บทที่ 1 : อุจิฮะ ยูซึรุ

บทที่ 1 : อุจิฮะ ยูซึรุ

หมู่บ้านโคโนฮะงะคุเระ เขตปกครองตระกูลอุจิฮะ

เบื้องหน้าศาลเจ้านากะ สมาชิกตระกูลอุจิฮะหลายสิบชีวิตต่างมารวมตัวกัน พวกเขายืนจับกลุ่มสนทนากันประปราย ท่ามกลางความเงียบงันของรัตติกาล เสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาเริ่มทำลายความสงัดเงียบนั้นลง

"ยากุมิ นายได้ยินข่าวหรือยัง? ดูเหมือนว่าครั้งนี้รุ่นพี่ยูซึรุกำลังจะถูกเสนอชื่อขึ้นเป็นหัวหน้าหน่วยแล้วนะ"

"สมกับเป็นรุ่นพี่ยูซึรุจริงๆ อายุแค่นี้แต่กลับก้าวขึ้นเป็นหัวหน้าหน่วยได้แล้ว ถ้าจำไม่ผิด เขาน่าจะเป็นหัวหน้าหน่วยที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์เลยไม่ใช่เหรอ?"

"ก็นั่นน่ะสิ แม้แต่ท่านฟูกากุในวัยเดียวกับรุ่นพี่ยูซึรุ ก็ยังไม่ได้รับเกียรติถึงขั้นนี้เลย"

"อินาบิ พวกเราเองก็กำลังจะเข้าสังกัดกรมตำรวจเหมือนกัน นายคิดว่าเราจะมีโอกาสได้ไปอยู่ใต้บังคับบัญชาของรุ่นพี่ยูซึรุไหม?"

"ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น..."

เด็กหนุ่มทั้งสองที่อายุอานามไม่เกินสิบขวบ ลอบชายตามองไปยัง ยูซึรุ ที่พวกเขากำลังชื่นชมอย่างระแวดระวัง

อุจิฮะ ยูซึรุ ยืนพิงโคนต้นไม้ด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น ดาบยาวเล่มหนึ่งถูกสะพายเฉียงอยู่ที่แผ่นหลัง ผมสีดำสนิทปลิวสไวไปตามแรงลม ดวงตาที่มืดมิดประดุจก้นบึ้งของรัตติกาลนั้นดูลุ่มลึกจนยากจะหยั่งถึง

แม้ภายนอกเขาจะพยายามรักษาความสุขุมเพียงใด แต่จังหวะการสะท้อนขึ้นลงเบาๆ ของแผ่นอก ก็ไม่อาจปกปิดความสับสนวุ่นวายภายในใจได้

ราวกับเพิ่งตื่นจากฝันตื่นหนึ่ง เมื่อครู่เขาเพิ่งได้รับความทรงจำจากชาติก่อนกลับคืนมา

'ให้ตายสิ ถูกส่งมาเป็นแค่ตัวประกอบทางผ่าน งั้นเหรอเนี่ย...' ยูซึรุสบถพึมพำในใจ

ในชาติก่อน ยูซึรุ คือแฟนพันธุ์แท้ตัวยงของนารูโตะ และยังเป็นผู้เล่นสายเกรียนจอมป่วนในลานประลองออนไลน์ เขาเพิ่งจะถูกพวกเด็กเส้นที่เติมทรูจัดเต็มทีมหน่วยลับตบจนพ่ายแพ้ยับเยิน และเดินโซเซออกจากหน้าจอไปหาอะไรกินด้วยความมึนงง

แต่ทันทีที่ก้าวเท้าลงสู่ถนน โชคชะตาก็เล่นตลกเข้าใส่ หลังจากดิ้นรนสุดชีวิตในแมตช์ที่พ่ายแพ้มาหยกๆ เขากลับต้องมาเผชิญกับการ "พ่ายแพ้" ต่อโชคชะตาในโลกความจริง และได้ข้ามภพมาจุติใหม่เป็นสมาชิกคนหนึ่งของตระกูลอุจิฮะในโลกนินจาแห่งนี้จริงๆ

เขากลายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของที่นี่อย่างสมบูรณ์ และเพิ่งจะต่อจิ๊กซอว์ความทรงจำได้ทั้งหมดเอาวันนี้เอง

"อุจิฮะ งั้นเหรอ..."

ยูซึรุคลึงขมับพลางถอนหายใจยาว ตระกูลอุจิฮะมีขีดจำกัดสายเลือดที่ทรงพลังเหนือใคร แต่จุดจบกลับไม่ได้สวยงามนัก ตามเนื้อเรื่องเดิม แม้จะเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งหมู่บ้าน แต่กลับถูกขั้วอำนาจในโคโนฮะผลักไสให้อยู่ชายขอบ และสุดท้ายก็ถูกกวาดล้างจนล่มสลาย

ที่น่าสลดที่สุดคือ ตระกูลที่เกรียงไกรปานนั้น กลับถูกลบชื่อทิ้งโดยที่ฝ่ายศัตรูไม่ต้องสูญเสียไพร่พลเลยแม้แต่คนเดียว ใครเห็นก็ต้องบอกว่า อัปยศ! ไม่ได้หวังว่าจะต้องชนะทุกศึกหรอกนะ แต่อย่างน้อยก็ควรจะลุกขึ้นสู้กลับบ้างไม่ใช่หรือไง? ท้ายที่สุดกลับถูกต้อนจนมุมเพียงเพราะคำลวงไม่กี่ประโยค

อย่างไรก็ดี หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว ยูซึรุก็ไม่ได้จมปลักอยู่กับความท้อแท้นานนัก ตอนนี้คือปีที่ 41 ของศักราชโคโนฮะ คืนวันสังหารหมู่ยังอยู่อีกไกลโข เมื่อความทรงจำตื่นขึ้น เขายังมีช่องว่างให้ขยับขยายอีกมากมาย

จะกอบกู้ตระกูล หรือจะห่วงแค่ชีวิตตัวเอง? จะซ่อนเร้นชื่อเสียงหรือจะหนีไปให้ไกลแสนไกล... นั่นคือสิ่งที่ต้องตัดสินใจในภายหลัง เมื่อเขาประเมินสถานการณ์ได้ขาดกว่านี้

ขณะที่ยูซึรุกำลังใช้ความคิด เสียงแจ้งเตือนที่แจ่มชัดก็ดังก้องขึ้นในโสตประสาท

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ปลุกความทรงจำในอดีตได้สำเร็จและผูกมัดเข้ากับ "ระบบตระกูล"]

[ตระกูลที่ผูกมัดในปัจจุบัน : ตระกูลอุจิฮะ]

[ระดับความรุ่งเรืองของประชากรตระกูลในปัจจุบัน : สีม่วง]

(ระดับความรุ่งเรือง : ขาว, เขียว, น้ำเงิน, ม่วง, ทอง, ฟ้าคราม, แดงฉาน)

[คุณสมบัติพิเศษ : ย้อนกลับไม่ได้]

(ย้อนกลับไม่ได้ : หลังจากได้รับพลังเพิ่มขึ้นจากรางวัล แม้ประชากรในตระกูลจะลดลง ก็จะไม่ส่งผลกระทบต่อระดับพลังของโฮสต์ อย่างไรก็ตาม โฮสต์จะไม่ได้รับพลังจากการเพิ่มขึ้นของความรุ่งเรืองอีก จนกว่าประชากรในตระกูลจะกลับคืนสู่จุดสูงสุดเดิม)

[คำแนะนำ : ยิ่งตระกูลเกรียงไกร ผลสะท้อนกลับที่ส่งถึงโฮสต์ก็จะยิ่งทวีคูณ]

[กล่องสมบัติที่พร้อมรับ : กล่องสีขาว, กล่องสีเขียว, กล่องสีน้ำเงิน, กล่องสีม่วง]

[ระบบเริ่มทำงาน ขอแสดงความยินดีด้วย คุณได้รับ "แพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่"!]

สิ้นสุดเสียงแจ้งเตือนที่ถาโถมเข้ามา มุมปากของยูซึรุก็หยักยิ้มขึ้นทันที ตอนนี้เป้าหมายของเขาชัดแจ้งแล้ว และไม่มีความจำเป็นต้องลังเลใจอีกต่อไป

ระบบตระกูลรุ่งโรจน์ร่วมกัน ดับสูญร่วมกัน

อุจิฮะงั้นเหรอ? เขาคนนี้แหละจะช่วยพวกมันเอง

"ระบบ เปิดแพ็กเกจของขวัญมือใหม่" เขาเอ่ยสั่งในใจ

ฉับพลันนั้น เสียงสังเคราะห์ก็ตอบรับ

[ติ๊ง! ได้รับรางวัล : คัมภีร์เคลื่อนย้ายพิกัด 1 เล่ม (ชนิดใช้แล้วทิ้ง)]

[คัมภีร์เคลื่อนย้ายพิกัด : ทำเครื่องหมายพิกัดสถานที่ล่วงหน้า จากนั้นจะสามารถเคลื่อนย้ายสมาชิกตระกูลทั้งหมดไปยังจุดหมายได้ในพริบตา]

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นัยน์ตาของยูซึรุก็เป็นประกายวาบ แผนการต่างๆ เริ่มพุ่งพล่านในหัวราวกับสายฟ้าแลบ

คัมภีร์ที่สามารถย้ายคนทั้งตระกูลได้งั้นหรือ…

ถ้าเป็นแบบนั้น เขาก็ไม่จำเป็นต้องทนกล้ำกลืนฝืนทนกับท่าทีเหยียดหยามของโคโนฮะอีกต่อไป

ยูซึรุจินตนาการภาพออกเลยว่า หากเช้าวันหนึ่ง ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น และ ชิมูระ ดันโซ ตื่นมาพบว่าคนในตระกูลอุจิฮะอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น สีหน้าของพวกนั้นจะดูไม่ได้ขนาดไหน

ตั้งตนเป็นศัตรูกับอุจิฮะงั้นรึ? มองว่าพวกเราเป็นภัยคุกคามงั้นสินะ?

งั้นก็มาดูกันว่าถ้าไม่มีตระกูลอุจิฮะแล้ว พวกแกยังจะเสวยสุขกันได้อย่างสบายใจอยู่อีกไหม!

หลังจากหยุดคิดครู่หนึ่ง ยูซึรุก็สั่งเปิดกล่องสมบัติที่เหลืออีกสี่กล่องทันที

[ติ๊ง! เปิดกล่องสีขาว ได้รับรางวัล : ทักษะการขว้างดาวกระจาย + จักระระดับเกะนิน]

[ติ๊ง! เปิดกล่องสีเขียว ได้รับรางวัล : จักระห้าธาตุ + จักระระดับจูนิน]

[ติ๊ง! เปิดกล่องสีน้ำเงิน ได้รับรางวัล : วิชาดาบสไตล์อุจิฮะ + จักระระดับโจนิน]

[ติ๊ง! เปิดกล่องสีม่วง ได้รับรางวัล : กล่องเลือกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา + จักระระดับคาเงะ]

กระแสความร้อนขุมหนึ่งพุ่งพล่านไปตามแขนขา จักระในร่างขยายตัวเพิ่มพูนขึ้นด้วยความเร็วที่น่าพรั่นพรึง เพียงชั่วพริบตาเดียว มันก็เอ่อล้นจนถึงระดับที่น่าตกตะลึง

ในขณะเดียวกัน ความรู้และความเข้าใจในการฝึกฝนวิชาดาวกระจายและวิชาดาบสไตล์อุจิฮะ ก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิดของเขา

ยูซึรุแทบจะไม่เสียเวลาปรายตามองของรางวัลเหล่านั้น สายตาของเขาพุ่งตรงไปที่ "กล่องเลือกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา" เพียงอย่างเดียว

[กล่องเลือกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา : โปรดเลือกวิชาเนตรหนึ่งคู่]

[1: อามาเทระสึ + อ่านจันทรา]

[2: อามาเทระสึ + คางุตสึจิ] การควบคุมรูปทรงของเปลวเพลิงเทวีสุริยา

[3: อามาเทระสึ + อ่านจันทรา (สลับข้าง)]

[4: คามุยแบบคู่ (ซ้าย-ขวา)]

[5: เทพต่างสวรรค์...]

[...]

เมื่อจ้องมองตัวเลือกตรงหน้า ยูซึรุถึงกับรู้สึกคอแห้งผาก

รางวัลพวกนี้มัน...โกงสบัดไปเลย

เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

"คามุยแบบคู่"

"คามุย"  คือวิชาเนตรกระจกเงาหมื่นบุปผาของ อุจิฮะ โอบิโตะ มันช่วยให้ผู้ใช้สามารถสลับร่างระหว่าง สภาวะจับต้องได้ และ สภาวะทะลุผ่าน ได้ดั่งใจ

สามารถโจมตีระยะไกลด้วยการบิดเบือนมิติ และยังมีมิติส่วนตัวไว้ใช้งานอีกด้วย

ทั้งรุกและรับ ทั้งรุกคืบและถอยร่น เรียกได้ว่าครอบคลุมทุกด้าน

แม้แต่ในเกม สภาวะทะลุผ่านของคามุยก็นับว่าเป็นท่าที่แก้ทางได้ยากเย็นแสนเข็ญ ในเนื้อเรื่องเดิม โอบิโตะสั่นสะเทือนโลกนินจาจนปั่นป่วนได้ด้วยเนตรเพียงข้างเดียวเสียด้วยซ้ำ

ในเมื่อมีโอกาสจะได้ครอบครองคามุยทั้งสองข้าง ยูซึรุบอกได้คำเดียวว่า

ใครไม่เลือกก็โง่เต็มที

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัล : คามุยแบบคู่!]

สิ้นเสียงแจ้งเตือนจากระบบ พลังวิญญาณและจักระที่เพิ่งจะแตะระดับคาเงะของยูซึรุก็เริ่มพุ่งทะยานขึ้นอีกครั้ง เพียงไม่กี่วินาที พลังของเขาก็ข้ามผ่านไปสู่อีกระดับที่สูงส่งยิ่งกว่า

เขาเพียงแค่ลองใช้ความคิด แมลงที่บินผ่านมาก็ลอยทะลุผ่านร่างกายของเขาไปราวกับว่าไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

เขาสัมผัสได้ถึงพลังใหม่นี้จนอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นกุมหน้าผาก พลางเอียงคอหัวเราะออกมาเบาๆ

"พลังใหม่นี่มัน...หึหึ..ไม่คิดเลยว่าจะแข็งแกร่งขนาดนี้"

"ฮะ... ฮ่าฮ่า...ฮ่าๆๆๆๆๆ!"