บทที่ 59 - หนิวเหล่าเอ้อคนเถื่อน

บทที่ 59 - หนิวเหล่าเอ้อคนเถื่อน

༺༻

"ท่านลุง รับนี่ไป!" เสียงใสกังวานดังมาจากที่ไม่ไกล นั่นคือโหรวเอ๋อ เมื่อนางเห็นเย่จ้านเทียนยันไว้ไม่อยู่ก็ร้อนใจยิ่งนัก นางสะบัดมือขวาขว้างแผ่นหยกชิ้นหนึ่งมาให้

เย่จ้านเทียนฝืนรับแผ่นหยกนั้นไว้ ทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงพลังปราณเสวียนประหลาดสายหนึ่งไหลเข้าสู่ร่างกาย คุ้มครองเส้นชีพจรหัวใจที่จวนจะแหลกสลาย และในจุดตันเถียนก็เริ่มรวบรวมพลังปราณเสวียนได้อีกเล็กน้อย

"ของของนังหนูนั่นดูท่าจะพิลึก! ท่าทางจะเป็นของวิเศษ" เมื่อเห็นเย่จ้านเทียนมีการเปลี่ยนแปลง หนิวเหล่าเอ้ก็ตะโกนลั่น "อวิ๋นอี้เสวียน ไปจับนังหนูนั่นมา จำไว้ ต้องจับเป็นนะ ข้าอยากจะสนุกกับนางสักหน่อย!" หนิวเหล่าเอ้ชำเลืองมองโหรวเอ๋อ หลายปีมานี้เขาติดตามกองโจรขบถเทียนอวิ๋นร่อนเร่ไปทั่ว ต่อมาเข้าสังกัดท่านอ๋องตงหลินและตั้งค่ายโจรขึ้นเอง เคยฉุดคร่าหญิงชาวบ้านมาไม่น้อย แต่ยังไม่เคยเห็นสาวงามระดับนี้มาก่อนเลย

แม้จะขัดใจในความมักมากของหนิวเหล่าเอ้อ แต่อวิ๋นอี้เสวียนก็ยังทะยานร่างไล่ตามโหรวเอ๋อไป

ตูม! เย่จ้านเทียนปะทะฝ่ามือกับหนิวเหล่าเอ้ออีกครั้งจนหน้ามืดเกือบสลบไป แม้จะมีหยกของโหรวเอ๋อช่วยไว้ แต่ก็ไม่อาจพลิกสถานการณ์ได้ ตอนนี้เย่จ้านเทียนแทบจะยืนไม่มั่น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการขัดขืนเลย

"ไปตายเสียเถอะ!" หนิวเหล่าเอ้อยิ้มเหี้ยมพร้อมเหวี่ยงลูกตุ้มโซ่ซัดเข้าใส่เย่จ้านเทียน เขาจินตนาการถึงภาพสมองของเย่จ้านเทียนกระจุยกระจายได้เลย

"พี่ใหญ่!"

เย่จ้านหลงตะโกนเรียกด้วยความเศร้าพยายามจะสลัดศัตรูที่รุมล้อมเพื่อไปช่วยเย่จ้านเทียน แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

ฟิ้ว! ทันใดนั้น วัตถุสีดำสายหนึ่งพุ่งทะยานมาด้วยความเร็วที่รุนแรงและเฉียบคม มุ่งตรงเข้าหาแผ่นหลังของหนิวเหล่าเอ้อ

มีอาวุธลับ! หนิวเหล่าเอ้สัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่ด้านหลังก็ใจหายวาบ เขารู้ซึ้งถึงอานุภาพของอาวุธลับบางชนิดดี เคยเห็นยอดฝีมือขั้นเก้าหลายคนตายเพราะอาวุธลับมานักต่อนัก เขาจึงไม่กล้าประมาท รีบหันกลับมาเห็นวัตถุสีดำพุ่งมาทางขวาก็ซัดฝ่ามือเข้าใส่ทันที

ปราณฝ่ามือของเขาปะทะเข้ากับวัตถุสีดำนั้นในระยะไกล นึกว่าไม่มีอะไรแล้ว แต่กลับมีเสียงระเบิดดัง "ตูม" สนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกมหาศาลกวาดซัดไปทั่ว เปลวไฟลุกท่วมร่างจนเขาต้องเซถอยหลังไปหลายก้าว เลือดลมปั่นป่วน ตามร่างกายรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกเผาไหม้ เสื้อผ้าก็ถูกเผาจนดำเป็นตอตะโก ในใจเขาสั่นสะท้าน อาวุธลับนี่ช่างร้ายกาจไม่แพ้การโจมตีเต็มกำลังของยอดฝีมือขั้นเก้าเลย โชคดีที่เขาหันกลับไปรับไว้ทัน ไม่ให้วัตถุสีดำนั้นเข้าใกล้ตัว มิฉะนั้นผลที่ตามมาคงเกินจะจินตนาการ เมื่อเงยหน้ามองไป ก็เห็นเงาร่างหนึ่งบนกำแพงเมืองกำลังวิ่งเข้ามา บนบ่ามีจุดสีขาวเล็กๆ คล้ายสัตว์อสูรตัวน้อยดูสะดุดตายิ่งนัก

"นั่นเฉินเอ๋อ เฉินเอ๋อยังไม่ตาย!" เย่จ้านเทียนเงยหน้าเห็นเย่เฉิน แม้เขาจะเป็นคนเข้มแข็งเพียงใด น้ำตาก็ไหลพรากออกมาอย่างอดไม่ได้

"ท่านประมุขมาแล้ว!"

คนในตระกูลทุกคนต่างตื่นเต้นยินดีจนเนื้อเต้น

หนิวเหล่าเอ้ตั้งสติเห็นว่าคนที่มาเป็นเพียงเด็กหนุ่ม และไม่มีคนอื่นตามมาก็ใจชื้นขึ้น เย่ซางเสวียนคงถูกยอดฝีมือขั้นเก้าสามคนที่พวกเขาวางแผนซุ่มโจมตีขวางไว้ได้แล้ว อาวุธลับสีดำของไอ้เด็กนี่แม้จะร้ายกาจ แต่ตราบใดที่ไม่ให้อาวุธลับนั้นเข้าใกล้ตัวก็ไม่มีปัญหา เขาจึงควงลูกตุ้มโซ่เดินตรงเข้าหาเย่เฉิน

เย่เฉินชำเลืองมองเย่จ้านเทียน แรงระเบิดของลูกระเบิดอสนีเมื่อครู่ส่งผลกระทบถึงบิดาด้วย แต่ในสถานการณ์คับขันเช่นนั้นเขาไม่มีทางเลือกอื่น โชคดีที่แม้บิดาจะได้รับผลกระทบ แต่แรงกระแทกส่วนใหญ่ถูกหนิวเหล่าเอ้กันไว้ได้ จึงบาดเจ็บไม่หนักนัก

"ไอ้หนู เจ้าหาที่ตายแท้ๆ!" หนิวเหล่าเอ้ยังคงเกรงกลัวลูกระเบิดอสนีของเย่เฉินอยู่บ้าง เขาชำเลืองมองเย่จ้านเทียนที่อยู่ข้างๆ เย่จ้านเทียนไม่มีทางฟื้นตัวได้ภายในหนึ่งชั่วโมง และไร้กำลังต่อสู้อย่างสิ้นเชิงแล้ว เขาจึงกังวลว่าหากมัวแต่จัดการเย่จ้านเทียน เย่เฉินอาจใช้ลูกระเบิดอสนีอีก เขาจึงเหวี่ยงลูกตุ้มโซ่พุ่งเข้าหาเย่เฉินแทน

อวิ๋นอี้เสวียนที่กำลังไล่ตามโหรวเอ๋ออยู่ เมื่อเห็นเย่เฉินก็ใจหายวาบ ไอ้เด็กนี่กลับมาเร็วปานนี้เชียวหรือ โชคดีที่เย่ซางเสวียนยังไม่กลับมา ดูท่าการทิ้งยอดฝีมือขั้นเก้าสามคนไว้ดักซุ่มกลางทางจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง เขาจึงตะโกนลั่นว่า "หนิวเหล่าเอ้อ ไอ้เด็กนี่มีฝีมือระดับแปดขั้นสูงสุด ระวังให้ดี อย่าให้มันเล่นงานเข้าล่ะ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของอวิ๋นอี้เสวียน หนิวเหล่าเอ้ก็ชะงักไปเล็กน้อย ไอ้เด็กตรงหน้านี่อายุอย่างมากก็สิบหกสิบเจ็ดปี กลับมฝีมือระดับแปดขั้นสูงสุดเชียวหรือ แถมยังไม่ใช่ลูกหลานตระกูลใหญ่อีก เป็นไปได้อย่างไร? แต่อวิ๋นอี้เสวียนไม่มีความจำเป็นต้องหลอกเขา เขาจึงระมัดระวังตัวมากขึ้น

หนิวเหล่าเอ้ตัวสูงกว่าเย่เฉินถึงสองช่วงศีรษะ ร่างใหญ่โตราวกับหอคอยเหล็ก เปลือยท่อนบนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ และรอยแผลเป็นที่น่าเกรงขาม ร่างกายปกคลุมด้วยปราณคุ้มกันอันบริสุทธิ์

เย่เฉินรู้ดีว่าด้วยฝีมือของเขา การรับมือกับยอดฝีมือขั้นเก้าช่างยากเย็นยิ่งนัก มีแต่ต้องสู้ตายเท่านั้น!

อาหลีบนบ่าเย่เฉินมีท่าทางกระวนกระวายใจ

หลังจากอยู่กับอาหลีมานาน แม้อาหลีจะพูดไม่ได้ แต่เย่เฉินกับอาหลีมีความสื่อสารกันทางใจได้ดี เขาเข้าใจความหมายของอาหลีได้อย่างรวดเร็ว วิชามายาของอาหลีไม่ได้ผลกับยอดฝีมือขั้นเก้า!

วิชามายานั้นมีการฝึกฝนอย่างไรเย่เฉินไม่แน่ใจนัก แต่ยิ่งระดับสูงขึ้น สติปัญญาก็ยิ่งแข็งแกร่ง ทำให้ไม่อาจถูกวิชามายาควบคุมได้ง่ายๆ

เมื่อหนิวเหล่าเอ้เดินมาห่างจากเย่เฉินเพียงสิบก้าว เขาก็คำรามลั่น แผ่ซ่านกลิ่นอายอันแข็งแกร่งออกมา ก้าวยาวๆ อย่างรวดเร็ว ควงลูกตุ้มโซ่ซัดลงมาจากกลางอากาศ เขาต้องการปลิดชีพเย่เฉินในหมัดเดียว จึงไม่ยั้งมือเลยแม้แต่น้อย

"ระดับแปดขั้นสูงสุดแล้วอย่างไร รับลูกตุ้มของข้าไปซะ!" หนิวเหล่าเอ้ส่งเสียงดังก้องราวกับระฆังยักษ์ คำรามกึกก้อง ยอดฝีมือระดับเจ็ดระดับแปดทั่วไป เพียงได้ยินเสียงคำรามของหนิวเหล่าเอ้ก็คงเลือดลมปั่นป่วนแล้ว หนิวเหล่าเอ้กรำศึกมานานปี ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน ทั่วร่างแผ่ซ่านด้วยจิตสังหาร

เย่เฉินสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่พุ่งเข้ามา หากตอนนี้เขาหันหลังหนีและทิ้งแผ่นหลังไว้ให้หนิวเหล่าเอ้ ยิ่งจะอันตรายกว่าเดิม เขาจึงรีบเร่งพลังในมีดบินในสมอง ดวงดาวทั้งเก้าในกายหมุนวนอย่างรวดเร็ว พลังปราณเสวียนทั้งหมดเปลี่ยนเป็นธาตุไฟ

"อาหลี ลงมือ!" เย่เฉินตะโกน ทันใดนั้นอาหลีก็พ่นหมอกสีขาวออกมา หมอกหนาทึบแผ่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว

หนิวเหล่าเอ้เห็นภาพตรงหน้าขาวโพลนไปหมดก็ใจหายวาบ แต่ด้วยประสบการณ์อันโชกโชน เขาจึงรีบใช้การรับรู้ล็อกตำแหน่งของเย่เฉินและฟาดลูกตุ้มลงมาทันที

หมอกสีขาวของอาหลีส่งผลต่อยอดฝีมือขั้นเก้าได้เพียงจำกัด แต่ขอเพียงหลอกล่อหนิวเหล่าเอ้ได้ชั่วอึดใจก็เพียงพอแล้ว พลังปราณเสวียนธาตุไฟในกายเย่เฉินพุ่งทะลักออกมา เขาเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของหนิวเหล่าเอ้และคำรามลั่น "เมฆาชาดปิดนภา!"

เปลวเพลิงอันร้อนระอุแผ่ซ่านออกมาพุ่งเข้าใส่ร่างหนิวเหล่าเอ้

ตูม! ร่างหนิวเหล่าเอ้สั่นสะท้าน ปราณคุ้มกันเกือบจะสลายไป นึกไม่ถึงว่าเขาจะถูกเด็กหนุ่มอายุสิบหกสิบเจ็ดปีซัดฝ่ามือใส่เข้าให้ การโจมตีของเย่เฉินยิ่งกระตุ้นความอำมหิตของหนิวเหล่าเอ้อให้รุนแรงขึ้น

"ไอ้เด็กนี่ หาที่ตาย!" หนิวเหล่าเอ้คำรามลั่นเหวี่ยงลูกตุ้มโซ่ซัดเข้าใส่ทันที

เย่เฉินรีบใช้มือทั้งสองข้างตั้งรับ เสียงระเบิดดัง "ตูม" สนั่น เย่เฉินถูกซัดกระเด็นไปหลายจั้ง ไม่ได้การ ฝีมือเขายังห่างชั้นกับยอดฝีมือขั้นเก้ามากเกินไป เมื่อเห็นหนิวเหล่าเอ้พุ่งเข้ามา เขาจึงรีบซัดลูกระเบิดอสนีออกไปอีกลูก

หนิวเหล่าเอ้เห็นอาวุธลับนั้นอีกครั้งก็คำรามด้วยความโกรธ เหวี่ยงลูกตุ้มเข้าใส่ ตูม! ลูกระเบิดอสนีระเบิดออกห่างจากตัวหนิวเหล่าเอ้อไปสองจั้ง แรงระเบิดทำให้เศษหินกระเด็นว่อน หนิวเหล่าเอ้อได้รับผลกระทบเพียงเล็กน้อยและยังคงพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว

หนิวเหล่าเอ้ผู้นี้ช่างไม่กลัวตาย สมกับเป็นคนเถื่อนจริงๆ!

อาหลีพ่นหมอกสีขาวออกมามากขึ้นเรื่อยๆ จนกระจายไปทั่ว เย่เฉินอาศัยหมอกสีขาวสู้แบบกองโจรกับหนิวเหล่าเอ้อ แม้จะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ แต่ก็พอยื้อหนิวเหล่าเอ้อไว้ได้ หนิวเหล่าเอ้ผู้นี้ก็เป็นคนฉลาด เขาพยายามสู้พลางขยับเข้าใกล้เย่จ้านเทียนไปพลาง

เพื่อไม่ให้หนิวเหล่าเอ้ทำร้ายบิดา เย่เฉินจึงต้องตามประกบติดและรั้งตัวหนิวเหล่าเอ้อไว้อย่างสุดกำลัง

แต่ในอีกด้านหนึ่ง อวิ๋นอี้เสวียนก็ซัดฝ่ามือกระแทกเย่เหมิงจนกระเด็นออกไป และโผบินราวกับนกอินทรีพุ่งเข้าหาโหรวเอ๋อ

༺༻