บทที่ 8 : คำสัญญาและการทดลอง

บทที่ 8 : คำสัญญาและการทดลอง

"เอิ๊ก~ อิ่มชะมัดเลย"

อุจิฮะ มิโกโตะ และ อุซึมากิ คุชินะ ต่างลูบท้องที่ป่องออกมาเล็กน้อยของตัวเองแล้วเผลอเรอออกมาพร้อมกัน

ทั้งคู่ไม่ใช่คนกินน้อย แต่ยูซึรุนั้นกินจุยิ่งกว่า ปริมาณอาหารเช้าเพียงมื้อเดียวที่เขาซื้อมาจึงเพียงพอที่จะทำให้สาวน้อยทั้งสองอิ่มจนจุก

"อะ นี่น้ำ"

ยูซึรุรินน้ำเปล่าให้คนละแก้ว ก่อนจะหันหลังเดินนำออกไปที่ลานบ้าน

คุชินะและมิโกโตะมองหน้ากันก่อนจะลุกขึ้นเดินตามออกไป เห็นยูซึรุกำลังเริ่มขุดพรวนดิน คุชินะจึงถามขึ้นด้วยความสงสัย

"ยูซึรุ นายกำลังทำอะไรน่ะ?"

"ลานบ้านกว้างขนาดนี้ ทิ้งไว้เฉยๆก็เสียของ" เขาตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง "ฉันว่าจะปลูกผักสักหน่อย"

คำตอบนั้นทำให้ดวงตาของสองสาวเป็นประกายด้วยความสนใจ

"ปลูกผักเหรอ?"

"ฟังดูน่าสนุกดีนะ"

ในโลกนินจา เหล่านินจามักไม่ค่อยทำงานสายการผลิต งานเกษตรกรรมส่วนใหญ่เป็นหน้าที่ของชาวบ้านนอกกำแพงเมือง มิโกโตะยังพอเคยเห็นบ้างเวลาออกไปลาดตระเวนกับคนในตระกูลนอกหมู่บ้าน แต่คุชินะต่างออกไป เธอถูกจำกัดพื้นที่มาตลอดจึงแทบไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย

"ยูซึรุ ฉันอยากลองปลูกบ้าง แค่ฝังเมล็ดลงไปในดินใช่ไหม?"

"ไม่ใช่แบบนั้นหรอก"

"งั้นนายสอนฉันหน่อยสิ ยูซึรุ! ฉันอยากเรียนวิธีปลูกผักกับนาย!"

"เอ่อ... ก็ได้"

มิโกโตะรับอาสาไปซื้อเมล็ดพันธุ์ ส่วนคุชินะและยูซึรุช่วยกันพรวนดินต่อ หลังจากลงแรงกันไปทั้งเช้า ทั้งสามคนก็สร้างแปลงผักเล็กๆ ขึ้นมาได้สำเร็จ

คุชินะปาดเหงื่อบนหน้าผากพลางกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น

"ยูซึรุ นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ฉันได้ปลูกอะไรแบบนี้ ฝากนายดูแลมันด้วยนะ เดี๋ยวฉันจะหาเวลามาดูบ่อยๆ!"

ยูซึรุพยักหน้าตกลงทันทีโดยไม่ลังเล

เดิมทีเขาต้องการใช้การใกล้ชิดกับคุชินะเป็นตัวเร่งให้เบื้องบนของโคโนฮะต้องเคลื่อนไหว จนต้องออกคำสั่งอย่าง "ห้ามอุจิฮะเข้าใกล้ร่างสถิต" เพื่อให้คนในตระกูลเห็นความหวาดระแวงจากซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ดังนั้นเขาไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธคำขอของเธอเลย

เมื่อได้รับคำมั่น คุชินะก็ดีใจจนตัวลอย "งั้นสัญญานะ! พรุ่งนี้ฉันจะมาหาใหม่"

"มิโกโตะ ไปช้อปปิ้งกันเถอะ!"

"จ้ะๆ " มิโกโตะที่ถูกคุชินะลากตัวไปหันกลับมาบอก "ยูซึรุ พ่อบอกว่าเย็นนี้ให้นายไปทานข้าวที่บ้านเราด้วยนะ"

"ได้"

พอลับตาคน ยูซึรุก็ปิดประตูบ้าน แววตาของเขาฉายประกายเจิดจ้า

ในที่สุด ก็ได้เวลาตรวจสอบพลังของตัวเองอย่างจริงจังเสียที

เขาเข้ามานั่งขัดสมาธิในห้อง หลับตาลงเพื่อสำรวจจักระภายในร่างกาย เพียงแค่ตรวจสอบครู่เดียว มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้น

รางวัลจักระจากระบบนั้นสามารถทับซ้อนกันได้ หลังจากเบิกเนตรสามโทโมเอะ เขาก็มีจักระระดับโจนินอยู่แล้ว และกล่องสุ่มจากระบบยังมอบจักระระดับเกนิน, จูนิน, โจนิน และระดับคาเงะให้ตามลำดับ

แม้ส่วนของเกนินและจูนินจะดูน้อยนิด แต่เมื่อรวมโจนินเพิ่มเข้าไปอีกขั้นบวกกับจักระระดับคาเงะแบบเต็มสูบ ทำให้ปริมาณจักระสำรองในตัวเขามีมหาศาล ยิ่งรวมกับจักระที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรุนแรงหลังจากการตื่นของเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผา...

ยูซึรุรู้สึกได้ว่า แม้แต่ในหมู่ยอดฝีมือระดับคาเงะด้วยกัน คงมีเพียงร่างสถิตสัตว์หาง หรือนินจาที่มีร่างกายพิเศษอย่างโฮชิงากิ คิซาเมะ เท่านั้นที่จะมีจักระเหนือกว่าเขาได้

หลังจากสัมผัสถึงพลังทั่วร่าง ยูซึรุก็เปิดใช้งานเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาทันที

"คามุย"

ห้วงมิติมิรอบตัวบิดเบี้ยวหมุนวนราวกับน้ำวน ก่อนที่ร่างของเขาจะหายลับไป

"นี่สินะ มิติของคามุย?"

ต่างจากป่าเสาหินของโอบิโตะ มิติคามุยของเขากลับเป็นที่ราบกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ทั้งยังไม่ใช่ที่มืดมิด แต่สว่างไสวราวกับอยู่กลางแสงแดดจ้า

ยิ่งไปกว่านั้น การครอบครองคามุยยังทำให้เขาสัมผัสได้ถึงห้วงมิติอย่างประหลาด เขาสามารถทำเครื่องหมายไว้ที่ตำแหน่งหรือวัตถุใดก็ได้ จากนั้นก็ใช้คามุยเคลื่อนย้ายไปหาได้ในพริบตา ยิ่งระยะทางไกลเท่าไหร่ ก็ยิ่งสูญเสียจักระและพลังเนตรมากขึ้นเท่านั้น ซึ่งส่วนนี้ดูจะคล้ายกับวิชาเทพสายฟ้าเหินอยู่ไม่น้อย

หลังจากสำรวจรอบๆ อีกครั้ง ยูซึรุก็พยักหน้าอย่างพอใจ ดูเหมือนว่าคามุยของเขากับของอุจิฮะ โอบิโตะ จะไม่ได้เชื่อมถึงกัน ซึ่งนั่นเป็นเรื่องดี เพราะเขาไม่อยากให้ดินแดนส่วนตัวกลายเป็นสนามหลังบ้านที่ใครจะเข้าออกก็ได้ตามใจชอบ

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เริ่มประสานอินอย่างรวดเร็ว

"คาถาลม: ลมพายุพัดพราก!"

"คาถาไฟ: ลูกบอลเพลิงยักษ์!"

"คาถาน้ำ: กำแพงวารี!"

"คาถาดิน: กำแพงดินถล่ม!"

เขายังไม่ได้ฝึกคาถาสายฟ้า จึงหยุดลงหลังจากร่ายครบทั้งสี่ธาตุ เดิมทีเขามีคุณสมบัติธาตุเพียงแค่ลมและไฟ แม้จะพอเค้นธาตุดินและน้ำออกมาได้ด้วยการแปรรูปจักระ แต่มันก็กินพลังงานมากและอานุภาพอ่อนด้อย

ทว่าด้วย 'จักระห้าธาตุ' พลังต่อสู้ของเขาก็ก้าวกระโดดไปอีกระดับ แต่ละธาตุมีจุดแข็งจุดอ่อนต่างกัน การมีครบทั้งห้าธาตุทำให้เขาสามารถเลือกใช้เครื่องมือที่เหมาะสมได้ในทุกการต่อสู้

เขาไม่เสียเวลาทดสอบวิชาขว้างดาวกระจายหรือวิชาดาบสไตล์อุจิฮะ เพราะสิ่งเหล่านั้นเป็นทักษะทางกายภาพ เพียงแค่ขยับความคิด เขาก็สัมผัสได้ถึงการควบคุมที่เฉียบคมและเป็นธรรมชาติในทุกส่วนของร่างกาย ในตอนนี้เขาแทบไม่มีจุดอ่อน กลายเป็นนักรบที่สมบูรณ์แบบในทุกด้าน

เขาเรียกใช้คามุยอีกครั้งเพื่อกลับมาที่ห้องนอน จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินตรงไปยังประตู แม้ประตูจะปิดสนิท แต่เขากลับเดินทะลุผ่านไปราวกับไม่มีอะไรกั้นจนออกไปยืนอยู่ที่ลานบ้าน

พลังเนตรพลุ่งพล่าน เสาไม้สำหรับฝึกซ้อมกลางลานบ้านหักสะบั้นออกเป็นสองท่อนอย่างเงียบเชียบ เขาพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะคลายเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาให้จางหายไป

"ความเร็วในการโจมตีระยะไกลนั้นเร็วมาก ส่วนขีดจำกัดในการทะลุผ่านร่างต่อเนื่องสามารถรักษาไว้ได้ประมาณสิบนาที..."

ยูซึรุพึมพำกับตัวเองพลางลูบคาง แม้คามุยแบบคู่จะทำให้เขาเหนือกว่าโอบิโตะในเนื้อเรื่องเดิมทั้งในด้านการโจมตีและการเคลื่อนย้าย

แต่เขายังขาดเซลล์ของฮาชิรามะ นั่นหมายความว่าในตอนนี้เขายังไม่มีวิธีฟื้นฟูพลังเนตรที่เสียไปได้โดยตรง

"ดูเหมือนว่าจะยังมีงานต้องทำอีกเยอะเลย..."