บทที่ 637 การตีเมือง

บทที่ 637 การตีเมือง

"อุลตร้าแมนล่ะ อุลตร้าแมนของพวกเราอยู่ที่ไหน? สัตว์ประหลาดปรากฏตัวแล้ว ทำไมอุลตร้าแมนยังไม่มาอีกล่ะ"

"ขอร้องเถอะ ใช้รถของคุณช่วยพาฉันไปด้วย ฉันไม่อยากตายที่นี่!"

"เจ้าหนู เอารถของแกมาให้ข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะฟันแกให้ตาย"

ความโกลาหลเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง เพื่อที่จะเอาชีวิตรอด ความอัปลักษณ์ของความเป็นมนุษย์ทุกรูปแบบจึงเกิดขึ้น

บางคนเข่นฆ่ากันเองเพื่อแย่งชิงยานพาห บางคนทอดทิ้งแฟนสาวของตนเอง และเมื่อหนวดปลาหมึกยักษ์พันเข้ามา ก็พากันผลักแฟนสาวของตนเองไปทางหนวดปลาหมึก เพื่อให้เธอช่วยรับเคราะห์แทนตนเอง

การปรากฏตัวของสัตว์ประหลาดปลาหมึกยักษ์เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น สัตว์ประหลาดจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เดินทางเข้าสู่จังหวัดวากายามะ

ในช่วงที่ปลาหมึกยักษ์กำลังเริ่มการฆ่าฟันอยู่นั้น ปลาดาบที่สามารถบินได้ตัวหนึ่งก็กางปีกออกมา ที่ด้านหน้าของหัวมีอวัยวะคล้ายกับหอกแหลมคม มันพุ่งตัวลงมาที่กลุ่มคนอย่างรวดเร็ว

สวบ!

เพียงชั่วพริบตา ชาวประเทศญี่ปุ่นหลายคนก็ถูกปลาตัวนี้ปักเข้าที่ร่างกายราวกับเนื้อเสียบไม้ โดยอวัยวะที่ยื่นออกมาคล้ายดาบนั้นทิ่มทะลุร่างกาย

ชาวประเทศญี่ปุ่นเหล่านี้ต่างพากันโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เพราะอวัยวะของปลาดาบนี้เต็มไปด้วยปุ่มดูด เลือดในร่างกายของพวกเขาถูกสัตว์ประหลาดปลาดาบดูดกลืนผ่านปุ่มดูดอย่างต่อเนื่อง เพียงเวลาสั้นๆ ไม่กี่วินาที เลือดทั่วทั้งร่างกายก็ถูกดูดจนแห้งเหือด ก่อนจะถูกสัตว์ประหลาดปลาดาบเหวี่ยงทิ้งไปอย่างรังเกียจ และพุ่งเข้าหาเหยื่อรายต่อไปเพื่อสูบเลือดต่อไป

นอกจากนี้ยังมีปลาดาวที่กลายพันธุ์มาจากสัตว์มีหนาม มันมีขนาดใหญ่เท่ากับรถยนต์คันเล็กๆ บนผิวหนังของมันมีหนามแหลมงอกออกมามากมายที่มีความยาวแตกต่างกัน และมีท่ออยู่เต็มไปหมด ในยามนี้เท้าท่อเหล่านี้กำลังพ่นกลุ่มควันสีน้ำเงินอมม่วงออกมา ชาวประเทศญี่ปุ่นที่ถูกกลุ่มควันนี้ปกคลุม ร่างกายจะค่อยๆ เป็นอัมพาตและล้มลงบนพื้น

แม้ร่างกายจะไม่อาจขยับเขยื้อนได้ แต่ความรู้สึกและสติสัมปชัญญะยังคงอยู่ ชาวประเทศญี่ปุ่นเหล่านี้จึงได้แต่มองดูสัตว์ประหลาดปลาดาวคลานเข้าหาตนเอง และทับอยู่บนร่างกายของตน ก่อนจะค่อยๆ กัดกินร่างกายอย่างช้าๆ ทีละนิดๆ โดยที่ยังคงรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการถูกกัดกิน และตายลงด้วยความสิ้นหวังมาก

สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์จำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เดินทางเข้าสู่จังหวัดวากายามะ และเริ่มทำการฆ่าฟันภายในเมืองแห่งนี้

จังหวัดวากายามะมีประชากรมากกว่าหนึ่งล้านคน พื้นที่ชานเมืองถูกสัตว์ประหลาดเหล่านี้เข่นฆ่าจนหมดสิ้น แต่ภายในเมือง ยังมีชาวประเทศญี่ปุ่นจำนวนมากที่ไม่ทราบถึงเรื่องวงในที่เกิดขึ้น

เวลาหกนาฬิกาสี่สิบนาที ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นแล้ว แสงสีทองจากรุ่งอรุณส่องสว่างมายังเมืองแห่งนี้ บรรดาพนักงานบริษัทที่ตื่นแต่เช้าต่างพากันขึ้นรถโดยสารประจำทางเที่ยวเช้า เพื่อเตรียมมุ่งหน้าไปทำงานที่บริษัท

บนถนนเหอซุ่นในจังหวัดวากายามะ รถบัสคันหนึ่งมีผู้โดยสารนั่งอยู่เต็มลำ

แต่พวกเขายังขับไปได้ไม่ไกลนัก ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากเบื้องหน้า และการจราจรก็ติดขัดหยุดนิ่งลง

"ทำบ้าอะไรกันเนี่ย รถติดได้ยังไง"

ขณะที่คนขับรถบัสกำลังบ่นอุบอยู่นั้น เสียงเอะอะที่วุ่นวายเหล่านั้นก็ยิ่งดังมากยิ่งขึ้น บรรดาคนขับรถที่รถติดอยู่เบื้องหน้าจำนวนมหาศาลราวกับจะได้เห็นตัวตนที่น่าหวาดกลัวบางอย่าง จึงพากันลงจากรถและวิ่งหนีกลับมาด้วยความหวาดกลัว ฝูงชนพากันวิ่งผ่านข้างรถบัสไปทั้งสองฝั่ง สิ่งนี้ทำให้คนขับรถบัสไม่เข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นเลย

โครม! ฟู่! หวึ่ง!

แต่ในไม่ช้า คนขับรถบัสก็เข้าใจแล้ววา เหตุใดคนเหล่านี้จึงพากันหนีตายด้วยความหวาดกลัวเช่นนี้

บนท้องถนนเบื้องหน้า สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ที่น่าหวาดกลัวและดุร้ายหลายร้อยตัว กำลังทำการเข่นฆ่าคนและกัดกินมนุษย์อย่างไม่หยุดยั้ง

"สัตว์ประหลาด สัตว์ประหลาด!"

คนขับรถบัสเบิกตากว้าง เขาหวาดกลัวจนสิ้นสติไปแล้ว

ผู้คนบนรถบัสก็เป็นเช่นเดียวกัน ภายในรถที่อัดแน่นไปด้วยผู้โดยสารเต็มลำ ความหวาดกลัวทำให้ฝูงชนพากันเบียดเสียดกันเพื่อต้องการจะลงจากรถบัส แต่ยิ่งเบียดกันมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งลงจากรถไม่ได้เท่านั้น ทุกคนต่างพากันเบียดกันจนขยับเขยื้อนไม่ได้เลย

ปัง!

งูทะเลที่มีความยาวกว่าสิบเมตรเลื้อยผ่านไปอย่างรวดเร็ว มันพันธนาการรอบรถบัสไว้อย่างรวดเร็ว หัวงูมุดเข้าไปภายในรถบัส และเริ่มทำการกัดกินชาวประเทศญี่ปุ่นภายในนั้นราวกับว่าเป็นการกินบุฟเฟต์

เมื่อมันกินจนอิ่มหนำสำราญ ท้องของมันก็พองโตขึ้นหลายเท่า มันจึงนอนฟุ่บอยู่บนพื้นด้วยความพึงพอใจและไม่ขยับเขยื้อนอีกต่อไป พลางนอนตากแดดอย่างเกียจคร้าน และย่อยอาหารในท้องไปพร้อมๆ กัน

สัตว์ประหลาดนับร้อยนับพันตัวพากันหลั่งไหลเข้าสู่จังหวัดวากายามะ ในยามนี้จังหวัดวากายามะจึงเริ่มตื่นตระหนกขึ้น

ไม่ใช่เพียงแค่เสียงสัญญาณเตือนภัยการจู่โจมทางอากาศที่ดังขึ้นในจังหวัดวากายามะเท่านั้น ข่าวสารที่เกี่ยวข้องกับสัตว์ประหลาดบุกขึ้นบกที่จังหวัดวากายามะเริ่มแผ่ขยายไปทั่วประเทศญี่ปุ่น และกระทั่งแผ่ขยายไปทั่วโลกอย่างรวดเร็ว

ตำรวจท้องที่ในจังหวัดวากายามะถูกระดมกำลังอย่างเร่งด่วน โดยพกอาวุธและเริ่มออกปฏิบัติหน้าที่

ถนนเหอซุ่นคือพื้นที่ที่มีสัตว์ประหลาดหนาแน่นที่สุด บริเวณใกล้เคียงเป็นที่พักอาศัยของประชากรในจังหวัดวากายามะที่มีความหนาแน่นมาก จึงดึงดูดสัตว์ประหลาดจำนวนมากให้เข้ามากินอาหารที่นี่

ภายในประเทศญี่ปุ่น จังหวัดนั้นใหญ่กว่าเมือง จังหวัดวากายามะในฐานะที่เป็นจังหวัดที่สำคัญที่สุดแห่งหนึ่งบนคาบสมุทรคิอิ กองบัญชาการตำรวจจังหวัดวากายามะจึงมีสถานีตำรวจในสังกัดถึงสิบหกแห่ง สถานีตำรวจนั้นเทียบเคียงได้กับสำนักงานตำรวจย่อยในพื้นที่ต่างๆ โดยปกติแต่ละสถานีตำรวจจะมีนายตำรวจประมาณสองร้อยนาย ทั่วทั้งจังหวัดวากายามะจึงมีนายตำรวจมากกว่าสามพันนาย ถือว่ามีกำลังตำรวจที่ค่อนข้างเพียงพอ

แต่เนื่องจากเหตุการณ์เกิดขึ้นในช่วงเช้า นายตำรวจจำนวนมากจึงยังไม่เริ่มงาน และนายตำรวจประเทศญี่ปุ่นที่เลิกงานแล้วไม่สามารถพกปืนกลับบ้านได้ นายตำรวจเหล่านี้จึงไม่สามารถส่งกำลังมาช่วยได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ท่ามกลางเสียงไซเรนที่มาพร้อมกับเสียงหวีดร้อง สถานีตำรวจหลายแห่งในบริเวณใกล้เคียงถนนเหอซุ่น นายตำรวจประเทศญี่ปุ่นกว่าสองร้อยนายจึงมุ่งหน้าไปยังถนนเหอซุ่น ซึ่งนี่คือกำลังตำรวจเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถระดมมาได้ในพื้นที่ใกล้เคียง

แต่เมื่อนายตำรวจประเทศญี่ปุ่นเหล่านี้เดินทางมาถึงถนนเหอซุ่น แม้จะมีการเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่เมื่อได้เห็นภาพเหตุการณ์เบื้องหน้า นายตำรวจประเทศญี่ปุ่นทั้งสองร้อยคนต่างก็พากันหน้าซีดเผือด และหลายคนถึงกับอาเจียนออกมา

บรรดาร้านค้าที่เคยพลุกพล่านด้วยผู้คน ในยามนี้จำนวนมากกลายเป็นเพียงเศษซากปรักหักพัง ถนนที่เคยสงบสุขและสะอาดสะอ้านกลับเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดเนื้อที่หนาแน่น บนพื้นถนนหิน เลือดสีแดงสดกับแขนขาที่ขาดวิ่นถักทอเข้าด้วยกันราวกับภาพวาดแห่งวันสิ้นโลก เสียงร้องโหยหวนและเสียงร้องขอชีวิตแผ่ซ่านไปทั่วชั้นบรรยากาศ

สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์แต่ละตัวกำลังออกล่าเหยื่อที่นี่ พวกมันมีรูปกายที่แตกต่างกันไป แต่โดยส่วนใหญ่จะมีลักษณะเด่นของสิ่งมีชีวิตในท้องทะเลบางส่วน สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ที่ในอดีตอาศัยอยู่ได้เพียงในท้องทะเล แต่ในยามนี้ไม่ใช่เพียงแต่จะบุกขึ้นบนบกได้เท่านั้น แต่บางตัวยังสามารถบินได้อีกด้วย

ฝูงชนที่เหลือรอดต่างพากันหนีตาย เสียงฝีเท้าปะปนไปกับเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังก้องไปตามท้องถนน

สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์จำนวนมากที่กินจนอิ่มหนำสำราญแล้ว แต่บางตัวยังคงออกล่าต่อไป ผู้โชคร้ายบางคนถูกสัตว์ประหลาดจับจ้องไว้ ในไม่ช้าก็จะกลายเป็นอาหารอันโอชะของสัตว์ประหลาด ร่างกายเนื้อหนังของมนุษย์นั้นไม่อาจต่อกรกับสัตว์ประหลาดที่น่าหวาดกลัวเหล่านี้ได้เลย

"เปิดฉากยิง! สังหารสัตว์ประหลาดเหล่านี้ให้สิ้นซาก"

เมื่อได้เห็นโศกนาฏกรรมที่น่าสลดใจเช่นนี้ นายตำรวจผู้นำทีมจึงส่งเสียงคำรามออกมา

ภายในใจของนายตำรวจแต่ละคนต่างพากันสั่นคลอน แต่ปืนในมือก็พอจะมอบความกล้าหาญให้แก่พวกเขาได้บ้าง

ในไม่ช้า เสียงปืนก็ดังขึ้นอย่างหนาแน่นบนถนนเหอซุ่น นายตำรวจประเทศญี่ปุ่นพากันยกปืนยิงใส่สัตว์ประหลาดเหล่านั้น

สัตว์ประหลาดสองสามตัวที่อยู่เบื้องหน้าสุดถูกกระสุนที่หนาแน่นยิงเข้าใส่อย่างรวดเร็ว แม้ส่วนใหญ่จะเป็นปืนพก แต่ด้วยจำนวนที่เพียงพอ สัตว์ประหลาดที่มีขนาดความยาวไม่กี่เมตรเหล่านี้จึงเสียชีวิตลงอย่างรวดเร็ว และนอนชักกระตุกอยู่บนพื้น

"ฮือๆ ตำรวจของพวกเราเดินทางมาถึงแล้ว ในที่สุดก็รอดตายแล้ว"

"เร็วเข้าๆ มุ่งหน้าออกจากตึกไปหาตำรวจพวกนั้น ทันทีที่ถึงที่นั่นพกเราก็จะรอดตายแล้ว"

"คุณตำรวจครับ ผมอยู่ที่ชั้นหก รีบขึ้นมาช่วยผมด้วยครับ ชั้นล่างของผมมีสัตว์ประหลาดอยู่ ผมไม่กล้าออกไปเลย"

ชาวประเทศญี่ปุ่นในท้องถนนเหอซุ่นที่รอดตายมาได้ รวมถึงชาวประเทศญี่ปุ่นที่ซ่อนตัวอยู่ภายในอาคาร ต่างพากันยินดีมาก และพากันวิ่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปหาตำรวจ บางคนถึงกับกระโดดลงมาจากชั้นบนและขาหัก เพียงเพื่อต้องการจะได้รับการคุ้มครองจากตำรวจ

และตำรวจเองก็ปฏิบัติหน้าที่ของตนเอง โดยการคุ้มครองประชาชนที่เข้ามาขอพึ่งพิง พร้อมกับกำจัดสัตว์ประหลาดและมุ่งหน้าไปเบื้องหน้าต่อไป

แต่พลังทำลายล้างของพวกเขาและการรวมตัวกันของฝูงชนจำนวนมหาศาล กลับดึงดูดความสนใจจากบรรดาสัตว์ประหลาดแทน

สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์แต่ละตัวส่งเสียงคำรามด้วยความตื่นเต้น และพากันแห่มาทางพวกเขา

ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังรัว สัตว์ประหลาดปลาหมึกยักษ์ที่น่าหวาดกลัวได้ปรากฏตัวขึ้นบนท้องถนนเหอซุ่น

พละกำลังของสัตว์ประหลาดก็มีความแตกต่างกัน สัตว์ประหลาดปลาหมึกยักษ์ตัวนี้มีความสูงเท่ากับตึกเจ็ดแปดชั้น ซึ่งห่างไกลจากสิ่งที่บรรดาสัตว์ประหลาดที่มีขนาดเพียงไม่กี่เมตรจะเทียบได้ มันคือหนึ่งในสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งที่สุดที่บุกเข้าสู่จังหวัดวากายามะ

หนวดที่ส่งเสียงหวีดหวิวตกลงมาอย่างรุนแรง ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของเหล่านายตำรวจประเทศญี่ปุ่น นายตำรวจหลายคนถูกหนวดฟาดเข้าใส่ และกลายเป็นกองเนื้อเน่าเปละในชั่วพริบตา

อย่าว่าแต่ร่างกายเนื้อหนังของตำรวจเลย แม้แต่รถตำรวจเหล่านั้น ก็ยังถูกหนวดฟาดจนพังทลายและกระเด็นหายไป พละกำลังที่น่าหวาดกลัวและดุดันนั้นไม่ใช่สิ่งที่แรงคนจะสามารถเทียบเคียงได้เลย

และปืนในมือของนายตำรวจประเทศญี่ปุ่นส่วนใหญ่เป็นเพียงปืนพก รวมถึงปืนกลและปืนซุ่มยิงในปริมาณที่น้อยมาก

แต่อาวุธเบาเหล่านี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าสัตว์ประหลาดปลาหมึกยักษ์ที่มีความสูงเท่าตึกเจ็ดแปดชั้น กลับไม่มีความหมายเลยสักนิด กระสุนที่ยิงเข้าไปนั้น สำหรับสัตว์ประหลาดปลาหมึกยักษ์แล้วไม่ได้แตกต่างไปจากการเกาให้หายคันเลย

หนวดหลายสิบเส้นของปลาหมึกยักษ์สะบัดไปมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับกำลังเล่นเกมทุบตัวตุ่น นายตำรวจประเทศญี่ปุ่นแต่ละคนถูกฟาดจนแบนราบและแตกละเอียด ร่างกายมนุษย์ที่อยู่เบื้องหน้ามันก็เป็นเพียงปราสาททรายบนชายหาดที่ถูกฟาดครั้งเดียวก็พังทลาย

เมื่อมองจากที่ไกลๆ ร่างกายของปลาหมึกยักษ์เปรียบเสมือนป้อมปราการเหล็กที่เคลื่อนที่ได้ และมีขนาดใหญ่จนชวนให้รู้สึกอึดอัด หนวดของมันเปรียบเสมือนแส้ที่ฟาดทำลายตำรวจและรถตำรวจได้อย่างง่ายดาย

"กระสุน... กระสุนไม่มีผลเลยสักนิด! นี่ไม่ใช่สิ่งที่ตำรวจอย่างพวกเราจะจัดการได้ ต้องให้กองกำลังป้องกันตนเองออกมาปฏิบัติหน้าที่เท่านั้น"

"สัตว์ประหลาดเหล่านี้มันโผล่ออกมาจากที่ไหนกันแน่ พวกเราไม่มีอุลตร้าแมนจริงๆ เหรอ?"

"ถ้ายังอยู่ที่นี่ต่อย่อมต้องตายแน่นอน รีบถอยทัพเร็วเข้า"

"ใครเป็นคนสั่งให้เปิดฉากยิง หากไอ้แก่เซ่าจื่ออยากจะสู้ก็ไปสู้คนเดียวเถอะ เงินเดือนแค่ไม่กี่แสนเยนต่อเดือน จะมาสู้ตายไปทำไมกัน!"

"ไอ้พวกบ้า ตำรวจอย่างพวกแกจะหนีไปได้ยังไงกัน ถ้าพวกแกหนีไปแล้วพวกเราจะทำยังไงล่ะ?"