บทที่ 20 - การเป็นยอดโจรผู้ยิ่งใหญ่

บทที่ 20 - การเป็นยอดโจรผู้ยิ่งใหญ่

"ข้าเชื่อว่าทุกคนคงได้เห็นรากฐานของค่ายลมดำข้าแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผู้บำเพ็ญตั้งแต่ระดับรวบรวมปราณขึ้นไป สามารถเข้าเป็นสมาชิกวงนอกของค่ายลมดำได้"

"เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของค่ายลมดำเรา"

เสียงของเฉินอวินแม้จะไม่ดังนัก แต่กลับก้องกังวานและชัดเจนอยู่ในหัวของทุกคน

เฮ—

พริบตาเดียว ทุกคนที่อยู่ในลานกว้างต่างก็พากันโห่ร้องด้วยความดีใจและตื่นเต้นอย่างที่สุด

ค่ายลมดำแข็งแกร่งขนาดนี้ แต่เงื่อนไขกลับต่ำมากเพียงแค่นี้เองหรือ?

พวกเขาสามารถเข้าไปฝึกฝนในค่ายลมดำได้จริง ๆ รึ?

หากได้รับเศษเสี้ยววิชาหรือเคล็ดวิชาสักไม่กี่ขั้นจากค่ายลมดำ ความแข็งแกร่งของพวกเขาจะต้องพุ่งทะยานอย่างแน่นอน

"ข้าขอสมัครด้วยคน!"

"ข้าด้วย!!!"

"อย่าขวางข้า ข้าจะเป็นโจรที่ยอดเยี่ยมให้ได้!!!"

"ข้าจะพาทุกคนในตระกูลมาย้ายมาอยู่ที่ค่ายลมดำให้หมดเลย"

ทุกคนต่างพากันตะโกนด้วยความตื่นเต้น

ขุมกำลังที่มีระดับยอดนักบุญถึงห้าคนนั้น มีเสน่ห์ดึงดูดใจมากกว่าสำนักไหน ๆ ในราชวงศ์จิ่วหลีเสียอีก

"เงียบ!"

เสียงเรียบเฉยของเฉินอวินดังขึ้น

พริบตาเดียว คนนับแสนในลานกว้างก็เงียบกริบจนได้ยินแม้เสียงเข็มตก

สายตาของทุกคนจดจ้องไปที่เฉินอวินเพียงผู้เดียว

เฉินอวินค่อย ๆ เดินเข้าไปหานักบุญจิ่วห้วนและเอ่ยเสียงเบาว่า

"ข้าต้องการให้อาณาเขตนับล้านลี้ของราชวงศ์จิ่วหลีตกเป็นของค่ายลมดำข้า"

เมื่อได้ยินดังนั้น จิ่วห้วนก็รูม่านตาหดตัวลงทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความฉงน

"ค่ายลมดำของท่านแข็งแกร่งขนาดนี้ ทำไมถึงยังต้องการอาณาจักรจิ่วหลีเล็ก ๆ แค่ล้านลี้นี่ด้วย?"

"ด้วยพลังที่น่าหวาดกลัวของค่ายลมดำ ท่านสามารถยึดครองอาณาเขตที่กว้างขวางและอุดมสมบูรณ์กว่านี้ได้ทั่วทั้งทวีปศักดิ์สิทธิ์เลยนะ"

"ยอดนักบุญห้าคน สามารถควบคุมพื้นที่นับสิบล้านลี้ที่มีทรัพยากรมหาศาลได้อย่างง่ายดายเลยทีเดียว"

จิ่วห้วนสงสัยมาก ค่ายลมดำที่มียอดนักบุญถึงห้าคนซึ่งเทียบเท่ากับราชวงศ์ที่มีรากฐานนับแสนปี

แต่กลับมาสนใจดินแดนแห้งแล้งอย่างราชวงศ์จิ่วหลีเนี่ยนะ!

จิ่วหลีฟังดูเหมือนจะยิ่งใหญ่ แต่เขาก็รู้ดีว่าในทวีปศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มไปด้วยเผ่าพันธุ์และขุมกำลังที่แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนนี้

ราชวงศ์จิ่วหลีเป็นเพียงขุมกำลังเล็ก ๆ ที่ไม่ติดอันดับเลยด้วยซ้ำ

หากแบ่งระดับขุมกำลังในทวีปศักดิ์สิทธิ์ ราชวงศ์จิ่วหลีเป็นเพียงอาณาจักรเล็ก ๆ ที่ไม่คู่ควรจะพูดถึงเลยสักนิด

"ฮ่า ๆ ก็เพราะข้าอยากจะเริ่มจากจิ่วหลีของเจ้านี่แหละ"

เฉินอวินยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย

จิ่วห้วน: ???

จิ่วห้วนเข้าใจแล้ว ที่แท้ความทะเยอทะยานของอีกฝ่ายก็ยิ่งใหญ่มาก เพียงแต่เขาเลือกที่จะเริ่มจากราชวงศ์จิ่วหลีเป็นแห่งแรกเท่านั้นเอง!

"หากอาณาเขตทั้งหมดของราชวงศ์จิ่วหลีตกเป็นของค่ายลมดำ..."

"ข้าจะรับรองว่าภายในสิบปี เจ้าจะได้ก้าวเข้าสู่ระดับยอดนักบุญแน่นอน"

เฉินอวินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

ราวกับว่าระดับยอดนักบุญไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไรสำหรับเขาเลย

ทว่าคำพูดนี้กลับดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจของจิ่วห้วน

"จริงหรือ?"

"ข้าในฐานะหัวหน้าค่ายลมดำ จะหลอกเจ้าไปเพื่ออะไรล่ะ?" เฉินอวินเลิกคิ้วถาม

จิ่วห้วนได้ยินดังนั้นก็นึกขึ้นได้ พลังของอีกฝ่ายน่ากลัวขนาดนี้ ย่อมไม่มีความจำเป็นต้องมาหลอกชายชราที่ใกล้จะเข้าโลงอย่างเขาเลยสักนิด

คิดได้ดังนั้น จิ่วห้วนก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาพยักหน้าตกลงทันที

"ข้าในฐานะปฐมกษัตริย์ผู้ก่อตั้งราชวงศ์จิ่วหลี วันนี้ข้าขอประกาศว่า ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ราชวงศ์จิ่วหลีขอยุติลง อาณาเขตทั้งหมดของจิ่วหลีจะเป็นดินแดนของค่ายลมดำ และทรัพยากรทั้งหมดของราชวงศ์จะตกเป็นของค่ายลมดำเช่นกัน"

"ผู้บำเพ็ญตั้งแต่ระดับรวบรวมปราณขึ้นไปของราชวงศ์จิ่วหลี จะกลายเป็นสมาชิกวงนอกของค่ายลมดำทั้งหมด!!!"

จิ่วห้วนคือระดับนักบุญขั้นสูงสุด เสียงของเขาจึงดังแว่วไปทั่วทั้งอาณาเขตล้านลี้ของจิ่วหลีอย่างง่ายดาย

ข่าวนี้ทำเอาผู้แข็งแกร่งทั่วทั้งอาณาเขตล้านลี้พากันตะลึงงัน

ราชวงศ์จิ่วหลีที่มียรากฐานมาหลายหมื่นปี... สลายตัวลงแบบนี้เลยรึ?

ทว่าคนที่เหวอที่สุดย่อมหนีไม่พ้นจักรพรรดิองค์ปัจจุบันของจิ่วหลีที่กำลังนั่งฟังเพลงอยู่ในตำหนัก

"ข้าแค่ฟังเพลงเพลิน ๆ แป๊บเดียวเองนะ..."

"บ้านข้าหายไปแล้วเหรอ?"

......

ค่ายลมดำเปิดรับสมาชิกวงนอกไปทั่วทั้งอาณาเขตล้านลี้

เพียงไม่นาน จำนวนสมาชิกวงนอกของค่ายลมดำก็พุ่งสูงขึ้นถึงหนึ่งล้านคนอย่างรวดเร็ว

ทุกคนต่างย้ายมาพำนักอยู่ในเมืองชั้นนอกของค่ายลมดำ

พริบตาเดียว เมืองชั้นนอกของค่ายลมดำก็คึกคักขึ้นมาทันที

เนื่องจากมีกฎเหล็กว่าห้ามลงมือต่อสู้กันภายในเมือง

ทำให้สมาชิกวงนอกทุกคนต่างอยู่ร่วมกันอย่างสันติและสามัคคี

ภายในตำหนักอันโอ่อ่าของเมืองชั้นใน

เสียงสังเคราะห์ของระบบดังขึ้นในหัวของเฉินอวินทันที

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จ อาณาเขตครอบคลุมหนึ่งล้านลี้ และสมาชิกวงนอกถึงหนึ่งล้านคน อิทธิพลพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล รางวัลกำลังส่งมอบ...]

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเคล็ดวิชาระดับนักบุญ: เคล็ดวิชาเบญจธาตุศักดิ์สิทธิ์ (เหมาะสำหรับผู้บำเพ็ญส่วนใหญ่)]

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ การ์ดรู้แจ้ง 20 ใบ]

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับศาสตราวุธระดับนักบุญ 100 ชิ้น]

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับค่ายกลรวมปราณระดับจักรพรรดิ 1 ชุด]

[ติ๊ง! ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับศาสตราวุธระดับจักรพรรดิ กระบี่สังหารจักรพรรดิ!]

เสียงแจ้งเตือนที่รัวขึ้นมาทำเอาเฉินอวินรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปเลยทีเดียว

"ศาสตราวุธระดับจักรพรรดิ?"

"ครั้งนี้รางวัลใหญ่มาเป็นศาสตราวุธระดับจักรพรรดิเลยรึ?"

เฉินอวินรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย ปกติเขาเริ่มจะชินกับรางวัลของระบบแล้ว แต่ครั้งนี้มันใหญ่จริง ๆ

"กระบี่สังหารจักรพรรดิ... จงออกมา"

พริบตาเดียว ในมือของเฉินอวินก็ปรากฏกระบี่สีเงินที่แผ่รังสีอันคมกริบและดุดันออกมาจนทำให้มิตรอบข้างเกิดรอยร้าวเล็ก ๆ ราวกับมีกระบี่นับพันเล่มวนเวียนอยู่รอบกาย

"ศาสตราวุธระดับจักรพรรดิ ช่างน่ากลัวจริง ๆ"

เฉินอวินสัมผัสได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ของกระบี่เล่มนี้ ด้วยตบะของเขาในตอนนี้ หากถือกระบี่สังหารจักรพรรดิอยู่ในมือ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับระดับราชาศักดิ์สิทธิ์ เขาก็สามารถสู้ได้อย่างแน่นอน

"ภายใต้ระดับจักรพรรดิ ในที่สุดข้าก็มีไพ่ตายไว้ป้องกันตัวแล้ว"

เฉินอวินพึมพำด้วยความยินดี

ในทวีปศักดิ์สิทธิ์นี้มียอดฝีมือเก่ง ๆ มากมายที่เดินไปมาทั่วทุกแห่ง

ตอนนี้ค่ายลมดำยังซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่เล็ก ๆ แห่งหนึ่งจึงยังไม่รู้สึกอะไรนัก

แต่ไม่ได้หมายความว่าในอนาคตจะไม่เจอยอดฝีมือที่น่ากลัวกว่านี้

ถึงแม้ค่ายลมดำจะมียอดฝีมือระดับจักรพรรดิอยู่แล้ว แต่พลังนั่นมันก็คือพลังของคนอื่น เฉินอวินไม่เคยมีนิสัยชอบพึ่งพาคนอื่นอยู่แล้ว

จากนั้นเขาก็หันไปมองรางวัลอื่น ๆ อีกสองอย่าง

เคล็ดวิชาเบญจธาตุศักดิ์สิทธิ์ และค่ายกลรวมปราณระดับจักรพรรดิ

รางวัลทั้งสองอย่างนี้มีประโยชน์มาก

เคล็ดวิชาเบญจธาตุศักดิ์สิทธิ์นั้นครอบคลุมทุกแขนง ไม่ว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญธาตุไหนก็สามารถฝึกวิชานี้ได้

ประจวบเหมาะที่จะให้สมาชิกวงนอกได้ฝึกฝน จะให้คนมาช่วยงานจุกจิกโดยไม่ให้อะไรตอบแทนเลยคงไม่ได้

อีกอย่าง การที่สมาชิกวงนอกแข็งแกร่งขึ้น ก็หมายถึงค่ายลมดำ ขุมกำลังระดับเจ้าโลกแห่งนี้กำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดดนั่นเอง

ยังมีค่ายกลรวมปราณระดับจักรพรรดิอีก

เฉินอวินเห็นว่ามันสามารถรวบรวมปราณวิญญาณรอบข้างมาไว้ในค่ายกลได้อย่างมหาศาล ทำให้ผู้บำเพ็ญที่อยู่ในค่ายกลสามารถทะลวงตบะได้อย่างรวดเร็ว

"ไม่เลว ๆ หลังจากใช้การ์ดรู้แจ้งยี่สิบใบนี้แล้ว ข้าจะติดตั้งมันไว้ในค่ายลมดำ"

"ระบบ ใช้การ์ดรู้แจ้ง!"

หลังจากดูรายละเอียดรางวัลเสร็จ เฉินอวินก็เริ่มใช้งานการ์ดรู้แจ้งทันที

ตูม—

ภายหลังจากการใช้งานการ์ดรู้แจ้งทีละใบ เคล็ดวิชาโกลาหลบรรพกาลสร้างสรรค์สรรพสิ่งของเฉินอวินก็เริ่มบรรลุและเลื่อนระดับอย่างบ้าคลั่ง

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด เฉินอวินก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น กลิ่นอายอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตและน่าหวาดกลัวได้สั่นสะเทือนท้องฟ้าทั่วทั้งอาณาเขตล้านลี้ของค่ายลมดำอีกครั้ง

[จบแล้ว]