ตอนที่ 77 วิธีการทำคดีแบบยัดข้อหา

หลังจากเดินผ่านห้องขังไปหลายต่อหลายห้อง จู่ๆ ฝีเท้าของฉู่โม่ก็หยุดชะงักลงที่หน้าคุกเดี่ยวแห่งหนึ่ง

ภายในห้องขังนั้น คุมขังชายผู้หนึ่งที่มีผมเผ้ารุงรัง ทั่วร่างถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนเหล็กสลักอักขระ

เสื้อผ้าอาภรณ์บนร่างของเขา มิใช่เครื่องแบบของสำนักกระบี่หลิงสวี

[เป้าหมาย: หลูเหวินซิว]

[ค่าใช้จ่ายในการสอดส่อง: หินวิญญาณระดับกลางหนึ่งก้อน]

[ต้องการสอดส่องหรือไม่?]

"เขาคือ?"

ฉู่โม่เอ่ยถาม

เขาไม่มีทางยอมเสียเงินสอดส่องบุคคลที่ไม่สลักสำคัญทุกคนที่พบเจอหรอก

"อ้อ ผู้ฝึกวิชามารขอบเขตแก่นทองคำผู้หนึ่งน่ะ"

เจี่ยงผิงเทียนมองหลูเหวินซิวด้วยสายตาเย็นชา

"มันสังหารผู้คนเพื่อสกัดเลือดมาเป็นวิถีเพิ่มพลังให้ตนเอง ก่อกรรมทำเข็ญเรื่องชั่วช้าสามานย์มานับไม่ถ้วน"

"ยามนี้มันถูกผนึกระดับพลังไว้แล้ว อีกไม่กี่วันก็จะถูกนำตัวไปไต่สวน"

หลูเหวินซิวที่อยู่ในห้องขังได้ยินดังนั้น จู่ๆ ก็เงยหน้าขึ้น บนใบหน้าที่อาบย้อมไปด้วยคราบเลือดเกรอะกรัง ปรากฏรอยยิ้มวิปลาสและเย้ยหยัน

"หึ... หึหึ..."

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ราวกระดาษทรายสองแผ่นเสียดสีกัน

"พวกเจ้าที่เรียกขานตัวเองว่าฝ่ายธรรมะน่ะ ทำเรื่องชั่วช้าสามานย์น้อยกว่าข้าอย่างนั้นหรือ?"

"มีเรื่องเน่าเหม็นที่ไม่กล้าสู้แสงตั้งเท่าไร ที่สุดท้ายก็โยนความผิดมาให้พวกเราผู้ฝึกวิชามารรับเคราะห์?"

นัยน์ตาทั้งสองข้างของเขาเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายและเย้ยหยัน

"ก็เหมือนกับช่วงนี้ไง ที่มีหญิงพรหมจรรย์เกิดในวันและเดือนหยินหายตัวไปเป็นจำนวนมากบนโลกมนุษย์"

"พวกเจ้ากล้าพูดเต็มปากหรือไม่ ว่านั่นเป็นฝีมือของผู้ฝึกวิชามารอย่างพวกเราจริงๆ? ลงมือได้อย่างไร้ร่องรอยปานนั้น... หากพวกเราผู้ฝึกวิชามารมีปัญญาทำได้ถึงเพียงนั้น จะยังถูกพวกเจ้าจับตัวมาได้อีกหรือ?"

"ข้าจะบอกอะไรให้ ในสิบส่วน แปดเก้าส่วนก็เป็นฝีมือของบุคคลระดับสูงฝั่งฝ่ายธรรมะของพวกเจ้านั่นแหละ ที่ต้องการฝึกฝนวิชามารนอกรีตอันใดสักอย่างถึงได้ก่อเรื่องเช่นนี้ขึ้น!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของหลูเหวินซิว ดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วห้องขังอันมืดมิด

นัยน์ตาของฉู่โม่ทอประกายวูบไหว

"เหลวไหลสิ้นดี!"

สีหน้าของเจี่ยงผิงเทียนพลันแปรเปลี่ยนไปในทันที

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ถีบประตูคุกเปิดออกอย่างแรงแล้วพุ่งทะยานเข้าไปประเคนทั้งหมัดและเท้าใส่ผู้ฝึกวิชามารหลูเหวินซิวอย่างไม่ยั้ง!

"ปัง! ปัง! ปัง!"

เสียงทุบตีหนักหน่วงดังก้องสะท้อนไปทั่วเรือนจำอันมืดสลัว

เดิมทีหลูเหวินซิวก็ถูกผนึกระดับพลังเอาไว้อยู่แล้ว จะไปทนรับการทุบตีเช่นนี้ไหวได้อย่างไร เพียงไม่นานก็ถูกซ้อมจนต้องนอนขดตัวงอเป็นกุ้งคุดคู้อยู่บนพื้น สภาพราวกับสุนัขใกล้ตาย ภายในปากมีเลือดสดปนเศษเครื่องในทะลักออกมาไม่ขาดสาย

ทว่า ถึงกระนั้น บนใบหน้าที่บอบช้ำจนเลือดเนื้อแยกไม่ออกของเขากลับยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มวิปลาสราวกับผู้ชนะ

"ฮ่าฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่า..."

"ร้อนตัว... พวกเจ้าร้อนตัวแล้ว..."

"แค่กแค่ก... ไม่รู้ว่าพวกเจ้าเคยได้ยินนิทานเรื่องหนึ่งหรือไม่?"

"มีคหบดีผู้หนึ่งกำลังเสพสังวาสกับเหล่าภรรยาและอนุ พออารมณ์พุ่งพล่านขึ้นมา ก็เปิดปากด่าทอพวกนางว่า หญิงคณิกา หรือ นังแพศยา ทำนองนั้น"

"บรรดาภรรยาและอนุถูกด่าแล้วก็หาได้โกรธเคืองไม่ ถือเสียว่าเป็นเพียงถ้อยคำหยอกเย้า"

"มีเพียงอนุภรรยานางหนึ่งที่รับไม่ได้ ทุกครั้งที่ถูกด่า... ก็จะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ"

"นั่นก็เพราะนางเป็นหญิงโคมเขียวที่กลับใจมาเป็นคนดีจริงๆ อย่างไรล่ะ! ฮ่าฮ่าฮ่า—"

(หญิงโคมเขียว หรือ โสเภณีตามซ่อง)

เจี่ยงผิงเทียนยิ่งกระทืบหนักหน่วงขึ้น ทุกลูกเตะล้วนหมายเอาชีวิต

ในที่สุด เขาก็หยุดมือลงพร้อมกับหอบหายใจเล็กน้อย จัดแจงเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ หมุนตัวเดินออกจากห้องขัง แล้วเอื้อมมือไปล็อกประตูคุกอย่างแรง

ภายในห้องขัง หลูเหวินซิวนอนล้มพับอยู่บนพื้น ร่อแร่เต็มที กระดูกทั่วร่างไม่รู้ว่าหักไปกี่ซี่ ทว่ากลับยังคงใช้ดวงตาคู่เดิมจ้องมองเจี่ยงผิงเทียนด้วยแววตาเย้ยหยันอย่างเชื่องช้า

สายตานั้น ราวกับกำลังมองดูตัวตลกที่โกรธเกรี้ยวเพราะความอับอายจากการถูกแทงใจดำ ประหนึ่งผู้ชนะก็มิปาน

"ศิษย์น้องฉู่ ให้เจ้าเห็นเรื่องน่าขันเสียแล้ว"

เจี่ยงผิงเทียนประสานมือคารวะฉู่โม่ น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยโทสะที่พยายามสะกดกลั้น

"มารร้ายชั้นต่ำพวกนี้ ก็แค่ขาดการสั่งสอน"

ฉู่โม่พยักหน้ารับ

"ข้าเข้าใจศิษย์พี่เจี่ยงขอรับ คิดว่าศิษย์พี่เจี่ยงคงกำลังบังเอิญมีเรื่องกลุ้มใจอยู่พอดีกระมัง?"

เจี่ยงผิงเทียนสูดลมหายใจเข้าลึก ท้ายที่สุดก็ทนไม่ไหว ระบายความอึดอัดในใจออกมา

"ไม่ปิดบังศิษย์น้อง เป็นเช่นนั้นจริงๆ"

"เรื่องที่ไอ้สารเลวนั่นเพิ่งพูดถึง คดีหญิงพรหมจรรย์หายตัวไปในราชวงศ์โลกมนุษย์ ข้าเป็นผู้รับผิดชอบสืบสวนเอง"

"เรื่องนี้เกิดขึ้นใต้จมูกสำนักกระบี่หลิงสวีของพวกเรา ส่งผลกระทบเลวร้ายยิ่งนัก"

"สำนักของเราในฐานะผู้นำฝ่ายธรรมะ หากแม้แต่เรื่องในอาณาเขตของตนเองยังจัดการไม่ได้ จะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?"

"บรรดาราชวงศ์มนุษย์ที่พึ่งพาสำนักของเรา ยามนี้ต่างก็อกสั่นขวัญแขวน ส่งหนังสือเร่งรัดมาเป็นสิบๆ ฉบับแล้ว"

"ท่านอาจารย์ของข้าเป็นผู้รับผิดชอบดูแลเรื่องพวกนี้ จึงต้องแบกรับแรงกดดันไม่น้อย หากข้ายังสืบหาต้นสายปลายเหตุไม่ได้ ทำให้ท่านต้องอับอาย... ท่านคงต้องเกรี้ยวกราดและตำหนิข้าเป็นแน่"

เจี่ยงผิงเทียนมิได้เอ่ยสิ่งใดต่อ แต่ความหมายนั้นชัดเจนอยู่แล้ว

คดีนี้ ยามนี้เปรียบเสมือนภูเขาลูกใหญ่ที่กดทับอยู่บนหัวเขา

สายตาของฉู่โม่ทอดมองไปยังหลูเหวินซิวที่ร่อแร่อยู่ในห้องขัง แล้วเอ่ยถามอย่างแสร้งทำเป็นไม่ตั้งใจ

"จนถึงตอนนี้ มีหญิงพรหมจรรย์ถูกจับตัวไปกี่คนแล้ว?"

"แปดสิบเอ็ดคน"

เจี่ยงผิงเทียนตอบกลับ โดยไม่รู้ว่าฉู่โม่ถามเรื่องนี้ด้วยจุดประสงค์ใด

"แปดสิบเอ็ดคน..."

ฉู่โม่ทวนคำพลางยกมือขึ้นลูบปลายคางครุ่นคิด

ในโลกผู้ฝึกเซียน ไม่ว่าจะเป็นการปรุงยา การจัดค่ายกล หรือการประกอบพิธีกรรมสังเวยโลหิตอันชั่วร้ายบางอย่าง ตัวเลขนี้ถือเป็นตัวเลขที่พบเห็นได้บ่อยครั้งเป็นอย่างยิ่ง

"ข้าพอจะมีวิธีอยู่บ้าง ศิษย์พี่เจี่ยงลองฟังดูหน่อยเป็นไร"

ฉู่โม่เอ่ยเสียงเรียบ

เจี่ยงผิงเทียนชะงักไปเล็กน้อย

"ล้างหูรอฟังได้เลย"

ฉู่โม่มองไปยังหลูเหวินซิวในห้องขัง

"เราสามารถใช้ผู้ฝึกวิชามารผู้นี้มารับข้อหาแทนได้"

เจี่ยงผิงเทียนได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว ถอนหายใจพลางกล่าว

"ไม่ปิดบังศิษย์น้องฉู่ ภายใต้การสั่งสอนของท่านอาจารย์ ข้าเคยผ่านการทำคดีทำนองนี้มาไม่น้อย วิธีการยัดข้อหาเช่นนี้ข้าย่อมเคยใช้อยู่แล้ว"

"ถึงอย่างไรเรื่องพรรค์นี้ส่วนใหญ่ก็เป็นฝีมือของผู้ฝึกวิชามารอยู่แล้ว หากจับฆาตกรตัวจริงไม่ได้ ก็แค่จับผู้ฝึกวิชามารอีกคนมารับผิดชอบปิดคดีส่งงานไปก็สิ้นเรื่อง"

"แต่ปัญหาคือ ในคดีนี้ ฆาตกรตัวจริงได้ลักพาตัวหญิงพรหมจรรย์ไปถึงแปดสิบเอ็ดคนแล้ว พวกเราไม่รู้เลยว่าคนผู้นั้นจะยังก่อเหตุต่อไปอีกหรือไม่"

"หากด่วนสรุปปิดคดีไป แล้วฆาตกรตัวจริงยังคงก่อเหตุซ้ำอีก นั่นมิเท่ากับประจานความไร้น้ำยาในการทำคดีของพวกเราหรอกหรือ?"

ฉู่โม่กล่าวขึ้น

"ข้าคิดว่า ฆาตกรผู้นั้น น่าจะหยุดมือแล้วล่ะ"

"อะไรนะ?"

เจี่ยงผิงเทียนไม่เข้าใจ

"เหตุใดศิษย์น้องจึงกล่าวเช่นนั้น?"

"แปดสิบเอ็ด คือจำนวนขีดสุดแห่งวัฏจักร"

ฉู่โม่อธิบาย

"การใช้ตัวเลขนี้ในการจัดค่ายกล หรือเพื่อการสังเวย ล้วนสามารถรีดเร้นประสิทธิภาพออกมาได้จนถึงขีดสุด"

"ข้าคิดว่า หญิงพรหมจรรย์ที่หายตัวไปเหล่านั้น ก็เป็นเพียงแค่วัตถุดิบสิ้นเปลืองที่ฆาตกรนำไปใช้ฝึกฝนเคล็ดวิชาบางอย่าง หรือใช้ประกอบพิธีกรรมบางอย่างก็เท่านั้น"

"ในเมื่อรวบรวมวัตถุดิบได้ครบถ้วนแล้ว ฆาตกรย่อมไม่มีความจำเป็นต้องลงมืออีก"

เจี่ยงผิงเทียนรู้สึกว่าคำพูดของฉู่โม่มีเหตุผลอยู่หลายส่วน

ทว่าเขาก็ยังคงรู้สึกไม่วางใจนัก

"แต่... หากเผื่อว่ามันไม่ใช่เล่า? หากฆาตกรผู้นั้นยังคงลงมือก่อเหตุต่อไป ขืนปิดคดีส่งงานไปเช่นนี้ มิเท่ากับว่า..."

"เช่นนั้นก็จัดการง่ายยิ่งนัก"

ฉู่โม่ยิ้มบางๆ

"ไม่ทราบว่าศิษย์พี่เจี่ยงเคยได้ยินแนวคิดหนึ่ง ที่เรียกว่า ผู้ก่อเหตุเลียนแบบ หรือไม่?"

"ผู้ก่อเหตุเลียนแบบ? ไม่เคยเลย ศิษย์น้องฉู่โปรดอธิบายให้กระจ่าง"

เจี่ยงผิงเทียนมีท่าทีนอบน้อมขอรับคำชี้แนะ