บทที่ 30 เริ่มงาน วางแผนจัดการ

ในที่สุด หลินอันซูก็ตัดสินใจเพิ่มปริมาณการเก็บผักป่าให้มากขึ้น เรื่องหาเงินน่ะต้องรุกให้หนักเข้าไว้ และที่สำคัญที่สุดคือ ผักป่าพวกนี้จะเก็บได้อีกเพียงไม่กี่วันเท่านั้น นั่นหมายความว่าหลังจากนี้เธอจะขาดรายได้ไปพักใหญ่เลยทีเดียว

ถึงแม้ในใจจะวางแผนไว้หมดแล้ว แต่หลินอันซูก็ไม่ได้ตอบตกลงในกลุ่มวีแชทเร็วเกินไปนัก ไม่อย่างนั้นวันหน้าเธอจะโดนคนพวกนี้เอาเปรียบเอาได้ง่ายๆ เธอรอจนทุกคนพากันรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่ก่อเรื่องวุ่นวายอีก หลินอันซูถึงได้แสร้งทำเป็นตอบตกลงอย่างเสียไม่ได้

หลังจากออกจากหน้าแชทกลุ่ม เธอก็เห็นข้อความจากคนชื่อ ชิงเหอ ทักมาหา พออ่านดูถึงได้รู้ว่าคนที่แอดเธอมาเพิ่มนั้นอาศัยอยู่ในแฟลตเดียวกับลุงรอง และตั้งใจจะมาซื้อผักโดยเฉพาะ

หลังจากดึงทุกคนเข้ากลุ่มขายผักเรียบร้อยแล้ว หลินอันซูก็ส่งข้อความแจ้งเตือนเวลาขายของสำหรับวันพรุ่งนี้ทิ้งไว้ ก่อนจะล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วเข้านอน

เช้าวันต่อมา ระหว่างมื้ออาหาร พ่อหลินและแม่หลินเอ่ยขึ้นว่าช่วงสองสามวันนี้งานในสวนผลไม้เริ่มซาลงแล้ว จึงถามหลินอันซูว่ามีอะไรอยากให้ช่วยไหม

พอได้ยินแบบนั้นหลินอันซูก็ดีใจจนเนื้อเต้น และไม่รอช้าที่จะแจกจ่ายงานให้ทั้งคู่ทันที

“พ่อคะ พ่อช่วยโทรหาอาเจี้ยนอันหน่อยได้ไหมคะ ลองถามดูว่าเขาว่างมาช่วยไถพรวนดินที่เช่ามาใหม่หรือเปล่า เอาแบบคราวก่อนเลยนะคะ แล้วก็รบกวนให้อาเจี้ยนอันช่วยแนะนำคนงานขยันๆ ให้สักสองสามคนด้วยค่ะ หนูจะให้เขาขึ้นไปจัดการบนภูเขาของบ้านเราเสียหน่อย”

“พวกที่ดินร้างหรือต้นไม้ที่ตายแล้วก็ให้เขาขุดออกแล้วเคลียร์พื้นที่ให้เกลี้ยงเลยค่ะ ส่วนต้นโอ๊กสายพันธุ์หม่าลี่ที่พอจะเอามาเพาะเห็ดหอม เห็ดหูหนูดำ หรือเห็ดหูหนูขาวได้ ก็ให้เขาตัดมาตากแดดเตรียมไว้ด้วยนะคะ”

“ส่วนนาข้าวนั่นต้องปลูกข้าวเจ้าแน่นอนค่ะ และหนูตั้งใจจะทำเกษตรผสมผสานนาข้าว-ปลา-เป็ดด้วย เพราะฉะนั้นต้องหาคนที่เป็นงานมาช่วยปรับปรุงพื้นที่ตรงนั้นให้เรียบร้อย ส่วนบ่อปลาก็ต้องรีบหาคนมาล้างทำความสะอาดด่วนเลยค่ะ”

“เดี๋ยวนะอันอัน ไอ้เกษตรผสมผสานนาข้าว-ปลา-เป็ดที่ลูกว่าน่ะ ในหมู่บ้านเราไม่เคยมีใครทำมาก่อนเลยนะ มันจะรอดหรือ?”

“ลูกแน่ใจนะว่าเลี้ยงเป็ดกับปลาไว้ในนาข้าวด้วยกันได้? ปลาจะไม่โดนเป็ดกินหมดหรอ?” พ่อหลินรีบขัดจังหวะการสั่งงานของลูกสาวทันที

“รอดสิคะพ่อ! ในหมู่บ้านเรานอกจากหนูแล้ว ก็ยังไม่มีนักศึกษาคนไหนกลับมาทำฟาร์มเลยนะคะ การที่ไม่มีใครทำไม่ได้หมายความว่ามันทำไม่ได้เสียหน่อย มาค่ะ หนูจะให้ดูอะไร”

พูดจบ หลินอันซูก็เปิดคลิปวิดีโอเกี่ยวกับเกษตรผสมผสานนาข้าว-ปลา-เป็ดที่เธอเซฟเก็บไว้ให้พ่อหลินกับแม่หลินดู

“รูปแบบนี้ที่อื่นเขาทำกันมานานแล้วค่ะ แม้แต่ช่องเกษตรในโทรทัศน์ก็เคยเอามาออกอากาศด้วยนะ นั่นแสดงว่ามันทำได้จริงค่ะ แต่หนูก็รู้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่หนูเริ่มทำ เลยกะว่าจะลองแค่สามหมู่ก่อน ผลจะเป็นยังไงก็ต้องลองดูถึงจะรู้ค่ะ”

“โอ้โห ไม่นึกเลยนะว่าเดี๋ยวนี้เขาจะทำกันล้ำขนาดนี้แล้ว” พ่อหลินอุทานอย่างทึ่งๆ

“ว่ามาเถอะ แล้วแม่ต้องทำอะไรบ้างล่ะ?” แม่หลินถามเข้าประเด็นทันที

“ฮิๆ แม่คะ ที่ดินห้าหมู่แรกนั่นใกล้จะเสร็จแล้วใช่ไหมคะ? เมื่อคืนหนูแช่เมล็ดพันธุ์ผักไว้แล้วค่ะ เลยอยากจะรบกวนให้แม่ช่วยออกโรง พากลุ่มคนงานที่จ้างมาเอาเมล็ดพันธุ์ไปหว่านลงดินแล้วรดน้ำให้เรียบร้อยค่ะ ถ้าผักห้าหมู่นี้ลงดินได้เมื่อไหร่ หนูถึงจะเริ่มเบาใจได้บ้าง”

“นอกจากนี้ แม่ช่วยสืบราคาพวกลูกไก่กับลูกเป็ดให้หนูหน่อยนะคะ อ้อ แล้วลูกหมูด้วย ซื้อมาเลี้ยงสักสองสามตัวดีไหมคะ เอาไปเลี้ยงไว้บนเขาโน่นเลย” หลินอันซูร่ายยาว

“เลี้ยงบนเขาแล้วใครจะไปให้อาหาร? ใครจะไปดูแลล่ะ?”

“ไหนบอกว่ากลับมาทำฟาร์มเองไงล่ะลูกรัก แต่ดูสิ งานหนักๆ ตกอยู่ที่พวกแม่หมดเลยนะ?” แม่หลินอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

“โธ่ แม่คะ ก็เพราะพ่อกับแม่รักหนูไงคะ แม่จ๋า แม่จ๋า ลำบากหน่อยนะคะ~” หลินอันซูงัดลูกอ้อนออกมาใช้เต็มที่

“พอเลยๆ แม่ล่ะยอมใจลูกจริงๆ”

“ฮิๆ แม่น่ารักที่สุดเลยค่ะ! แม่ไม่ต้องห่วงนะ เรื่องเลี้ยงหมูเลี้ยงไก่น่ะ ถ้าไม่ใช่หนูทำเอง หนูก็จะจ้างคนมาช่วยดูแลค่ะ ในเมื่อตั้งใจจะเลี้ยงแล้ว หนูไม่ทิ้งขว้างแน่นอน ส่วนหนูเองเช้านี้กะว่าจะไปเก็บผักป่ากับยอดอ่อนเซียงชุนเพิ่มอีกหน่อย เสร็จแล้วจะรีบกลับมาช่วยแม่ปลูกผักนะคะ” หลินอันซูพูดจบก็เสริมต่ออีกนิด

“อ้อ จริงด้วย มื้อเที่ยงก็รบกวนเชิญปู่เก้ามาทำอาหารเหมือนเดิมนะคะ เดี๋ยวหนูจะแวะเอาเงินไปให้ปู่เก้าไว้ก่อนหนึ่งพันหยวน ให้ปู่เป็นคนจัดการซื้อเนื้อซื้อผักมาทำเองเลย แม่ว่าดีไหมคะ?”

“อืม ก็เชิญมาสิ” แม่หลินตอบรับแบบแบ่งรับแบ่งสู้

“อันอัน แล้วพ่อล่ะ? งานทางพ่อเยอะขนาดนี้ ลูกไม่คิดจะมาช่วยพ่อบ้างหรอ?”

“พ่อคะ พ่อเป็นถึงประมุขของบ้านนะคะ ความสามารถยิ่งมาก ความรับผิดชอบก็ยิ่งใหญ่ค่ะ หนูเชื่อว่าด้วยฝีมือระดับพ่อ ต้องจัดการทุกอย่างได้เรียบร้อยแน่นอน สู้ๆ นะคะ!”

“อ้อ แล้วถ้าจ้างคนต้องใช้เงินเท่าไหร่ พ่อบอกหนูได้เลยนะคะ เดี๋ยวหนูโอนให้ หรือจะให้หนูโอนตรงให้คนงานเลยก็ได้ค่ะ”

“...”

หลังจากแจกจ่ายงานเสร็จเรียบร้อย ทุกคนในบ้านก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที หลินอันซูเองก็สะพายตะกร้าใบใหญ่พร้อมหิ้วถุงพลาสติกยักษ์ออกเดินทางมุ่งหน้าเข้าป่า

เมื่อเธอนำผักไปวางขายที่ตัวอำเภออีกครั้ง หลินอันซูก็พบว่ามีคนมารอซื้อเยอะกว่าเดิมมาก และพอเธอบอกว่าวันนี้มียอดอ่อนเซียงชุนมาเพิ่มด้วย ทุกคนก็เริ่มให้ความสนใจทันที

แต่พอได้ยินราคา หลายคนก็ถึงกับถอดใจ

จินละ 129 หยวนเนี่ยนะ ใครจะไปซื้อไหว! เงินจำนวนนี้เอาไปซื้อเนื้อสัตว์หรือซี่โครงหมูได้ตั้งเยอะแยะ

พอเทียบกับยอดอ่อนเซียงชุนราคาจินละ 129 หยวนแล้ว ทุกคนก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าผักป่าจินละ 20 หยวนนี่มันช่างถูกแสนถูกจริงๆ

ยิ่งพอได้ยินหลินอันซูบอกว่าพรุ่งนี้เธอติดธุระคงไม่ได้มาขาย น่าจะว่างอีกทีก็วันมะรืน แถมผักป่าพวกนี้ก็น่าจะขายได้อีกแค่สามถึงห้าวันก็จะหมดฤดูกาลแล้ว ทุกคนก็เริ่มตื่นตัวกันยกใหญ่

“ต้นจี้ไช่นั่น เอามาให้ป้าห้าจินเลยจ้ะ เดี๋ยวป้าจะเอาไปห่อเกี๊ยวแช่แข็งไว้กินนานๆ”

“ผมเอากระเทียมป่าหนึ่งจิน มู่ซวีสองจิน แล้วก็ต้นจี้ไช่อีกสองจินครับ”

“ขอหม่าหลานโถวให้ป้าสามจินนะ...”

บรรยากาศการซื้อขายที่เคยสงบกลับกลายเป็นความวุ่นวายประหนึ่งงานประมูลสินค้า สุดท้ายผักป่าที่หลินอันซูขนมาก็ขายหมดเกลี้ยง เหลือเพียงยอดอ่อนเซียงชุนอีกนิดหน่อยเท่านั้น

หญิงสาวที่แนะนำตัวว่าเป็นคนรู้จักของป้าสะใภ้รองไม่ได้ซื้อแค่ต้นจี้ไช่ห้าจินเท่านั้น แต่ยังเหมายอดอ่อนเซียงชุนไปอีกสองจินด้วย ถือว่าเป็นลูกค้ารายใหญ่เลยทีเดียว แถมเธอยังพาเพื่อนๆ ในแฟลตมาอุดหนุนกันเพียบ

ด้วยเหตุนี้ หลินอันซูจึงอาศัยจังหวะที่คนอื่นไม่ทันสังเกต แอบหยิบกระเทียมป่ากำใหญ่ยัดใส่ถุงแถมให้เธอไปหนึ่งกำ นั่นทำเอาชิงเหอดีใจจนเนื้อเต้น ชมเปาะว่าหลินอันซูเป็นแม่ค้าที่ซื่อสัตย์และใจกว้างมาก พร้อมกับรับปากว่าคราวหน้าจะมาอุดหนุนใหม่แน่นอน

“...” พี่สาวร้านขายผลไม้ข้างๆ ที่ยืนดูการค้าขายอันดุเดือดของหลินอันซูถึงกับทำหน้าตาย

แบบนี้เนี่ยนะที่เรียกว่าซื่อสัตย์? ทั้งผักป่า ทั้งยอดอ่อนเซียงชุนนั่น มันมีต้นทุนที่ไหนกันล่ะจ๊ะ?

แต่ก็นั่นแหละ ใครจะไปทำอะไรได้ ในเมื่อผักที่หลินอันซูขายมันอร่อยกว่าเจ้าอื่นจริงๆ

พูดถึงเรื่องนี้แล้ว... เอิ่ม จู่ๆ เธอก็เริ่มอยากกินยอดอ่อนเซียงชุนขึ้นมาบ้างแล้วสิ ถ้าเอาไปผัดไข่นะ ต้องหอมฟุ้งและอร่อยสุดๆ ไปเลยแน่ๆ

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พี่สาวร้านผลไม้ก็เดินมาที่รถสามล้อคันเล็กของหลินอันซูแล้วเอ่ยขึ้น

“แม่หนูจ๊ะ พี่เห็นว่ายอดอ่อนเซียงชุนของหนูยังเหลืออยู่นิดหน่อยใช่ไหม?”

“เอาอย่างนี้ไหม พี่เอาขนุนกับทุเรียนมาแลกกับยอดอ่อนเซียงชุนของหนูหน่อยได้ไหมจ๊ะ?”

“ได้เลยค่ะ!” หลินอันซูพยักหน้าตกลงทันที

จะว่าไป ขนุนกับทุเรียนเนี่ย พ่อกับแม่ของเธอก็ยังไม่เคยลองกินเลยเหมือนกันนะ

“พี่คะ ถ้าพี่แถมฝรั่งกับมะเฟืองให้หนูอีกสักสองสามลูกด้วยจะดีมากเลยค่ะ เดี๋ยวหนูจะเพิ่มยอดอ่อนเซียงชุนให้พี่อีกนิดนะคะ”

พี่สาวร้านผลไม้รีบตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

“ได้เลย ไม่มีปัญหาจ้ะ!”