บทที่ 4 ฮาตาเกะ คาคาชิ, ราเม็งอิจิราคุ!

บทที่ 4 ฮาตาเกะ คาคาชิ, ราเม็งอิจิราคุ!

“ย-ยักษ์!” ชาวหมู่บ้านโคโนฮะจ้องมองหนวดขาวด้วยความไม่เชื่อสายตา พวกเขาไม่เคยเห็นใครตัวสูงขนาดนี้มาก่อน สูงตระหง่านเหนือพวกเขาประหนึ่งอาคารสองชั้น มันเกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหน้าอกที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นหนาเตอะและรูปร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของหนวดขาวที่แผ่รังสีอำมหิตออกมา

หนวดขาวผู้เพิ่งผ่านพ้นสงครามสุดยอดมา ยิ่งดูดุดันมากยิ่งขึ้น

เพียงแค่การปรากฏตัวของเขาเพียงอย่างเดียวก็ทำให้ผู้คนตัวสั่นเทาแล้ว

“จะมีหยักษ์ในหมู่บ้านโคโนฮะได้ยังไง? มียักษ์อยู่ในโลกนินจาจริงๆ งั้นเหรอ?” บางคนอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลัง สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“จู่ๆ เขามาปรากฏตัวในหมู่บ้านโคโนฮะได้ยังไง?”

คนอื่นๆ เริ่มกระวนกระวาย “เขาเป็นศัตรูหรือเปล่า? หมู่บ้านนินจาอื่นบุกรุกหมู่บ้านโคโนฮะงั้นเหรอ? สงครามมันจบลงไปหลายปีแล้วไม่ใช่หรือไง?”

“เร็วเข้า! ไปแจ้งกรมตำรวจอุจิวะ!”

“เดี๋ยวก่อน! เด็กที่เขาแบกอยู่บนไหล่นั่น, ไม่ใช่ไอ้ตัวซวยหรอกเหรอ?”

“ปีศาจจิ้งจอกก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ? มันควรจะถูกไล่ออกจากหมู่บ้านโคโนฮะไปซะ!”

“ปีศาจจิ้งจอกพาตัวประหลาดกลับมาด้วย!”

เมื่อได้ฟังคลื่นแห่งความตกใจและความขยะแขยง รอยยิ้มของนารูโตะที่เพิ่งจะปรากฏขึ้นก็ค่อยๆ เลือนหายไป

ด้วยความรู้สึกหดหู่ เขาจึงกระตุกหนวดของหนวดขาวเบาๆ

หนวดขาวขมวดคิ้วแน่น เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมกลุ่มผู้ใหญ่ถึงได้มุ่งร้ายต่อเด็กคนหนึ่งถึงขนาดนี้

นารูโตะเป็นเพียงเด็กชายวัยห้าขวบ แต่ทุกคนในหมู่บ้านกลับรังแกเขา

“…ความคิดของผู้คนในหมู่บ้านนี้มันไม่บิดเบี้ยวเกินไปหน่อยหรือ?”

“… ‘ปู่โฮคาเงะ’ ของนารูโตะแค่เพิกเฉยต่อเรื่องทั้งหมดนี้งั้นเรอะ? ช่างเป็นผู้ปกครองที่แย่ซะจริงๆ!”

ความประทับใจของหนวดขาวที่มีต่อโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ลดฮวบลงไปหลายระดับ

“แกโอเคไหม นารูโตะ?” เขาปรายตามองนารูโตะที่นั่งอยู่บนไหล่ของเขา

นารูโตะสูดน้ำมูกและปาดความเศร้าทิ้งไป ฝืนยิ้มอย่างกล้าหาญออกมา

“พ่อ ชั้นไม่เป็นไร! ชั้นชินแล้วล่ะ ชั้นไม่สนหรอกว่าพวกเขาจะพูดอะไร”

“สักวันหนึ่งชั้นจะเป็นโฮคาเงะที่ยิ่งใหญ่ให้ได้! โฮคาเงะไม่ควรจะถูกคนพวกนี้มีอิทธิพลหรอก จริงไหม?”

“…เด็กคนนี้...”

“…เขาเป็นผู้ใหญ่เกินวัยมากซะจนน่าปวดใจ”

“นารูโตะ แกอยากกินอะไรล่ะ? ชั้นจำได้ว่าแกพูดถึงสถานที่ที่ชื่อว่าราเม็งอิจิราคุ แกอยากกินราเม็งไหม?” หนวดขาวเปลี่ยนเรื่องเพื่อไม่ให้นารูโตะจมปลักอยู่กับเรื่องนี้

ส่วนเรื่องเสียงตะโกนเกี่ยวกับกรมตำรวจอุจิวะนั้น...

หนวดขาวพอจะเดาได้ว่ามันคงเป็นอะไรที่คล้ายคลึงกับกองทัพเรือ แต่เขาไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

“อื้อ!” นารูโตะร่าเริงขึ้นมาทันที

…..

วันนี้ ฮาตาเกะ คาคาชิ อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก เขาฝันถึงริน, โอบิโตะ, อาจารย์ของเขา และพ่อของเขาในระหว่างที่หลับ การคิดถึงคนเหล่านั้นที่จากเขาไปตลอดกาลทำให้เกิดเงามืดทอดทับดวงตาเพียงข้างเดียวที่มองเห็นของเขา

ขณะนี้ เขากำลังนั่งอยู่ภายในร้านราเม็งอิจิราคุ หน้ากากอนบุของเขา ซึ่งเป็นของด้านมืดของหมู่บ้าน ถูกแขวนไว้ที่เอวอย่างลวกๆ

ระหว่างที่รอราเม็งที่เขาสั่ง เขาก็กำลังเปิดอ่านนิยายเรื่องหนึ่งที่ค่อนข้างลามกอนาจาร ซึ่งเป็นนิยายที่ทำเอาคนโชกโชนอย่างเขาถึงกับหน้าแดงได้

“มันไม่สนุกเท่า ‘อะจึ๋ยสวรรค์รำไร’ แฮะ” คาคาชิวิจารณ์

คาคาชิในวัยสิบเก้าปี ได้สูญเสียความสนใจในนิยายเรื่องอื่นๆ ไปมากหลังจากที่ได้อ่านผลงานชิ้นเอกเรื่องหนึ่ง

เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว “อะจึ๋ยสวรรค์รำไร” ของจิไรยะได้เปิดตัวขึ้น และกวาดล้างโลกนินจาด้วยความนิยมที่น่าอัศจรรย์

คาคาชิได้รับมาหนึ่งเล่มเป็นของขวัญจากจิไรยะด้วยตัวเอง

“หืม?” คาคาชิขมวดคิ้วและหันหน้าไปมอง

เขาได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากข้างนอก แต่ม่านของร้านราเม็งอิจิราคุก็บังสายตาของเขาพอดี

“…ช่างเถอะ... ไม่ใช่เรื่องของชั้น”

คาคาชิไม่ขยับตัว นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 เขาก็กลายเป็นพวกเก็บตัวไปเสียแล้ว

ทันใดนั้น

แสงแดดก็สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง บ่งบอกว่ามีใครบางคนเปิดม่านออก

เจ้าของร้านราเม็งอิจิราคุ เทอุจิ เซียนหกชาม ที่กำลังง่วนอยู่กับการทำราเม็งด้วยมือ รีบเอ่ยทักทาย “ยินดีต้อนรับครับ! รับอะไรดีครั... โอ้?”

เทอุจิชะงักไปชั่วขณะ สีหน้าของเขาเหมือนกับคนที่เพิ่งเจอเอเลี่ยนยังไงยังงั้น

แม้แต่การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและชำนาญในการทำราเม็งของเขาก็ต้องหยุดชะงักลง

คาคาชิสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ

เขาหันหน้าไปมองเป็นครั้งที่สอง

และตัวแข็งทื่อกับสิ่งที่เขาเห็น

ตอนที่เขาหันไป เขาไม่เห็นใครอยู่ข้างหลังเขาเลย อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาแหงนหน้ามองขึ้นไป เขาก็ตระหนักได้ว่าไม่ใช่ว่าไม่มีใครอยู่ข้างหลังเขา แต่มันเป็นเพราะว่าคนที่อยู่ข้างหลังเขานั้นตัวสูงลิบลิ่วต่างหาก

“…สูงจนน่าขันเลยล่ะ!”

คาคาชิถึงกับเงยหน้าขึ้นอย่างเกินจริงเพื่อให้มองเห็นได้ชัดเจนขึ้น ถึงตอนนั้นเขาจึงได้เห็นใบหน้าอันใหญ่โตของคนแปลกหน้าปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา เขาประเมินว่าความสูงของคนคนนี้ต้องไม่ต่ำกว่า 6 เมตรแน่ๆ!

เขายังเห็นคนคนนั้นถืออาวุธง้าวขนาดใหญ่มหึมาอย่างเหลือเชื่ออยู่ในมือ ซึ่งถ้าหากไม่นับใบมีดที่อยู่ด้านบน มันก็ดูเหมือนกับต้นไม้เล็กๆ ต้นหนึ่งเลยทีเดียว

ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า มีเพียงเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่พาดอยู่บนตัวอย่างลวกๆ เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อและรอยแผลเป็นที่ผ่านการกรำศึกมาอย่างโชกโชน

หนวดที่เป็นเอกลักษณ์ของเขานั้นโดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างมาก

หลังจากที่ได้เหลือบมองไป...

มันคงยากที่จะลืมเลือน!

“นี่มัน...” จู่ๆ คาคาชิกะสังเกตเห็นคนคุ้นเคยนั่งอยู่บนไหล่ของคนแปลกหน้า และรูม่านตาของเขาก็หดเล็กลงเล็กน้อย “…นี่มันลูกของ... อาจารย์ชั้นงั้นเหรอ?”

“กุระระระระ! นี่น่ะเรอะราเม็งอิจิราคุ? มันเล็กนิดเดียวเองนี่หว่า!” เสียงหัวเราะอันร่าเริงของหนวดขาวราวกับจะดังก้องไปทั่วทั้งถนน

ด้วยความสูงของเขา หากเขามองตรงไปข้างหน้า เขาสามารถมองเห็นชั้นสามของร้านราเม็งอิจิราคุได้เลยทีเดียว!

เขาต้องก้มหน้าและหลุบตาลงต่ำมากถึงจะมองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในได้

หนวดขาวเคลียร์ทางและพ่นลมหายใจลงบนพื้น

มันราวกับพายุที่พัดกรรโชก พัดฝุ่นทั้งหมดบนพื้นจนปลิวว่อน เขานั่งลงบนพื้นโดยตรง แม้แต่ตอนที่นั่งอยู่ หัวของเขาก็แทบจะชนกับเพดานร้านอยู่แล้ว

หลังจากอุ้มนารูโตะลงมา หนวดขาวก็พูดกับทางร้านว่า

“กุระระระระระ! เถ้าแก่ เอาเมนูราเม็งที่พิเศษที่สุดของแกมาให้ลูกชายที่โง่เขลาของชั้นสักสองสามชามสิ!”

“แล้วก็เอามาให้ชั้นอีกหลายสิบชามเลยนะ!” หนวดขาวพูดต่อ

“ชามนี้มันดูเล็กเกินไป ชามเดียวคงไม่พอ ชั้นคงกินมันหมดได้ในคำเดียวแน่!”

“เอ๋?” เทอุจิยังคงตกตะลึง ไม่สามารถดึงสติกลับมาได้

“ลุงอิจิราคุ นี่ชั้นเอง! ชั้นเอง!”

นารูโตะโบกมือให้เทอุจิและส่งยิ้มกว้างอย่างสดใส

“พ่อของชั้นพาชั้นมากินราเม็งล่ะ!”

เทอุจิกลืนน้ำลายดังเอื๊อก สายตาของเขาเลื่อนจากหนวดขาวไปยังนารูโตะ

โดยธรรมชาติแล้วเขาย่อมจำนารูโตะได้

ในหมู่ผู้คนมากมายในโคโนฮะ มีกลุ่มคนที่ “ผิดแผก” อยู่เล็กน้อย และเทอุจิพร้อมกับลูกสาวของเขาก็เป็นหนึ่งในนั้น พวกเขาเป็นหนึ่งในผู้คนจิตใจดีเพียงไม่กี่คนในโคโนฮะที่ไม่ได้เลือกปฏิบัติต่อนารูโตะ

“นารูโตะ นี่พ่อของเธอเหรอ?” เทอุจิรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังฝันไป

“เธอไม่ได้บอกว่าเธอเป็นเด็กกำพร้าหรอกหรือ?”

รอยยิ้มของนารูโตะยิ่งสดใสขึ้นไปอีก

“นี่คือพ่อที่ชั้นเพิ่งเจอวันนี้เอง! ตั้งแต่นี้ไป พวกเราคือครอบครัวเดียวกันแล้ว! ลุงอิจิราคุ ชั้นมีครอบครัวแล้วนะ! ชั้นมีพ่อแล้ว!”

เมื่อเห็นรอยยิ้มของนารูโตะ เทอุจิก็ผงะไป

เขารู้จักนารูโตะมาสักพักแล้ว

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขาเห็นนารูโตะมีความสุขมากขนาดนี้

ทุกครั้งที่เด็กคนนี้ยิ้ม มันช่างอบอุ่นหัวใจเหลือเกิน เขาเข้มแข็งมากมาตลอด มันไม่ง่ายเลยสำหรับเขา

เทอุจิข่มความตกตะลึงเอาไว้และส่งยิ้มให้

“ยินดีด้วยนะ นารูโตะ! วันนี้ เธอและพ่อของเธอจะต้องเพลิดเพลินกับฝีมือทำอาหารของชั้นอย่างแน่นอน!”

ในเวลานี้

คาคาชิที่อยู่ด้านข้างก็ถูกทิ้งให้เต็มไปด้วยความสงสัย “???”

…..

…..

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═