บทที่ 7 : สลาก ! อัปเกรด ! เนตรแห่งกาลเวลา !

“เป่าเอ๋อ ~  วันนี้เธอเก่งมากเลยน้า ~”

“เมื่อไหร่กันที่ฉันไม่เก่ง”

“ฮึ่ม ! ใช่ ๆ ๆ ~ เป่าเอ๋อของเราเก่งทุกวันเลย ~”

ภายในวิลล่าหรู

ฉินเสี่ยวเสี่ยวนั่งอยู่บนโซฟาแล้วกอดเฉินมู่ด้วยใบหน้าที่ประดับประดาไปด้วยความรักใคร่  หากคนนอกเห็นเธอมองเขาด้วยความรักเช่นนี้คงต้องตกใจอย่างแรง

หลังจากกินองุ่นที่ฉินเสี่ยวเสี่ยวปอกเสร็จแล้วเฉินมู่ก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“ใช่แล้ว  ฉันต้องการหอพักที่เงียบสงบ  ไม่มีใครมารบกวน  แล้วก็ต้องมีอ่างอาบน้ำด้วย”

เมื่อได้ยินดังนั้นฉินเสี่ยวเสี่ยวก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยนแล้วกล่าวว่า...

“ทางตะวันออกของมหาลัยมีหอพักพึ่งสร้างใหม่  เดิมทีน้ากะจะใช้เป็นหอพักอาจารย์ใหม่  มีห้องพักอยู่ห้าสิบห้อง”

“แต่ถ้าเธอจะใช้ก็เอาไปได้เลย  ส่วนเรื่องอ่างอาบน้ำนั่นก็ง่ายมาก  น้าจะให้หลี่หมิงซินจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย  พรุ่งนี้ก็พร้อมใช้แล้วล่ะ”

พูดถึงตรงนี้ฉินเสี่ยวเสี่ยวก็โอบแขนรอบคอเฉินมู่กอดหัวเขาลงมาถูไถ

“ในเมื่อเป่าเอ๋อของน้ากะลังจะเป็นอาจารย์แล้ว  งั้นน้าฉินจะยกอาคารเรียนที่พึ่งสร้างเสร็จใหม่ ๆ นั่นให้เธอเลยแล้วกัน  เออใช่  น้ายังได้บอกหลี่หมิงซินแล้วว่าเธอจะมีอำนาจสูงสุดในมหาลัยตี้ตูและจะได้รับสิทธิพิเศษในการเข้าถึงทรัพยากรและสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมดของมหาลัยแล้วด้วยนะ”

เฉินมู่พึงพอใจกับเรื่องนี้มาก

“โอเคเลย  อย่างอื่นต่อรองได้หมด  แต่ที่สำคัญคือต้องมีอ่างอาบน้ำ  อันนี้จำเป็นมาก ๆ”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวหยุดลูบหัวเฉินมู่แล้วใช้มือประคองใบหน้าเขาขึ้นมาดูพร้อมกับมองเขาด้วยสายตาแปลก ๆ

“เป่าเอ๋อ  เธอ...  เก็บกดจนอันไม่อยู่แล้วจริง ๆ เหรอ”

“พูดเรื่องไรอยู่เนี่ย”

เฉินมู่มองเธอก่อนจะหยิบขวดหยกขาวขนาดเท่าขวดเหล้าออกมาจากช่องเก็บของในระบบ

“ดูซิว่านี่คืออะไร”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวตกใจ  หลังจากรับขวดมาแล้วเธอก็เปิดดูโดยไม่รู้ตัว  แล้ววินาทีต่อมาก็ได้ยินเสียงคำรามของมังกรดังขึ้นอย่างกะทันหัน  ราวกับว่ามันนำพาลาวาจากภูเขาไฟระเบิดมาด้วยกันและพุ่งขึ้นไปถึงเพดาน

เมื่อเห็นดังนั้นตาของฉินเสี่ยวเสี่ยวก็หรี่ลงอย่างเร็ว  โดยไม่คิดอะไรต่อเธอรีบปิดจุกกลับเข้าไปทันที

“นี่...  นี่มันโลหิตมังกรเพลิงเหรอ ? ? ?”

เฉินมู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วมองเธอพร้อมกับยิ้ม

“ไม่เลวเลยนะฉินเสี่ยวเสี่ยว  เธอรู้จักโลหิตมังกรเพลิงด้วย”

เปลือกตาของฉินเสี่ยวเสี่ยวกระตุกเบา ๆ พร้อมกับลมหายใจที่เริ่มถี่ขึ้น

“เป่าเอ๋อ  เธอไปเอาสมบัติแบบนี้มาจากไหนล่ะเนี่ย  ในเผ่ามังกรเพลิงทั้งเผ่ายังมีไม่ถึงสามตัวเลยนะที่จะมีพลังระดับนี้  นี่เธอคงไม่ได้ไปฆ่าประมุขเผ่ามังกรเพลิงแล้วรีบเลือดมันมาหรอกใช่มั้ย  นั่นน่ะมันยอดฝีมือขอบเขตจักรพรรดิเลยเชียวนะ !”

“เอาหน่า  ก็แค่เลือดมังกรเพลิงแก้วเดียวเอง”

เฉินมู่โอบแขนรอบเอวเธออย่างไม่ตั้งใจ

“รีบไปเปิดน้ำใส่อ่างซะสิ  แล้วเรามาฝึกฝนด้วยกัน”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น  แม้แต่ฆาตกรหน้าเลือดอย่างเธอยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้งใจ

“เป่าเอ๋อ  นี่น่ะมันของดีเลยนะ  แม้แต่ตระกูลเฉินของเธอก็ยังไม่มีเลยนะ  แล้วเธอยังอยากจะให้มันกับน้าจริง ๆ เหรอ”

“แน่นอนสิ”

เฉินมู่หัวเราะเบา ๆ แล้วหยิกแก้มเธอ

“เธอเป็นของฉัน  เพราะงั้นจะแบ่งปันสิ่งดี ๆ ให้กันมันก็เป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้วหนิ”

เมื่อเห็นฉินเสี่ยวเสี่ยวหน้าแดงเฉินมู่จึงฉวยโอกาสมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“เธอติดอยู่ที่ขอบเขตเทพยุทธ์ (อู่เฉิน) เก้าดาวมาซักสามปีได้แล้วใช่มั้ยล่ะ”

“โลหิตมังกรเพลิงนี่สามารถชำระล้างไขกระดูก  ขยายเส้นลมปราณ  และยังช่วยขัดเกลาร่างกายเสริมสร้างพลังโลหิตปราณให้เราได้  แม้แต่จอมยุทธ์ขอบเขตจักรพรรดิใช้เองก็ยังเห็นผลเป็นที่อัศจรรย์เลย”

เฉินมู่พูดถูก  แม้ว่าเธอยังไม่ถึงขอบเขตจักรพรรดิก็ตาม  แต่สายตาของเธอยังดีพอ  เพียงแค่ความรู้สึกที่เธอพึ่งสัมผัสไปเมื่อกี๊ก็พอที่จะกระตุ้นพลังฝึกฝนของเธอที่หยุดนิ่งมาหลายปีให้ตื่นขึ้นมาได้แล้ว

นี่มันเหลือเชื่อจริง ๆ

ควรเข้าใจก่อนว่าเส้นทางการฝึกฝนวรยุทธ์นั้นจะยิ่งยากลำบากมากขึ้นหลังจากขอบเขตราชันยุทธ์  ฉินเสี่ยวเสี่ยวที่สามารถก้าวขึ้นสู่ขอบเขตเทพยุทธ์ได้และสามารถพัฒนาระดับฝีมือจนมาถึงระดับปัจจุบันได้อย่างรวดเร็วก็เพราะเมื่อ 10 ปีก่อน  ด้วยการชี้แนะ  วิชา  และทรัพยากรที่เฉินมู่จัดหาให้นี่แหละ

อย่างไรก็ตาม  ศักยภาพเธอแค่ระดับ A เท่านั้น  ซึ่งเป็นศักยภาพที่ยังมีขีดจำกัดอยู่  ดังนั้นแม้ว่าเธอจะบรรลุขอบเขตเทพยุทธ์ 9 ดาวได้ภายในเวลาเพียงแค่ 7 ปีก็ตาม  แต่สุดท้ายก็มาตันอยู่แค่นี้เนื่องจากศักยภาพของเธอก็ได้จำกัดการเติบโตไว้ในที่สุด

ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่กักตัวอยู่แต่ในบ้านมานานถึง 3 ปีเต็มแบบนี้หรอก

แม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าการใช้โลหิตมังกรเพลิงจะทำให้เธอไปถึงขอบเขตเทพยุทธ์ 10 ดาว  หรือกระทั่งขึ้นสู่ขอบเขตจักรพรรดิในตำนานได้หรือไม่ก็ตามที  แต่เฉินมู่ก็ยังเต็มใจที่จะแบ่งปันสมบัติชิ้นนี้กับเธอโดยไม่ลังเล  แถมยังประกาศอีกว่าเธอเป็นของเขาอีกด้วย

เหตุการณ์นี้ทำให้ความรู้สึกขอบคุณของฉินเสี่ยวเสี่ยวที่มีต่อเฉินมู่พุ่งสูงถึงขีดสุดแล้ว

“เป่าเอ๋อ...  เป่าเอ๋อจ๊ะ ~  เธอดีกับน้าฉินจังเลย...”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวแทบจะพูดอะไรไม่ออก  เธอกอดเฉินมู่ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

เฉินมู่โกรธมากจนไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

“เอาล่ะ ๆ ก็แค่โลหิตมังกรเพลิงหยดเดียว  เดี๋ยวต่อไปจะมีของดีกว่านี้มาอีกด้วยซ้ำ”

พวกลั่วซือหานนั้นสำคัญต่อเขาไหม  แน่นอนว่าสำคัญ !

เฉินมู่ต้องการพวกเธอเพื่อใช้ช่วยพัฒนาศักยภาพและความแข็งแกร่งของตน

แต่ถ้าเกิดอยากรู้จริง ๆ ว่าใครสำคัญที่สุดในใจเขา  คำตอบก็คงเป็นพวกฉินเสี่ยวเสี่ยวอย่างแน่นอน

เมื่อประมาณ 10 ปีก่อน  เขาเคยฝึกฝนฉินเสี่ยวเสี่ยวและแก๊งของเธอให้เป็นทีมหลัก  แต่เมื่อเวลาผ่านไปผู้หญิงพวกนั้นกลับยิ่งดื้อรั้นและไม่เคารพเขามากขึ้นเรื่อย ๆ

นอกจากนี้พวกเธอยังปฏิบัติต่อเฉินมู่ดีเกินไปและยังตามใจเขามากยิ่งกว่าพ่อของเขาเสียอีก  ซึ่งเป็นเหตุผลที่เฉินมู่ต้องยอมให้พวกเธอทำอะไรกับตัวเองก็ได้ตามใจชอบ

ดังนั้นหากมีอะไรดี ๆ เฉินมู่ก็ยินดีที่จะแบ่งปันให้พวกเธออย่างแน่นอน

สรุปคือเฉินมู่ปฏิบัติต่อพวกเธอเหมือนเป็นคนในครอบครัวจริง ๆ

“เอาล่ะ ๆ ไปเปิดน้ำเถอะ”

“ม่ายปาย ~”

“ฉินเสี่ยวเสี่ยว !”

“จ้า ๆ...”

เฉินมู่จ้องมองเธออย่างดุดันและฉินเสี่ยวเสี่ยวก็เชื่อฟังทันที

หลังจากทำหน้าบึ้งด้วยความไม่เต็มใจใส่แล้วฉินเสี่ยวเสี่ยวก็ไปเปิดน้ำ

“เฮ่อ  ผู้หญิงนี่น่ารำคาญจริงจี๊ง”

เฉินมู่ถอนหายใจโล่งอกและรีบเปิดแผงควบคุมระบบ

เขาได้รับค่าอารมณ์มา 1123 แต้มจากการปากหมาที่สนามเด็กเล่น  และตอนนี้ก็อยู่ในสถานที่เงียบสงบแล้ว  จึงถึงเวลาแล้วที่จะจับสลากรับรางวัล

“มาเพิ่มศักยภาพกันเลยเจ้าระบบ  จับรางวัลโลด !”

[ ติ๊ง ! ]

[ จับรางวัลสำเร็จ ! ]

[ หักค่าอารมณ์ 1000 แต้ม ]

[ ติ๊ง ! ]

[ ยินดีด้วย ! ]

[ คุณได้รับ : เนตรแห่งกาลเวลา, ศักยภาพ +10%, ค่าโลหิตปราณ +100, อุกกาบาตสีชาด ]

“เอาจริงดิ ? ยังอัปเกรดศักยภาพให้อีก !”

ดวงตาของเฉินมู่เป็นประกายด้วยความดีใจสุดขีด

“ถึงจะไม่ได้ของรางวัลเยอะเท่าแพ็กของขวัญมือใหม่แต่ก็ยังได้ของดีทีเดียว  แถมยังสามารถจับรางวัลได้ทุก ๆ พันแต้มด้วย  ก็ดูซิว่าวันนี้พวกสาว ๆ ดื้อกันขนาดไหน  ค่าอารมณ์พันแต้มนี่หมู ๆ เลย”

“ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปศักยภาพของเราอาจไปถึงระดับเอสได้อย่างเร็วหรืออาจจา...  สูงกว่าด้วยซ้ำ !”

ยิ่งคิดเฉินมู่ตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อย ๆ และเขาก็เริ่มคิดหาวิธีรับมือกับพวกเด็ก ๆ เหล่านั้นในวันพรุ่งนี้แล้ว

“เฮ่อ  หลังจากดิ้นรนอย่างยาวนานในชาติก่อนสุดท้ายก็จบลงอย่างน่าเศร้า  แต่ในชาตินี้อย่างน้อยเราก็ไม่สูงไม่ต่ำแล้วล่ะนะ !”

เฉินมู่หัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี

เอาล่ะ ๆ ตอนนี้ยังมีเวลาเหลืออยู่  ดูของรางวัลอื่น ๆ ดีกว่า

[ เนตรแห่งกาลเวลา ] : เมื่อฝึกฝนจนถึงขีดสุดจะสามารถย้อนมิติเวลา  เดินทางผ่านกระแสแห่งกาลเวลาได้

เปลือกตาของเฉินมู่กระตุกเล็กน้อยและรู้สึกประทับใจอย่างมากกับเนตรอันยอดดยี่ยมเหลือเชื่อนี่

โดยไม่รู้ตัว  เขาได้กระตุ้นพลังเนตรขึ้นมา  แล้วตาขวาของเขาที่เป็นสีดำสนิทก็เปลี่ยนเป็นสีทองในทันที

วินาทีต่อมา

เขารู้สึกว่าพลังโลหิตปราณลดฮวบอย่างฉับพลัน  และทันใดนั้นก็ ‘เห็น’ องุ่นในจานร่วงลงบนโต๊ะ

อย่างไรก็ตาม  ความรู้สึกลึกลับนั้นคงอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไป

ที่น่าประหลาดใจคือ...  เพียงไม่นานต่อมา...  องุ่นในจานกลับร่วงลงบนโต๊ะจริง ๆ

เมื่อเห็นดังนั้นเฉินมู่ก็พลันเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที

“ใช้พลังโลหิตปราณไปประมาณหนึ่งในยี่สิบ  ได้เห็นภาพนั้นประมาณสามวิ...”

แม้มันจะไม่แปลกประหลาดอย่างที่คำบรรยายบอกไว้  แต่เฉินมู่ก็ยังดีใจมากเมื่อเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

“ด้วยระดับการฝึกฝนของเราตอนนี้สามารถมองเห็นฉากนั้นได้แค่สามวิ  แต่ถึงจะแค่สามวิก็ยังใช้เป็นไพ่ตายในสนามรบได้อยู่”

“ใครจะรู้ล่ะว่าสามวินี่อาจใช้ตัดสินผลลัพธ์ของการรบก็ได้”

“ยิ่งไปกว่านั้นคือเมื่อระดับการฝึกฝนเราสูงขึ้น  เวลาก็ควรจะยิ่งนานขึ้น”

ในตอนนี้ระดับการฝึกฝนของเขายังต่ำเกินไป  ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถปลดปล่อยพลังของเนตรแห่งกาลเวลาได้เลย  ยิ่งไปกว่านั้นเขารู้สึกอยู่เสมอว่าเนตรแห่งกาลเวลาไม่ใช่แค่การมองเห็นอนาคตเพียงไม่กี่วินาทีนี้เท่านั้น

บางที  เมื่อพละกำลังเพิ่มมากขึ้นเขาอาจจะค้นพบความสามารถที่ทรงพลังยิ่งกว่าเดิมได้ก็เป็นได้ !

นี่เป็นของดีจริง ๆ...

เฉินมู่เอามือแตะตาขวาขณะที่ปากก็กลั้นรอยยิ้มไว้ไม่อยู่แล้วอุทานว่าระบบนี้ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ

“แต่ก็น่าเสียดายที่เนตรแห่งกาลเวลานี่มันอยู่แค่ในตาขวาเท่านั้น...  เพราะอะไรกันแน่นะ”

“ช่างมันเถอะ  แค่มีก็ดีแล้ว  จะไปอยากได้อะไรเยอะแยะ”

เฉินมู่ได้กินอาหารดี ๆ แล้วจึงรู้สึกอิ่ม  อิ่มอกอิ่มใจเป็นอย่างยิ่ง

มันไม่ใช่เรื่องของปริมาณ  แต่เป็นเรื่องของคุณภาพ  ตราบใดที่สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่มีประโยชน์  แม้จะเป็นเพียงแค่ตาเดียวก็ยังถือว่าแข็งแกร่งและไม่เสียหายอะไร

คิดมาถึงตรงนี้ก็พลันได้สติว่าตนยังไม่ได้ดูแผงควบคุมของตัวเองเลย

[ ชื่อ ] : เฉินมู่

[ ระดับ ] : ศิษย์ยุทธ์ (3 ดาว)

[ โลหิตปราณ ] : 1568

[ วิชา ] : หัตถ์แยกเส้นเอ็นมังกรดำ (ปราชญ์), หมัดแปดสุดขั้วถล่มสวรรค์ (ปราชญ์), ดรรชนีทำลายข้อห้าม (เกียรติยศ), ฝ่ามือสลายตะวัน (เกียรติยศ), ลูกเตะมังกรเมฆา (เกียรติยศ), เสียงปราบวิญญาณ (เกียรติยศ), วิชาหยางแผดเผามหาสุริยะ (เกียรติยศ), หนึ่งดรรชนีเต๋าสวรรค์ (จักรพรรดิ), วิชาหยางเก้าวัฏจักร (จักรพรรดิ)

[ กายา ] : กายศักดิ์สิทธิ์หยินหยางสรรสร้าง (เต๋า)

[ ศักยภาพ ] : ระดับ F (35%)

“เราฝึกฝนทุกวันห้าปีเต็ม ๆ แต่ได้ค่าโลหิตปราณเพิ่มมาแค่ร้อยห้าสิบแต้มเอง  แต่วันนี้วันเดียวได้ค่าโลหิตปราณเพิ่มมาเกือบร้อยห้าสิบแต้มเห็น ๆ ดูท่านี่คงเป็นเพราะกายานี่สินะ”

หลังจากดูแผงควบคุมเสร็จแล้วเฉินมู่ก็เข้าใจในทันทีว่าความรู้สึกที่ร่างกายกำลังดูดซับพลังวิญญาณจากภายนอกและกลั่นกรองพลังโลหิตปราณได้เร็วขึ้นหลังจากเปิดกล่องของขวัญนั้นไม่ใช่ภาพลวงตา

ณ  จุดนี้  สาเหตุย่อมมาจากกายานี่อย่างแน่นอน

“แต่...  ไอ้ระดับเต๋าที่ว่านี่มันระดับไหนกันล่ะเนี่ย”

เช่นเดียวกับวิชาฝึกฝน  กายาของคนเราก็แบ่งออกเป็น 9 ระดับ  ได้แก่ มนุษย์, เหลือง, ลึกลับ, ปฐพี, สวรรค์, ศักดิ์สิทธิ์/ปราชญ์, เกียรติยศ, จักรพรรดิ  และเทพ

ยกตัวอย่างลั่วซือหาน  กายาซินเหยียนของเธออยู่ในระดับศักดิ์สิทธิ์ซึ่งถือเป็นระดับสูงสุดในบรรดากายาที่เด่นด้านความแข็งแกร่งทางกายภาพ

อย่างไรก็ตาม  กายาและศักยภาพนั้นแตกต่างกัน  ถึงแม้จะสามารถปรับปรุงกายาให้ดีขึ้นได้ด้วยความช่วยเหลือจากวัตถุภายนอกหรือโอกาสล้ำค่าหายากก็ตาม  แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังเป็นเรื่องยากมากอยู่ดี

นอกจากนี้กายาและศักยภาพของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป  ไม่ใช่ทุกคนจะมีกายาที่เหมาะสมเสมอไป

แน่นอนว่าตอนนี้แม้แต่ศักยภาพเองก็ยังสามารถพัฒนาขึ้นได้ด้วย

เพียงแต่ไอ้ระดับของเต๋าที่ว่านี่...  เฉินมู่ยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้

หรือมันจะทรงพลังยิ่งกว่ากายาระดับเทพอีก ?

เฉินมู่สงสัยเล็กน้อยจึงรีบตรวจสอบรายละเอียดกายาทันที

แต่หลังจากอ่านแล้วสีหน้าของเขาก็ยิ่งแปลกไปกว่าเดิม

คำอธิบายนั้นละเอียดมาก  แต่ก็ยุ่งยากอย่างยิ่ง  กล่าวโดยสรุปคือกายานี้สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ส่วน

1. หยินหยาง  หรือที่รู้จักกันในชื่อกายศักดิ์สิทธิ์แห่งการบำเพ็ญเพียรคู่  สามารถเสริมสร้างการบำเพ็ญเพียรของทั้งตนเองและอีกฝ่ายได้  ทำให้เกิดความสมดุลระหว่างหยินและหยาง

2. สรรสร้าง  จุดสนใจหลักคือการปรับปรุงร่างกายของทั้งสองฝ่าย  ขัดเกลาเรือนร่าง  และเพิ่มพูนการรับรู้และความเข้าใจ

3. กายศักดิ์สิทธิ์  ก็ตามชื่อ  เป็นกายเนื้อที่บรรจุความไม่ตายไม่สูญสลาย  และสามารถฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ทั้งปวงด้วยพละกำลังของตนเองโดยมีความเข้าใจในวิถี (เต๋า) แห่งพลังอย่างลึกซึ้งถึง 100 เท่า

อย่างไรก็ตาม  หลังจากอ่านคำอธิบายจบแล้วเฉินมู่ก็รู้สึกว่ากายานี้สามารถพัฒนาได้อีก  แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่าระดับเต๋าดังกล่าวมันคืออะไรอยู่ดี

“ช่างมันเถอะ  กายาที่แข็งแรงก็เป็นพรสวรรค์ที่พบได้ในคนแค่หนึ่งในหมื่น  มีดีกว่าไม่มีล่ะนะ  เพียงแต่กายนี่มันทำให้รู้สึกเหมือนเราเป็นเตาหลอมเลย  แถมยังคงกระพันชาตรีอีกต่างหาก”

แม้เฉินมู่จะเป็นคนเปิดใจกว้างก็ยังค่อนข้างพูดไม่ออกอยู่เหมือนกัน

ทว่าขณะที่เขากำลังจะหยิบทรายดารากับอุกกาบาตสีชาดออกมาดูนั้นเอง  ฉินเสี่ยวเสี่ยวก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน

“เป่าเอ๋อจ๊ะ ~  น้ำพร้อมแล้วน้า ~”

เมื่อเห็นฉินเสี่ยวเสี่ยวยืนพิงกรอบประตูอย่างเอียงอายในชุดซีทรู (ผ้าโปร่งมองทะลุได้) จากตลาดมืด  เปลือกตาของเฉินมู่ก็กระตุกและรู้สึกชาไปทั้งตัว

“ฉินเสี่ยวเสี่ยว...  หล่อน...  บ้าไปแล้วเรอะ”

“เป่าเอ๋อ ~ มามะ ~”

[ ตื่นเต้น +20 ]

เฉินมู่ :  ?  ?  ?