บทที่ 2 : "เนตรมาร" ฟูกากุ? ก็แค่นั้น

บทที่ 2 : "เนตรมาร" ฟูกากุ? ก็แค่นั้น

เสียงหัวเราะที่ระเบิดออกมาอย่างกะทันหันฉีกกระชากความเงียบสงัดของยามค่ำคืน ดึงดูดสายตาของสมาชิกตระกูลอุจิฮะทุกคนที่อยู่หน้าศาลเจ้านากะให้หันมามองเป็นตาเดียว

ไม่มีใครล่วงรู้ว่าเหตุใดอัจฉริยะดาวรุ่งของตระกูลผู้นี้ถึงได้หัวเราะออกมาอย่างไร้สาเหตุ

ยูซึรุเมินเฉยต่อสายตาเหล่านั้น ถึงเขาจะเป็นผู้กลับชาติมาเกิด แต่ตอนนี้เขาคืออุจิฮะเลือดแท้ เมื่อได้รับขุมพลังที่ไร้เทียมทานมาครอง หากไม่ระเบิดเสียงหัวเราะเย้ยหยันตามแบบฉบับอุจิฮะออกมาบ้าง ก็คงเสียชื่อตัวตนใหม่ของเขาแย่

เมื่อรู้ตัวว่ากำลังถูกจับจ้อง ยูซึรุจึงลืมตาขึ้นอีกครั้ง ลวดลายอันซับซ้อนของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาเลือนหายไป เหลือเพียงลูกโทโมเอะสีดำสามวงที่หมุนวนอย่างช้าๆ ในดวงตา

เพียงแค่นั้นก็ทำให้ อุจิฮะ ยากุมิ และ อุจิฮะ อินาบิ ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับอิจฉาจนตาร้อนผ่าว

เนตรวงแหวนสามโทโมเอะ!

มันคือพลังที่คนในตระกูลอุจิฮะทุกคนต่างใฝ่ฝัน

ยากุมิชายตามองพลางกระซิบเบาๆ "อุจิฮะ ยูซึรุ เป็นอะไรไปน่ะ? จู่ๆ ก็หัวเราะลั่น แถมยังเบิกเนตรสามโทโมเอะค้างไว้อีก... สังหรณ์ใจไม่ดียังไงชอบกล"

อินาบิแค่นเสียงฮึดฮัด

"จะแปลกตรงไหนล่ะ? เขาก็กำลังตื่นเต้นน่ะสิ ถ้าฉันอายุสิบสี่แล้วได้เป็นหัวหน้าหน่วยแถมยังมีเนตรสามโทโมเอะล่ะก็ ฉันคงจะคึกยิ่งกว่ายูซึรุเสียอีก!"

"หัวหน้าหน่วยที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์...จบจากคืนนี้ไป ท่านฟูกากุอาจจะโดนยูซึรุบดบังรัศมีจนมิดเลยก็ได้..."

ยังไม่ทันที่อินาบิจะพูดจบ ยากุมิก็รีบสะกิดแขนเขาแรงๆ เขาหันกลับไปแล้วก็พบว่า อุจิฮะ ฟูกากุ มายืนซ้อนหลังพวกเราตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"ท่..ท่านฟูกากุ!"

ยากุมิกับอินาบิรีบก้มหัวให้ทันที

ภายใต้แสงจันทร์ เงาทะมึนที่สูงตระหง่านของฟูกากุทาบทับลงมาจนพวกเขาถึงกับปากคอแห้งด้วยความประหม่า

ในฐานะลูกชายเพียงคนเดียวของผู้นำตระกูล ฟูกากุถูกขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะมาตั้งแต่เด็ก ต่อมาในมหาสงครามนินจาครั้งที่ 2 เขาก็สร้างชื่อจนได้รับฉายาว่า "เนตรมาร" ฟูกากุ

ใบหน้าที่เคร่งขรึมและเย็นชา ประกอบกับความแข็งแกร่งอันท่วมท้นทำให้เขาดูมีพลังกดดันอย่างมหาศาล  เมื่อถูกจับได้ว่าแอบนินทาลับหลัง นินจาจบใหม่ทั้งสองจึงรู้สึกเหมือนลมหายใจจะติดขัด

โชคดีที่ฟูกากุไม่มีอารมณ์จะเอาเรื่อง หลังจากปรายตามองเพียงครั้งเดียว เขาก็ละสายตาไปจดจ้องที่ยูซึรุแทน

"ที่หน้าศาลเจ้านากะห้ามส่งเสียงดังเอะอะ นายยอมรับความผิดของตัวเองหรือเปล่า?"

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากฟูกากุ ยูซึรุเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นแล้วมองกลับไปโดยไม่ตอบอะไร

สีหน้าของฟูกากุเย็นเยียบลงกว่าเดิมขณะที่เขาก้าวเท้าเข้าไปหา

"อุจิฮะ ยูซึรุ ฉันถามนายอยู่ ได้ยินไหม?"

"หนวกหู"

ยูซึรุขมวดคิ้วแล้วโพล่งสวนกลับไปทันที

บรรยากาศพลันเย็นเฉียบจนแทบเป็นน้ำแข็ง

ทุกคนต่างกลั้นหายใจ ภายในตระกูล ทั้งฟูกากุและยูซึรุต่างก็เป็นนินจาระดับซุปเปอร์สตาร์ และมักจะมีคนถกเถียงกันเสมอว่าใครจะเก่งกว่ากันในอนาคต แต่ไม่มีใครคิดว่าทั้งสองจะมาประจันหน้ากันตรงๆ แบบนี้ แถมยังเกิดขึ้นปุบปับสุดๆ

"ยูซึรุใจถึงชะมัด ไม่ไว้หน้าหัวหน้าฟูกากุเลยสักนิด"

"ฟูกากุเป็นฝ่ายเริ่มหาเรื่องก่อนนะ..."

"แล้วยังไงล่ะ? ถ้าวัดกันที่ฝีมือ ยังไงหัวหน้าฟูกากุก็เหนือกว่า ยูซึรุเสร็จแน่คราวนี้..."

ยูซึรุพอจะมองเจตนาการยั่วยุของฟูกากุออก สำหรับตระกูลอุจิฮะ การท้าดวลกันเองเป็นเรื่องปกติเหมือนการหายใจเข้าออก มันคือวิธีที่ง่ายและตรงไปตรงมาที่สุดในการตัดสินว่าใครควรอยู่จุดไหน

มีแต่คนแข็งแกร่งเท่านั้นที่จะได้รับความยำเกรง

ยูซึรุเมินเสียงซุบซิบ แล้วก้าวออกไปยืนเผชิญหน้ากับฟูกากุ

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ในเมื่ออีกฝ่ายมาท้าถึงที่ เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องหนี!

อีกอย่าง ยูซึรุไม่เคยมีความรู้สึกดีๆ ให้กับว่าที่ผู้นำตระกูล คนนี้ในเนื้อเรื่องเดิมอยู่แล้ว คนที่ลังเลจนพาตระกูลอุจิฮะไปสู่จุดจบ

ในเมื่อตอนนี้เขาผูกติดกับระบบตระกูลแล้ว นี่จึงเป็นโอกาสทองที่จะสร้างบารมีและอำนาจให้ผู้คนเห็น

ฟูกากุคือลูกชายของผู้นำคนปัจจุบันและเป็นตัวท็อปของนินจารุ่นเยาว์ การใช้ฟูกากุเป็นบันไดเหยียบขึ้นไปสู่ความรุ่งโรจน์จึงไม่มีอะไรจะเหมาะไปมากกว่านี้อีกแล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น ยูซึรุก็หยุดฝีเท้าลงตรงหน้าอีกฝ่ายแล้วเอ่ยอย่างเย็นชา "ถ้าคิดจะสั่งสอนคนตระกูลอุจิฮะ ลำพังแค่คำพูดมันไม่พอหรอกนะ"

ฟูกากุกระตุกยิ้ม

เขาเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ดี ความแข็งแกร่งต่างหาก คือตัวตัดสินว่าใครมีสิทธิ์พูด

ไอ้เด็กจองหอง คิดว่ามีเนตรวงแหวนสามโทโมเอะแล้วจะขึ้นมาเทียบชั้นกับฉันได้งั้นเหรอ? คืนนี้เขาจะสั่งสอนให้รู้เองว่า เนตรสามโทโมเอะเหมือนกัน ใช่ว่าจะอยู่ในระดับเดียวกันเสมอไป

"แม้การประชุมตระกูลกำลังจะเริ่มขึ้น แต่สำหรับอุจิฮะ การแสดงความเหนือกว่าไม่จำเป็นต้องใช้วิธีดิบเถื่อนเสมอไป..."

ฟูกากุแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ ดวงตาที่มืดมิดเปลี่ยนเป็นสีโลหิต พร้อมกับปรากฏเนตรวงแหวนสามโทโมเอะออกมา

"อาจจะดูเหมือนฉันรังแกเด็กไปหน่อย แต่ก็อย่ามาโทษกัน เพราะเด็กที่ไม่เคยโดนความจริงของโลก มักจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน"

สิ้นคำพูด ลูกโทโมเอะทั้งสามในดวงตาของเขาก็เริ่มหมุนวนด้วยความเร็วสูง พลังเนตรที่ทรงพลังและดุดันพุ่งเข้าจู่โจมยูซึรุหมายจะกดดันให้ราบคาบ

ช่วงหลังมานี้ ผู้คนมักเอาตัวเขาไปเปรียบเทียบกับยูซึรุ แถมยังมีข่าวลือหนาหูว่ายูซึรุอาจจะก้าวข้ามเขาไปแล้ว เขาไม่ได้เกลียดชังอะไรเด็กคนนี้หรอก แต่ในฐานะอดีตอัจฉริยะที่เคยได้รับการยกย่อง ฟูกากุเองก็มีศักดิ์ศรีของตัวเอง

เขาอยากจะเห็นกับตาว่า ไอ้เด็กที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะคนนี้ จะมีดีสมคำร่ำลือจริงหรือไม่

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการจู่โจมของฟูกากู ยูซึรุเยาะหยันในใจขณะที่ลูกโทโมเอะของเขาก็เริ่มหมุนวนเช่นกัน

เมื่อสัมผัสได้ถึงการปะทะกันของพลังเนตร บรรดาไทยมุงรอบข้างต่างก็เริ่มตื่นเต้น ดวงตาสีแดงฉานคู่แล้วคู่เล่าเริ่มเบิกขึ้นท่ามกลางความมืดมิด

"การดวลคาถาลวงตา ตัดสินกันด้วยเนตรวงแหวนตามวิถีอุจิฮะ ไม่เลวเลย!"

"นายว่าใครจะชนะ ฟูกากุหรือยูซึรุ?"

"ถามได้ ยูซึรุอาจจะพรสวรรค์สูงก็จริง แต่เขายังโตไม่เต็มที่เลย ยังไงก็ไม่มีทางล้มฟูกากุได้หรอก"

"ใช่ อัจฉริยะรุ่นเล็กกำลังจะได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้ครั้งแรกแล้ว"

สำหรับการดวลที่เกิดขึ้นปุบปับนี้ คนส่วนใหญ่ในตระกูลยังคงเข้าข้างฟูกากุ ต่อให้เป็นอัจฉริยะเหมือนกัน แต่ฟูกากุอายุมากกว่ายูซึรุถึง 9 ปี และอยู่ในช่วงที่ร่างกายและพลังนินจาแข็งแกร่งที่สุด

ภายใต้สายตาที่รอชมความพ่ายแพ้ พลังเนตรอันบ้าคลั่งสองสายก็เข้าปะทะกัน

แต่แล้วทุกอย่างกลับผิดคาด เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ฟูกากุก็ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น เหงื่อไหลชุ่มใบหน้าและแผ่นหลัง ท่าทางของเขาดูอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด จิตวิญญาณถูกบดขยี้จนยับเยิน

ทุกคนถึงกับอ้าปากค้าง มันชัดเจนอยู่แล้วว่า ในการดวลคาถาลวงตาครั้งนี้ ฟูกากุเป็นฝ่ายแพ้?!

"'เนตรมาร' ฟูกากุ... ก็ไม่ได้เท่าไหร่นี่นา"

ยูซึรุจดจ้องลงมาที่เขาจากเบื้องบน เนตรวงแหวนสามโทโมเอะสีแดงฉานนั้นแผ่รังสีคุกคามจนน่าอึดอัด

ตอนนี้เขาครอบครองเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นทางด้านจิตวิญญาณหรือพลังเนตร ฟูกากุก็ไม่มีอะไรไปเทียบเคียงได้เลย

การบดขยี้อีกฝ่ายจึงเป็นเรื่องที่ธรรมดาเสียยิ่งกว่าธรรมดา