บทที่ 5 : เพียงลงมือส่ง ๆ บวกปากประชดประชันก็เล่นเอาทั้งฉากปั่นป่วนไปหมด !

ในสนาม

เฉินมู่ยืนกอดอกหันหน้าเข้าหาทั้ง 6 คนด้วยสีหน้าเฉยเมย

หลังจากที่เฉิงอู่เทียนชกหมัดแรกมา  ในที่สุดเขาก็ยอมขยับตัว

อย่างไรก็ตาม  เฉินมู่ไม่ได้เคลื่อนตัวไปไหน  เขาเพียงแค่ยกแขนซ้ายขึ้นโดยราวกับรู้ทิศทางการโจมตีของเฉิงอู่เทียน  เขาได้ฟาดไปที่กำปั้นของเฉิงอู่เทียนและคว้าข้อมือของมันไว้โดยไม่มีการชะงักแม้แต่น้อย

วินาทีถัดไป

เฉินมู่ออกแรงจากมือซ้ายนั้นทำให้ทุกคนได้ยินเสียงกระดูกหลุดดังกร๊อบแกร๊บ  เฉิงอู่เทียนแหกปากกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทันที  ใบหน้าของมันเปลี่ยนไปเป็นดูไม่จืดอย่างเห็นได้ชัด

“อ๊ากกกกกกกก ! ! ! มือกู ! ! !”

เมื่อเห็นเช่นนั้นดังนั้นเฉินมู่จึงดึงด้วยความใจเย็นและเบามือ  และด้วยเสียงกระดูกหลุดอีกครั้ง  เฉิงอู่เทียนก็เกิดอาการเหมือนพ่อแม่ตาย  สีหน้าของมันซีดเผือดเป็นกระดาษขาวแบบไม่เหลือสีใด ๆ อีกต่อไปแล้ว

“อ๊ากกกกกกกก ! ! ! แขนนนนนนนนนนน ! ! !”

เฉิงอู่เทียนกรีดร้องโหยหวน  ร่างกายเอียงไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณ  มันจับแขนขวาตัวเองพยายามที่จะดึงกลับคืน

แต่ก็น่าเสียดายที่มือใหญ่ของเฉินมู่แข็งแกร่งราวกับคีมเหล็ก  มันเค้นแรงดึงจนแทบบ้าตายถึงสามครั้งซ้อนแต่สุดท้ายก็ไม่อาจแม้แต่จะขยับเขยื้อนได้

“ไงมืง ~ ไม่ไหวละหรา ~”

[ โกรธ +5 ]

เฉินมู่ไม่สนใจความเจ็บปวดและความโกรธของเฉิงอู่เทียน  เขาใช้มือจัดกระดูกมันให้เข้าที่  จากนั้นก็ใช้ปากกาขนาดใหญ่ฟาดหัวเฉิงอู่เทียนจนมันล้มลงกับพื้น

จากนั้นก็ยกเท้าใหญ่ ๆ ขึ้นมาเหยียบหน้าอกมันก่อนจะโน้มตัวลงไปหัวเราะใส่

“ต่อให้ให้โอกาสมึงแล้วมึงก็ยังคว้าไว้ไม่ได้  แปลว่าให้โอกาสมึงไปก็ไม่มีประโยชน์ใช่ป่าว”

[ โกรธจัด +10 ]

“ฟาร์มโทรมาบอกมึงอะลูกเจี๊ยบ”

[ โกรธจนไฟลุกท่วม +15 ]

“มึง ? ! ! !”

แม้จะเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส  แต่เฉิงอู่เทียนก็ยังคงพยายามผลักเท้าใหญ่ ๆ ของเฉินมู่ออกด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ไอ้เหี้ยนี่ ! เก่งนักก็ปล่อยกูสิวะ !”

“จัดให้”

เฉินมู่หัวเราะเบา ๆ แล้วซัลโวใส่มันอย่างแรง  เฉิงอู่เทียนรู้สึกเหมือนท้องตัวเองโดนรถไฟความเร็วสูงซัดเข้าเต็มรัก

ร่างของมันปลิดปลิวกระเด็นไม่ต่างจากตุ๊กตาผ้าขาด ๆ พร้อมกระอักเลือดเต็มปากกลางอากาศ

พรรคพวกที่เหลือพอเห็นว่าเฉิงอู่เทียนร่วงลงไปแล้วและไม่ลุกขึ้นมาอีกเลยก็รีบยกมือยกตีนซัดใส่เฉินมู่

เฉินมู่เหลือบมองตีนใหญ่ ๆ ที่ลอยมาใส่หน้าก่อนจะเอียงคอแปลก ๆ หลบ

“ช้าเกินไป  เมื่อเช้าไม่ได้กินข้าวเหรอ  หรือว่ามัวแต่นั่งขี้จนกลวงไปทั้งตัว”

[ โกรธ +10 ]

หลังจากหลบลูกถีบได้แล้วเฉินมู่ย่อมไม่ยอมปล่อยมันไป  เมื่อเห็นหลี่เฉิงคุนยกกำปั้นขึ้นด้วยความโกรธเฉินมู่จึงเตะไอ้หมอนั่นทิ้งไปก่อน  จากนั้นก็ใช้มือขวาคว้าไว้ทันทีก่อนมือจะปีนป่ายขึ้นไปเกาะที่แขนซ้ายของหลี่เฉิงคุนราวกับปลาไหล

หลี่เฉิงคุนที่เห็นแบบนั้นก็ตกใจมาก  แต่ในวินาทีต่อมาเฉินมู่ก็ใช้นิ้วโป้งของตัวเองแตะที่ข้อศอกมันเบา ๆ...

“ไอ้เหี้ยยยยยยยยยย ! ! !”

ดวงตาของหลี่เฉิงคุนแทบถลน  ใบหน้าของมันเปลี่ยนเป็นตับหมู  ความเจ็บปวดที่ได้รับมันรุนแรงราวกับว่ามีคนกำลังค่อย ๆ ฉีกแขนของตนออกเป็นชิ้น ๆ

ความทุกข์ระทมสุดขีดอันแสนเจ็บปวดได้ชำแรกแทรกซึมลงลึกถึงกระดูก  เล่นเอาในวงจรความคิดของมันตอนนี้หลงเหลือเพียงความรู้สึกเจ็บปวดล้วน ๆ

เมื่อเห็นสภาพแบบนี้แล้วเฉินมู่ถึงกับอดส่ายหน้าไม่ได้

“พวกขยะนี่แม่งไร้ประโยชน์สิ้นดี”

แค่ปะทะกันทีเดียวเฉินมู่ก็มองตื้นลึกหนาบางของบรรดาอัจฉริยะเหล่านี้ออกหมดแล้วว่าตกลงพื้นฐานของพวกมันเป็นอย่างไรบ้าง

ดังนั้นเขาจึงเบื่อกับการเล่นแบบนี้

ก่อนที่อีก 4 คนจะโจมตีอีกครั้งเขาก็ปล่อยหลี่เฉิงคุน  จากนั้นก็ใช้มือใหญ่กดลงบนใบหน้าของมันอย่างแรง

ปัง ! ! !

“โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยย ! ! !”

เสียงดังสนั่นพร้อมกับฝุ่นที่ฟุ้งกระจายขึ้นมา  และหลี่เฉิงคุนที่ถูกจับหัวฟาดกับพื้นอย่างแรงก็แหกปากโอดโอยด้วยความเจ็บปวด

และในขณะนั้นเอง  เสียงอันสงบนิ่งของเฉินมู่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“เปิดยัง ? สมงสมองมึงอะเปิดยัง ?”

[ โกหกน่า +5 ]

“ใส่แขนเทียม ?” (เป็นแสลงในเกม  แปลว่าเปิดสูตรโกงรึเปล่าถึงได้มือไวมากจนกดรัว ๆ ได้เหมือนไม่รู้จักเหนื่อย  เหมือนใส่แขนเทียมหรือแขนกล  แต่นี่คือเอามาแซะในโลกจริงที่แขนเทียมมันสู้แขนจริงไม่ได้)

[ โกรธ +10 ]

“เปิดไมค์ให้แล้วเชิญพูด”

[ หงุดหงิด +10 ]

“เปิดบอตอยู่ ?”

[ โกรธจนไฟลุก +10 ]

“เปลี่ยนเป็นเล่นมือเถอะ”

[ โกรธจัด +15 ]

“มืงงงงงงงงงงงงงง ? ! !”

หลี่เฉิงคุนกัดฟันกรอด  แววตาที่มองลอดนิ้วมือของเฉินมู่นั้นอย่างกับอยากจะกัดเขาให้ตาย ๆ ไปซะยังไงยังงั้น

ในฐานะบุตรชายคนโตของตระกูลหลี่  แล้วมีหรือจะเคยเจอกับความสูญเสียครั้งใหญ่  ถูกเยาะเย้ยถากถาง  และถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีอย่างแรงขนาดนี้มาก่อนไหม

เมื่อเห็นดังนั้นเฉินมู่จึงเลิกคิ้วขึ้นและพูดติดตลก

“ทำกับข้าวไม่เป็นก็ไปฝึกทำ  ไม่ใช่ตะบี้ตะบันทำจนติดนิสัย” (เป็นแสลงในเกม  ประมาณว่า ‘กากก็ไปฝึกมาใหม่  ดีกว่าเอาแต่ติดเกมด้วยฝีมือเดิม ๆ ที่ยังไม่พัฒนา’)

“มืงงงง……”

“แต่ถ้าไม่ไหวก็ให้พ่อแม่มาเล่นแทน”

“มึง ? !”

“เอ้อ  กะจะให้พ่อแม่มีลูกใหม่อีกซักคนป่าว” (เป็นแสลง  แปลว่าเอ็งน่ะหมดหวังแล้ว  ให้พ่อแม่ปั๊มลูกคนใหม่มาเถอะเผื่อได้ดีกว่าเดิม)

“มึง ! ! !”

“อ้อ  อีกอย่างนะ  กูไม่รับศิษย์” (เป็นแสลง  แปลว่าไอ้โง่  โง่บรมโง่  โง่ระดับปรมาจารย์  โง่จนไม่มีใครเข้าถึงได้  โง่จนไม่อยากรับเป็นศิษย์  โง่จนไม่อยากลดตัวมาสอนให้  โง่เกินกว่าจะสอนได้  โง่จนสอนไปก็เสียชื่อคนเป็นครูบาอาจารย์หมด  ตรงข้ามกับ ‘รับศิษย์’ ซึ่งก็เป็นแสลงที่ใช้ด่าเหมือนกัน  แปลว่าอ่อนว่ะไอ้น้องให้พี่สอนให้เอาป่าว)

“มืงงงงงง ? ! ! !”

“พรวด ! ! !”

เมื่อเห็นว่าหลี่เฉิงคุนทนไม่ไหวอีกต่อไปจนกระอักเลือดล้นปากแล้วเฉินมู่จึงรีบยกมือขึ้นเพื่อหลบไม่ให้เลือดกระเด็นมาโดน

“วัยรุ่นนี่ดีจังน้า  หัวถึงหมอนก็นอนได้เลย”

“พรวด ! ! !”

หลี่เฉิงคุนซึ่งหมดสติอยู่แล้วพอได้ยินแบบนั้นก็ลุกขึ้นมากระอักเลือดสามลิตรทั้ง ๆ ที่ยังหลับตาอยู่

“ฉากนี้ตัดไปทำมีมได้เลย”

เฉินมู่ลุกขึ้นยืนอย่างสงบ  ในขณะที่หลี่เฉิงคุนที่นอนอยู่บนพื้นกำลังชักกระตุกไปด้วยกระอักเลือดไปด้วยเพราะความโกรธแค้น

นักศึกษาที่กำลังจะพุ่งเข้ามาต่อถึงกับเงียบไปเลย  แววตาของพวกมันดูจะมีสติขึ้นมาแล้ว

พอเห็นเหตุการณ์นี้พวกหลี่หมิงซินต่างตกตะลึงกันจนพูดอะไรไม่ออก

ส่วนพวกนักศึกษานั้นกลับมีท่าทีที่เคร่งเครียดกว่าเยอะ  ความตื่นเต้นที่เคยปรากฏบนใบหน้าและใจที่รอคอยให้พวกหลี่เฉิงคุนสั่งสอนเฉินมู่กลับหายไปจนหมดสิ้น  เหลือไว้แค่เพียงสีหน้าตกใจเท่านั้น

[ โกหกน่า +10 ]

[ โกหกน่า +10 ]

[ โกหกน่า +10 ]

[ โกหกน่า +50 ]

“นะ ๆ ๆ นี่...  เรื่องจริงเหรอ  อัจฉริยะระดับเอหกคน...  จะ  จอดหมดแบบนี้เลยเหรอ”

“ปากหมา ! ฆ่าคนไม่พอยังฆ่าใจพ่วงด้วย ?”

“จารย์นี่แม่งโคตรปากหมาเลย  ด่าจนหลี่เฉิงคุนกระอักเลือดเลยนะนั่น”

เมื่อเห็นทุกคนจ้องมองมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ  ตกตะลึง  และส่งเสียงเอะอะโวยวาย  เฉินมู่ก็ยืนเอามือล้วงกระเป๋าด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยามอย่างที่สุด

“แค่เนี้ย ?”

[ ตกใจ +15 ]

[ โกรธ +15 ]

“ถ้าพวกมึงไม่ได้บอกว่าตัวเองมีศักยภาพระดับเอล่ะก็  กูคงคิดว่าพวกมึงเป็นพวกปลุกศักยภาพล้มเหลวไปแล้วนะเนี่ย”

“ความสามารถแค่นี้ยังสู้ภารโรงบ้านกูไม่ไหวด้วยซ้ำ”

[ โกรธ +20 ]

[ โกรธ +20 ]

[ โกรธ +20 ]

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนในความคิด  เฉินมู่ก็ค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วมองไปที่หลี่เฉิงคุนที่ยังคงนอนกระอักเลือดอยู่บนพื้น

“ถึงมันจะเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ก็เถอะ  แต่ก็ยังพอมีศักดิ์ศรีเหลืออยู่บ้าง  ยังดีกว่าไอ้พวกขยะไร้ประโยชน์อย่างพวกมึงเยอะ”

คำพูดดังกล่าวก่อให้เกิดความวุ่นวายขึ้นในหมู่นักศึกษาที่อยู่ในที่นั้นทันที

แต่ในขณะนั้นเองเฉินมู่ก็พูดขึ้นก่อน

“อ้อ  อย่าเข้าใจผิดนะ  กูยังคงคิดว่าหลี่เฉิงคุนมันเป็นขยะเหมือนกันอยู่ดี”

เฉินมู่เชิดคางขึ้นอีกเล็กน้อยแล้วมองต่ำลงมายังเหล่านักศึกษาด้วยสายตาดูถูก

“แต่เอาจริง ๆ ก็อยากจะพูดแบบนี้มากกว่า  พวกมึงน่ะ...  ต่ำกว่าขยะซะอีก”

[ หงุดหงิด +10 ]

[ หงุดหงิด +10 ]

[ หงุดหงิด +10 ]

[ หงุดหงิด +10 ]

“ไอ้เวรเอ๊ย ! มึงด่าใครเป็นขยะวะ !”

“ของพวกกูศักยภาพอย่างน้อยก็ระดับบี  แล้วของมึงล่ะ  ระดับเอฟนี่ไม่ใช่ขยะเรอะ !”

“ไอ้เศษขยะ  แค่มีฝีมือนิดหน่อยก็คิดว่าตัวเองเก่งกาจนักหนาแล้วรึไง ! คิดว่าตัวเองเหมาะจะเป็นอาจารย์แล้วเรอะ  กลับบ้านไปเลี้ยงหมูซะไป๊ !”

[ โกรธจัด +15 ]

[ โกรธจัด +15 ]

เมื่อเห็นบรรยากาศตื่นเต้นของเหล่านักศึกษาเฉินมู่ก็ยิ้ม

ในขณะนั้นเอง  เฉิงอู่เทียนที่กำลังกุมแขนอยู่ก็ถูกลูกน้องช่วยพยุงขึ้น  เมื่อเห็นเฉิงอู่เทียนจ้องมองมาด้วยใบหน้าแดงก่ำพลางกัดฟันกรอดเฉินมู่ก็เลิกคิ้วขึ้นและพูดแซว

“ได้เห็นการลงมือของมึงแล้วกูนี่สะเทือนใจเลย  อย่างกะเจอฝันร้ายแหนะ  ต้องรีบสะดุ้งตื่น  ใช้แก้ง่วงได้เลยนะเนี่ย”

[ โกรธ +10 ]

เฉิงอู่เทียนและกลุ่มเพื่อนทั้ง 5 คนต่างก็ตัวสั่นด้วยความโกรธ  กำหมัดแน่นจนเสียงดังกร๊อบแกร๊บ  แต่ยังมีนักศึกษาอีกหลายคนที่ไม่เข้าใจเหตุผลและอยากหัวเราะเมื่อได้ยินดังนั้น

แต่ผลลัพธ์แบบนั้นแหละคือสิ่งที่เฉินมู่ต้องการ

เชื่อหรือไม่ว่าในเวลาเพียงไม่นานนี้  ค่าอารมณ์ของเขาก็พุ่งสูงกว่า 800 แต้มแล้ว

“หุบปากซะ !”

เฉิงอู่เทียนสั่นไปทั้งตัว  ชี้หน้าเฉินมู่แล้วตะคอกด้วยความโกรธที่ระงับไม่ไหวอีกต่อไป

“มึงเป็นถึงศิษย์ยุทธ์สามดาว ! พลังฝึกฝนก็สูงกว่าพวกกู ! กูชนะมึงไม่ได้ก็ไม่เห็นแปลก !”

“ถ้าเกิดกูเป็นศิษย์ยุทธ์สามดาวเหมือนกันล่ะก็  แค่มือเดียวก็บี้มึงแตกได้แล้ว !”

แม้มันจะหยิ่งยโส  แต่ไม่ได้โง่

เพราะตั้งแต่ต้นจนจบเฉินมู่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่ได้ขยับไปไหนเลย  แถมการต่อสู้ยังใช้เวลาไม่ถึง 30 วินาทีด้วย  ที่สำคัญคือระหว่างลงมือมันสัมผัสได้ถึงพลังโลหิตปราณอันรุนแรงที่เฉินมู่ปลดปล่อยออกมาอย่างชัดเจน

แน่นอนว่ามันรู้ดีว่าตัวเองสู้เฉินมู่ไม่ได้

ดังนั้นจึงไม่กล้าลงมือต่อและได้แต่ตีฝีปากโต้ตอบแบบนี้

ทว่าคนอื่น ๆ ได้ยินกลับตกใจมาก

อะไรนะ ? กลายเป็นว่ามันคือศิษย์ยุทธ์สามดาวงั้นเหรอ

“ศิษย์ยุทธ์สามดาว ? เป็นไปได้ยังไง ? ไม่ใช่มันปลุกพลังพร้อมกะพวกเราเหรอ ?”

“แน่ใจนะว่ามันเป็นระดับเอฟ  ไม่เวอร์ไปหน่อยป๊ะ”

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของเหล่านักศึกษาเฉินมู่กลับทำหน้า ‘เงิบ’ ใส่

“ไรนะ ? นี่พวกเราปลุกพลังพร้อมกันเหรอเนี่ย ? แถมพวกมึง....  เหมือนจะมีระดับเอด้วยชะ ?”

[ โกรธจนไฟลุก +15 ]

[ โกรธจนจะบ้า +15 ]

“แล้วก็...  สามดาวในเดือนเดียวเนี่ย  ไม่ใช่ว่ามีมือก็ทำได้เหรอ ?”

[ โกรธจนไฟลุก +15 ]

[ โกรธจนทะลุฟ้า +18 ]

“ไรนะ ? พวกมึงนี่ยังไม่มีใครเป็นศิษย์ยุทธ์สามดาวเลย ? ซักคนก็ไม่มี ?”

[ โกรธจัด +15 ]

[ เศร้า +15 ]

[ พูดไม่ออก +30 ]

“ไม่มีเลยเหรอ  ซักคนก็ไม่มีเลยเหรอ  กลุ่มอัจฉริยะแต่แค่สามดาวซักคนก็ไม่มี ?”

[ โกรธจัด +19 ]

[ เศร้าจัด +10 ]

[ เศร้าจัด +40 ]

เมื่อเห็นสีหน้าไร้เดียงสาแต่แฝงไปด้วยความประชดประชันของเฉินมู่แล้ว  ไม่เพียงแต่เฉิงอู่เทียนกับแก๊งของมันเท่านั้นที่โกรธ  แต่เหล่านักศึกษาคนอื่น ๆ เองต่างก็โกรธจนตัวสั่นเช่นกัน

โดยเฉพาะลั่วซือหาน

ในฐานะจักรพรรดินีกลับชาติมาเกิดเธอย่อมได้ฝึกฝนตนเองมาตั้งแต่เด็ก  และพลังโลหิตปราณย่อมเหนือกว่าของคนรุ่นเดียวกันมาตั้งนานแล้ว  ทำให้เพียงแค่สามวันหลังจากพลังตื่นเธอก็เข้าสู่ระดับศิษย์ยุทธ์ 1 ดาวได้สำเร็จ  และในตอนนี้ค่าโลหิตปราณของเธอก็เกิน 200 ไปแล้ว

แต่กระนั้นเฉินมู่ก็ยังเรียกเธอว่าขยะอยู่ดี

“ไอ้สารเลวนั่น...  สมควรตาย !”

[ โกรธจัด +45 ]

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนในใจเฉินมู่จึงเหลือบมองผ่านฝูงชนไปยังลั่วซือหาน

เขาเห็นเธอมองมาด้วยสายตาโกรธเคือง  แต่เฉินมู่กลับไม่ได้สนใจ

[ โมโหสุด ๆ +55 ]

‘อืม  กับเป้าหมายผูกมัดนี่ได้แต้มดีกว่าจริงด้วย’

เฉินมู่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ  เมื่อหันมาเห็นว่าพวกเฉิงอู่เทียนต่างหน้าแดงก่ำราวกับจะเป็นลม  เขาจึงตัดสินใจหยุดแค่นี้และเริ่มลงมือทำธุระ

ท้ายที่สุดแล้วก็มีเพียงแค่คนที่เป็นเป้าหมายผูกมัดเท่านั้นที่จะทำให้เขาได้รับรางวัลมากกว่า  ส่วนคนอื่น ๆ นั้นแค่เอามาเติมให้คนมันครบ ๆ เท่านั้น

“เอาล่ะ  ยังมีใครอยากเห่าอยากหอนอยู่อีกมั้ย”

[ เศร้า +5 ]

[ เศร้า +5 ]

[ พูดไม่ออก +20 ]

“ในเมื่อไม่มีใครอยากพูดแล้ว  งั้นเรามาแบ่งห้องกันเลย”

เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเวที

เอาตรง ๆ ที่เฉินมู่ทำมันปัจจุบันทันด่วนเกินไปอย่างไม่ต้องสงสัย  เขาสั่งการก่อนที่ท่านอธิการฉินจะอนุญาตเสียอีก

อย่างไรก็ดี  เรื่องนี้สำหรับพวกเขาถือว่าน่าผิดหวังอย่างยิ่ง  เพราะท่านอธิการฉินไม่เพียงแต่ไม่แสดงความโกรธ  แต่กลับพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า

“อาจารย์ที่ปรึกษาแต่ละท่านเชิญเลือกนักศึกษาของตัวเองได้เลย  เสร็จแล้วค่อยแยกย้ายกันไปพักผ่อน”

หลังจากพูดจบฉินเสี่ยวเสี่ยวก็ไปนั่งบนบัลลังก์กลางและกินผลไม้ในจาน

กลุ่มอาจารย์ของนักศึกษาใหม่ต่างมองหน้ากันไปมาก่อนจะหันไปหาหลี่หมิงซิน

เมื่อเห็นดังนั้นหลี่หมิงซินจึงเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผากแล้วพูดขึ้น

“มองผมทำไม ? ท่านอธิการก็บอกแล้วเพราะงั้นรีบ ๆ ไปซะ...  เดี๋ยวก่อน !”

เปลือกตาของหลี่หมิงซินกระตุกเล็กน้อยก่อนจะกระแอมทีหนึ่ง

“อะแฮ่ม...  ให้อาจารย์เฉินเลือกก่อน”

เมื่อเห็นดังนั้นอาจารย์คนอื่น ๆ ก็เข้าใจสถานการณ์ในทันที  พวกเขาทั้งหมดจึงยืนอยู่หน้าราวเวที  หยิบรายชื่อของตนขึ้นมารอให้เฉินมู่เลือกเสร็จก่อน

เฉินมู่เหลือบมองอาจารย์บนเวที  จากนั้นก็มองไปยังเหล่านักศึกษาที่มีสีหน้าดูไม่จืด

“ผมได้ระบุเกณฑ์การคัดเลือกนักศึกษาไว้แล้ว”

“แน่นอนว่าคุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ  เว้นแต่ว่าคุณไม่ประสงค์จะศึกษาต่อที่มหาลัยตี้ตูอีกต่อไป  แบบนั้นผมคงทำได้แค่ไปส่งพวกคุณที่หน้าประตูแล้วล่ะนะ”

ทุกคนที่ได้ยินดังนั้นสีหน้ายิ่งเปลี่ยนไปอีก

ฝ่ายผู้ชายน่ะไม่เท่าไหร่  แต่ฝ่ายผู้หญิงกลับวุ่นวายโกลาหลไปหมด

บรรดาผู้ที่คิดว่าตัวเองมีหน้าตาดีพอสมควรต่างก็แทบจะร่ำไห้ออกมา

พวกเธอส่วนใหญ่พอจะมีภูมิหลังอยู่บ้าง  แต่ว่าบางคนถึงขนาดเป็นที่โปรดปรานของแปดตระกูลใหญ่และผู้มีอำนาจอื่น ๆ ด้วยซ้ำ

แต่ถ้าเกิดว่าโดนไล่ออกจากมหาวิทยาลัยตี้ตูล่ะก็  มันจะไม่ใช่แค่เสียหน้าเท่านั้น  แต่มันคือการทำลายอนาคตตัวเองโดยแท้

ท้ายที่สุดแล้วคงไม่มีตระกูลใดที่จะให้ความสำคัญกับนักศึกษาที่ถูกไล่ออกจากมหาวิทยาลัยตี้ตูต่อหรอก

แต่ถ้าหากฉันต้องไปเป็นลูกศิษย์ของเฉินมู่  ไอ้ขยะระดับ F คนนี้แล้วล่ะก็  นอกจากความอับอายแล้วมันก็...  เอาแค่ความจริงที่ว่าไอ้หมอนั่นมันขยะซะขนาดนั้นแล้วเราจะเรียนรู้อะไรจากมันได้กัน  คนอย่างมันจะมาช่วยอะไรเราได้ก็เล่นเอาเศร้าแล้ว

ที่สำคัญคือต้องรู้ว่าการมีที่อาจารย์ปรึกษาดีจะสามารถให้ทางเลือกและความช่วยเหลือที่ดีกว่าในด้านต่าง ๆ ได้  เช่น  ความรู้ทางทฤษฎี  ประสบการณ์ภาคปฏิบัติ  การจัดสรรทรัพยากร  และการพัฒนาทักษะ

ส่วนคนอย่างไอ้เฉินมู่นี่คงไม่สามารถแข่งชิงทรัพยากรกับคนอื่นเค้าได้ด้วยซ้ำ

แม้มันจะเป็นศิษย์ยุทธ์สามดาวก็เถอะ  แต่อาจารย์คนอื่น ๆ เขาเริ่มต้นกันที่ระดับราชันยุทธ์กันทั้งนั้น

ท่ามกลางระดับราชันยุทธ์เพียบไปหมดแบบนี้  คนอย่างมันจะสามารถแย่งเอาทรัพยากรที่ดีที่สุดมาให้เราได้ไหม

อย่างน้อยที่สุด  ในแง่ของโครงสร้างพื้นฐานที่สุด  เช่น  ห้องเรียนและหอพัก  หากไม่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและชื่อเสียงที่ดีพอก็เป็นไปไม่ได้ที่จะได้รับการจัดสรรให้เข้าเรียนในสถานที่ที่ดี...

ดังนั้นตอนนี้เด็กสาวเหล่านี้จึงคิดถึงแค่เรื่องเดียวเท่านั้น

“อย่าเลือกช้าน  ได้โปรดเถอะค่าอย่าเลือกชั้นเลย !”

ทว่า  สิ่งที่เรากลัวที่สุดก็มักเกิดกับเราเสมอ

ลั่วซือหานหลับตาปี๋เอาหูซุกลงในทรายอีกครั้งและพึมพำเหมือนท่องคาถากับตัวเองคนเดียว  แต่ไม่นานนักเธอก็รู้สึกเหมือนแสงแดดโดนบัง

ดูเหมือนว่าลั่วซือหานจะรู้สึกถึงสายตาจ้องมองมาจึงค่อย ๆ ลืมตาข้างหนึ่งขึ้นดู  และสิ่งที่เห็นก็คือสายตาหยอกล้อของเฉินมู่

“คุณคือนักศึกษาคนแรกของผม”

หัวใจของลั่วซือหานเต้นผิดจังหวะ  สีหน้าแบบว่าจบแล้วกู

“เวรเอ๊ย ! คลื่นลูกนี้  คลื่นลูกนี้มันซัดโดนกูเต็ม ๆ เลยยยยยยยยยยย !”

[ จบแล้วชีวิต +55 ]