บทที่ 6 : มันเอาสาวสวยไปหมดแล้ว ! ไอ้เฉินมู่ ! มึงสมควรตาย !

“ทำไงดีอะเจ๊ชิว”

ท่ามกลางฝูงชน

เด็กสาวน่ารักผมเปียสองข้างกอดเด็กสาวอีกคนที่มีใบหน้าสวยสมบูรณ์แบบด้วยสีหน้าประหม่า

“ถ้ามันเลือกเรางั้นเราก็จบเห่แน่”

“โดยเฉพาะเธอนะเจ๊  เธอมีศักยภาพระดับเอส ! ถ้าไปมีจารย์ห่วย ๆ แบบนั้นเข้าล่ะก็ชีวิตเธอก็พังพินาศเลยน้า  ฮือ ๆ...”

เย่จิ่นชิวจ้องมองเฉินมู่ด้วยความสงบและกล่าวเบา ๆ

“ที่ได้มาคือโชคชะตา  ที่เสียไปคือโชคลาภ”

“แต่ฉันไม่อยากถูกมันเลือกเลยอ่า ! ลืมเรื่องที่มันกระจอกไปก่อน  เอาแค่ปากหมาอย่างเดียวก็ขยะแขยงแล้ว !”

ยัยเด็กผมเปียทำหน้างอด้วยความไม่เต็มใจ  สีหน้าไม่มีความสุขเลย

“ดูลั่วซือหานสิ  กะลังจะร้องไห้แล้วนะนั่น”

ลั่วซือหาน...

เย่จิ่นชิวไม่ได้พูดอะไร  แค่จ้องมองลั่วซือหานที่ดวงตาไร้ซึ่งชีวิตชีวาไปแล้วอย่างเงียบ ๆ อยู่ไม่กี่วินาทีก่อนจะก้มหน้าครุ่นคิด

“ปีนี้มีระดับเอสเพิ่มขึ้น...  กว่าเดิม...”

เย่จิ่นชิวพึมพำอะไรบางอย่าง  คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันมากกว่าเดิม  แต่ก่อนที่เธอจะคิดอะไรไปมากกว่านั้นจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าแขนตัวเองถูกเขย่าอย่างแรง

เธอหยุดกึกแล้วตามมาด้วยความรู้สึกว่าแสงแดดโดนบัง

เธอเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัวและสบเข้ากับแววตายิ้มแย้มของเฉินมู่

“อาจารย์เฉิน... ?”

“หวาเจ๊ชิว...  อย่าพูดน้า...”

ยัยเด็กผมเปียเตือนเธอเสียงเบาเหมือนยุงด้วยความกังวล  แต่เย่จิ่นชิวดูเหมือนจะไม่ได้ยิน  เธอมองเข้าไปในดวงตาของเฉินมู่ด้วยสีหน้าว่างเปล่าและสงสัย

“เย่จิ่นชิว  คุณชื่อไรนะ ?”

[ เงิบ +30 ]

เย่จิ่นชิวถึงกับตะลึง  ในแววตาเต็มไปด้วยความสับสน

“เย่จินชิวค่ะ”

“โอเค  ตอนนี้คุณเป็นนักศึกษาในห้องผมแล้ว”

“ออ……”

“แล้วคุณล่ะจ้าวหลินซี ? เออใช่  จ้าวหลินซี  คุณชื่อไรนะ ?”

[ เงิบ +30 ]

[ เซอร์ไพรส์ +30 ]

[ ไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว +30 ]

ยัยเปียสองข้างจ้าวหลินซีอ้าปากค้างด้วยความสิ้นหวัง

“อาจารย์คะ...  ได้โปรดปล่อยหนูไปเถอะค่ะ...”

“คำร้องขอความเมตตาไม่อนุมัติ  คุณเป็นคนที่สาม”

“แงงงงงงง...”

[ อยากตาย +53 ]

เย่จิ่นชิวมองเฉินมู่เดินจากไปอย่างมีความสุขด้วยสีหน้าแบบงงเต้กสุด ๆ ไปเลย

เธอไม่เข้าใจว่าผู้ชายประหลาดคนนี้เป็นคนแบบไหน

คนเราจะสามารถพูดเรื่องไร้สาระแบบนั้นออกมาได้อย่างหน้าตาเฉยขนาดนั้นได้อย่างไร

หรือว่า...  หมอนั่นกำลังดึงดูดความสนใจเราอยู่

ที่สำคัญคือหมอนั่นพึ่งจะปลุกพลัง  เพราะงั้นแปลว่าต้องอายุ 18 ปี...

ใบหน้าของเย่จิ่นชิวขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย  แต่ก็กลับมาสู่ความเป็นจริงในทันที

“เจ๊ชิว...  ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วอ่า  แง ~...”

เย่จิ่นชิวเม้มปากก่อนจะถอนหายใจอย่างหมดหวัง

“ช่างมันเถอะ  ตอนนี้เรื่องมันก็บานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว  แล้วเราจะทำไรได้อีกล่ะ”

เธอมีความลับสำคัญบางอย่างอยู่จึงไม่อาจถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัยได้โดยเด็ดขาด

และเมื่อตอนที่เธอได้รับเลือกแล้วมันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอยิ่งคิดถึงเฉินมู่มากขึ้นกว่าเดิม

พอมาคิดดูให้ดี ๆ แล้วก็ดูเหมือนว่าเฉินมู่จะไม่ใช่คนกระจอก ๆ อย่างที่คิด

ก่อนอื่นเลย  เธอไม่รู้จักเฉินมู่  แต่การที่ท่านอธิการฉินพาเขามาด้วยตัวเองย่อมแสดงว่าทั้งสองต้องมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกัน  ซึ่งหมายความว่าสถานะของเฉินมู่ย่อมไม่ต่ำอย่างแน่นอน

ประการที่สอง  การเคลื่อนไหวของเฉินมู่เมื่อครู่นี้รวดเร็วมาก  และเป็นการเคลื่อนไหวที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน  หรือจะพูดให้ถูกก็คือ...  เป็นทักษะวรยุทธ์

และต้องยอมรับว่าเขาแข็งแกร่งมาก

การที่เขาสามารถจัดการกับคนเก่งที่มีศักยภาพระดับ A ถึง 6 คนได้อย่างง่ายดายนั้นทำให้เธอเริ่มสงสัยแล้วว่าเขาเป็นแค่ขยะระดับ F จริงหรือเปล่า

บางทีเขาอาจจงใจบอกว่าตัวเองมีระดับ F เพื่อหลอกลวงผู้อื่นก็เป็นได้  เพราะหากปราศจากซึ่งวิธีการพิเศษแล้วล่ะก็  ศักยภาพแค่นี้ย่อมไม่มีทางมีความแข็งแกร่งจนมองไม่ออกแบบนี้ได้

สุดท้าย  ในระหว่างที่ทั้งสองสบตากันเธอรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับสภาพอารมณ์ของเฉินมู่

แต่เธอแน่ใจว่าความต้องการผู้หญิงสวยของเฉินมู่ไม่ได้เกิดจากความลุ่มหลงอย่างแน่นอน  เพราะเมื่อเขามองเธอเมื่อครู่เขากลับรู้สึกมีความสุข  และไม่มีร่องรอยความเศร้าหมองในดวงตาเลย

นี่ไม่ใช่อาการของการชื่นชอบสาวสวย

อย่างไรก็ตาม  การคิดถึงเรื่องเหล่านี้ในตอนนี้ยังไม่มีประโยชน์  เราจะรู้ได้ก็ต่อเมื่อค่อย ๆ ทำความรู้จักกับมันไปเรื่อย ๆ เท่านั้น

บางที...  การเป็นนักศึกษาของเขาก็อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรนัก...

เพราะดูเหมือนจะมีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นมากมายในปีนี้

เย่จิ่นชิวจ้องมองแผ่นหลังของเฉินมู่พลางครุ่นคิด

เฉินมู่เองก็ถึงกับพูดไม่ออก

เขาเดินเตร็ดเตร่ไปมาเป็นเวลานานและได้พบกับหญิงสาวสวยหลายคนที่มีคะแนนอยู่ในช่วง 80 แต่ระบบก็ยังไม่ตอบสนอง

เมื่อเห็นเฉินมู่ยืนเอามือไขว้หลังราวกับกำลังลาดตระเวน  พวกเด็ก ๆ ก็มองเขาด้วยสายตาที่ผสมปนเปกันไประหว่างเยาะเย้ยและสงสาร

เด็กสาวที่ถูกคัดออกต่างลูบอกตัวเองพร้อมถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

เมื่อเห็นภาพนั้น  มีแค่ฉินเสี่ยวเสี่ยวคนเดียวเท่านั้นที่แววตาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

ยังดีที่เฉินมู่ค่อนข้างโชคดี  ด้วยความช่วยเหลือจากระบบ  หลังจากเดินสำรวจไปเรื่อย ๆ ในที่สุดเขาก็เลือกผู้หญิงทุกคนที่ตรงตามเกณฑ์ได้สำเร็จ

เมื่อกลับไปหาเหล่านักศึกษาเฉินมู่ก็แอบนับจำนวนในใจและพบว่ามีผู้ได้รับการคัดเลือกแค่ 36 คนเท่านั้น

นี่ยังห่างไกลจากข้อกำหนดที่ว่าห้องเรียนแต่ละห้องต้องมีนักศึกษา 200 คนอีกมาก

“จากนักศึกษาหมื่นคนมีแค่สามสิบหกคนที่ผ่านเกณฑ์  นี่แกตั้งเกณฑ์ไว้ซะสูงปรี๊ดเลยนะไอ้ระบบ”

เฉินมู่รู้สึกค่อนข้างจะหมดหนทาง  แต่ก็คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ

เกรงว่าหากเป็นที่มหาวิทยาลัยอื่นล่ะก็คงหาได้ไม่ถึง 5 คนด้วยซ้ำ

เพราะท้ายที่สุดแล้วนักศึกษาที่เก่งที่สุดก็ล้วนมากระจุกอยู่ในมหาวิทยาลัยชั้นนำ 8 อันดับแรกทั้งนั้น  แม้ว่ามหาวิทยาลัยอื่น ๆ จะมีนักศึกษาเก่ง ๆ อยู่บ้างก็ตาม  แต่ก็เทียบกับมหาวิทยาลัยชั้นนำ 8 อันดับแรกเหล่านั้นไม่ติด

“เลิกสนดีกว่า  คุณภาพสำคัญกว่าปริมาณคือกุญแจสำคัญของกองทัพที่ดี”

ต่อให้เขาจะหาคนครบตามจำนวนที่ต้องการได้แต่สุดท้ายมันก็จะเป็นการเสียเวลาและพลังงานไปเปล่า  ๆ ตอนนี้เขาแค่ต้องการสะสมค่าอารมณ์เพื่อรับรางวัลก่อน  ไม่อยากเปลืองสมองและเวลาไปกับเรื่องอื่นใด

คิดได้ดังนี้แล้วเขาก็หันไปมองฝูงชนแล้วพูดว่า...

“เอาล่ะ ! คนที่ผมเลือกให้ก้าวออกมา !”

เมื่อได้ยินดังนั้นพวกลั่วซือหานต่างสบตากันและทำได้เพียงยิ้มอย่างขมขื่นก่อนจะเดินตามเฉินมู่แล้วไปเข้าแถวรอที่ข้างหลังเขา

เหล่าเด็กหนุ่มกลัดมันทั้งหลายต่างมองเฉินมู่ด้วยสีหน้าเยาะเย้ยตอนที่เห็นเขากำลังคัดเลือกนักศึกษา

แต่พอได้เห็นผู้หญิงสวยสะดุดตา 36 คนซึ่งแต่ละคนได้คะแนนจากระบบอย่างน้อย 90 คะแนนมายืนอยู่ด้านหลังเขาแล้ว  แววตาของพวกมันก็เริ่มจะเปลี่ยนไปมากขึ้นเรื่อย ๆ

ในที่สุดพวกมันก็นึกได้แล้ว

ไอ้อาจารย์ห่วยแตกนี่มันเลือกสอนแต่ผู้หญิงสวย ๆ เท่านั้น !

ในชั่วพริบตาเดียว

เมื่อกลุ่มนักศึกษาชายได้สติแววตาของพวกมันก็เปลี่ยนเป็นเคียดแค้น

[ โกรธ +10 ]

[ หึงหวง +20 ]

[ อิจฉา +14 ]

“ห่าเอ๊ย ! พระเจ้าช่วยกล้วยทอด ! มันเลือกนางฟ้าลั่วของกูไปแล้ว !”

“ของกูก็ด้วย  นางฟ้าเย่ ! ฮืออออออออออออ...”

“หมดแล้ว ! มันเอานางฟ้าไปหมดแล้ว ! แล้วกูล่ะ  กูจะกินอะไร  ไอ้เฉินมู่  มึงสมควรตายที่ซู้ดดดดดดดดด !”

“ไอ้ห่านี่ไม่ใช่แค่ฝีมือห่วยแตก  ปากยังหมาอีกตะหาก  แต่มันดันเลือกเอาสาวสวยทุกคนไปหมดซะงั้น  แล้วมึงจะให้กูมีชีวิตอยู่ต่อยังไง  ไอ้เฉินมู่  เมื่อไหร่มึงจะตาย ๆ ไปซ้า  โฮฮฮฮฮฮฮฮ...”

“ถ้าทุกวันได้เจอสาวสวยเยอะขนาดนี้ล่ะก็  ต่อให้กูต้องทิ้งศักยภาพระดับเอสก็ยอม  แงงงงงงง...”

นักศึกษาชายต่างอิจฉาริษยาจนร้องห่มร้องไห้  และความเกลียดชังที่มีต่อเฉินมู่ก็ปะทุอยู่ภายในอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

โดยเฉพาะพวกหมาเลียรองเท้าของของพวกลั่วซือหานที่แต่ละคนอยากจะจับเฉินมู่มาถลกหนังทั้งเป็น

อย่างไรก็ตาม  เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่เฉินมู่ต้องคำนึงถึง

เขาหันไปมองพวกลั่วซือหาน

“วันนี้กลับบ้านไปพักผ่อนกันก่อน  แล้วเก็บกระเป๋าซะ  พวกคุณจะต้องมาอยู่กินที่มหาลัยตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป”

“อ้อ  ใช่แล้ว  พรุ่งนี้เราจะเจอกันที่หน้าประตูเวลาแปดโมงเช้า  ใครมาสายจะถูกไล่ออก”

[ ตกใจ +30 ]

[ เซอร์ไพรส์ +30 ]

“อะไรนะ ? โรงเรียนประจำเหรอ ?”

เมื่อได้ยินดังนั้นแววตาของสาวสวยทั้ง 36 คนก็เบิกกว้างขึ้นทันที

“อาจารย์คะ  บ้านหนูเดินจากมหาลัยแค่สิบนาทีเองค่ะ  หนูยังต้องพักที่หอพักมหาลัยอยู่มั้ยคะ”

“อาจารย์คะ  บ้านหนูก็อยู่ในเมืองนี่เอง  หนูไม่อยากนอนมหาลัยเลยค่ะ”

“หนูไม่เห็นด้วยกะโรงเรียนประจำ ! เพราะงั้นหนูขอประท้วงค่ะ !”

“หนูก็ประท้วงเหมือนกัน ! หนูไม่อยากอยู่หอพักมหาลัย !”

“คำคัดค้านไม่อนุมัติ  การประท้วงก็ไม่อนุมัติเหมือนกัน”

เฉินมู่ตอบอย่างใจเย็น  จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป

เมื่อสักครู่ที่ผ่านมาค่าอารมณ์ของเขาแตะ 1000 แล้ว  ซึ่งหมายความว่าเขาสามารถจับสลากรางวัลได้แล้วนั่นเอง

ดังนั้นเขาจึงต้องการหาสถานที่เงียบ ๆ เพื่อจับสลาก  และแน่นอนว่าเขาจะไม่เสียเวลาอยู่ที่นี่ต่อ

ถึงอย่างไรการเรียนการสอนก็ต้องเริ่มพรุ่งนี้  ดันนั้นวันนี้ก็ควรจะใช้ไปกับการทำความเข้าใจกับระบบให้ดียังจะดีซะกว่า

ยิ่งไปกว่านั้นคือยังมีของรางวัลอื่น ๆ ในชุดของขวัญมือใหม่ที่ยังไม่ได้ตรวจสอบ  นี่ยิ่งทำให้มีหลายอย่างที่ต้องทำ

ส่วนเรื่องคนอื่น ๆ และสิ่งอื่น ๆ นั้น...

นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องพิจารณา

ฉินเสี่ยวเสี่ยวซึ่งนั่งบัลลังก์กลางเห็นดังนั้นก็วางแก้วไวน์ลง  ลุกขึ้นยืน  และพูดว่า...

“เอาล่ะ  รองอธิการหลี่  คุณจัดการที่เหลือได้เลย  ฉันขอตัวก่อน”

หลี่หมิงซินตกใจและรีบโน้มตัวเข้าไปใกล้พร้อมกระซิบด้วยความกังวลใจ

“ท่านอธิการครับ  เฉินมู่ได้เลือกนักศึกษาระดับเอสไปสองคน  ระดับเอยี่สิบคน  คิดเป็นเกือบหนึ่งในสี่ของนักศึกษาที่มีความสามารถโดดเด่นที่สุดในปีนี้...”

ฉินเสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองเขาแล้วพูดช้า ๆ ด้วยเสียงแผ่วเบา

“การได้เป็นนักศึกษาของเฉินมู่ถือเป็นผลบุญที่พวกหล่อนสั่งสมมาตลอดแปดชาติภพแล้ว”

“จำไว้นับจากนี้เป็นต้นไป  ที่มหาลัยตี้ตูแห่งนี้  เจตจำนงของเฉินมู่ก็คือเจตจำนงของฉัน”

ขณะที่หลี่หมิงซินจะพูดจู่ ๆ นัยน์ตาของเขาก็หดแคบลงอย่างรวดเร็ว  และเมื่อหันมองไปที่แผ่นหลังของเฉินมู่ก็รู้สึกหวาดกลัวอย่างสุดขีด

ถ้าจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ยังไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่ฉินเสี่ยวเสี่ยวเตือนและอธิบายด้วยวลีต่าง ๆ เช่น ‘ผลบุญที่สั่งสมมาแปดชาติภพ’ แล้วล่ะก็  งั้นก็ควรกลับบ้านไปทำไร่ไถนาเสียเถอะ

อย่างไรก็ตามศักยภาพและความสามารถของเฉินมู่กลับเป็นจุดอ่อนสำคัญ  แม้เหล่านักศึกษาจะไม่กล้าโต้แย้ง  แต่ถ้าเกิดพวกพ่อแม่รู้เข้าล่ะ...

‘ตัวตนของไอ้หนุ่มนี่มันน่ากลัวแน่ ๆ ล่ะ  บางทีมันอาจมีพรสวรรค์พิเศษอย่างแท้จริง  คราวนี้มหาวิทยาลัยตี้ตู...  อาจมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นก็ได้...’