บทที่ 25 : เขี้ยวสีขาวแห่งโคโนฮะ

บทที่ 25 : เขี้ยวสีขาวแห่งโคโนฮะ

ณ บริเวณนอกหมู่บ้านโคโนฮะ

มุมปากของอุจิฮะ ยูซึรุ ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยขณะทอดสายตามองกลับไปยังหมู่บ้านที่กำลังเริ่มโกลาหลวุ่นวาย  ด้วยความวุ่นวายระดับนี้ ต่อให้เป็นซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ก็ไม่มีทางปิดแผ่นฟ้าด้วยฝ่ามือได้อีกต่อไป

เมื่อรุ่งเช้ามาถึง ทุกคนจะได้รู้ความจริงว่าตระกูลอุจิฮะได้หันหลังให้โคโนฮะไปแล้ว

โคโนฮะที่ไร้ซึ่งเซ็นจู... ยังคู่ควรกับชื่อนี้อยู่อีกหรือ?

โคโนฮะที่ปราศจากอุจิฮะ... ยังจะนับว่าเป็นโคโนฮะได้อยู่อีกงั้นเหรอ?

ยูซึรุทะยานร่างผ่านป่าทึบไปอย่างรวดเร็ว เงาร่างของเขาพริ้วไหวสลับไปตามแมกไม้ เขาไม่ได้ใช้ คามุย เพราะการสิ้นเปลืองพลังเนตรไปกับการเดินทางเพียงอย่างเดียวนั้นไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

ทว่าในวินาทีต่อมา เงาร่างหนึ่งก็วูบผ่านหน้าเขาไป

ยูซึรุหยุดชะงักฝีเท้าทันที เมื่อชายแปลกหน้าคนนั้นหมุนตัวกลับมาขวางเส้นทางของเขาไว้

"อุจิฮะ ยูซึรุ!"

เส้นผมสีขาวราวกับเงินยวงของชายผู้นั้นสะท้อนแสงจันทร์รำไร ยูซึรุเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"ฮาตาเกะ ซาคุโมะ..."

"พวกอุจิฮะหายไปไหน? เป้าหมายของพวกนายคืออะไร? แล้วทำไมตระกูลของนายถึงเลือกที่จะทรยศโคโนฮะ!"

หากจะมีใครสักคนที่ตอบคำถามที่เผาไหม้อยู่ในใจของเขาได้ ก็คงมีเพียงชายที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้เท่านั้น

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ยูซึรุจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "หมู่บ้านนี้มันเต็มไปด้วยความเน่าเฟะ และมันทำลายเจตนารมณ์ดั้งเดิมที่เราเคยร่วมก่อตั้งกันมาไปนานแล้ว"

"พวกเราเพียงแค่จะทำในสิ่งที่เคยมีคนทำมาก่อน นั่นคือการสร้างโลกนินจาขึ้นมาใหม่ให้มีสันติภาพที่แท้จริง"

หัวใจของซาคุโมะกระตุกวูบ

ครั้งล่าสุดที่มีชายสองคนพูดแบบนั้น เซ็นจู ฮาชิรามะ และ อุจิฮะ มาดาระ พวกเขาก็ได้ยุติยุคสงครามระหว่างแคว้นลงด้วยกำลัง หรือว่าพวกอุจิฮะวางแผนที่จะเริ่มทำสงครามอีกครั้ง?

เขาสูดลมหายใจช้าๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"หมู่บ้านในตอนนี้มีสันติภาพที่แท้จริงอยู่แล้ว เจตจำนงแห่งไฟ ยังคงแผดเผาอยู่ในใจของทุกคน ผู้คนต่างใช้ชีวิตร่วมกันอย่างปรองดอง นายยังกล้าพูดเรื่องความมืดบอดและความเน่าเฟะออกมาได้ยังไง?"

ซาคุโมะไม่ใช่คนพูดมาก แต่เรื่องนี้สำคัญเกินไป หากมีโอกาสแม้เพียงน้อยนิสัยที่จะใช้เหตุผลเกลี้ยกล่อมยูซึรุ เขาก็ต้องลองดู

"หึ...หึๆๆ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

เสียงหัวเราะของยูซึรุฉีกกระชากอากาศในป่าราวกับคมมีด

"ซาคุโมะ นายเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้พูดเรื่องที่ไร้เดียงสาขนาดนั้นออกมา?"

"สันติภาพที่แท้จริงงั้นเหรอ? นายหมายถึงสันติภาพที่มีสงครามนินจาปะทุขึ้นทุกๆ ไม่กี่ปีน่ะเหรอ?"

"เจตจำนงแห่งไฟงั้นรึ? นั่นคือสิ่งที่นายใช้เรียกการส่งเด็กอายุ 6 ขวบไปตายในสนามรบ ในขณะที่ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น และชิมูระ ดันโซ นั่งเสวยสุขอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงาน คอยเสพสมกับอำนาจและอภิสิทธิ์งั้นเหรอ?"

"แล้วความปรองดองที่นายว่า มันหมายถึงการที่หน่วยลับคอยเฝ้าจับตาดูอุจิฮะอย่างไร้เหตุผลตลอด 24 ชั่วโมงนั่นน่ะเหรอ?"

"เมื่อรากมันเน่าเฟะ... แล้วใบไม้จะผลิบานอย่างมั่นคงได้ยังไง?"

ซาคุโมะถึงกับอ้ำอึ้ง พูดไม่ออก

หลังจากความเงียบปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ เขาก็พึมพำออกมาเหมือนพยายามจะปกป้องความเชื่อของตัวเอง

"ทั้งหมดนั่น...ก็เพื่อประโยชน์ส่วนรวม..."

"หลอกตัวเองสิ้นดี" ยูซึรุเอ่ยอย่างเย็นชา "นั่นมันก็แค่ข้ออ้างของพวกที่ได้รับผลประโยชน์จากระบบนี้ไปแล้วเท่านั้นแหละ"

"จำไว้นะซาคุโมะ เมื่อไหร่ที่มีคนบอกให้นายเห็นแก่ 'ประโยชน์ส่วนรวม' นั่นหมายความว่านายไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของคนกลุ่มนั้น เมื่อไหร่ที่มีคนบอกว่า 'การเสียสละเป็นเรื่องจำเป็น' นั่นหมายความว่าพวกเขากำหนดให้นายคือผู้เสียสละ และเมื่อไหร่ที่มีคนบอกให้นาย 'มองภาพรวม' นั่นหมายความว่านายกำลังถูกสั่งให้สละสิทธิ์ในสิ่งที่ควรจะเป็นของนาย"

"คราวนี้... ตระกูลอุจิฮะจะขอเป็นผู้กำหนดโชคชะตาของพวกเราเอง"

ซาคุโมะกำหมัดแน่น เขาไม่สามารถหาข้อโต้แย้งใดๆ มาหักล้างได้เลย

ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมา "อุจิฮะ ยูซึรุ ไม่ว่านายจะมีเรื่องคับแค้นใจแค่ไหน แต่นายต้องกลับไปกับฉัน"

"แล้วถ้าฉันปฏิเสธล่ะ?"

ซาคุโมะชักดาบสั้นออกจากด้านหลัง จักระของเขาพวยพุ่งออกมาประดุจใบมีดแห่งจิตสังหารที่บริสุทธิ์

"ถ้าอย่างนั้น ฉันคงต้องใช้กำลังพาตัวนายกลับไป"

ยูซึรุยิ้มบางๆ "ก็ลองดู"

สิ้นคำพูด ร่างของซาคุโมะก็เลือนหายไป

ประกายแสงสีขาวเจิดจ้าสายหนึ่งฉีกกระชากอากาศ พุ่งตรงเข้าหาหน้าอกของยูซึรุด้วยความเร็วสูง

"คาถาเพลิง: ลูกบอลเพลิงยักษ์!"

ลูกไฟขนาดมหึมาปะทุขึ้นกลืนกินแสงสีขาวนั้น ทว่าในวินาทีต่อมา ประกายแสงสีขาวกลับแฉลบตัดเปลวเพลิงออกเป็นสองเสี่ยง และพุ่งทะลวงไปข้างหน้าด้วยพลังที่ยากจะหยุดยั้ง

เคร้ง!

ยูซึรุชักดาบออกมาปัดป้องการโจมตีของซาคุโมะจนเกิดประกายไฟกระเด็นว่อน จากนั้นทั้งคู่ก็ปะทะกันด้วยท่วงท่าที่รวดเร็วปานสายฟ้าจนแทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

เสียงเหล็กกล้ากระทบกันดังสะท้อนไปทั่วป่าครั้งแล้วครั้งเล่า คมดาบตัดผ่านกิ่งไม้และใบไม้จนปลิวว่อนราวกับพายุเศษกระสุน

แม้จะมีวิสัยทัศน์ที่เหนือชั้นของเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผา แต่ยูซึรุก็เริ่มสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่มหาศาลขึ้นเรื่อยๆ

"สมกับเป็น ฮาตาเกะ ซาคุโมะ เพลงดาบของนายนี่มัน...เฉียบคม แม่นยำ และอำมหิต ในบรรดาศัตรูที่ฉันเคยประมือด้วย นายอาจจะเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด"

รูปแบบการต่อสู้ของซาคุโมะนั้นเรียบง่าย รวดเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด

ทุกจังหวะดาบล้วนเล็งไปที่จุดตาย และความเร็วของเขาก็เข้าขั้นเหนือมนุษย์ โจนินทั่วไปคงไม่อาจยืนหยัดอยู่ได้เกินสองสามเพลงดาบต่อหน้าการบุกทะลวงนี้

ทว่ากลับเป็นซาคุโมะเสียเองที่เริ่มตกตะลึง

เขาเคยคิดว่าการกำราบยูซึรุจะเป็นเรื่องง่าย แต่ทุกการโจมตี ทุกการหลอกล่อ และทุกจังหวะเร่งจักระ กลับถูกอีกฝ่ายอ่านออกและตอบโต้ได้ทั้งหมด และที่สำคัญ... คู่ต่อสู้คนนี้เป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบสี่ปีเท่านั้น!

เคร้ง!

ดาบของทั้งคู่ล็อคกันเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกระโดดแยกตัวออกมา ยูซึรุยังคงยืนอย่างสงบนิ่ง ลมหายใจสม่ำเสมอ ในขณะที่จิตสังหารของซาคุโมะเริ่มแผดเผารุนแรงยิ่งขึ้น

หากปล่อยให้ยูซึรุหนีไปได้ โคโนฮะจะต้องตกอยู่ในอันตรายใหญ่หลวงแน่

"ยกโทษให้ฉันด้วย" ซาคุโมะพึมพำ "ทุกอย่างที่ฉันทำ... ก็เพื่อโคโนฮะ"

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ควบแน่นจักระให้พลุ่งพล่านจนเกิดเสียงคำรามประหนึ่งอสนีบาตฟาดฟันไปทั่วร่าง  ในชั่วพริบตานั้น ร่างของเขาก็เลือนหายไป รวดเร็วยิ่งกว่าที่ดวงตามนุษย์จะเบิกมองทัน

คมดาบตวัดวาบฉีกกระชากทั้งอากาศและแมกไม้เบื้องหน้า แรงอัดอากาศที่แฝงไปด้วยจิตสังหารพุ่งทะลวงทำลายผืนป่าเป็นทางยาวหลายเมตร โค่นต้นไม้ใหญ่ให้ล้มครืนลงราวกับเศษกระดาษที่ถูกฉีกขาด

ทว่าจากด้านหลังของเขา กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้น ราบเรียบ และแฝงไปด้วยการเยาะเย้ย

"นั่นน่ะเหรอ... การโจมตีที่แรงที่สุดของนาย?"

เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของซาคุโมะ ท่าไม้ตายเมื่อครู่ เขาโจมตีพลาดงั้นเหรอ?!

เมื่อหันกลับไปช้าๆ เขาได้เห็นดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งที่เรืองรองอยู่ใต้แสงจันทร์ มันดูลึกลับ เต็มไปด้วยพลังงานจากต่างมิติที่หมุนวนอยู่ภายใน

ดาบในมือของยูซึรุถูกถือไว้อย่างหลวมๆ ขณะที่เขาเริ่มก้าวเดินเข้ามาทีละก้าว พลังเนตรแผ่ซ่านออกมาดั่งพายุคลั่ง

"มีการเคลื่อนไหวอยู่แถวนี้!" เสียงตะโกนดังแว่วมาจากระยะไกล

"ไปดูเร็ว!"

เสียงร้องเรียกจากที่ไกลๆ ทำให้ยูซึรุหยุดฝีเท้าลง "การต่อสู้จบลงเพียงเท่านี้ ซาคุโมะ"

"จำคำพูดของฉันไว้ นายถูกลิขิตมาให้กลายเป็นเครื่องสังเวยทางการเมือง"

อากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว เงาร่างของยูซึรุค่อยๆ ละลายหายไปในมิติที่กระเพื่อมไหว คำพูดสุดท้ายของเขายังคงดังก้องอยู่ท่ามกลางหมู่ไม้

"ดวงตาของฉัน..ได้เห็นอนาคตของนายเรียบร้อยแล้ว"

ซาคุโมะยืนนิ่งงันอยู่เป็นเวลานาน ทุกโสตประสาทตึงเครียดจนถึงขีดสุด จนกระทั่งนินจาหน่วยลับนับสิบปรากฏตัวรอบกาย เขาถึงได้พ่นลมหายใจออกมาอย่างสั่นเครือ

ในวินาทีสุดท้ายนั้น กลิ่นอายของยูซึรุมันกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคู่นั้น... มันคืออะไรกันแน่?

ลมหนาวพัดผ่านแมกไม้จนซาคุโมะต้องสั่นสะท้าน เขาเพิ่งสังเกตเห็นว่า เสื้อผ้าของตัวเองนั้นเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเสียแล้ว