บทที่ 58 - วิกฤต

บทที่ 58 - วิกฤต

༺༻

อวิ๋นอี้เสวียนเซถอยหลังไปหลายก้าว กระแสเลือดในกายปั่นป่วน ในใจตื่นตะลึงยิ่งนัก เย่จ้านเทียนผู้นี้เพิ่งเลื่อนระดับเป็นขั้นเก้าได้ไม่นาน พลังกลับข่มเขาได้อย่างมั่นคงเช่นนี้ มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!

"เย่จ้านเทียน วันนี้ข้าจะเข่นฆ่าล้างป้อมตระกูลเย่ให้สิ้นซาก อย่าหวังว่าใครจะมีชีวิตรอดไปได้ ข้ายังพายอดฝีมือขั้นเก้ามาอีกคน และยอดฝีมือขั้นแปดอีกเก้าคน ต่อให้เจ้าขัดขืนไปก็ไร้ประโยชน์ ยอมแพ้เสียแต่โดยดีเถอะ!" อวิ๋นอี้เสวียนหัวเราะร่า

เย่จ้านเทียนใจหายวาบ คิดไม่ถึงว่าอวิ๋นอี้เสวียนจะพายอดฝีมือมามากมายเพียงนี้ หากอาหกไม่กลับมาโดยเร็ว ป้อมตระกูลเย่คงต้องพินาศเป็นแน่

"เจ้าอย่าหวังเลยว่าจะมีใครมาช่วยพวกเจ้า เย่ซางเสวียนและเย่เฉินลูกชายเจ้า ตายอยู่ที่ป้อมตระกูลอวิ๋นไปแล้ว!" อวิ๋นอี้เสวียนหัวเราะอย่างบ้าคลั่งโอหัง

ใบหน้าเย่จ้านเทียนซีดเผือด แทบจะยืนไม่อยู่ อาหกกับเฉินเอ๋อตายแล้วหรือ? เฉินเอ๋อยังเด็กนัก และยังมีอนาคตอีกไกล เหตุใดถึง... เย่จ้านเทียนรู้สึกโศกเศร้าอย่างหนักจนใจแทบสลาย

ในจังหวะที่เย่จ้านเทียนเสียขวัญ อวิ๋นอี้เสวียนก็ฟาดฝ่ามือดาราสวรรค์หมายจะปลิดชีพเย่จ้านเทียน

"วันนี้ต่อให้ตระกูลเย่ต้องพินาศ ข้าก็จะลากพวกเจ้าสารเลวไปตายตกตามกันเพื่อแก้แค้นให้เฉินเอ๋อ!" เย่จ้านเทียนเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาแดงก่ำ โคจรพลังปราณเสวียนทั่วร่าง ทันใดนั้น กลิ่นอายที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมก็แผ่ซ่านออกมา กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายส่งเสียงคำรามของอสนีบาตอย่างน่าตกใจ

กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างเย่จ้านเทียนช่างน่ากลัวยิ่งนัก อวิ๋นอี้เสวียนหวังจะใช้ข่าวการตายของเย่ซางเสวียนและเย่เฉินโจมตีจิตใจเย่จ้านเทียน คิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นการกระตุ้นโทสะของเย่จ้านเทียนแทน ฝ่ามือดาราสวรรค์ของเขายังไม่ทันถึงตัว หมัดของเย่จ้านเทียนก็ซัดเข้ามาเสียก่อน

ตูม! ปราณคุ้มกันอันแข็งแกร่งกระแทกเข้าใส่ร่างอวิ๋นอี้เสวียนจนลอยถอยหลังไปหลายจั้ง เย่จ้านเทียนไม่หยุดพักแม้เพียงอึดใจ ใช้วิชากรงเล็บอสนีหยินตะปบเข้าใส่อวิ๋นอี้เสวียนทันที

"หนิวเหล่าเอ้อ รีบมาช่วยทางนี้เร็ว พวกเราช่วยกันฆ่าเย่จ้านเทียนเสีย!" อวิ๋นอี้เสวียนถูกกลิ่นอายของเย่จ้านเทียนข่มจนต้องถอยร่น

"อวิ๋นอี้เสวียน เจ้านี่นับวันยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ นะ กระทั่งคนที่เพิ่งเข้าสู่ขั้นเก้าได้ไม่นานยังสู้ไม่ได้!" ชายร่างยักษ์ที่แกว่งลูกตุ้มโซ่ขนาดใหญ่อยู่ไกลๆ กำลังไล่ฆ่าพวกเย่จ้านหลงอยู่ เมื่อได้ยินอวิ๋นอี้เสวียนเรียกขอความช่วยเหลือ เขาก็ทะยานร่างขึ้น ร่างกำยำพุ่งตัวราวกับเสือดาว ซัดลูกตุ้มโซ่ในมือลงมาอย่างแรง

ยอดฝีมือขั้นเก้าสองคนรุมล้อมเย่จ้านเทียนคนเดียว เย่จ้านเทียนรู้สึกถึงความกดดันมหาศาลทันที

อีกด้านหนึ่ง พวกเย่จ้านหลงต่างก็เข้ารับศึกกับยอดฝีมือขั้นแปดที่อวิ๋นอี้เสวียนพามา บรรดายอดฝีมือรุ่นเยาว์ต่างก็เข้าร่วมวงต่อสู้ เย่จ้านหลงและคนอื่นๆ มองไปทางเย่จ้านเทียนด้วยความกังวล พี่ใหญ่สู้กับยอดฝีมือขั้นเก้าที่มีฝีมือทัดเทียมกันถึงสองคนเพียงลำพัง คาดว่าคงยันไว้ได้ไม่นาน แต่พวกเขาก็ถูกยอดฝีมือขั้นแปดเหล่านี้รั้งตัวไว้จนไม่อาจปลีกตัวไปช่วยได้เลย!

คนที่อวิ๋นอี้เสวียนพามา นอกจากยอดฝีมือขั้นเก้าและขั้นแปดแล้ว ยังมีขั้นเจ็ดอีกเจ็ดคน ซึ่งกำลังไล่ฆ่ารุ่นเยาว์ในตระกูล ในบรรดารุ่นเยาว์ตระกูลเย่ คนที่เก่งที่สุดก็เพิ่งจะขั้นหก ย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของยอดฝีมือขั้นเจ็ดเหล่านี้เลย รุ่นเยาว์ห้าหกคนรุมหนึ่งยังถูกทำร้ายจนบาดเจ็บไปหลายคน โหรวเอ๋อไม่รู้ว่าใช้วิชาลับอะไรถึงดึงพลังขึ้นมาถึงระดับเจ็ดขั้นสูงสุด เข้าต้านทานยอดฝีมือขั้นเจ็ดไว้ได้สองคน มิฉะนั้นตระกูลเย่คงเสียหายหนักกว่านี้!

ส่วนคนที่ฝีมืออ่อนแอลงมาก็ไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมต่อสู้เลย เพียงแค่กลิ่นอายของยอดฝีมือขั้นเก้าและขั้นแปดก็กระแทกพวกเขาจนลอยกระเด็นไปแล้ว

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว! ลูกธนูหน้าไม้รักษาเมืองพุ่งเข้าใส่คนของอวิ๋นอี้เสวียน เนื่องจากสถานการณ์ชุลมุนยิ่งนัก คนในตระกูลเย่บนกำแพงเมืองจึงเกรงว่าจะโดนคนของตนเอง ไม่กล้าใช้หน้าไม้สุ่มสี่สุ่มห้า ได้แต่หาจังหวะช่องว่างในการยิง

ตูม! เย่จ้านเทียนถูกลูกตุ้มของหนิวเหล่าเอ้อกระแทกเข้าอย่างจัง เลือดลมในกายปั่นป่วน จนต้องกระอักเลือดออกมาคำโต

"เย่จ้านเทียน วันนี้คือวันตายของเจ้า!" อวิ๋นอี้เสวียนเห็นดังนั้นก็ยิ้มเย็น ยิ่งรุกไล่เข้าไปทุกที

เย่จ้านเทียนหน้ามืดตามัว หากมิใช่เพราะเคล็ดวิชาจักรพรรดิอสนีบาตแข็งแกร่งพอ เขาคงยันไว้ไม่อยู่แล้ว เขาฝืนโคจรพลังปราณเสวียน ต้านทานอวิ๋นอี้เสวียนและหนิวเหล่าเอ้อไว้อย่างสุดกำลัง เมื่อเห็นคนในตระกูลกำลังต่อสู้ด้วยเลือดเนื้อ เขารู้ดีว่าเขาจะล้มลงไม่ได้ หากเขาล้มลง ป้อมตระกูลเย่คงต้องพบกับการสังหารหมู่

เขาคือเทพสงครามของตระกูล อาหกตายแล้ว ก็เหลือเพียงเขาเท่านั้นที่จะนำพาทุกคนให้รอดชีวิตไปได้!

ต่อให้ต้องแหลกสลายไป ก็ต้องคุ้มครองทุกคนให้ปลอดภัย มิฉะนั้นจะมีหน้าไปพบเหล่าบรรพชนของตระกูลเย่ได้อย่างไร!

เย่จ้านเทียนฝืนเร่งพลังปราณเสวียนในกาย โดยไม่คำนึงว่าพลังเหล่านี้จะทำร้ายร่างกายตนเองเพียงใด เขาย่อตัวลงเล็กน้อยราวกับพยัคฆ์ที่บาดเจ็บ แววตาที่จ้องมองอวิ๋นอี้เสวียนและหนิวเหล่าเอ้อที่ใกล้เข้ามานั้นราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"นึกไม่ถึงว่าจะยังไม่ยอมแพ้อีก ช่างมีกระดูกเหล็กจริงๆ" หนิวเหล่าเอ้อมองเย่จ้านเทียน "แต่ในสนามรบ ข้าฆ่าคนมานับไม่ถ้วน คนที่มีกระดูกเหล็กข้าก็เจอมาเยอะ สุดท้ายก็ถูกลูกตุ้มของข้าบดจนเป็นเนื้อบดทั้งนั้น ดูซิว่าเจ้าจะรับลูกตุ้มของข้าได้อีกทีไหม!" ลูกตุ้มโซ่ส่งเสียงหวีดหวิวซัดลงมาอีกครั้ง

เย่ซางเสวียนและเย่เฉินกำลังเร่งฝีเท้าอยู่ ไกลๆ แว่วเสียงระฆังเตือนภัย "แก๊ง แก๊ง แก๊ง" มาจากทางป้อมตระกูลเย่ ทำให้หัวใจพวกเขาเต้นผิดจังหวะ

"เฉินเอ๋อ นั่นมันระฆังเตือนภัยของป้อมเรา!" เย่ซางเสวียนตะโกนลั่นด้วยความร้อนใจ

เย่เฉินใจหายวาบ นั่นคือระฆังเตือนภัยเมื่อมีศัตรูบุก หรือว่าป้อมตระกูลเย่จะถูกลอบโจมตี!

ทั้งสองไม่มัวแต่พูดจา ฟิ้ว! เงาร่างสองสายพุ่งทะยานออกไป เร่งความเร็วขึ้นจนถึงขีดสุด

เย่เฉินกระวนกระวายใจยิ่งนัก ในป้อมตระกูลเย่มีเพียงบิดาคนเดียวที่เป็นขั้นเก้า ตอนอวิ๋นอี้เสวียนจากไปกลางคัน พวกเขาพูดถึงอะไรที่ชื่อหนิวเหล่าเอ้อด้วย อาจจะเป็นยอดฝีมือขั้นเก้าอีกคน หากฝ่ายตรงข้ามมียอดฝีมือขั้นเก้าตั้งแต่สองคนขึ้นไป ป้อมตระกูลเย่คงแย่แน่ เขาคิดว่าป้อมตระกูลอวิ๋นคงไม่รวบรวมคนได้เร็วขนาดนี้ อย่างน้อยก็น่าจะอีกวันสองวัน ไม่คิดว่าพวกเขาจะลงมือเร็วเพียงนี้

ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากป้อมตระกูลเย่มากนัก หากทุ่มเทเต็มที่ ก็น่าจะถึงภายในเวลาสิบห้านาที หวังว่าคงจะยังทัน! เย่เฉินกระสับกระส่ายอย่างยิ่ง

ขณะที่พวกเขากำลังเร่งรีบ ทันใดนั้น เงาร่างสามสายก็พุ่งออกมาจากป่าข้างทางตรงเข้าหาเย่ซางเสวียนและเย่เฉิน

พลังจิตวิญญาณของเย่เฉินกวาดผ่านไป เขารีบบอกว่า "ปู่รอง ยอดฝีมือระดับเก้าขั้นต้นสามคน เป็นคนที่ป้อมตระกูลอวิ๋นวางไว้สกัดพวกเรา!" อวิ๋นอี้หยางรวบรวมยอดฝีมือมาได้มากมายขนาดนี้เชียวหรือ!

"เจ้ากลับป้อมไปก่อน สามคนนี้ข้าจัดการเอง เมื่อข้าฆ่าพวกมันได้แล้วจะรีบตามไป!" เย่ซางเสวียนร้อนใจ ตะโกนลั่นพร้อมโคจรเคล็ดวิชาจักรพรรดิอสนีบาต ทะยานร่างเข้าหายอดฝีมือขั้นเก้าทั้งสามคนนั้นทันที

เย่เฉินชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ด้วยฝีมือของปู่รอง การรับมือกับขั้นเก้าขั้นต้นสามคนไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพียงแต่ภายในครึ่งชั่วโมงคงตัดสินแพ้ชนะกันยาก แต่ไม่ว่าอย่างไร ปู่รองก็สามารถดูแลตัวเองได้

"ปู่รองระวังตัวด้วย ข้าไปที่ป้อมก่อน!" เขาทะยานร่างขึ้น เร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังป้อมตระกูลเย่สุดกำลัง

ป้อมตระกูลอวิ๋นถึงกับส่งยอดฝีมือขั้นเก้าสามคนมาสกัดทางพวกเขา ไม่รู้ว่ามีมาทั้งหมดกี่คนกันแน่ ป้อมตระกูลเย่ในตอนนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง เมื่อมองไปข้างหน้า ก็เริ่มเห็นป้อมตระกูลเย่อยู่ไกลๆ แล้ว

ภายในป้อมตระกูลเย่ชุลมุนไปหมด บนพื้นมีศพเกลื่อนกลาดสิบกว่าศพ คนในตระกูลที่บาดเจ็บก็มีไม่น้อย ฝ่ายป้อมตระกูลอวิ๋นเองก็ตายไปสองคน

ภายใต้การรุกไล่ของยอดฝีมือขั้นเก้าทั้งสองคน พลังปราณเสวียนในกายเย่จ้านเทียนแทบจะหมดสิ้นแล้ว ตกอยู่ในสภาพตะเกียงขาดน้ำมัน เขามองไปรอบๆ เห็นคนในตระกูลล้มตายก็ให้รู้สึกเศร้าโศกยิ่งนัก หรือว่าวันนี้ตระกูลเย่ต้องพินาศลงจริงๆ?

เขาคำรามกึกก้อง รวบรวมพลังปราณเสวียนทั้งหมดไว้ที่หมัดขวา ซัดเข้าใส่อวิ๋นอี้เสวียนจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น

อวิ๋นอี้เสวียนโดนหมัดเข้าอย่างจัง เซถอยหลังไปหลายก้าว โชคดีที่พลังของเย่จ้านเทียนใกล้หมดแล้ว มิฉะนั้นหมัดนี้คงทำให้เขาบาดเจ็บหนัก เขาจึงสบถออกมาว่า "หมาจนตรอกยังจะสู้ ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะยันได้นานแค่ไหน!"

"เขาสิ้นฤทธิ์แล้ว ปล่อยให้ข้าจัดการเอง เจ้าไปจัดการคนอื่นเถอะ" หนิวเหล่าเอ้อยิ้มเย็นอย่างอำมหิต

หลังจากเย่จ้านเทียนซัดหมัดนั้นออกไป พลังปราณเสวียนเฮือกสุดท้ายก็หมดลง เขาได้แต่ฝืนพิงกำแพงไว้ไม่ให้ล้ม สายตาเริ่มพร่ามัว มองเห็นหนิวเหล่าเอ้อที่ใกล้เข้ามา ตอนนี้ต่อให้เขาอยากจะขัดขืน ก็ไร้กำลังเสียแล้ว!

ทุกคนในตระกูล ลาก่อน ข้าเย่จ้านเทียนขอไปก่อนนะ เย่จ้านเทียนไอโขลกออกมาหลายครั้งพร้อมเลือดคำโต

༺༻