บทที่ 29 : คลื่นใต้น้ำที่เริ่มซัดสาด

บทที่ 29 : คลื่นใต้น้ำที่เริ่มซัดสาด

ยูซึรุมองดูอุจิฮะ โอบิโตะ ที่นอนแผ่หลาหมดสภาพอยู่บนพื้นดินพลางนึกขำในใจ

"ฝึกมาได้ถึงระดับนี้แล้ว นายยังยืนยันที่จะกลับไปเรียนภาคทฤษฎีอีกหรอ?"

"พี่ยูซึรุ พี่มันปีศาจ..."

เมื่อได้ยินคำเหน็บแนม โอบิโตะก็รีบประท้วงขึ้นมาทันที "พี่ยูซึรุ ผมหมายถึงว่าหลังจากนี้ผมจะไม่รบกวนให้พี่ช่วยฝึกอีกแล้ว ผมรู้สึกว่าการฝึกแบบปกติของตระกูลมันน่าจะเหมาะกับผมมากกว่าน่ะครับ"

ยูซึรุตัดบทอย่างเด็ดขาด "โอบิโตะ นายไม่เหมือนคนอื่น อย่าเอาเวลาไปเสียกับตำราเรียนพวกนั้น"

โอบิโตะอ้าปากจะเถียง แต่เมื่อเห็นใบหน้าของยูซึรุที่เคร่งขรึมขึ้นและเอ่ยเสียงเย็น "ลุกขึ้นมาฝึกต่อเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะจับนายฝังดินแล้วใช้ทำปุ๋ยปลูกโสมแทนซะเลย"

วันเวลาล่วงเลยผ่านไป ข่าวคราวเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วโลกนินจา

ตระกูลอุจิฮะได้ละทิ้งโคโนฮะและปักหลักอยู่ที่แคว้นทุ่งนาเรียบร้อยแล้ว

ภายใต้แรงกดดันจากชิมูระ ดันโซ, อุทาตาเนะ โคฮารุ และมิโตคาโดะ โฮมุระ ทำให้โฮคาเงะรุ่นที่สามอย่างซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ต้องออกคำสั่งประกาศให้สมาชิกตระกูลอุจิฮะทุกคนเป็น "นินจาถอนตัว"

นั่นหมายความว่า โอกาสในการประนีประนอมระหว่างโคโนฮะและอุจิฮะได้ขาดสะบั้นลงอย่างสิ้นเชิง

เมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป ทุกแคว้นนินจาต่างตกอยู่ในความตะลึง ไม่ใช่แค่ชาวบ้านในโคโนฮะเท่านั้น แม้แต่ผู้คนในส่วนอื่นๆ ของแคว้นแห่งไฟต่างก็งุนงงไปตามๆ กัน

ตระกูลที่ร่วมก่อตั้งโคโนฮะ กลับถูกประกาศว่าเป็นกบฏต่อโคโนฮะเนี่ยนะ?

มันฟังดูสมเหตุสมผลตรงไหน?

ในเมื่อตระกูลเซ็นจูก็เลือนหายไปจากหมู่บ้านตั้งนานแล้ว และตอนนี้อุจิฮะก็ยังมานัดกันจากไปอีก…

แล้วที่นั่นยังจะเรียกว่าโคโนฮะได้อยู่อีกหรือ?

ชื่อเสียงและบารมีของโคโนฮะในโลกนินจาดิ่งลงเหวทันที สัญญาจ้างวานนินจารับจ้างต่างเหือดแห้งไปเกือบชั่วข้ามคืน จนแม้แต่ไดเมียวแห่งแคว้นแห่งไฟยังต้องลงมาแทรกแซงด้วยตัวเอง

ฮิรุเซ็นต้องบากหน้าไปขอขมาถึงสำนักไดเมียว และสาบานว่าความมั่นคงของแคว้นแห่งไฟจะไม่สั่นคลอน ไดเมียวถึงได้ยอมรามือ ทว่าท่านก็ได้ประกาศลดงบประมาณสนับสนุนทางการเงินแก่โคโนฮะลงถึง 30 เปอร์เซ็นต์ในอนาคต

คนที่ได้รับผลกระทบหนักที่สุดคือชาวบ้านธรรมดาและนินจาระดับล่างในหมู่บ้าน หลายคนไม่สามารถหาปัจจัยพื้นฐานมาประทังชีวิตได้อีกต่อไป ส่งผลให้อัตราการก่ออาชญากรรมในโคโนฮะพุ่งสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ

ฮิรุเซ็นแทบจะรับมือไม่ไหว การสร้างองค์กรใหม่ขึ้นมาเพื่อทำหน้าที่แทนหน่วยตำรวจนินจาอุจิฮะไม่ใช่เรื่องที่จะทำเสร็จได้ในวันสองวัน เพียงหนึ่งเดือนหลังจากที่อุจิฮะจากไป เสียงกระซิบด่าทอและตั้งคำถามต่อโฮคาเงะก็เริ่มดังขึ้นอย่างเปิดเผย

ฮิรุเซ็นเอาแต่นั่งพ่นควันยาสูบอยู่ในห้องทำงานทั้งวัน เขาเองก็ยังไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

‘ก็แค่ตระกูลอุจิฮะหายไปตระกูลเดียว ทำไมเรื่องราวมันถึงลุกลามใหญ่โตขนาดนี้?’

ในขณะที่ฮิรุเซ็นกำลังหัวหมุนกับการจัดการวิกฤตในหมู่บ้าน หมู่บ้านนินจาอื่นๆ ก็เริ่มขยับตัว...

แคว้นแห่งลม หมู่บ้านซึนะงาคุเระ

คาเซะคาเงะรุ่นที่สาม, ย่าโจ, เอบิโซ และเหล่าผู้อาวุโสคนอื่นๆ นั่งล้อมโต๊ะประชุมขนาดใหญ่

หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน คาเซะคาเงะรุ่นที่สามก็เอ่ยขึ้น "ตระกูลอุจิฮะอยู่ที่แคว้นทุ่งนาในตอนนี้ เราน่าจะลองติดต่อพวกเขอดู"

"ถ้าเราสามารถดึงพวกอุจิฮะมาเข้าร่วมกับซึนะงาคุเระได้ ความแข็งแกร่งและชื่อเสียงของหมู่บ้านเราจะพุ่งสูงขึ้นถึงจุดสูงสุดใหม่ และเมื่อถึงตอนนั้น หลายๆ อย่างที่เราอยากจะทำมานานก็จะกลายเป็นเรื่องที่เป็นไปได้"

ย่าโจพ่นลมหายใจดูแคลนแล้วโพล่งออกมา "ไอ้พวกอุจิฮะนั่นขนาดยังทรยศหมู่บ้านที่ตัวเองสร้างมากับมือได้ แล้วพวกมันจะมีความจงรักภักดีหลงเหลืออยู่อีกงั้นเรอะ?"

"แทนที่จะไปตามจีบพวกอุจิฮะ เราควรใช้โอกาสนี้โจมตีโคโนฮะซะเลย"

"ตอนนี้โคโนฮะกำลังระส่ายระส่าย พวกมันไม่มีทางต้านทานเราได้หรอก"

คาเซะคาเงะรุ่นที่สามขมวดคิ้ว

เขารู้ดีว่าย่าโจสูญเสียลูกชายและลูกสะใภ้ไปด้วยน้ำมือของนินจาโคโนฮะ ความแค้นที่มีต่อหมู่บ้านนั้นฝังรากลึก ซึ่งเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แต่การเอาความแค้นส่วนตัวมาตัดสินความเป็นไปของแคว้นถือเป็นความมุทะลุที่อันตรายเกินไป

ถึงจะไม่มีอุจิฮะ แต่โคโนฮะยังคงมียอดฝีมือระดับ "คาเงะ" อย่างสามนินจา (โอโรจิมารุ, จิไรยะ, ซึนาเดะ), ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น, ชิมูระ ดันโซ และฮาตาเกะ ซาคุโมะ การเปิดศึกกับโคโนฮะในตอนนี้จะเสียมากกว่าได้

"เรื่องของโคโนฮะต้องวางแผนระยะยาว" คาเซะคาเงะรุ่นที่สามเอ่ยเสียงเรียบ "ฉันจะส่งคนไปยังแคว้นทุ่งนา"

"ไม่ว่าจะด้วยการหว่านล้อมหรือใช้กำลังบีบบังคับ เราต้องทำทุกวิถีทางเพื่อดึงอุจิฮะมาเป็นพวกให้ได้"

"จนกว่าจะถึงตอนนั้น ห้ามใครก่อเรื่องเด็ดขาด"

เมื่อสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดระหว่างคาเซะคาเงะและย่าโจ เอบิโซจึงรีบตัดบท

"ตกลง พี่ครับ เรากลับกันเถอะ เดี๋ยวเจ้าหนูซาโซริจะลืมกินข้าวอีก"

เมื่อเอ่ยถึงชื่อของซาโซริ ย่าโจจึงยอมลุกขึ้นในที่สุด

‘สักวัน นินจาโคโนฮะจะต้องชดใช้’ นางคิดในใจ

แคว้นแห่งสายฟ้า หมู่บ้านคุโมะงาคุเระ

ไรคาเงะรุ่นที่สามเรียกตัว เอ และ คิลเลอร์ บี มายังห้องทำงาน

"เอ พวกอุจิฮะอยู่ที่แคว้นทุ่งนา นายจงนำทีมออกไปซะ"

"ไปทำอะไรครับ?"

"ไปถามดูว่าพวกมันสนใจจะมาอยู่ที่คุโมะงาคุเระไหม ถ้าไม่... ก็หาจังหวะชิงตัวพวกอุจิฮะมาสักสองสามคน"

"หมู่บ้านของเราต้องการขีดจำกัดสายเลือดเพิ่ม"

เอ พยักหน้า "รับทราบครับ"

เขาหันไปชกลมใส่คิลเลอร์ บี "บี คราวนี้แกต้องออกไปนอกหมู่บ้านกับฉันด้วย"

คิลเลอร์ บี ขยับแขนขาอย่างคึกคัก "ถ้าอยากจะตามความเร็วพี่ชายให้ทัน ก็ไปฝึกขามาใหม่นะ ฉันไม่ได้ดีแต่โม้ ถ้าพวกอุจิฮะเห็นแปดหางของฉัน พวกมันคงร้องจ๊ากจนหัวหลุดไปเลย!"

"โย่~ แปดหางกาโร่! คูกะกาโร่!"

หลังจากร่ายแร็ปจบ คิลเลอร์ บี ก็ชนหมัดกับเอ แล้วทั้งคู่ก็ก้าวออกจากหอคอยไรคาเงะไปพร้อมกัน

เมื่อทั้งสองคนจากไป ชายผิวเข้มผมขาวข้างกายไรคาเงะรุ่นที่สามถามขึ้น "ท่านไรคาเงะครับ เราไม่ควรลองเจรจาดึงตัวพวกเขาก่อนเหรอ?"

ไรคาเงะรุ่นที่สามพ่นลมหายใจเย็นชา "ดูฝีมือพวกมันก่อน ถ้าอ่อนแอ ก็ไม่คู่ควรจะมายืนต่อหน้าฉัน"

ชิงมาให้ได้ถ้าทำได้ เจรจาถ้าทำไม่ได้ นั่นคือสไตล์ของคุโมะงาคุเระเสมอมา

แคว้นแห่งดิน หมู่บ้านอิวะงาคุเระ

สึจิคาเงะรุ่นที่สาม 'โอโนกิ' จ้องมองรายงานบนโต๊ะอยู่นานก่อนจะเอ่ยขึ้น "โคโดะ นายคิดว่านี่เป็นแผนลวงของโคโนฮะหรือเปล่า?"

เขาแกว่งหัวพลางหัวเราะหึๆ ในลำคอ หากโคโนฮะตั้งใจจะเดินหมากแบบนี้จริงๆ เขาคงต้องตั้งคำถามกับระดับสติปัญญาของโฮคาเงะเสียแล้ว

ตรงข้ามกับโอโนกิที่ตัวเล็กแคระ โคโดะมีน้ำเสียงที่ดังกัมปนาท "ท่านพ่อ แล้วท่านจะเอายังไง?"

โอโนกิครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเสียงต่ำ "นายจงไปติดต่อกับพวกอุจิฮะ ดูว่าพวกมันเต็มใจจะมาอยู่ที่อิวะงาคุเระไหม"

"ถ้าพวกมันตกลง เราก็แค่ยื่นข้อเสนอดีๆ ให้"

"จำไว้ อย่าไปเปิดศึกกับพวกมันเด็ดขาด"

แคว้นแห่งน้ำ หมู่บ้านคิริคะงาคุเระ

ในห้องทำงานที่มืดมัว คัมภีร์รายงานข่าวกรองถูกเปิดกางออก 'ยากุระ' ปรยตามองมันแวบหนึ่งก่อนจะโยนทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ

ตระกูลอุจิฮะแปรพักตร์จากโคโนฮะงั้นเหรอ?

กะแล้วเชียว พวกตระกูลที่มีขีดจำกัดสายเลือดน่ะมันตัวปัญหาชัดๆ ถ้าไม่มีพวกตระกูลพรรค์นี้ การปกครองคิริคงง่ายกว่านี้เยอะ

สักวัน เขาคิดในใจ เขาจะกวาดล้างพวกตระกูลขีดจำกัดสายเลือดในคิริให้สิ้นซาก