บทที่ 11 - สยบกระบี่ปีศาจ หรูเยว่มาเยือน!

แม้หลงจู๊วัยกลางคนจะกล่าวเตือนอย่างจริงจัง ทว่าเฉินหงเซิงก็ยังไม่อาจระงับความรุ่มร้อนในใจได้

กระบี่เล่มนี้มีรังสีอำมหิตสีเลือดแดงฉานลอยวนเวียนอยู่รอบกาย มันลอยตั้งตรงอยู่กลางอากาศดูราวกับเป็นราชันแห่งกระบี่ทั้งปวง

ผู้ที่มีตาต่างก็มองออกว่ากระบี่เล่มนี้แข็งแกร่งกว่าพวกกระบี่มัจฉาวิญญาณหรือวิหคตระหนกอะไรนั่นมากมายนัก สองสิ่งนี้แทบจะนำมาเปรียบเทียบกันไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

"กระบี่เล่มนี้ข้าเอา!" เฉินหงเซิงร้องบอกด้วยความดีใจ

หากมีกระบี่เล่มนี้ ความแข็งแกร่งของเฉินเทียนหลางจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างน้อยสามส่วนเป็นแน่!

"เฮ้อ!" เมื่อเห็นท่าทีตื่นเต้นของเฉินหงเซิง หลงจู๊วัยกลางคนก็ถอนหายใจและไม่คิดจะห้ามปรามอีก

เขาเป็นเพียงพ่อค้า ในเมื่อพูดเตือนไปหมดแล้วเขาก็ไม่อยากจะพูดอะไรให้มากความอีก

ใบหน้าของเฉินหงเซิงเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปในสุสานกระบี่แห่งนั้น

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเดินเข้าไปใกล้กระบี่เมฆาสวรรค์ในระยะร้อยจั้ง สายลมอันกรรโชกแรงและบ้าคลั่งก็พลันพัดสวนมาจากส่วนลึกของห้องโถง

ตูม!

รังสีอำมหิตสีเลือดอันหนักอึ้งพวยพุ่งออกจากตัวกระบี่ราวกับน้ำป่าไหลหลาก

คลื่นพลังนั้นรุนแรงดุจสัตว์ร้ายจากยุคบรรพกาล

ดวงตาของเฉินหงเซิงเบิกกว้าง ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะตั้งตัว พลังอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งเข้าปะทะร่างจากเบื้องหน้า ร่างของเขาถูกกระแทกจนลอยละลิ่วไปชนเข้ากับกำแพงด้านหลังอย่างแรง

"พรวด!"

พละกำลังอันน่ากลัวนั้นทำให้เฉินหงเซิงถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโต ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงสุดขีด

เขาเป็นถึงยอดฝีมือขอบเขตก่อเกิดทะเลปราณขั้นเก้าเชียวนะ!

"เกิดอะไรขึ้น เถ้าแก่ ท่านแอบใช้กลไกอะไรหรือเปล่า!"

ใบหน้าของเฉินหงเซิงมืดครึ้มลง เขาตะโกนถามเสียงดังลั่น

"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้าหรอกนะ เป็นเพราะกระบี่เล่มนั้นต่างหาก หากยังไม่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตก่อรูปกายา อย่าว่าแต่จะหยิบกระบี่เล่มนี้เลย แค่จะเดินเข้าไปใกล้ยังไม่มีสิทธิ์ด้วยซ้ำ!" หลงจู๊วัยกลางคนตอบอย่างจนใจ

ภายในร้าน ลูกค้าหลายคนต่างมองด้วยสายตาตกตะลึง

กระบี่เล่มนี้ไม่มีใครคอยควบคุม แต่กลับสามารถเอาชนะผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ต่ำกว่าขอบเขตก่อรูปกายาได้งั้นหรือ

นี่มันคือกระบี่ปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหนกัน

วินาทีนี้แม้แต่เจียงอินที่ผ่านโลกมามากก็ยังยืนอึ้งอยู่กับที่ นัยน์ตาสวยจ้องมองกระบี่ปีศาจเล่มนั้นด้วยความเคร่งเครียด

เพียงแค่การโจมตีครั้งเดียวก็สามารถทำให้ยอดฝีมือระดับก่อเกิดทะเลปราณขั้นเก้าบาดเจ็บสาหัสได้แล้ว!

อย่าว่าแต่ในเมืองเหยียนแห่งนี้เลย ต่อให้มองไปทั่วทั้งแคว้นหนิงก็เกรงว่าจะไม่มีกระบี่ปีศาจที่แปลกประหลาดเช่นนี้อยู่แน่!

"พวกท่านไปเลือกกระบี่สามเล่มนั้นเถอะ กระบี่เล่มนี้พวกท่านเอาไปไม่ได้หรอก!"

หลงจู๊วัยกลางคนยิ้มขื่นแล้วหันไปมองเฉินเฟิง

เขามองออกว่าเด็กหนุ่มผู้นี้มีระดับพลังที่ต่ำกว่าเสียอีก เป็นเพียงขอบเขตก่อเกิดทะเลปราณขั้นหนึ่งเท่านั้น!

ขืนเข้าไปด้วยระดับพลังแค่นี้ก็มีแต่จะโดนอัดกลับมาเปล่าๆ!

ลูกค้าคนอื่นๆ ในร้านต่างก็มีแววตาเสียดาย พวกเขาเองก็สนใจกระบี่เล่มนี้เช่นกัน แต่ขนาดระดับก่อเกิดทะเลปราณขั้นเก้ายังโดนแรงกดดันจากกระบี่ซัดกระเด็น หากพวกเขาเข้าไปก็คงเป็นการรนหาที่ตายชัดๆ!

ในขณะที่หลงจู๊วัยกลางคนกำลังจะปิดช่องลับลงอีกครั้ง เฉินเฟิงกลับเอ่ยขึ้นมา

"เดี๋ยวก่อน กระบี่เล่มนี้ข้าเอา!"

จากนั้นเขาก็ก้าวเดินเข้าไปในห้องโถง สายตาจับจ้องไปยังกระบี่เมฆาสวรรค์และค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้

"เจ้า ... "

หลงจู๊วัยกลางคนถึงกับอึ้งไป

"ไอ้หมอนี่มันบ้าไปแล้ว รนหาที่ตายหรือไง" หลายคนมองด้วยสายตาตกตะลึง

ขนาดเฉินหงเซิงที่เป็นยอดฝีมือขอบเขตก่อเกิดทะเลปราณขั้นเก้ายังตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาถึงเพียงนั้น ไอ้หมอนี่มีพลังแค่ขอบเขตก่อเกิดทะเลปราณขั้นหนึ่ง กลับกล้าเดินเข้าไปใกล้กระบี่เล่มนั้น

"นายน้อย ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ!" เป่าเอ๋อร์กำมือแน่นด้วยความกังวล

แม้แต่เจียงอินก็ยังมีใบหน้าเคร่งเครียด นางไม่เข้าใจการกระทำของเฉินเฟิงเลยสักนิด เฉินหงเซิงก็มีจุดจบอันน่าอนาถให้เห็นอยู่ทนโท่แล้ว ไอ้หมอนี่ยังจะกล้าเข้าไปอีก!

"หึ ไอ้เด็กอวดดี!" เฉินหงเซิงที่อยู่ไกลออกไปแค่นเสียงเย้ยหยัน

ขนาดเขาตกอยู่ในสภาพน่าสังเวชขนาดนี้ หากเฉินเฟิงเดินเข้าไป ต่อให้ไม่ถูกรังสีอำมหิตอัดจนตายคาที่ก็คงเหลือแค่ครึ่งชีวิตเป็นแน่

ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน เฉินเฟิงก้าวเดินเข้าไปทีละก้าว นำพาร่างเข้าสู่ระยะหนึ่งร้อยจั้ง

ตูม!

และก็เป็นไปตามคาด กระบี่เมฆาสวรรค์ระเบิดรังสีอำมหิตสีเลือดอันน่าสะพรึงกลัวออกมาอีกครั้ง มันก่อตัวเป็นคลื่นยักษ์ม้วนตัวพุ่งเข้าใส่

มิติโดยรอบคล้ายกับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พลังที่ไม่อาจต้านทานได้พุ่งเข้าปะทะร่างของเฉินเฟิงตรงๆ

พื้นดินเริ่มแตกร้าว แรงกดดันจากกระบี่นั้นชวนให้หวาดหวั่นยิ่งนัก

เฉินเฟิงรู้ดีว่านี่เป็นเพียงแรงกดดันจากจิตวิญญาณกระบี่ ไม่ใช่พลังปราณที่แท้จริง!

ทันใดนั้น เฉินเฟิงก็โคจรเคล็ดสังหารเทพเก้ามังกรในร่างกาย มังกรทองห้าเล็บเก้าหัวที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกสุดในทะเลปราณคล้ายกับลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความโกลาหล

โฮก!

วินาทีนั้นเสียงมังกรคำรามดังกึกก้องสะท้านฟ้าดิน แรงกดดันที่มองไม่เห็นก่อตัวเป็นเกลียวคลื่นและพัดกระหน่ำออกไปเช่นกัน

ตึง!

แรงกดดันทั้งสองเข้าปะทะกัน ประกายสายฟ้าสว่างวาบขึ้นตรงจุดปะทะ สาดส่องให้ห้องโถงสว่างไสวราวกับตอนกลางวัน

กระบี่ทุกเล่มในสุสานกระบี่ต่างสั่นสะเทือน ส่งเสียงร้องโหยหวนคล้ายกับกำลังยอมศิโรราบ

และท่ามกลางการปะทะกันของแรงกดดันทั้งสอง ร่างของเฉินเฟิงยังคงยืนหยัดอยู่กลางห้องโถง แผ่นหลังยืดตรงดุจหอกเหล็ก ไม่สั่นคลอนเลยแม้แต่น้อย

"รับไว้ได้งั้นหรือ" ทุกคนในร้านต่างตกตะลึง

ใช้พลังระดับก่อเกิดทะเลปราณต้านทานแรงกดดันจากกระบี่เล่มนี้ได้งั้นหรือ

นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร

แม้แต่หลงจู๊วัยกลางคนก็ยังมองด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ลูกค้าทั้งห้าคนที่เอาชนะมันไปได้ก่อนหน้านี้มีใครบ้างที่ไม่ถูกซัดกระเด็นไปหลายสิบครั้งกว่าจะหยิบกระบี่เล่มนี้มาได้!

"ไอ้เด็กนี่มันเป็นตัวประหลาดอะไรกันแน่!" เจียงอินเบิกตากว้าง ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ครืน ครืน

พลังอำนาจมังกรและแรงกดดันกระบี่ปะทะกัน สายลมรุนแรงพัดกระหน่ำออกไปรอบทิศทาง

ทว่าฝีเท้าของเฉินเฟิงกลับไม่ได้หยุดชะงัก เขาเพียรก้าวเดินต่อไปข้างหน้า

เพียงแต่เมื่อเขาก้าวเดินไปแต่ละก้าว แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากกระบี่เมฆาสวรรค์ก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น

ครืน ครืน

มวลอากาศรอบด้านคล้ายกับสั่นสะเทือนอย่างหนัก รังสีอำมหิตอันร้ายกาจแผ่ซ่านออกมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับพยายามหยุดยั้งก้าวเดินของเฉินเฟิงอย่างสุดกำลัง

เฉินเฟิงรู้สึกเหมือนมีหินก้อนยักษ์กดทับอยู่บนร่าง ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไปทิ้งรอยลึกไว้บนพื้นหินถึงครึ่งนิ้ว

ทว่าเฉินเฟิงก็ไม่เคยถอยหลังเลยแม้แต่ก้าวเดียว!

"ไม่มีแรงกดดันกระบี่หน้าไหนมาหยุดยั้งข้าได้ ต่อให้เป็นกระบี่ปีศาจก็เถอะ!"

ดวงตาของเฉินเฟิงฉายแววเด็ดเดี่ยวฝังรากลึกถึงกระดูก!

ตึง ตึง

พื้นดินสั่นสะเทือนแผ่วเบา เฉินเฟิงเดินไปข้างหน้าราวกับแบกภูเขาทั้งลูกไว้ พลังอำนาจมังกรอันบ้าคลั่งปะทุออกจากร่างอย่างต่อเนื่องเพื่อต่อต้านแรงกดดันกระบี่

สิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างก็คือ พวกเขาได้แต่จ้องมองเฉินเฟิงเดินเข้าไปใกล้ในระยะร้อยจั้งทีละก้าว จากนั้นเด็กหนุ่มก็ยื่นมือออกไปกำด้ามกระบี่เล่มนั้นไว้แน่น

ตัวกระบี่สั่นไหวอย่างรุนแรงคล้ายกับพยายามขัดขืน

"ยังไม่ยอมสยบอีกหรือ" เฉินเฟิงเอ่ยเสียงเย็น

โฮก!

ทันใดนั้นจากก้นบึ้งทะเลปราณของเฉินเฟิงก็คล้ายกับมีเสียงมังกรคำรามอย่างดูแคลนดังขึ้น พลังมังกรอันบ้าคลั่งหลั่งไหลไปตามเส้นชีพจรทั้งหนึ่งร้อยแปดเส้นและพุ่งทะลวงเข้าสู่ตัวกระบี่เล่มนี้

รังสีอำมหิตและพลังมังกรปะทะกันอย่างดุเดือด

เผ่าพันธุ์มังกรคือราชันแห่งดินแดนปีศาจในยุคบรรพกาล และพลังมังกรก็ได้รับการขนานนามว่าเป็นยอดแห่งพลังทั้งปวง!

ภายใต้การพุ่งชนของพลังมังกรอันดุดัน รังสีอำมหิตก็ค่อยๆ จางหายไป ราวกับถูกสะกดกลับเข้าไปในตัวกระบี่อีกครั้ง!

ทันใดนั้นกระบี่เมฆาสวรรค์ที่เคยสั่นไหวอย่างบ้าคลั่งก็สงบลงในที่สุด

เฉินเฟิงยิ้มบางๆ เขาออกแรงดึงกระบี่ขึ้นมา

ชิ้ง

แสงสีแดงเข้มราวกับเลือดปีศาจไหลลู่ลงมาจากด้ามกระบี่ครอบคลุมไปทั่วทั้งใบดาบ ประกายความคมกริบเย็นเยียบถึงขีดสุดราวกับสามารถตัดขาดดวงดาวได้

แสบตาและเจิดจรัสยิ่งนัก!

"ไม่เลวเลย กระบี่เล่มนี้ข้าเอา!" เฉินเฟิงหันกลับไปบอกหลงจู๊วัยกลางคนที่ยืนอยู่ไกลออกไป

ร่างของหลงจู๊วัยกลางคนถึงกับสั่นสะท้าน เขาก้าวพลาดจนล้มลงไปกองกับพื้น นัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความตกตะลึง

"สำเร็จ ทำสำเร็จจริงๆ ด้วย!"

"ไอ้เด็กนี่ สยบกระบี่ปีศาจเล่มนี้ได้จริงๆ ด้วย!"

ทุกคนในร้านต่างอ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว

กระบี่ที่ระดับก่อเกิดทะเลปราณขั้นเก้ายังสยบไม่ได้ กลับถูกเด็กเมื่อวานซืนระดับก่อเกิดทะเลปราณขั้นหนึ่งสยบเอาได้ง่ายๆ งั้นหรือ

นี่มันเป็นเรื่องเหนือจริงชัดๆ!

"ไอ้เด็กนี่ ... "

เจียงอินก็เบิกตากว้างเช่นกัน ในดวงตาของนางแฝงความไม่อยากจะเชื่อเอาไว้เต็มเปี่ยม

วินาทีนี้ แม้แต่เฉินหงเซิงที่หลบอยู่ตรงมุมห้องก็ยังเบิกตาโพลง จากนั้นเขาก็กัดฟันกรอด แววตาเผยความเคียดแค้นอย่างสุดแสน ไอ้เด็กนี่ทำสำเร็จจริงๆ!

"เถ้าแก่ กระบี่เล่มนี้ข้าขอซื้อ!"

ทว่าในเวลานั้นเอง น้ำเสียงที่ไม่ค่อยเข้าหูก็ดังมาจากหน้าประตูร้าน

ภายใต้สายตาของทุกคน ชายหญิงวัยเยาว์คู่หนึ่งเดินก้าวเข้ามาจากข้างนอก

ชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีครามโบราณ หน้าตาหล่อเหลาหมดจด จัดว่าเป็นยอดคนเหนือคน

ส่วนหญิงสาวก็มีรูปโฉมงดงามล้ำเลิศ เครื่องหน้าประณีตหมดจด เส้นผมสีดำขลับยาวสยายถึงเอว เรือนร่างอรชรในชุดกระโปรงยาวสีขาวดูบริสุทธิ์และสูงส่ง

"คิดไม่ถึงเลยว่ามาเยือนเมืองเหยียนครั้งนี้จะโชคดีได้พบกับกระบี่ชั้นยอดแบบนี้ นับว่าได้กำไรก้อนโตจริงๆ! ศิษย์น้องหรูเยว่ ดูเหมือนว่าโชคของพวกเราจะดีไม่เบาเลยนะ!" ชายหนุ่มเอ่ยยิ้มๆ

ฉินหรูเยว่พยักหน้าเห็นด้วย นางเอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า "แม้จะเป็นกระบี่ปีศาจ แต่กระบี่ปีศาจเล่มนี้ก็เอาชนะกระบี่ชั้นยอดนับไม่ถ้วนในแคว้นหนิงไปแล้ว กระบี่เล่มนี้ควรเป็นของข้า ถึงจะไม่ถือเป็นการลบหลู่เกียรติของมัน!"

เมื่อคนในร้านเห็นชายหญิงคู่นี้ สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที

"นั่นคือศิษย์เอกทั้งสองของท่านราชันกระบี่ จูกาวหมิงกับฉินหรูเยว่ไม่ใช่หรือ"

"สองคนนี้ปกติต้องอยู่ที่เมืองหลวงไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้ล่ะ"

"ได้ยินมาว่าท่านราชันกระบี่มีแผนจะรับเฉินเทียนหลางแห่งตระกูลเฉินเป็นศิษย์แล้ว หรือว่าสองคนนี้จะเดินทางมาเพื่อพาเฉินเทียนหลางไปเมืองหลวงเพื่อกราบท่านราชันกระบี่เป็นอาจารย์"

สำหรับบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังทั้งสองแห่งแคว้นหนิงนี้ พวกเขาล้วนคุ้นเคยกันดี

ในแคว้นหนิงมีทำเนียบอัจฉริยะที่รวบรวมรายชื่อยอดฝีมือรุ่นเยาว์เอาไว้ และชายหญิงตรงหน้านี้ก็ล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังในทำเนียบอัจฉริยะทั้งสิ้น

[จบแล้ว]