็กถูกส่งไปพร้อมกับเรา สองปีต่อมา ลูกชายของเขาเสียชีวิต ลูกสาวก็เกิดอุบัติเหตุ ภรรยาของเขาทนไม่ได้กับการเสียลูกแฝดทั้งคู่ เลยผูกคอตาย ลูกชายคนล็กเสียใจหนักมาก ไปทำงานเหมือง แล้วเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตในอีกสามปีต่อมา”

ฟู่เหยียนชวน: “??”

ฟู่เหยียนชวนจับมือภรรยาโดยไม่รู้ตัว “เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

ระหว่างนั้นเองมือของเสิ่นจวินหรูที่ได้รับรอยแผลจากการตบตีกับ หวังเป่าจู ทำให้เลือดไปสัมผัสกับจี้หยกที่เธอกำไว้ในมือด้วย โดยไม่รู้ตัว!!!!

และเมื่อจี้หยกได้สัมผัสเลือด....ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงดังก้องในหัวของทั้งคู่...

【พื้นที่จี้หยกได้เปิดใช้งาน ต้องการเข้าสู่พื้นที่หรือไม่?】

【พื้นที่จี้หยกได้เปิดใช้งาน ต้องการเข้าสู่พื้นที่หรือไม่?】

เสียงนั้นดังขึ้นซ้ำสองครั้ง เสิ่นจวินหรูเพิ่งรู้ตัวว่านั่นคือเสียงจริง ไม่ใช่แค่จินตนาการ

เธอไม่ได้คิดอะไรเลยก็พยักหน้าทันที “เข้า!”

ฟู่เหยียนชวน: “???”

ทันใดนั้น ภาพตรงหน้าก็ดับวูบลง ก่อนที่ทั้งคู่จะทันตั้งตัว พวกเขาก็ปรากฏตัวอยู่ในพื้นที่ว่างเปล่าลึกลับแห่งหนึ่งแล้ว

ทั้งสองสบตากันด้วยความงุนงง: “ที่นี่...ที่ไหนกัน?”

【ยินดีต้อนรับเจ้าของเข้าสู่พื้นที่จี้หยก ที่นี่คือมิติเก็บของ สามารถใช้สำหรับกักตุนเสบียง หลบภัย ยินดีด้วย เสิ่นจวินหรู ได้กลายเป็นเจ้าของพื้นที่ และได้รับสิทธิ์ในการใช้งาน】

เสิ่นจวินหรู: “ของฉันเหรอ?”

【ใช่ เจ้าของได้รับการยืนยันโดยการหยดเลือดเรียบร้อยแล้ว】

รอยแผลบนมือของเสิ่นจวินหรูก็หายสนิทแล้วเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ถ้าไม่เหลือคราบเลือดบนปลายนิ้วอยู่เล็กน้อย เธอคงคิดว่าตัวเองแค่ฝันไป

ฟู่เหยียนชวนยังคงตกตะลึง กลัวว่าตัวเองกำลังฝันอยู่ เขาเลยแอบหยิกต้นขาตัวเอง “โอ๊ย!”

เจ็บจริง!

ไม่ใช่ความฝัน!

【กฎการใช้งานพื้นที่มีดังนี้: หนึ่ง — เวลาในพื้นที่หยุดนิ่ง สิ่งของที่นำเข้าไปจะคงสภาพเดิมเมื่อนำออกมา】

เสิ่นจวินหรูตกใจ “ว้าววววว...ดีขนาดนั้นเลยเหรอ? งั้นอาหารที่เก็บไว้จะไม่เน่าเสีย!”

【สอง — สิ่งของที่นำเข้า จะได้รับการประทับเครื่องหมายล่องหนจากพื้นที่ เจ้าของสามารถติดตามต้นทางและเรียกคืนได้ เช่น หากมอบสิ่งของให้ผู้อื่น แล้วต้องการเอาคืน ก็สามารถติดตามและนำกลับมาได้】

เสิ่นจวินหรูดีใจมาก “โอ้!!!! อันนี้ยิ่งดีใหญ่เลย! ถ้าบ้านเราถูกยึดทรัพย์ เราก็ยังสามารถเอาสิ่งของพวกนั้นกลับมาได้!”

【สาม — สิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่มนุษย์ จะเข้าสู่สภาวะหลับใหลเมื่ออยู่ในพื้นที่ เมื่อเอาออกมาจะฟื้นคืนสภาพ ไม่มีผลต่ออายุหรือสุขภาพ】

เสิ่นจวินหรูปรบมือด้วยความตื่นเต้น “แบบนี้สัตว์เลี้ยงของเราก็เก็บไว้ในพื้นที่ได้! ในชาติก่อน เจ้าต้าหวงที่แสนรู้ถูกคณะปฏิวัติทุบตีจนตายต่อหน้าพวกเรา ส่วนแมวลายดอกไม้ถูกแขวนคอและถลกหนัง!”

เมื่อคิดถึงสัตว์เลี้ยงของหลานถั่วน้อยที่ถูกทารุณต่อหน้าต่อตา เสิ่นจวินหรูเจ็บปวดใจมาก!!!

เธอเสียใจที่ไม่รู้เรื่องพื้นที่นี้ตั้งแต่ก่อนหน้า ไม่อย่างนั้นเธอคงหาทางส่งพวกมันให้คนอื่นเลี้ยง อย่างน้อยก็รอดชีวิต

ตอนนี้เธอมีพื้นที่จี้หยกแล้ว เธอสามารถนำสัตว์เลี้ยงเก็บไว้ล่วงหน้าได้

ฟู่เหยียนชวนเดิมทีมีท่าทีลังเล แต่เมื่อได้เห็นและได้ยินกฎของพื้นที่ด้วยตาตัวเอง เขาก็เชื่อโดยหมดใจ

“เมียจ๋า ชาตินี้ ครอบครัวเราจะรอดได้หรือไม่ มันขึ้นอยู่กับเธอกับพื้นที่จี้หยกนี่แล้วใช่มั้ย!”

เสิ่นจวินหรูรู้ว่าสามีของเธอเชื่อเธออย่างเต็มที่แล้ว

ทั้งคู่สบตากันด้วยความซาบซึ้งและโผกอดกันด้วยความดีใจและน้ำตาแห่งความหวัง

ฟู่เหยียนชวนกอดภรรยาที่ร้องไห้เหมือนเด็ก เขาลูบหลังเธอเบา ๆ อย่างปลอบโยน

“เมียจ๋า เธอลำบากมากใช่ไหม? ในภายหลัง ชีวิตของเธอคงลำบากมากใช่ไหม?”

เสิ่นจวินหรูร่ำไห้เสียงดัง

“ตาแก่ พวกคุณทุกคนจากไปกัน เร็วเกินไป ทิ้งฉันไว้คนเดียว ฉันก็อยากไปอยู่กับพวกเธอเหมือนกัน แต่ลูกสาวคนเล็กช่วยชีวิตฉันไว้ เธอคุกเข่าขอร้องฉัน ขอให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อไป อย่าให้เธอไม่มีพ่อ ไม่มีพี่น้อง แล้วต้องมาสูญเสียแม่ไปอีกคน”

“ตาแก่...อย่าโกรธฉันเลยที่ฉันไม่ได้ตามหาเธอก่อนหน้านั้น ฉัน...ฉันเคยไปแล้วนะ!”

จบตอนที่ 2

(โปรดติดตามตอนต่อไป...)

##เธอกลับมาแล้ว กลับมาพร้อมกับได้รับสิ่งที่เคยเป็นของเธอมาด้วย

ทีนี้หล่ะ!!!  มิติเทพขนาดนี้!!! ใครขวางฉันปล้น!! เอาคืนพวกเดรัจฉานให้สะใจ!!!!