บทที่ 13 - แสร้งทำเป็นฟังไม่ออก

บทที่ 13 - แสร้งทำเป็นฟังไม่ออก

"โอ้โห" คุณปอลิน่าขยับแว่นสายตา "ที่แท้เธอก็คือ..."

เธอหยิบรายชื่อในมือขึ้นมาไล่ดูอย่างละเอียด ก่อนจะเงยหน้าขึ้น

"เจิ้ง... จื๋อ..." เธอออกเสียงอย่างยากลำบาก "เอาละ คุณสเวตลาน่าบอกฉันไว้แล้ว เชิญนั่งเถอะ"

"ต้องขออภัยจริงๆ ครับ" เจิ้งจื๋อรีบก้าวเข้าห้องไปพลางเอ่ยคำขอโทษ "ผมมีธุระที่จำเป็นจริงๆ ครับ..."

เดิมทีคุณปอลิน่ารู้สึกขัดเคืองใจอยู่บ้างที่นักศึกษาคนหนึ่งขาดเรียนไปทั้งเดือนโดยไม่โผล่มาเลยแม้แต่ครั้งเดียว ซึ่งถือเป็นการละเมิดกฎอย่างรุนแรง

แต่เมื่อเห็นว่านักศึกษาตรงหน้ามีมารยาทดีมาก แถมระดับภาษาและสำเนียงของเขายังดูเป็นธรรมชาติราวกับคนรัสเซียแท้ๆ ความรู้สึกโกรธเคืองก็มลายหายไปและแทนที่ด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ

"ช่างเถอะๆ พ่อหนุ่ม" เธอโบกมือไล่ "หาที่นั่งสิ แต่อย่าทำลายบรรยากาศในห้องเรียนนะ"

"นักศึกษาคนอื่นๆ คะ" เธอขยับคอเสื้อ "เปิดหนังสือ 【รัสเซียร้อยไมล์】 มาอ่านบทเรียนต่อกันเลยค่ะ..."

เจิ้งจื๋อนั่งลงข้างคนผิวขาวคนหนึ่ง เขานั่งดูเพื่อนร่วมชั้นถือหนังสืออ่านบทร้องเล่นอย่างเบื่อหน่าย

"สวัสดี" ชายผิวขาวโน้มตัวมากระซิบแนะนำตัวเป็นภาษารัสเซีย "ฉันชื่อจอห์น มาจากอเมริกา"

อเมริกา?

เจิ้งจื๋อประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นคนอเมริกันมาเรียนที่รัสเซีย

ทว่าตอนนี้นึกไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะชวนคุย เจิ้งจื๋อจึงได้แต่พิงผนังอยู่ในมุมห้อง

ยิ่งฟังเจิ้งจื๋อก็ยิ่งรู้สึกตลก เพราะระดับภาษาเฉลี่ยของคนในชั้นนี้ยังต่ากว่าตอนที่เขาเรียนเองก่อนจะได้ระบบเสียอีก ดีนะที่สเวตลาน่าอนุญาตให้เขามาอาทิตย์ละครั้ง ไม่อย่างนั้นถ้าต้องมานั่งอ่านหนังสือเรียนระดับปฐมวัยวันละหกชั่วโมง เขาคงต้องลาออกแน่ๆ

จนกระทั่งเลิกเรียน เจิ้งจื๋อถึงได้รู้ว่าจอห์นมาเรียนวิทยาการคอมพิวเตอร์ที่รัสเซีย ด้วยเหตุผลที่ว่าค่าเทอมในอเมริกาสูงเกินไปจนเขาอาจต้องใช้เวลาสี่สิบปีถึงจะชดใช้หนี้กู้ยืมเพื่อการศึกษาหมด

"นั่นคือในกรณีที่ฉันเรียนจบแล้วได้งานในบริษัทใหญ่ๆ อย่างกูเกิลหรือเฟซบุ๊กด้วยนะ" จอห์นพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ "ทำไมฉันถึงจะไม่ยอมจ่ายแค่หนึ่งในสิบหรือน้อยกว่านั้นเพื่อมาเรียนที่นี่ล่ะ?"

เจิ้งจื๋อยักไหล่หลังจากฟังจบ มันเป็นเหตุผลที่ฟังดูสมเหตุสมผลมากทีเดียว

"เจิ้งจื๋อ ภาษารัสเซียของนายดีจังเลยนะ" ชายอ้วนตัวเล็กที่อยู่ข้างๆ เข้ามาร่วมวงด้วยพลางพูดอย่างอิจฉา "ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฉันจะเก่งเหมือนนายบ้าง"

คงต้องรออีกสัก... ยี่สิบปีล่ะมั้ง

เจิ้งจื๋อไม่ได้พูดสิ่งที่คิดออกไป

ชายคนนี้ชื่อหลี่ฉี่เซิ่ง เป็นนักศึกษาปริญญาตรีรุ่นเดียวกับเจิ้งจื๋อ

"นายมาอยู่รัสเซียนานเท่าไหร่แล้ว?" เขาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "รู้จักสาวรัสเซียแถวนี้บ้างหรือเปล่า?"

"ก็รู้จัก... สักคนล่ะมั้งครับ" เจิ้งจื๋อครุ่นคิด "เพิ่งรู้จักกันไม่นานนี้เอง"

"เธอสวยมากเลยใช่ไหม?" หลี่ฉี่เซิ่งถามต่อด้วยความอิจฉา "ตอนฉันมาที่นี่ฉันก็ฝันอยากจะมีแฟนเป็นสาวรัสเซียเหมือนกัน แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้แค่บทสนทนาพื้นฐานฉันยังลำบากเลย"

"พยายามเข้านะ" เจิ้งจื๋อตบบ่าเขา "แต่ว่านายมีเงินไหม?"

"ก็... พอมีมั้ง" หลี่ฉี่เซิ่งอึ้งไป "ทำไมนายถึงถามแบบนั้นล่ะ?"

เจิ้งจื๋อมองออกไปนอกหน้าต่าง มอสโกในช่วงปลายเดือนตุลาคม ใบไม้ร่วงหล่นจนเกือบหมด ต้นไม้ที่ไร้ใบตั้งตระหง่านอยู่นอกหน้าต่างชั้นสาม ดูช่างเงียบเหงา

ตอนนี้เกือบบ่ายสองโมงแล้ว แอนนาคงจะซ้อมเสร็จแล้ว

"รอให้อาจารย์มาบอกนายเองแล้วกัน" เจิ้งจื๋อมองปอลิน่าที่เพิ่งเดินเข้าห้องมา แล้วยกมือขึ้นทันที "คุณปอลิน่าครับ การจะเดทกับสาวรัสเซียมีเรื่องอะไรที่ต้องระวังบ้างครับ?"

"ต้องแสดงความเป็นสุภาพบุรุษค่ะ" ปอลิน่าตอบเหมือนเป็นเรื่องปกติ "ต้องทำตัวเหมือนสุภาพบุรุษจริงๆ"

"แล้วการแสดงความเป็นสุภาพบุรุษต้องทำยังไงครับ?"

หลี่ฉี่เซิ่งถามอย่างกระตือรือร้น

"เวลาออกไปข้างนอกอย่าลืมเป็นฝ่ายจ่ายเงินนะคะ" ปอลิน่าค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ "นั่นหมายถึงความเคารพที่คุณมีต่อสุภาพสตรี"

"แต่นั่นที่เมืองจีนก็เหมือนกันนี่นา" หลี่ฉี่เซิ่งครุ่นคิด "อย่างน้อยสาวรัสเซียก็สวย สาวจีนหลายคนไม่สวยแล้วยังเรื่องมากอีก"

"แต่อาจารย์ครับ ผมมีอีกคำถามหนึ่ง" เขาถามคำถามที่เจิ้งจื๋อเองก็อยากรู้ "ทำไมตอนพวกเธออายุยังน้อยถึงสวยมาก แต่พอเริ่มมีอายุถึงได้อ้วนกันหมดครับ?"

ประโยคที่เขาพูดนั้นไวยากรณ์และคำศัพท์มั่วไปหมด ไม่ใช่แค่ปอลิน่า แม้แต่เจิ้งจื๋อเองก็ฟังไม่ออกว่าเขาจะสื่ออะไร สุดท้ายเจิ้งจื๋อต้องทำหน้าที่เป็นล่ามแปลให้ปอลิน่าฟังอีกรอบ

"นี่เป็นคำถามที่ดีมากค่ะ" ปอลิน่าขมวดคิ้วครุ่นคิด "คำถามนี้เชื่อมโยงกับคำถามก่อนหน้านี้ได้ แม้คนรัสเซียในช่วงที่กำลังออกเดทจะคาดหวังให้ฝ่ายชายเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดหรือส่วนใหญ่ แต่ในทางกลับกัน เธอจะไม่คัดค้านรูปรูปแบบการเดทที่คุณเลือกเลย"

"แปลว่าใครจ่ายเงินคนนั้นมีสิทธิ์ตัดสินใจเหรอครับ?" หลี่ฉี่เซิ่งถามย้า

"เป็นเช่นนั้นค่ะ" ปอลิน่าพูด "และเด็กสาวในช่วงที่ยังรักกันจะพยายามควบคุมความอยากอาหารอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองดูสาวและสวยอยู่เสมอ แต่หลังแต่งงานแล้ว—"

"ก็ไม่จำเป็นต้องรักษาความสวยงามอีกต่อไปแล้ว" เจิ้งจื๋อเสริมประโยคสุดท้าย "ขอบคุณสำหรับคำตอบครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะพ่อหนุ่ม" ปอลิน่าเปิดหนังสือเรียนต่อ "มาเรียนต่อกันเถอะค่ะ"

ระหว่างเรียน เจิ้งจื๋อก็ไถกลุ่มแชทภาคเตรียมความพร้อม ดูข่าวสารต่างๆ อย่างเพลิดเพลิน

มีคนประกาศขายซอสเหล่ากานมาที่กินเหลือครึ่งขวด มีคนฝากเลี้ยงสัตว์ มีคนรับซื้อไดร์เป่าผม

ชีวิตนักศึกษาแลกเปลี่ยนก็ไม่ได้หรูหราไปเสียทั้งหมด เจิ้งจื๋อไถไปเรื่อยๆ จนเจอข้อความล่าสุด

【ลู่เริ่นเจี่ย】: "ข้างล่างตึกมีสาวรัสเซียสวยอย่างกับนางฟ้ามาแน่ะ!"

【ลู่เริ่นเจี่ย】: 【รูปภาพ.jpg】

เพียงพริบตา กลุ่มแชทที่เคยเงียบเหงาก็คึกคักขึ้นมาทันที!

มีคนถามว่าอยู่ที่ไหน มีคนถามว่ามีใครรู้จักไหม แม้แต่หลี่ฉี่เซิ่งยังแอบเปิดดูตอนปอลิน่าเผลอว่านางฟ้าคนไหนกันที่ทำให้กลุ่มแชทแตกตื่นขนาดนี้

เจิ้งจื๋อคลิกเข้าไปดู คนในรูปก็คือแอนนานั่นเอง

ในรูปที่ถูกแอบถ่าย เธอกำลังนั่งรออยู่ที่โซนรับรองอย่างเรียบร้อยและสำรวม ผมยาวตรงสีเกาลัดสยายลงมาถึงเอว แม้จะสวมเสื้อขนเป็ดสีเทาตัวเก่าแต่มันก็ไม่อาจปิดบังรัศมีอันสูงส่งราวกับหงส์ขาวของเธอได้เลย

เจิ้งจื๋อหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาแอนนา

เจิ้งจื๋อ: 【มาถึงแล้วเหรอครับ เลิกเรียนเร็วจัง?】

แอนนา: 【คุณรู้ได้ยังไงกันคะ)))))】 (หมายเหตุ: ))))) คือการยิ้มในรัสเซีย)

เจิ้งจื๋อ: 【ความลับครับ】

แอนนา: 【เชอะ :( 】

แอนนา: 【ที่นี่มีนักศึกษาจีนตั้งหลายคนพยายามจะคุยกับฉันด้วยล่ะ】

เจิ้งจื๋อ: 【พวกเขาพูดว่าอะไรเหรอครับ?】

แอนนา: 【ฟังไม่ออกเลยค่ะ สำเนียงกับไวยากรณ์แปลกๆ มาก(((((】

พวกเขาคุยกันอยู่พักหนึ่ง พอเลิกเรียน เจิ้งจื๋อก็รีบไปที่โซนรับรองเพื่อพาแอนนาไปทานข้าว

หลังจากผ่านความลำบากมาทั้งคืน บวกกับไม่คิดว่าคาบเรียนจะยาวนานขนาดนี้ เขาแทบไม่ได้ทานมื้อเที่ยงเลย ตอนนี้ความอยากทานหม้อไฟของเจิ้งจื๋อพุ่งถึงขีดสุดแล้ว

พอมาถึงโซนรับรอง เขาก็เห็นนักศึกษาชายคนหนึ่งถือมือถือเปิดแอปแปลภาษา พลางก้มหน้าหน้าแดงก่ำพยายามพูดอะไรบางอย่างกับแอนนา

แอนนานั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้าว่างเปล่าและงุนงง ดูเหมือนจะฟังสิ่งที่เขาพูดไม่ออกเลยสักนิด

"แอนนาสตาเซีย" เจิ้งจื๋อเดินเข้าไปหา "เตรียมตัวไปกันได้แล้วครับ"

"ค่ะ!"

เมื่อแอนนาเห็นเจิ้งจื๋อมาถึง เธอก็รีบลุกขึ้นยืนพลางโบกมือลาชายคนนั้น แล้วเดินตามหลังเจิ้งจื๋อไป

เมื่อตามเจิ้งจื๋อทัน เธอก็หยิบถุงใบเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเต้นรำ

"อันนี้ฉันซื้อมาตอนเดินทางน่ะค่ะ" เธอพูดด้วยใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ "ถึงจะไม่แพง แต่มันเป็นของขึ้นชื่อของรัสเซียนะคะ"

"นี่มัน..." เจิ้งจื๋อรับมาดูด้วยความประหลาดใจ มันคือช็อกโกแลตยี่ห้ออลิยองก้า (เด็กหัวโต) "ขอบคุณครับ ผมชอบมากเลย"

"แม่มักจะสอนว่าไปทานข้าวไม่ควรไปแต่ปากน่ะค่ะ" แอนนาบ่นงึมงำ "ฉันนึกว่าคุณจะไม่ชอบทานช็อกโกแลตเสียอีก"

"ชอบสิครับ" เจิ้งจื๋อเก็บช็อกโกแลตลงกระเป๋า "จริงด้วย เมื่อกี้ผู้ชายคนนั้นพูดอะไรกับเธอเหรอครับ?"

"ก็เดิมๆ แหละค่ะ" แอนนาพูดลอยๆ "พวกบอกว่าฉันสวยจัง เหมือนดารายังงั้นยังงี้ ขอทำความรู้จักได้ไหม อะไรประมาณนี้แหละค่ะ"

"ผมนึกว่าเธอฟังไม่ออกเสียอีก"

"จริงๆ ฉันฟังออกค่ะ"

"ที่แท้ก็แกล้งทำเป็นฟังไม่ออกสินะ"

"อือหึ"

(จบแล้ว)