บทที่ 26 การรวมตัวฉุกเฉินที่ฮอกวอตส์

บทที่ 26 การรวมตัวฉุกเฉินที่ฮอกวอตส์

ยามที่กลับมาถึงห้องเรียนปรุงยา เขาจุดไฟใต้หมอนใบเขื่องและเริ่มลงมือปรุงยา

ครั้งนี้ ในระหว่างที่เตรียม ยาทำสมาธิ (Mind-calming Potion) เขาก็เริ่มทำการทดลองโดยการใส่เศษเสี้ยวของ 'เหยี่ยวบรอนซ์แห่งเรเวนคลอ' ลงไปในหม้อปรุงยาด้วย

'ฟู่!'

อุณหภูมิของยาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว น้ำระเหยไปอย่างรวดเร็วจนเหลือเพียงสารเหนียวสีดำข้นอยู่ที่ก้นหม้อ

ดูเหมือนว่าจะล้มเหลว!

เคลาต์ไม่ได้เสียกำลังใจ เขายังคงเพิ่มเศษเสี้ยวที่เหลือลงในหม้ออย่างระมัดระวังต่อไป อย่างไรก็ตาม เส้นทางของการทดลองนั้นเต็มไปด้วยความยากลำบากเสมอ เพราะเขาต้องคำนวณสัดส่วนด้วยตัวเอง และน้ำยาในหม้อก็กำลังเกิดปฏิกิริยาต่างๆ มากมาย

หากไม่ได้ลองด้วยตัวเอง เคลาต์คงไม่มีวันรู้เลยว่ายาในหม้อจะสามารถเกิดปฏิกิริยาที่รุนแรงได้ขนาดนี้ ไม่นานนัก เศษเสี้ยวเหยี่ยวบรอนซ์ที่เพิ่งเก็บรวบรวมมาได้ก็ถูกใช้ไปอย่างรวดเร็วจนเหลือเพียงชิ้นส่วนเล็กๆ เท่านั้น

'เฮ้อ! เศษที่เหลืออยู่น่าจะพอสำหรับการทดลองอีกแค่ครั้งเดียว ถ้าล้มเหลวอีก ฉันคงต้องแวะไปที่ห้องนั่งเล่นรวมเรเวนคลออีกรอบ ครั้งนี้ลองสูตรล่าสุดดูแล้วกัน

โรยผงดอกไม้จันทร์ลงในน้ำค้างที่ต้มเดือด คน 7 ครั้งตามเข็มนาฬิกา ใส่ผงปีกค้างคาว ลดไฟลงแล้วคน 13 ครั้งทวนเข็มนาฬิกา หยดสารสกัดจากมินต์ ปิดฝาหม้ออย่างรวดเร็วเป็นเวลา 30 วินาทีเมื่อของเหลวเดือดพล่าน ใส่ห่วงเคาะประตูเหยี่ยวบรอนซ์แห่งเรเวนคลอลงไปแล้วคนอย่างรวดเร็วสิบครั้ง จากนั้นยกลงจากเตาแล้วใส่ขนยูนิคอร์น สุดท้ายหยดน้ำตาพ่อมดลงไป!'

ครั้งนี้การปรุงยาเป็นไปอย่างราบรื่นมาก ไม่นานนักยาก็กลายเป็นสีขาวเงินผสมกับสีฟ้าโผล่พ้นน้ำขึ้นมา เมื่อมองดูน้ำยา เคลาต์ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

มันสำเร็จแล้วเหรอ?

จนกระทั่งอุณหภูมิของยาค่อยๆ ลดลงและยังคงไม่มีความเปลี่ยนแปลงอื่นใด เคลาต์จึงมั่นใจว่าเขาทำสำเร็จแล้ว แม้เขาจะผ่านความล้มเหลวมาหลายครั้ง แต่มันก็ดูจะราบรื่นเกินไปหน่อยเมื่อเทียบกับที่เขาคาดการณ์ไว้

อย่างไรก็ตาม การสร้างยาชนิดใหม่ต้องใช้ความพยายามอย่างมหาศาลจากปรมาจารย์ปรุงยากว่าจะสำเร็จได้สักขนาน

ช่างมันเถอะ! บางทีโชคของเขาอาจจะดีกว่าคนอื่นก็ได้!

พรุ่งนี้เขาจะให้สเนปช่วยตรวจดู ถ้ามันล้มเหลว เขาก็แค่เริ่มใหม่

เคลาต์เป็นคนที่มีทัศนคติดี จะกดดันตัวเองไปทำไมกัน! เขาค่อยๆ แบ่งยาใส่ขวดอย่างระมัดระวัง วางทั้งยาทำสมาธิและยาที่เขาเพิ่งปรุงเสร็จไว้บนโต๊ะทำงานของสเนป เพื่อให้อีกฝ่ายได้เห็นมันในวันพรุ่งนี้!

หลังจากจัดเก็บของเสร็จ เคลาต์ก็กลับไปยังหอพัก ครั้งนี้เขาเดินทอดน่องไปตามระเบียงทางเดินอย่างเปิดเผย และเมื่อได้พบกับฟิลช์ที่กำลังตรวจตราอย่างขยันขันแข็ง เขายังทักทายอีกฝ่ายอย่างอบอุ่นเสียด้วย

'แกรก แกรก!'

เมื่อเขาผลักประตูเปิดออก หัวกะโหลกที่แขวนอยู่บนประตูก็ส่งเสียงต้อนรับอย่างเป็นมิตร

'เมี๊ยว เมี๊ยว!'

ทันทีที่ก้าวเข้าไป จิตวิญญาณเขาแขนงก็พุ่งเข้ามาเอาหัวชนที่ขาของเขา

'โอ้ วันนี้แกไม่เป็นลมแฮะ กินอิ่มแล้วเหรอ? ไม่จริงน่า!'

เคลาต์ค่อนข้างประหลาดใจที่เห็นจิตวิญญาณเขาแขนงดูร่าเริงขนาดนี้ เขาหันไปมองกองพืชที่มุมห้อง มันยังคงอยู่ที่เดิม แค่ดูเล็กลงไปนิดหน่อยเท่านั้น

'มานี่มา ให้ฉันลูบหน่อย!'

มือของเขาสัมผัสไปที่พุงของมันซึ่งกลมดิบจริงๆ ดูท่ามันจะกินจนอิ่มหนำสำราญ สมกับที่ได้รับเรตติ้งว่าเป็นสัตว์วิเศษที่อันตรายอย่างยิ่ง

ผ่านไปเพียงไม่กี่วันเท่านั้น! ขนาดตัวของเจ้าจิตวิญญาณเขาแขนงก็ใหญ่กว่าลูกแมวเกิดใหม่ทั่วไปถึงสองเท่าแล้ว

'เอาล่ะ ไปเล่นไป!'

เจ้าสัตว์ตัวน้อยกระโดดเพียงครั้งเดียว ด้วยความสามารถในการกระโดดที่น่าทึ่งทำให้มันลงจอดบนม่านบังตาเตียงของเคลาต์ได้อย่างแม่นยำ ช่วงหลังมานี้มันยึดเอาหลังม่านเตียงของเคลาต์เป็นเปลนอนไปเสียแล้ว มันชอบนอนที่นั่นเอามากๆ

'เหนื่อยจัง เหนื่อยจริงๆ! ได้เวลานอนแล้ว'

หลังจากใช้พลังมาทั้งวัน พลังงานทางจิตของเขาก็เหือดแห้งไปมาก

ที่ด้านนอกหอพัก หัวของควีเรลล์โผล่ออกมาเล็กน้อย ในมือถือสมุดบันทึกขณะที่เขากำลังจดบันทึกเวลาที่เคลาต์กลับมา ตามคำสั่งของลอร์ดโวลเดอมอร์ เขาต้องคอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเคลาต์อย่างใกล้ชิด

มีเพียงการทำความเข้าใจกิจวัตรของเคลาต์เท่านั้น เขาถึงจะสามารถแอบเข้าไปในห้องเพื่อสำรวจในภายหลังได้โดยไม่ถูกจับได้

...

'เคลาต์ มาที่โถงกลางเพื่อประชุมด่วน!'

ในวันถัดมา ขณะที่เขากำลังจัดระเบียบวัสดุต่างๆ ที่หลงเหลือจากปีก่อนๆ ในห้องเก็บของ นกกระเรียนกระดาษสีแดงตัวหนึ่งก็ขยับปีกบินมาหา เคลาต์ยื่นมือออกไป นกกระเรียนตัวนั้นก็ค่อยๆ ร่อนลงบนฝ่ามือของเขา

จากนั้น เสียงของศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็ดังออกมาจากภายในกระดาษนั้น

ประชุมที่โถงกลางเหรอ? เกิดอะไรขึ้นที่ฮอกวอตส์กันแน่? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาที่เป็นแค่ผู้ช่วยศาสตราจารย์ล่ะ? ดูเหมือนในนิยายต้นฉบับจะไม่มีการพูดถึงเหตุการณ์นี้เลย

ด้วยความสับสนเล็กน้อย เขาจึงรีบหยุดงานและมุ่งหน้าไปยังโถงกลางทันที

'เคลาต์? นายก็จะไปประชุมเหมือนกันเหรอ?'

ระหว่างทางเขาได้ยินเสียงทักทาย เมื่อหันไปก็พบศาสตราจารย์สเปราต์กำลังโบกมือให้เขา

เคลาต์หยุดรอและถามว่า 'ศาสตราจารย์ครับ ท่านเพิ่งได้รับข้อความจากศาสตราจารย์มักกอนนากัลที่บอกให้ไปประชุมเหมือนกันใช่ไหมครับ?'

'ใช่จ้ะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น!'

ทั้งสองเดินคุยกันไปพลาง 'แล้วก่อนหน้านี้เคยเกิดเรื่องแบบนี้ไหมครับ?'

'โดยปกติแล้ว การประชุมฉุกเฉินของเหล่าศาสตราจารย์หมายความว่ามีเรื่องสำคัญมากเกิดขึ้น ซึ่งมักจะเกี่ยวข้องกับฮอกวอตส์ แต่ถ้ามันเป็นเรื่องที่ยุ่งยากมาก พวกเขาไม่น่าจะใช้นกกระเรียนกระดาษในการสื่อสารนะ ไปดูกันเถอะ!'

ทั้งสองเข้าไปในโถงกลางอันกว้างขวาง ที่ซึ่งเหล่าศาสตราจารย์นั่งล้อมรอบโต๊ะยาวอยู่ก่อนแล้ว การประชุมครั้งนี้ยังคงนำโดยรองอาจารย์ใหญ่ตลอดกาลของฮอกวอตส์อย่างศาสตราจารย์มักกอนนากัล

ส่วนอาจารย์ใหญ่ดัมเบิลดอร์น่ะเหรอ... ใครจะรู้ว่าเขาไปอยู่ที่ไหน!

เคลาต์หาที่นั่งและทรุดตัวลงพลางถามด้วยความฉงน 'เกิดอะไรขึ้นครับ? ทำไมเราต้องประชุมกันด้วย?'

ศาสตราจารย์มักกอนนากัลแสดงสีหน้าที่ดูจนปัญญาและกล่าวว่า 'เฮ้อ! รอให้ทุกคนมาครบก่อนแล้วเราค่อยคุยกันเถอะ!'

ไม่นานนัก สเนปที่มาสายตามปกติและศาสตราจารย์ควีเรลล์ก็เข้ามานั่งประจำที่ บางทีแชมพูกระเทียมและผลิตภัณฑ์อื่นๆ ที่เขาสั่งทำพิเศษอาจจะมาส่งแล้ว เพราะรอบตัวควีเรลล์มีกลิ่นกระเทียมที่รุนแรงมาก จนศาสตราจารย์ที่นั่งอยู่รอบๆ ต่างพากันขยับตัวออกห่างจากเขาอย่างแนบเนียน

'ศาสตราจารย์มักกอนนากัล มีเรื่องด่วนอะไรเกิดขึ้นที่ฮอกวอตส์งั้นเหรอคะ?'

ศาสตราจารย์สเปราต์เมื่อเห็นว่าทุกคนมาครบแล้วจึงอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

ศาสตราจารย์มักกอนนากัลถอนหายใจและกล่าวว่า 'เรื่องมันเป็นอย่างนี้ค่ะ... เมื่อเช้านี้ในระหว่างคาพเรียน ฉันสังเกตเห็นว่าไม่มีนักเรียนจากบ้านเรเวนคลอมาเรียนเลยสักคน ฉันเลยไปที่ห้องนั่งเล่นรวมเรเวนคลอเพื่อหาสาเหตุ แล้วฉันก็พบว่า ห่วงเคาะประตูรูปเหยี่ยวบรอนซ์ที่คอยดูแลการเข้าออกของเหล่าพ่อมดแม่มดตัวน้อย ปฏิเสธที่จะเปิดประตูให้ใครทั้งสิ้น มันยืนยันว่ามีพ่อมดที่ชั่วร้ายอย่างถึงที่สุดแอบลอบเข้ามาในฮอกวอตส์เมื่อคืนนี้ อาละวาดฆ่าฟันไปทั่วปราสาท และยังทำร้ายมันอย่างโหดเหี้ยมอีกด้วยค่ะ'