TXV - 0778 ตัวประกันที่จำใจรับ

TXV - 778 ตัวประกันที่จำใจรับ

หลังจากบัญชีของภาคีอัศวินฮอสพิทัลเลอร์ได้รับเงินห้าสิบล้านดอลลาร์ที่เซี่ยเหล่ยโอนไปให้แล้ว อาร์เธอร์ก็เตรียมตัวออกเดินทางทันที

การโอนเงินครั้งนี้ไม่มีเอกสารสัญญาใดๆ แต่เซี่ยเหล่ยไม่กังวลเลยว่าภาคีอัศวินฯ จะเชิดเงินหนี เหตุผลแรกคือคนพวกนี้ให้ความสำคัญกับเกียรติยศเหนือสิ่งอื่นใด และเหตุผลที่สองคือโลหะสีเงินที่ภาคีถือเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ยังคงอยู่ในมือเขา เขายังเป็นต่อเหนือทางภาคีฯ เขาจึงไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ปฏิบัติตามข้อตกลง

เงินห้าสิบล้านดอลลาร์ถือเป็นเงินจำนวนมหาศาล แต่มันเป็นเพียงตัวเลขสำหรับเขา ในเมื่อเขาเต็มใจจ่ายเงินจำนวนนี้เพื่อไถ่ตัวอแมนด้าและปาร์คแทยองมาแล้ว เขาก็ไม่เสียดายที่จะใช้เงินอีกห้าสิบล้านดอลลาร์เพื่อจ้างนักฆ่า ทหารรับจ้าง และกองกำลังติดอาวุธมาเปิดศึกกับองค์กร FA!

ปฏิกิริยาทางเคมีที่เกิดจากเงินห้าสิบล้านดอลลาร์ บวกกับความคลั่งไคล้ของเหล่าสาวกภาคีอัศวินฯ และอาวุธยุทโธปกรณ์จากเรย์มาร์คกรุ๊ป เป็นเรื่องยากที่จะประเมินผลลัพธ์ แต่สิ่งที่จินตนาการได้คือ องค์กร FA กำลังจะเผชิญกับวิกฤตการอยู่รอดครั้งใหญ่ที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งองค์กรมา!

เปลวไฟแห่งการแก้แค้นเริ่มลุกโชนขึ้นแล้ว

"คุณเซี่ย ทั้งสี่คนนี้จะฝากไว้ที่นี่ หวังว่าคุณจะดูแลพวกเธออย่างดีนะครับ" อาร์เธอร์กล่าวกับเซี่ยเหล่ยที่หน้าประตูเรือนสงบสุข

เซี่ยเหล่ยตอบ "ถ้าคุณไม่สบายใจ ก็พากลับไปด้วยก็ได้นะ"

"ไม่ๆๆ" อาร์เธอร์โบกมือพัลวัน "ผมบอกแล้วว่าจะทิ้งพวกเธอไว้เป็นตัวประกัน ผมต้องรักษาคำพูด คุณเซี่ยคงไม่อยากให้ผมกลายเป็นคนเสียสัจจะหรอกใช่ไหม?"

เซี่ยเหล่ยยักไหล่ ในเมื่ออาร์เธอร์พูดดักคอไว้หมดแล้วเขาก็ไม่มีอะไรจะพูดต่อ แต่เขารู้ดีว่าการที่อาร์เธอร์ทิ้งพี่น้องตระกูลเกรย์และตระกูลรุสโซ่ไว้ที่นี่ จะเรียกว่าตัวประกันก็ไม่ถูกนัก จริงๆ แล้วพวกเธอคือหูตาและเครื่องมือสอดแนมต่างหาก อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ใส่ใจ เพราะในสายตาของเขา ผู้หญิงสี่คนนี้ถ้านอกจากหน้าตาสวยแล้ว ความสามารถด้านอื่นดูจะไม่ได้เรื่องเท่าไหร่

"ผมขอคุยกับพวกเธอสักครู่ได้ไหม?" อาร์เธอร์ถามอย่างสุภาพ

เซี่ยเหล่ยยิ้ม "พวกเธอเป็นคนของคุณ ทำไมต้องขออนุญาตผมด้วย? ถ้าคุณต้องการ จะคุยทั้งวันก็ยังได้"

"ไม่ถึงวันหรอกครับ ขอเวลาแค่ไม่กี่นาทีก็พอ" อาร์เธอร์เดินนำไปยังหัวมุมกำแพงข้างประตูใหญ่

ฝาแฝดตระกูลเกรย์และตระกูลรุสโซ่เดินตามเขาไปที่มุมกำแพงทันที

เซี่ยเหล่ยคิดว่าพวกเขาแค่จะคุยกันที่มุมนั้น แต่ปรากฏว่าอาร์เธอร์เดินเลี้ยวอ้อมไปหลังกำแพง หญิงสาวทั้งสี่คนก็ตามไปติดๆ เพื่อให้พ้นจากสายตาของเขา

เซี่ยเหล่ยหลุดขำออกมาเบาๆ ตาซ้ายของเขาเกร็งตัวเล็กน้อย ทัศนวิสัยทะลุผ่านกำแพงเห็นคนทั้งห้าที่กำลังยืนประชุมลับกันทันที และทักษะการอ่านริมฝีปากก็เริ่มทำงานในวินาทีนั้น

"ท่านอาร์เธอร์ ทำไมถึงทิ้งพวกเราไว้ที่นี่ล่ะคะ? อยู่ที่นี่พวกเราทำอะไรไม่ได้เลย" โรซ่าแย้ง

"นั่นสิคะ ให้พวกเรากลับไปเถอะ เราจะสู้กับองค์กร FA เราไม่กลัวตาย" โจวานน่าเสริม

สเตลล่าและเทเรซ่าก็พูดทำนองเดียวกัน พวกเธอไม่เข้าใจว่าทำไมอาร์เธอร์ถึงสั่งให้พวกเธออยู่ต่อ และเห็นชัดว่าพวกเธอไม่อยากอยู่

"พอแล้ว! เลิกพูดได้แล้ว ผมตัดสินใจแล้วและจะไม่เปลี่ยนใจ" อาร์เธอร์ทำสีหน้าจริงจัง "ฟังให้ดี เรื่องนี้สำคัญมาก!"

ทั้งสี่สาวเงียบกริบทันที

"ผมทิ้งพวกคุณไว้ที่นี่ไม่ใช่เพื่อให้มาเที่ยวเล่น ผมมีภารกิจให้" อาร์เธอร์ลดเสียงต่ำ "พวกคุณต้องรวบรวมข้อมูลทุกอย่างของเซี่ยเหล่ย มีความเคลื่อนไหวอะไรต้องรายงานผมทันที นอกจากนี้ ต้องเข้าใกล้เขาเพื่อสืบข้อมูลเกี่ยวกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ และต้องหาคำตอบให้ได้ว่าเขารู้ความลับของมันมากน้อยแค่ไหน เรื่องนี้สำคัญต่อพวกเรามาก"

"ท่านอาร์เธอร์ เขาฉลาดเป็นกรดขนาดนั้น พวกเราจะทำได้ยังไงคะ?" สเตลล่าถามด้วยความกังวล เธอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่พวกเธอสี่คนบวกอาร์เธอร์อีกหนึ่งคนยังถูกเซี่ยเหล่ยปั่นหัวจนงมทางไม่ถูก แล้วตอนนี้อาร์เธอร์จะให้พวกเธอมาเล่นเกมจารชนกับเซี่ยเหล่ย แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว

"นี่คือคำสั่ง! พวกคุณต้องทำและต้องทำให้สำเร็จ!" อาร์เธอร์กล่าวอย่างเย็นชา "ลืมการฝึกฝนพวกนั้นไปหมดแล้วหรือไง? วิธีจัดการกับผู้ชายต้องให้ผมสอนอีกเหรอ? พวกคุณมีความได้เปรียบทางธรรมชาติ ส่วนเขามีจุดอ่อนทางธรรมชาติ ใช้สมองหน่อย แล้วพวกคุณจะชนะ"

หญิงสาวทั้งสี่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าเถียงต่อ พวกเธอเข้าใจความหมายของอาร์เธอร์ดี ร่างกายของพวกเธอคืออาวุธที่ดีที่สุดในการรับมือผู้ชาย อาร์เธอร์ต้องการให้พวกเธอใช้ "กระสุนเคลือบน้ำตาล" ถล่มใส่เซี่ยเหล่ยเพื่อสยบเขาให้ได้

"เอาล่ะ ตามนี้ พวกคุณรู้วิธีติดต่อแล้ว แต่ต้องระวังให้ถึงที่สุด อย่าให้เซี่ยเหล่ยรู้เด็ดขาด" อาร์เธอร์สั่งลา

ทั้งสี่สาวพยักหน้าพร้อมกันแล้วกล่าวขึ้นพร้อมกันว่า "ปกป้องศรัทธา กอบกู้ความทุกข์ยาก!"

เซี่ยเหล่ยถอนสายตากลับมา เขาไม่แปลกใจเลยที่อาร์เธอร์มอบหมายภารกิจแบบนี้ให้พวกเธอ เพียงแต่รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย ในใจเขาแอบคิดว่า "ถ้าเขาสั่งให้พวกเธอสืบว่าผมรู้ความลับของสิ่งศักดิ์สิทธิ์แค่ไหน ถ้าวันหนึ่งผมรู้มากเกินไป ภาคีอัศวินฯ จะหันปากกระบอกปืนมาจัดการผมหลังจากได้ของไปแล้วหรือเปล่านะ?"

มีความเป็นไปได้สูงทีเดียว เพราะมีเพียงคนตายเท่านั้นที่เก็บความลับได้ดีที่สุด

อาร์เธอร์และสาวๆ เดินออกมาจากมุมกำแพง ใบหน้าของอาร์เธอร์ประดับด้วยรอยยิ้มราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขาเอ่ยว่า "คุณเซี่ย ผมไปก่อนนะครับ โปรดรักษาการติดต่อไว้ ผมจะแจ้งข้อมูลที่เกี่ยวข้องให้คุณทราบตลอดเวลา อ้อ แล้วผมขอถามหน่อยว่าอาวุธของพวกเราจะได้เมื่อไหร่?"

เซี่ยเหล่ยตอบ "ผมจะให้ลูกค้าในอเมริกาใต้เตรียมไว้ให้พวกคุณ พวกคุณไปรับอาวุธที่ต้องการจากลูกค้าของผมได้โดยตรงเลย แล้วทางนี้ผมจะชดเชยของให้เขาเอง"

"อืม แบบนั้นดีที่สุดครับ งั้นลาก่อน" อาร์เธอร์เดินไปยังรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่ริมทาง ซึ่งเป็นรถที่เซี่ยเหล่ยเรียกให้ เขาไม่ต้องการให้คนของเขาไปส่งอาร์เธอร์ และไม่อยากให้ใครสังเกตเห็นว่าเขากำลังติดต่อกับคนของภาคีอัศวินฯ

"คุณเซี่ยคะ" โจวานน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ช่วยพาพวกเราเดินดูรอบๆ หน่อยได้ไหมคะ? พวกเราอยากทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมน่ะค่ะ"

"ผมไม่ว่าง ไปหาป้าแม่บ้านสิครับ แกจะช่วยตอบสนองความต้องการของพวกคุณได้" ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น เซี่ยเหล่ยก็หันหลังเดินกลับเข้าโรงงานสรรพาวุธธันเดอร์ฮอร์สทันที

ฝาแฝดเกรย์และรุสโซ่มองหน้ากันไปมา ก่อนจะหันไปมองแผ่นหลังของเซี่ยเหล่ยพร้อมกัน

หลังจากส่งอาร์เธอร์ไปได้วันเดียว หลิวเจิ้งหนานและชิงไฉ่เย่ว์ก็เดินทางกลับมา พร้อมกับยานเกราะลำเลียงพล "คลีนเนอร์" ที่ส่งไปจัดแสดงที่ฝรั่งเศส เซี่ยเหล่ยไปรับด้วยตัวเองที่สนามบิน แต่ยังไม่ทันจะออกจากสนามบินเขาก็ถูกฝูงชนนักข่าวรุมล้อม

"คุณเซี่ยครับ ยานเกราะลำเลียงพลคลีนเนอร์เป็นรถรุ่นใหม่ที่เรย์มาร์กรุ๊ปวิจัยเองใช่ไหมครับ?"

"คุณเซี่ย สื่อตะวันตกชื่นชมประสิทธิภาพของมันมาก แต่มีบางสื่อบอกว่าเรย์มาร์คกรุ๊ปขโมยเทคโนโลยีมาจากไรน์เมทัล เรื่องนี้จริงไหมครับ?"

"คุณเซี่ย รถรุ่นนี้ผลิตจำนวนมากได้ไหมครับ?"

"กองทัพของเราจะประจำการด้วยรถคลีนเนอร์หรือเปล่าครับ?"

"ทำไมต้องเอาไปโชว์ต่างประเทศก่อนในประเทศล่ะครับ เป็นอาวุธสำหรับส่งออกอย่างเดียวหรือเปล่า?"

นักข่าวกลุ่มใหญ่รัวคำถามใส่ไม่ยั้ง

เซี่ยเหล่ยยกมือเป็นสัญญาณให้เงียบลง เมื่อสถานการณ์สงบลงเล็กน้อยเขาจึงกล่าวว่า "ตอนนี้ผมยังไม่มีอะไรจะพูด โปรดมาที่โรงงานสรรพาวุธธันเดอร์ฮอร์สในวันพรุ่งนี้ครับ ผมจะจัดงานแถลงข่าวสำหรับยานเกราะลำเลียงพลคลีนเนอร์โดยเฉพาะ ถึงตอนนั้นผมจะไม่เพียงแค่ตอบคำถามพวกคุณ แต่พวกคุณจะได้เห็นการสาธิตประสิทธิภาพของมันสดๆ ในสนามด้วย"

"คุณเซี่ยครับ..."

"คุณเซี่ย..."

เซี่ยเหล่ยไม่ตอบคำถามใดๆ อีก เขาเบียดผ่านฝูงนักข่าว พาหลิวเจิ้งหนานและ เซี่ยเสวี่ยที่มารับด้วยกันขึ้นรถไป

"พี่คะ พี่จะจัดงานแถลงข่าวจริงๆ เหรอ?" เซี่ยเสวี่ยถามขณะนั่งอยู่ในรถที่มีเยลีน่าเป็นคนขับ

"แน่นอน ทำไมจะไม่จัดล่ะ? เรามีของดี จะซ่อนไว้ทำไมล่ะโง่ตายเลย สื่ออยากจะประโคมข่าวก็ปล่อยเขาไป ถือว่าช่วยทำโฆษณาให้เราฟรีๆ ไง" เซี่ยเหล่ยตอบ

เซี่ยเสวี่ยหัวเราะคิกคัก "พี่คะ งั้นยกหน้าที่วางแผนงานนี้ให้หนูจัดการเองนะ"

"ได้สิ ไม่มีปัญหา" เซี่ยเหล่ยรับปากทันที น้องสาวเขามีความสามารถมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงเวลาที่ต้องปล่อยให้เธอรับผิดชอบงานใหญ่ด้วยตัวเองบ้างแล้ว

"ผมช่วยด้วยคนครับ" หลิวเจิ้งหนานรีบเสนอตัว

"อื้อ" เซี่ยเสวี่ยยิ้มหวานกว่าเดิม "รู้อยู่แล้วว่าพี่หนานรักหนูที่สุด"

เซี่ยเหล่ยขมวดคิ้วแกล้งถาม "นี่พี่ตกไปอยู่อันดับสองรองจากเจิ้งหนานแล้วเหรอเนี่ย?"

"อันดับหนึ่งร่วมค่ะ!" เซี่ยเสวี่ยตอบ

เสียงหัวเราะดังลั่นไปทั้งรถ

เมื่อกลับถึงโรงงาน เซี่ยเหล่ยส่งคำเชิญไปยังบุคคลต่างๆ เซี่ยเสวี่ยและหลิวเจิ้งหนานเริ่มวางแผนงานแถลงข่าวสำหรับวันพรุ่งนี้

เช้าวันรุ่งขึ้น สื่อมวลชนแขนงต่างๆ เดินทางมาถึงโรงงานสรรพาวุธธันเดอร์ฮอร์สก่อนเวลา รถถ่ายทอดสดขนาดน้อยใหญ่จอดเรียงราย ผู้ประกาศข่าวสาวชื่อดังจากสถานีโทรทัศน์ต่างๆ แต่งหน้าจัดเต็มเตรียมสัมภาษณ์เซี่ยเหล่ย แขกผู้มีเกียรติบางส่วนก็มาถึงก่อนเวลา ทั้งผู้อำนวยการซือ และถังเทียนหลง รวมถึงบุคคลสำคัญจากกองทัพที่เซี่ยเหล่ยเชิญมา

แต่คนที่เซี่ยเหล่ยไม่ได้เชิญก็มาด้วยเช่นกัน ทั้งมู่เจี้ยนเฟิงและเย่คุน รวมถึงอวี๋ซานเหอและหลิงฮ่าว แม้เซี่ยเหล่ยจะไม่ได้เชิญ แต่พวกเขาก็ยังมาเข้าร่วมงานในนามของทางการได้อยู่ดี

งานแถลงข่าวจัดขึ้นที่สนามทดสอบยิงของโรงงาน เซี่ยเสวี่ยและหลิวเจิ้งหนานจัดเตรียมโพเดียมและที่นั่งผู้ชม มีพรมแดงปูทางยาวไปถึงโพเดียม จัดงานออกมาได้ดูดีมีระดับมาก

เมื่อถึงเวลา เซี่ยเหล่ยก้าวเดินบนพรมแดงขึ้นสู่โพเดียมด้วยท่าทีสงบนิ่งมั่นใจ เขาไม่ได้เชิญผู้ใหญ่คนไหนมากล่าวเปิดงาน แต่เริ่มแนะนำข้อมูลของรถคลีนเนอร์และแผนการผลิตในอนาคตทันที นักข่าวต่างแย่งกันซักถาม ซึ่งเขาก็รับมือได้อย่างผ่อนคลาย ไม่มีอาการประหม่าให้เห็นแม้แต่น้อย บนโพเดียมนั้นเขาดูไม่เหมือนนักธุรกิจ แต่เหมือนกับนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลที่มีบารมีแรงกล้า

"ทำไมมันไม่ตายๆ ไปซะทีนะ?" มู่เจี้ยนเฟิงมองเซี่ยเหล่ยที่กำลังพูดจาฉะฉานบนโพเดียมด้วยสีหน้ามืดมนอย่างน่ากลัว

"ผมก็แปลกใจเหมือนกัน มีคนตั้งกี่คนที่อยากให้มันตาย แต่มันนอกจากจะไม่ตายแล้ว ยังมีชีวิตที่รุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ อีก" เย่คุนก็มีสีหน้าหงุดหงิดไม่แพ้กัน

"พวกเราต้องหยุดส่งชิ้นส่วนอะไหล่อาวุธเบาให้มันได้แล้ว ต้องทำเดี๋ยวนี้!" มู่เจี้ยนเฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

เย่คุนขมวดคิ้ว "แต่เจ้าเด็กนั่นกุมจุดอ่อนของพวกเราไว้นะครับ ถ้าเราหยุดส่งชิ้นส่วนให้เรย์มาร์กรุ๊ปล่ะก็..."

มู่เจี้ยนเฟิงพูดแทรกขึ้นมาทันที "แทนที่จะยอมถูกมันกัดกินจนตายทีละนิด สู้ยอม ‘ยืนตาย‘ อย่างมีเกียรติดีกว่า"

"อาจารย์ครับ พูดตรงๆ เถอะ นี่เป็นความคิดของใคร?" เย่คุนถาม เขาไม่เคยเชื่อเลยว่ามู่เจี้ยนเฟิงจะเป็นคนที่ยอม ‘ยืนตาย’ ได้จริงๆ

จังหวะนั้น หลิงฮ่าวเดินเข้ามา "ความคิดของใครมันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ? ผมว่าเรื่องที่สำคัญกว่าคือ ภายในไม่กี่ปี บริษัทของพวกคุณทั้งสองคนจะถูกเรย์มาร์กรุ๊ปเขี่ยตกรุ่นไปต่างหาก"

เย่คุนดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง เขาพยักหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

หลิงฮ่าวกล่าวเรียบๆ "ผมว่าท่านมู่พูดถูกนะ แทนที่จะยอมถูกมันกัดตายทีละคำ สู้เสี่ยงดวงกันสักตั้งจะดีกว่า เสี่ยงดู บางทีอาจจะเป็นมันที่ตาย ไม่ใช่พวกคุณ พวกคุณว่าผมพูดถูกไหม?"

"งั้นคงต้องขอให้คุณหลิงช่วยสนับสนุนด้วยนะครับ" มู่เจี้ยนเฟิงยิ้มพลางกล่าว

หลิงฮ่าวยิ้มตอบ สายตาของเขาเหลือบไปทางอวี๋ซานเหอ

อวี๋ซานเหอไม่ได้เดินเข้ามาร่วมวง เขาจ้องมองเซี่ยเหล่ยด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่